«ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ»

 «ΠΕΘΑΙΝΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ» 

11 Μαρτίου, 2024prodromikos

Τζόρτζιο Μπαλάριο

 Υπάρχει μια μοντέρνα εξίσωση: τα ορυκτά καύσιμα είναι κακά και άσχημα.

Το βιβλίο «Cobalt Red» αποκαλύπτει τη φρίκη πίσω από την εξόρυξη του πολύτιμου ορυκτού στην Αφρική

---

Η εξίσωση που είναι στη μόδα εδώ και μερικά χρόνια είναι ότι ο,τιδήποτε συνδέεται με τα ορυκτά καύσιμα είναι άσχημο, κακό και αντιδραστικό. ενώ ό,τι σχετίζεται με το «καθαρό» και βιώσιμο ενεργειακό μέλλον και τον ψηφιακό κόσμο είναι όμορφο, καλό και δημοκρατικό. Εξ ου και η ανεξάντλητη και αδυσώπητη εκστρατεία για την αντικατάσταση των παραδοσιακών αυτοκινήτων με ηλεκτρικά και για την ψηφιοποίηση ό,τι μπορεί να ψηφιοποιηθεί. Μια εκστρατεία 360 μοιρών που περιλαμβάνει κυρίως τα μέσα ενημέρωσης, ή τουλάχιστον ό,τι απομένει από αυτά, σε έναν κόσμο όπου η ψυχαγωγία, η χαζομάρα και η κοινωνική φλυαρία έχουν σχεδόν πλήρως αντικαταστήσει τις πληροφορίες που παρέχουν οι εφημερίδες και η τηλεόραση.

Λοιπόν, αυτός είναι ο τρόπος του κόσμου. Ωστόσο, ελπίζουμε ότι στο πολύχρωμο περιβάλλον των νέων μέσων θα υπάρχει επίσης χώρος για προβληματισμό σχετικά με ένα βιβλίο όπως το «Cobalt Red» (1) του ερευνητή της Βρετανικής Ακαδημίας και του Πανεπιστημίου του Nottingham Siddharth Kara , που εκδόθηκε πρόσφατα στην Ιταλία από την ο μικρός εκδοτικός οίκος People, ο οποίος περιλαμβάνει μεταξύ των μελών του και τον πρώην βουλευτή του PD Pippo Civati. Ο Αμερικανός συγγραφέας ινδικής καταγωγής πραγματοποίησε την επιτόπια έρευνά του σε ορισμένες περιοχές της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό (πρώην Ζαΐρ), εισερχόμενος στις επαρχίες όπου υπάρχουν τα μεγαλύτερα κοιτάσματα κοβαλτίου στον κόσμο και μπόρεσε να συλλέξει μαρτυρίες και να τεκμηριώσει το τίμημα των τοπικών πληθυσμών στίς εξορυκτικές δραστηριότητες.

Το κοβάλτιο είναι ένα απαραίτητο ορυκτό για την κατασκευή επαναφορτιζόμενων μπαταριών ιόντων λιθίου που χρησιμοποιούνται για τη λειτουργία smartphone, tablet, φορητών υπολογιστών και ηλεκτρικών αυτοκινήτων (2) . Ως εκ τούτου, ένα απαραίτητο συστατικό για τη βιομηχανία του μέλλοντος, τουλάχιστον τη δυτική και την Κίνα, που είναι σήμερα ο μεγαλύτερος παραγωγός μπαταριών. Για να λειτουργήσει το σύστημα, ωστόσο, είναι σημαντικό το κοβάλτιο και άλλα ορυκτά να διατίθενται φθηνά. Και το 75% του κοβαλτίου που χρησιμοποιείται στον κόσμο προέρχεται από το Κονγκό.

Ο Siddharth Kara εξηγεί πώς είναι η τρέχουσα κατάσταση: «Μελετάω το θέμα της δουλείας και της παιδικής εργασίας στην Αφρική για είκοσι χρόνια και δεν έχω δει ποτέ μια ληστρική ενέργεια για ακραίο κέρδος όπως αυτή που είδα στο κάτω μέρος της αλυσίδας εξόρυξης του κοβαλτίου. Όσοι εξορύσσουν το ορυκτό ζουν στο περιθώριο της ανθρώπινης ζωής σε ένα περιβάλλον που αντιμετωπίζεται από τις εξορυκτικές εταιρείες ως χωματερή τοξικών αποβλήτων. Εκατομμύρια δέντρα κόπηκαν, δεκάδες χωριά ισοπεδώθηκαν, ποτάμια και ατμοσφαιρική ρύπανση, καλλιεργήσιμη γη καταστράφηκε. Η καθημερινότητά μας τροφοδοτείται από μια ανθρώπινη και περιβαλλοντική καταστροφή στο Κονγκό».

Τεχνολογικοί γίγαντες αναφέρθηκαν για εκμετάλλευση παιδιών σε ορυχεία κοβαλτίου στο Κονγκό

Ένα φαινόμενο που οι δυτικές και κινεζικές πολυεθνικές έχουν συμφέρον να κρύψουν και το οποίο οι αρχές του Κονγκό και η Gécamines, μια δημόσια εταιρεία εξόρυξης, έχουν συστηματικά συγκαλύψει. «Όποιος προσπαθεί να αποκαλύψει αυτήν την πραγματικότητα παρακολουθείται », γράφει η Kara. «Ο στρατός και άλλες δυνάμεις ασφαλείας είναι πανταχού παρούσες σε εξορυκτικές περιοχές και όσοι θεωρούνται ταραχοποιοί μπορεί να καταλήξουν να συλληφθούν, να βασανιστούν ή ακόμα χειρότερα » . Κανένας δημοσιογράφος να κατασκοπεύει, λοιπόν, και πολύ λιγότερο συνδικαλιστές για να προστατεύουν τους εργάτες των γιγάντιων αφρικανικών ορυχείων.

«Οι ανθρακωρύχοι και οι οικογένειές τους συχνά αρρωσταίνουν λόγω των υψηλών επιπέδων κοβαλτίου και βαρέων μετάλλων στα ούρα και το αίμα τους, καθώς και από τη σκόνη κοβαλτίου στους πνεύμονές τους. Σε ορισμένες περιοχές η κίτρινη σκόνη του θειικού οξέος είναι τόσο διάχυτη που καταλήγει να επικαλύπτει τα σώματα και τα σπίτια τους» , έγραψαν οι Los Angeles Times κάνοντας κριτική στο βιβλίο του Siddarth Kara. «Και οι μισθοί είναι τόσο χαμηλοί, ένα ή δύο δολάρια την ημέρα, που αφήνουν τους ανθρακωρύχους σε συνθήκες σκλαβιάς».

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το «Cobalt Red» έγινε best-seller και καλύφθηκε από τις πιο έγκυρες εφημερίδες, από τους New York Times μέχρι το Publisher’s Weekly, καθώς και από τις κύριες πανεπιστημιακές εκδόσεις. Στην Ιταλία, περιέργως, οι μεγάλοι εκδοτικοί όμιλοι το αγνόησαν και εκδόθηκε από έναν πολύ μικρό, αν και αξιέπαινο, εκδότη. Ίσως εδώ απαγορεύεται η ενόχληση του χειριστή (ηλεκτρικών αυτοκινήτων).

Giorgio Ballario

«MORIRE PER L’AUTO ELETTRICA» – Inchiostronero (www-inchiostronero-it.translate.goog)

https://prodromikos.wordpress.com/

Αυτή η ζύμη τρέλανε τους πάντες!!!!Συνταγή για επαγγελματικά ψωμάκια αφρός σαν σύννεφο!

Αυτή η ζύμη τρέλανε τους πάντες!!!!Συνταγή για επαγγελματικά ψωμάκια

 αφρός σαν σύννεφο!

Με αυτήν την συνταγή θα ξετρελαθούν μικροί και μεγάλοι!! Ιδανικά ψωμάκια για κρύα Σάντουιτς και για ζουμερά Burgers!! Είναι τόσο αφράτα σαν σύννεφο!!

Συνταγή αναλυτικά εδώ: https://live-kitchen.gr/psomakia-me-e... ΥΛΙΚΑ

🔪550 γρ αλεύρι Αμερικής με 13,20% πρωτείνη 🔪2 μέτρια αυγά 🔪300 γρ γάλα 🔪8-9 γρ ξηρή μαγιά 🔪1 κτγ ζάχαρη 🔪1,5 κτγ αλάτι 🔪100 γρ λιωμένο βούτυρο(σε θερμοκρασία δωματίου) ------------------------------------------------------- 🔪1 μέτριο αυγό 🔪1 κτσ γάλα INGREDIENTS

🔪550 g bread flour 13,20% protein 🔪2 medium eggs 🔪300 g milk 🔪8-9 g dry yeast 🔪1 tsp sugar 🔪1,5 tsp salt 🔪100 g melted butter(at room temperature) -------------------------------------------------- 🔪1 medium egg 🔪1 tbsp milk

GERMAN ZUTATEN

🔪550 g Brotmehl 13,20 % Eiweiß 🔪2 mittelgroße Eier 🔪300 g Milch 🔪8-9 g Trockenhefe 🔪1 TL Zucker 🔪1,5 TL Salz 🔪100 g geschmolzene Butter (bei Raumtemperatur) -------------------------------------------------- 🔪1 mittelgroßes Ei 🔪1 EL Milch

LIVE KITCHEN CHANNEL

Καί­τη Παυ­λῆ: Τὸ Πράγ­μα

 Καί­τη Παυ­λῆ: Τὸ Πράγ­μα

Καί­τη Παυ­λῆ

Τὸ Πράγ­μα

Ι ΔΥΟ ΑΝΤΡΕΣ κα­θι­σμέ­νοι στὴ δρο­σε­ρὴ βε­ράν­τα κι αὐ­τὸ τὸ βρά­δυ συ­ζη­τοῦ­σαν φω­νά­ζον­τας, ἂν καὶ δὲν ὑ­πῆρ­χαν δι­α­φω­νί­ες με­τα­ξύ τους. Ὁ κα­θέ­νας ἐ­ξέ­θε­τε τὴν ἄ­πο­ψή του σὰν νὰ ἦ­ταν ἡ ἀ­πο­κά­λυ­ψη ποὺ θὰ ἔ­σω­ζε τὸν τό­πο καὶ τὸν κό­σμο ὁ­λό­κλη­ρο. Σκέ­πα­ζαν ὁ ἕ­νας τὸ λό­γο τοῦ ἄλ­λου καὶ ἦ­ταν φα­νε­ρὸ πὼς πε­ρισ­σό­τε­ρο ἄ­κου­γαν μὲ εὐ­χα­ρί­στη­ση τὸν ἑ­αυ­τό τους.

        Τὸ Πράγ­μα ἀ­θό­ρυ­βα κυ­λών­τας πλη­σί­α­σε στὸ τρα­πέ­ζι κι ἀ­πό­θε­σε τὸ κέ­ρα­σμα, τσί­που­ρο καὶ με­ζε­δά­κια. Ὕ­στε­ρα ἀ­κούμ­πη­σε προ­σε­χτι­κὰ στὴν ἄ­κρη μιᾶς κα­ρέ­κλας ἕ­τοι­μο νὰ κυ­λή­σει πά­λι, ἂν χρει­ά­ζον­ταν. Οἱ ἄν­τρες ἐ­ξα­κο­λου­θοῦ­σαν τὴ ζω­η­ρὴ « συ­ζή­τη­ση» χω­ρὶς νὰ τὸ προ­σέ­ξουν.

        Τὸ Πράγ­μα ξε­φύ­ση­σε σι­γα­νά, χα­λά­ρω­σε καὶ φω­τί­στη­κε μ’ ἕ­να ἁ­πα­λὸ μώβ, ἀ­νά­βον­τας τὰ ἐ­σω­τε­ρι­κὰ φω­τά­κια.

        — Ἐ­γὼ νο­μί­ζω, εἶ­πε σι­γα­νά, πώς…

        — Πά­ψε σὺ πρό­στα­ξε μὲ δυ­να­τὴ ἐ­πι­τι­μη­τι­κὴ φω­νὴ ὁ ἐξ ἀ­ρι­στε­ρῶν ἀ­νὴρ καὶ ἔ­τει­νε τὸ χέ­ρι του ἀ­πα­γο­ρευ­τι­κά, σπρώ­χνον­τας πρὸς τὰ πί­σω τὸ Πράγ­μα.

        Τὸ Πράγ­μα ἔ­σβη­σε στὴ στιγ­μὴ τοὺς φω­τι­σμοὺς καὶ βυ­θί­στη­κε στὸ σκό­τος.

        Οἱ δυ­ὸ ἄν­τρες συ­νέ­χι­σαν τὴ συ­ζή­τη­ση. «Ἐ­γὼ τοὺς τὰ `πὰ ὅ­λ’ αὐ­τά, ἀλ­λὰ ποι­ὸς μ’ ἀ­κού­ει;» ὁ ἕ­νας, «Τοὺς ἔ­δει­ξα τὸ χάρ­τη ποὺ σχε­δί­α­σα, ἀ­πὸ ποὺ πρέ­πει νὰ πε­ρά­σει ὁ δρό­μος. Αὐ­τὴ εἶ­ναι ἡ μό­νη λύ­ση, πά­ει καὶ τέ­λει­ω­σε!» ὁ ἄλ­λος, καὶ χτύ­πη­σε μὲ δύ­να­μη τὴν πα­λά­μη του στὸ τρα­πέ­ζι. Τὰ πο­τη­ρά­κια τα­λαν­τεύ­τη­καν καὶ κου­δού­νι­σαν.

        — Ἕ­να τσι­που­ρά­κι ἀ­κό­μα; πρό­τει­νε ὁ ἐξ ἀ­ρι­στε­ρῶν, κα­θὼς φαί­νε­ται ὁ οἰ­κο­δε­σπό­της, καὶ ἔ­τει­νε πά­λι τὸ χέ­ρι πρὸς τὸ Πράγ­μα δί­νον­τας τὸ ἄ­δει­ο μπου­κά­λι. Τὸ Πράγ­μα τρε­μού­λια­σε ἐ­λα­φρὰ καὶ ση­κώ­θη­κε ἀ­μέ­σως δεί­χνον­τας εὐ­γε­νι­κὰ τὴ συμ­μόρ­φω­ση. Κύ­λη­σε πρὸς τὰ μέ­σα ἀ­θό­ρυ­βα, ὅ­πως ἀ­θό­ρυ­βα κυ­λᾶ μιὰ ὑ­πο­ψί­α ὑ­γρα­σί­ας. Σὲ λί­γο ἐμ­φα­νί­στη­κε τρε­μου­λια­στὸ ἀ­πὸ ἐ­σω­τε­ρι­κοὺς κρα­δα­σμοὺς καὶ ἀ­κούμ­πη­σε τὸ δί­σκο μὲ τὴν ἐ­πα­νά­λη­ψη. Μμμ… Ω..ἐ­α μμ! ἀ­κού­στη­κε σὰν μουγ­κρη­τὸ ἡ φω­νὴ τοῦ ἄλ­λου ἄρ­ρε­νος, τοῦ ἐκ δε­ξι­ῶν. Τὸ Πράγ­μα ἀ­πο­σύρ­θη­κε γρή­γο­ρα στὰ ἐν­δό­τε­ρα σκο­τει­νι­α­σμέ­νο καὶ ἄ­η­χο.

        Κι ἐ­νῶ οἱ ἄν­δρες τρω­γό­πι­ναν, μπο­ροῦ­σε ν’ ἀ­κού­σει κα­νεὶς ἀ­πὸ τὰ ἐν­δό­τε­ρα τὸν ἦ­χο τοῦ νε­ροῦ ποὺ ρέ­ει, τοὺς με­ταλ­λι­κοὺς ἤ­χους ποὺ κά­νουν με­τα­ξύ τους τὰ μα­χαι­ρο­πί­ρου­να καὶ τοὺς γυ­ά­λι­νους των πο­τη­ρι­ῶν καὶ τῶν πιά­των, εὔ­θραυ­στη σύν­θε­ση τοῦ νε­ρο­χύ­τη.

        Ὕ­στε­ρα ἐ­πι­κρά­τη­σε σι­ω­πὴ μὲ μι­κροὺς ἀ­νε­παί­σθη­τους ἤ­χους νύ­χτας κι ἔ­τσι τὸ Πράγ­μα ἀ­φοῦ τέ­λει­ω­σε καὶ κά­τι ψι­λο­δου­λει­ὲς πρό­βα­λε δι­στα­χτι­κὰ νὰ δεῖ. Ὑ­πῆρ­χαν μό­νο ἄ­δεια πο­τή­ρια καὶ πιά­τα, κου­κού­τσια ἐ­λιᾶς πά­νω στὶς χαρ­το­πε­τσέ­τες, ψα­ρο­κό­κα­λα καὶ τρίμ­μα­τα γύ­ρω. Τέν­τω­σε τὸ κε­φά­λι καὶ ἀ­φουγ­κρά­στη­κε νὰ δεῖ τί ἔ­γι­ναν οἱ δυ­ὸ ἄν­τρες. Βα­θὺ σκο­τά­δι ὁ­λό­γυ­ρα κεν­τη­μέ­νο μὲ μι­κρὰ φω­τά­κια στὸ βά­θος, πα­νη­γυ­ρι­κοὺς ἤ­χους τζι­τζι­κι­ῶν καὶ γρύ­λων, κο­ά­σμα­τα δι­ψα­σμέ­νων βα­τρά­χων, ποὺ καὶ ποὺ κα­μιὰ σι­γα­νὴ κρω­ξιὰ ἀ­πὸ κά­ποι­ο ἐ­νο­χλη­μέ­νο νυ­χτο­πού­λι καὶ αἴφ­νης ἡ ἀ­να­πάν­τε­χη κραυ­γὴ τοῦ ὄρ­νιου. Ἀ­πὸ μα­κριὰ ἔ­φτα­ναν σὰν μουρ­μου­ρη­τὸ φω­νὲς πολ­λῶν ἀν­δρῶν μα­ζί. Φω­νὲς κα­φε­νεί­ου.

        Τὸ Πράγ­μα κά­θι­σε σὲ μιὰ πο­λυ­θρό­να, τέν­τω­σε τὰ πό­δια κι ἄ­να­ψε πά­λι τὰ μώβ. Ὕ­στε­ρα προ­ση­λώ­θη­κε στὴν ἀ­να­το­λι­κὴ με­ριὰ κοι­τά­ζον­τας τὴν κο­ρυ­φὴ τοῦ βου­νοῦ ἀ­πέ­ναν­τι. Ἡ σε­λή­νη ξε­πρό­βα­λε σὲ λί­γο ἀρ­γυ­ρή, ὁ­λό­φω­τη καὶ με­γα­λει­ώ­δης. Τὸ Πράγ­μα ἀ­να­βό­σβη­σε μ’ ἕ­να ρο­δα­λὸ φῶς καὶ ἔ­τει­νε τὰ χέ­ρια του πρὸς τὰ `κεῖ. Σὲ λί­γο μὲ κυ­μα­τι­στοὺς μου­σι­κοὺς ἤ­χους ἀ­νυ­ψώ­θη­κε σὰν νὰ `ταν δε­μέ­νο μὲ μυ­στι­κὴ κλω­στὴ μα­ζί της. Στά­λες βρο­χῆς σὰν χον­τρὰ δά­κρυ­α ἔ­πε­σαν στὸ σκο­τει­νὸ ἄ­δει­ο της βε­ράν­τας.

Πηγή: Πρώτη δημοσίευση.

Καί­τη Παυ­λῆ (Λέ­σβος). Ζεῖ στὴν Ἀ­θή­να, σπού­δα­σε στὸ πα­νε­πι­στή­μιο Ἰ­ω­αν­νί­νων, τμῆ­μα ΜΝΕΣ, καὶ ἐρ­γά­στη­κε γιὰ πολ­λὰ χρό­νια στὴ Μέ­ση Ἐκ­παί­δευ­ση. Ἔ­χει ἐκ­δώ­σει τὴν συλλογὴ Ἀ­νοί­γεις τὸ πα­ρά­θυ­ρο (ποίηση, ἐκδ. ΑΩ, 2019), συμ­πε­ρί­λη­ψη ποι­ή­μα­τος στὴν ἀν­θο­λο­γί­α «Τὰ ποι­ή­μα­τα τοῦ 2019» καὶ «Φύ­ση­ξε ἀ­γέ­ρας καὶ σκόρ­πι­σαν-Μι­κρὲς ἱ­στο­ρί­ες, (δι­η­γή­μα­τα, ἀ­φη­γή­σεις, ἐκδ. Πα­ρέμ­βα­ση, 2023). Το διήγημα «Παγίδα» συμπεριλήφθηκε στην συλ­λο­γι­κὴ ἔκ­δο­ση Ὁ χρό­νος ποὺ περ­νᾶ καὶ χά­νε­ται, ἔκδ. Πα­ρέμ­βα­ση, 2023.

Posted on 8 Μάρτιος 2024 by planodion

 

10 τρόποι για να θέσετε υγιή όρια στην εργασία

Κάλυ 8 Μαρτίου Καθώς η τεχνολογία αποτελεί πλέον αναπόσπαστο μέρος οποιασδήποτε επιχείρησης, ο διαχωρισμός της εργασίας από την προσωπική ζωή γίνεται όλο και πιο δύσκολος. Κάποιος πρέπει να ελέγξει το email της εργασίας του ή το εσωτερικό σύστημα ανταλλαγής μηνυμάτων μέσω του τηλεφώνου ή του υπολογιστή του και είναι πιο πιθανό να συνεχίσει να εργάζεται ακόμα κι αν είναι στο σπίτι. Ωστόσο, η άσκηση αυτής της πρακτικής είναι επικίνδυνη αφού μειώνει τον χρόνο που έχετε για τον εαυτό σας και δυσκολεύεται να αντιμετωπίσει το άγχος και την εργασία. Ευτυχώς, μπορείτε να καταπολεμήσετε αυτό το πρόβλημα θέτοντας όρια στη δουλειά. Πώς όμως μπορείς να το κάνεις; Ακολουθούν 10 τρόποι με τους οποίους μπορείτε να δημιουργήσετε υγιή όρια στη δουλειά: Καταγράψτε τις προτεραιότητές σας Για να μπορέσετε να θέσετε οποιαδήποτε όρια, πρέπει να γνωρίζετε τους στόχους σας. Αυτό θα σας επιτρέψει να καθορίσετε ποια όρια μπορείτε να θέσετε στον εαυτό σας και σε ποιους συμβιβασμούς θα συμφωνήσετε. Γνωρίστε καλά τα καθήκοντά σας Μερικές φορές, δεν μπορούμε να τελειώσουμε την εργασία μας εγκαίρως και ακόμη και να τη φέρουμε στο σπίτι, επειδή δεν αφιερώνουμε χρόνο για να κατανοήσουμε πρώτα τα καθήκοντά μας. Κατανοώντας αυτές τις εργασίες, μπορείτε να προγραμματίσετε αναλόγως πώς θα ολοκληρώσετε αυτές τις εργασίες εγκαίρως και να θέσετε τις σωστές προσδοκίες. Η επικοινωνία είναι το κλειδί Μην φοβάστε να μιλήσετε στους άλλους και αφήστε τους να γνωρίζουν τα όρια στα οποία εργάζεστε. Ενημερώνοντάς τους για τη σημασία αυτών των ορίων, μπορούν να σας βοηθήσουν να δημιουργήσετε το τέλειο περιβάλλον όπου μπορείτε να ευδοκιμήσετε. Ζητήστε συμβουλές από την ομάδα σας Όταν βρεθείτε να αντιμετωπίζετε ένα πρόβλημα, μην προσπαθήσετε να το λύσετε μόνοι σας. Ζητήστε από τους συναδέλφους σας να σας δώσουν συμβουλές ή συμβουλές για την αντιμετώπιση αυτών των ζητημάτων, επειδή μπορεί να έχουν προηγούμενη εμπειρία με αυτά τα προβλήματα. Έχετε ένα ακριβές πρόγραμμα Ο καθορισμός και η κοινή χρήση ενός σαφούς προγράμματος με την ομάδα σας μπορεί να σας βοηθήσει να μεγιστοποιήσετε το πρόγραμμα εργασίας σας και να πετύχετε τους στόχους σας. Θα αποτρέψει επίσης τους συναδέλφους σας από το να σας ενοχλούν εκτός των ωρών εργασίας σας. Δημιουργήστε σαφείς δομές Στο χώρο εργασίας, χρειάζεστε μια δομή που θα σας επιτρέπει να καθορίσετε τις ευθύνες και το πρόγραμμά σας. Πρέπει να βεβαιωθείτε ότι η ομάδα σας γνωρίζει τα πάντα για αυτό, διότι θα τους επιτρέψει να ενεργούν ανάλογα όταν δεν μπορούν να μιλήσουν μαζί σας κατά τη διάρκεια της εργασίας σας. Διατηρήστε όλες τις εργασιακές σχέσεις επαγγελματικές Μπορείτε επίσης να θέσετε ένα σαφές όριο κρατώντας τις εργασιακές σας σχέσεις επαγγελματικές και ξεχωριστές από τις προσωπικές σας σχέσεις. Παρόλο που είναι εντάξει να κρατάτε τους φίλους της δουλειάς σας ως φίλους, είναι ζωτικής σημασίας να έχετε μια σαφή διάκριση μεταξύ αυτών και των προσωπικών σας φίλων, επειδή μπορεί να υπάρξουν περιπτώσεις που οι προοπτικές τους αποτελούν πρόβλημα για εσάς. Ανάθεση εργασιών Συγκεκριμένες εργασίες απαιτούν να ζητήσετε βοήθεια και μπορεί να είναι εκτός των ευθυνών σας. Όταν συμβεί αυτό, μπορείτε να επιλέξετε να πείτε όχι ή να αναθέσετε την εργασία σε κάποιον που γνωρίζει την εργασία πριν από εσάς. Μάθετε πότε να πείτε όχι. Όταν ορίζετε τα όριά σας, θα υπάρξουν στιγμές που δεν θα μπορείτε απλώς να αναθέσετε την εργασία που σας δίνεται εκτός των ωρών εργασίας ή των ευθυνών σας. Όταν συμβαίνει αυτό, μπορείτε εύκολα να πείτε όχι. Μπορεί να είναι δύσκολο να το κάνετε, αλλά λέγοντας όχι, θα ανοίξετε μια ευκαιρία να ενημερώσετε το άλλο άτομο ότι έχετε ήδη πολλή δουλειά μπροστά σας και η προσθήκη περισσότερων μπορεί να επηρεάσει την ποιότητα της τρέχουσας εργασίας σας. Κάνε ένα διάλειμμα Μπορείτε επίσης να θέσετε υγιή όρια στη δουλειά κάνοντας ένα διάλειμμα όταν μπορείτε και το χρειάζεστε. Χρησιμοποιήστε το χρόνο για να επαναφορτιστείτε και μην κοιτάτε τη δουλειά σας! Είτε είστε νέος υπάλληλος είτε αρχηγός ομάδας, η ύπαρξη ορίων μπορεί να σας βοηθήσει να επιτύχετε μια ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής και να βελτιώσετε την επαγγελματική σας ζωή. Η οικοδόμηση αυτών των ορίων μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά μόλις τα έχετε στη θέση τους και ενημερώσετε τους ανθρώπους ότι υπάρχουν, μπορείτε να εστιάσετε καλύτερα και να δείτε μια αλλαγή στην ποιότητα της επαγγελματικής σας ζωής. Ωστόσο, θα πρέπει να ελέγξετε άλλες επιλογές εργασίας εάν τα όριά σας αγνοούνται ή αγνοούνται συνεχώς, επειδή δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν ενδιαφέρονται για την ευημερία σας. https://middleme.net/

Η Ταινία, “20 Μέρες Στη Μαριούπολη”, Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ ~ The Film, “20 Days In Mariupol”, Won Best Documentary Oscar…! (Videos + Photo)

 Η Ταινία, “20 Μέρες Στη Μαριούπολη”, Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ ~ The Film, “20 Days In Mariupol”, Won Best Documentary Oscar…! (Videos + Photo)

Το «20 Days in Mariupol» του Mstyslav Chernov, μια οδυνηρή αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο των πρώτων ημερών της βίαιης απάνθρωπης εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022, κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου ντοκιμαντέρ στις 11 Μαρτίου στο Λος Άντζελες. Μια κοινή παραγωγή του Associated Press και του PBS "Frontline", αγαλματίδια απονεμήθηκαν στον Chernov, στην παραγωγό και συντάκτρια Michelle Mizner και στον παραγωγό Raney Aronson-Rath. Το Όσκαρ - και η υποψηφιότητα - ήταν η πρώτη τόσο για τον Chernov, έναν δημοσιογράφο του βίντεο του AP, όσο και για τον 178χρονο ειδησεογραφικό οργανισμό. 

https://derkamerad.com/

Αναρτήθηκε από Der Kamerad στις2024-03-14

Frédéric Pierre Bourdin – Πόσο κοστίζει η γονική αγάπη; – Μικρό ιστορικό

 Frédéric Pierre Bourdin – Πόσο κοστίζει η γονική αγάπη; – Μικρό ιστορικό

Ο Frédéric Pierre Bourdin γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1974 στο Nanterre της Γαλλίας.

Η μητέρα του δήλωσε πως δεν γνώριζε ποιος ήταν ο πατέρας, αν και ήξερε, έτσι προσπάθησε να τον μεγαλώσει μόνη της.

Η ζωή της δεν ήταν καλή, αφού κατηγορήθηκε ότι έπινε και ξενυχτούσε έτσι έχασε την επιμέλεια από τους γονείς της.

Αυτοί θα μετακομίσουν σε μια μικρή πόλη όπου ο μικρός τα βρήκε σκούρα. Η Αλγερινή του καταγωγή σε συνδυασμό με το ότι ήταν φτωχός και ορφανός δεν του έδιναν πολλά περιθώρια.

Άρχισε να λέει ψέματα και να πλάθει ιστορίες ώστε να είναι πιο αποδεκτός στο σχολείο του και στην κοινωνία γενικότερα.

Αυτά προκάλεσαν προβλήματα στον παππού και την γιαγιά έτσι τον έστειλαν σε ίδρυμα ανηλίκων.

Στην ηλικία των 16 θα απόδρασή και θα υποδυθεί ένα φανταστικό άτομο, τον Jimmy Sale, όπου υποτίθεται ήταν ένας βρετανός που χάθηκε. Ήλπιζε να τον πιστέψουν και να τον στείλουν εκεί ώστε να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή.
Οι αρχές τον ανακάλυψαν και τον έστειλαν πίσω.

Θα ξαναφύγει το από το ίδρυμα και θα υποδυθεί ένα άστεγο βουβό, τον Frédéric Cassis. Λίγο καιρό αργότερα θα τους αποκαλύψει την αλήθεια.

Το 1994 ένα 13χρονο παιδί, ο Nicholas Barclay, χάθηκε στην Αμερική. Θα ταξιδέψει στην Αμερική και θα τον υποδυθεί. Θα βρει τους γονείς του και θα τους πείσει ότι είναι ο γιος τους, ασχέτως πως μιλούσε αγγλικά με γαλλική προφορά και είχε καστανά μάτια αντί μπλε. Τους εξήγησε ότι απέδρασε από κύκλωμα παιδικής πορνείας.

Μαζί τους έμεινε 5 μήνες μέχρι που τον ανακάλυψαν. Φυλακίστηκε για 6 χρόνια.

Επιστρέφοντας στην Γαλλία θα υποδυθεί τον Léo Balley που χάθηκε το 1996. Οι αρχές θα του κάνουν DNA και θα τον ανακαλύψουν.

Το 2004 θα μετακομίσει στην Ισπανία και θα ισχυριστεί πως είναι ο Rubén Sánchez Espinoza όπου η μητέρα του σκοτώθηκε στις επιθέσεις της Μαδρίτης. Τον ανακαλύπτουν ξανά και τον στέλνουν πίσω στην Γαλλία.

Την επόμενη χρονιά προσποιήθηκε τον ορφανό Francisco Hernandez, ένα 15χρονο από την Ισπανία. Θα ντύνεται έφηβος και θα περάσει ένα μήνα στο Collège Jean Monnet μέχρι που ο διευθυντής τον ξεσκέπασε αφού είδε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα για την ζωή του.

Τον Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου καταδικάστηκε σε 4 μήνες φυλάκισης.

Η ζωή του Bourdin έγινε πεδίο έρευνας αφού υποδύθηκε τουλάχιστον 100 άτομα. Στις περισσότερες συνεντεύξεις παραδέχθηκε ότι αναζητούσε αγάπη, στοργή και την προσοχή του κόσμου, κάτι που δεν είχε ποτέ. Συνήθιζε να λέει “Όταν πολεμάτε τέρατα, προσέξτε να μην γίνεται ένα…”.

Τον Ιανουάριο του 2012 έγινε ντοκιμαντέρ (The Imposter) για την ζωή του.

 https://perithorio.com/

Μένω σε ένα υπέροχο σύμπαν!

 Μένω σε ένα υπέροχο σύμπαν!

13 Μαρτίου 2024

Μένω αποκλειστικά με εμένα. Είμαι σε ένα υπέροχο σύμπαν, το δικό μου. Γεμάτο με όσα μου αρέσουν. Χωρίς σμήνος εγωκεντρικών πουλιών σε μορφή ανθρώπων. Είμαι αυτόφωτη από τη μέρα που γεννήθηκα. Το ένιωθα. Δεν θυμάμαι να άκουσα ποτέ τις γνώμες άλλων. Πάντοτε τους αιφνιδίαζα με τις αποφάσεις μου. Ήταν ενοχλητικό να είσαι αντιπαθής. Όχι τόσο για μένα, όσο για αυτούς, όμως δεν ήταν κακό να νιώθω δυνατή! Κακό ήταν και είναι να προσπαθείς να βάλεις τρικλοποδιές στους άλλους και να τους εκδικείσαι. Όλοι αυτοί που το κάνουν, ζουν σε ένα τεράστιο σύννεφο που γράφει το όνομά τους και το δείχνουν καμαρωτοί στους υπόλοιπους.

Η δική μου διεύθυνση είναι άγνωστη στους περισσότερους. Δεν τους αρέσει άλλωστε αυτή η διαδρομή, ώστε να φτάσουν ως εδώ. Ούτε η ιδιοκτήτρια του σπιτιού. Η ειλικρίνεια δεν είναι αποδεκτή. Η αρετή του σεβασμού είναι προνόμιο των λίγων. Προλαβαίνετε να αλλάξετε κατεύθυνση. Μπορείτε να κοιτάξετε τι γίνεται γύρω σας. Αυτό το δυστυχισμένο αλαζονικό καλάμι δεν αντέχει άλλο να το φορτώνετε. Δοκιμάστε να ζήσετε λίγο καιρό με τον εαυτό σας. 

Μη μαλώνετε για την αρχηγία της καθημερινότητας. Η εμμονή να προσπεράσετε, οδηγεί στο να τρακάρετε. Μην διαπραγματεύεστε το σήμερα και το αύριο. Τι ζητούμενα έχετε τελικά; Η αντίληψη είναι το σπουδαιότερο προτέρημα. Η δική μου πόρτα πάντως έχει ένα μόνο κλειδί, δεν δανείζεται, δεν χαρίζεται, δεν εξαγοράζεται. Μην σκορπίζεστε, μη χαραμίζεστε σε ανήλιαγα σοκάκια. Μα το πιο σπουδαίο είναι να μην προσπαθήσετε ποτέ να σφαιτεριστείτε τον χαρακτήρα κάποιου άλλου και την καλοσύνη του. Μην γίνεστε κακέκτυπα. Να είστε μοναδικοί, αυτό αξίζει.

Για αυτό το δικό μου σύμπαν διαφέρει. Γιατί ο δικός μου κόσμος έχει την καθαρότητα των σκέψεών μου. Αρνούμαι να την μοιραστώ μαζί σας. Φτιάξτε την δική σας. Δεν θέλει πολύ κόπο. Θέλει μόνο συνείδηση και ντομπροσύνη. Το μόνο που μπορώ να κάνω για όλους εσάς, είναι να σας δώσω το κίνητρο να φτιάξετε το δικό σας σύμπαν. Όχι αυτό που καταριέστε στα δύσκολα και καθημερινά. Αυτό που ζείτε, αλλά δεν βλέπετε! Σύμπαν ακούς; Βοήθησέ τους! 

https://thewomen.gr/

Ευαγγελία Αλιβιζάτου

https://alivizatou-creative-writing.blogspot.com/?m=1

Να σου χαλάει το κραγιόν, όχι τη μάσκαρα!

 Να σου χαλάει το κραγιόν, όχι τη μάσκαρα!

11 Μαρτίου 2024

Αλήθεια, πόσα δάκρυα ξόδεψες για εκείνες τις φορές που σε άφησε στο “διαβάστηκε”, που σε ακύρωσε τελευταία στιγμή γιατί “κάτι προέκυψε”, που δεν ένιωθε έτοιμος να “βάλετε ταμπέλες σ’ αυτό που έχετε”; Πόσα δάκρυα σου στοίχισαν εκείνα τα “θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή…”, τα “είσαι υπερβολική, πώς κάνεις έτσι;”, τα “θέλω λίγο χρόνο να σκεφτώ…”; Κι όλα εκείνα τα αδιάφορα, χλιαρά βλέμματα, σε απάντηση στα γεμάτα αγάπη κι ελπίδα δικά σου; Κι εκείνα τα βράδια μοναξιάς που σε κέρασε, αφήνοντάς σε να αμφιβάλεις, να αναρωτιέσαι, να απορείς; Κι εκείνα τα διφορούμενα λόγια, κάθε φορά που ζητούσες ξεκάθαρες απαντήσεις;

Ψίχουλα για τα πάντα σου. Μισά για τα όλα σου. Πόσο άδικη συναλλαγή, πόσο άτιμη αποδοχή, πόσο ζόρικη παραδοχή…

Αυτό σου αξίζει αλήθεια; Τόσο αποτιμάς τον εαυτό σου; Τόσο υπολογίζεις την ψυχή σου; Πώς αντέχεις να σε ξεπουλάς τόσο φτηνά, με αντάλλαγμα λίγα κάλπικα νομίσματα; Αυτόν τον έρωτα περίμενες; Αυτόν ονειρευόσουν;

Αλήθεια, πόσες φορές έκλαψες για την υποτίμηση, τις προσβολές ή την αδιαφορία του; Πόσες φορές έκλαψες για τα σκληρά λόγια ή τις ατέλειωτες σιωπές του; Πόσες φορές έκλαψες γιατί αφέθηκες να χάσεις την αξιοπρέπειά σου, το χαμόγελό σου, τον ίδιο σου τον εαυτό;

Πόσες φορές έκλαψες και στις πόσες φορές θα καταλάβεις πως δεν βρίσκεσαι εκεί που πρέπει; Πως δεν είναι αυτό το μέρος που θα έπρεπε να θέλεις να είσαι, πως δεν είναι αυτή η αγκαλιά που θα έπρεπε να θέλεις να ανήκεις; Στις πόσες φορές θα πεις “τέρμα”; Ένα “τέρμα” ξεκάθαρο κι οριστικό;

Να είσαι με έναν άντρα που σου χαλάει το κραγιόν, όχι τη μάσκαρα – Μέριλιν Μονρόε

https://thewomen.gr/

Κική Γιοβανοπούλου

Ιδανική για τριήμερα: Η Βυζίτσα με τα αρχοντικά και την ομορφότερη πλατεία του Πηλίου

Ιδανική για τριήμερα: Η Βυζίτσα με τα αρχοντικά και την ομορφότερη πλατεία του Πηλίου

Διαβάζεται σε 4'

Τα αρχοντικά της Βυζίτσας, είκοσι εκ των οποίων διασώζονται αναπαλαιωμένα, υπογραμμίζουν με μοναδικό τρόπο την κουλτούρα και την ξεχωριστή παράδοση του τόπου.

• NEWSROOM
 
• 13 Μαρτίου 2024 11:45

Μιλάμε για τη Βυζίτσα που είναι χτισμένη σε μια τοποθεσία αθέατη από θάλασσα, σκαρφαλωμένη σε υψόμετρο 500 μέτρων στις πλαγιές του Πηλίου Όρους. Το χωριό φέρνει στον νου μνήμες παλαιοτέρων εποχών με την ανόθευτη ομορφιά του και τα υπέροχα πέτρινα αρχοντικά. Κάλλιστα θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τη Βυζίτσα σαν ένα ολοζώντανο μνημείο της Πηλιορείτικης αρχιτεκτονικής.

Πάρτε μια γεύση στο υπέροχο drone βίντεο της ομάδας του Travel Inspiration:

Το χωριό με τα αρχοντικά

Νικήτρια λοιπόν του βραβείου “Χρυσό Μήλο” ως ένας από τους πιο καλά διατηρημένους παραδοσιακούς οικισμούς στην Ελλάδα, η Βυζίτσα έχει πραγματικά πολλά προσφέρει στους επισκέπτες της.

Οι πρώτοι κάτοικοί της υπολογίζεται ότι ήταν περίπου 30 οικογένειες, οι οποίες και εγκαταστάθηκαν ερχόμενες από τα βόρεια, κτίζοντας τα σπίτια τους το ένα κοντά στο άλλο, περί το 1650 μ.Χ.. Και ενώ τα πρώτα χρόνια λόγω του φόβου της πειρατείας τα πάντα ήταν υπό την απόλυτη απουσία θέασης στην θάλασσα, με τον καιρό, το χωριό αναπτύχθηκε ανατολικότερα παράλληλα με τις υψομετρικές γραμμές, ενώ, τέλος, με το άνοιγμα του κεντρικού δρόμου, τη δεκαετία του 1970, ο οικισμός επεκτάθηκε εκατέρωθέν του, προς τα νότια, φτάνοντας σε ένα σεβαστό νούμερο σπιτιών, άνω των 300.

Χτισμένα με ντόπια πέτρα και πλάκες και με περίτεχνες αυλές, είτε περιτειχισμένες είτε όχι, και μικρότερα παράσπιτα όπως φούρνο, σπίτι για τον επιστάτη και στάβλο, τα αρχοντικά της Βυζίτσας, είκοσι εκ των οποίων διασώζονται αναπαλαιωμένα εντός του χωριού, υπογραμμίζουν με μοναδικό τρόπο την κουλτούρα και την ξεχωριστή παράδοση του τόπου.

Σημείο εκκίνησης είναι η κεντρική πλατεία του χωριού, η οποία μάλιστα το 1967 ανακηρύχθηκε ως μνημείο, ενώ ακολούθησε το 1976 την ίδια πορεία ολόκληρος ο οικισμός. Αντικειμενικά, η πλατεία της Βυζίτσας θεωρείται ως μια από τις ομορφότερες ολόκληρου του Πηλίου. Πλακόστρωτη και σκιερή λόγω των αιωνόβιων πλάτανων, κρατά τη ζωή του χωριού συγκεντρωμένη γύρω της, ενώ τα καφέ και οι ταβέρνες απλώνονται κατά μήκος της, δίνοντας το χρώμα και το άρωμά τους. Επιπλέον, από εδώ ξεκινούν όλα τα λιθόστρωτα καλντερίμια για μια πιο εξονυχιστική γνωριμία με το χωριό και ένα υπέροχο ταξίδι στον χρόνο.

Ένα δεύτερο ωστόσο σημείο που συγκεντρώνει πολλούς επισκέπτες, είναι η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής, η οποία χτίστηκε το 1725, όμως καταστράφηκε το 1821 και χτίστηκε εκ νέου. Η ιστορία της δεν σταματά εδώ, αφού υπέστη σοβαρά πλήγματα από τρεις ισχυρούς σεισμούς του παρελθόντος και τελικά έκλεισε. Στις μέρες μας, έπειτα από την τελευταία αποκατάσταση του 2001 παραμένει ανοιχτή παρουσιάζοντας μας το περίτεχνο εσωτερικό της με το πανέμορφο ξυλόγλυπτο τέμπλο της και τον εντυπωσιακό περίβολό της.

Γυναικείο “άρωμα”

Σχεδόν στο κέντρο του χωριού είναι και το Μοναστήρι του Τιμίου Προδρόμου που λειτουργούσε ως γυναικείο κοινόβιο. Αξίζει να επισκεφθείτε και τις “Εσπερίδες”, τον Γυναικείο Αγροτουριστικό Συνεταιρισμό του χωριού όπου θα βρείτε σπιτικές μαρμελάδες, ντόπια τσιτσίραβλα, τραχανά, τεράστια ποικιλία από γλυκά του κουταλιού με πρώτο και καλύτερο το ντόπιο φιρίκι, λικέρ φρούτων, χειροποίητες πίτες και πεντανόστιμα κουλουράκια-βουτήματα. Μπορείτε να κλείσετε και ραντεβού με τις γυναίκες του συνεταιρισμού για να σας διδάξουν την τέχνη της πηλιορείτικης πίτας ή να σας δείξουν πώς μαγειρεύουν τα παραδοσιακά εδέσματα.

Η Βυζίτσα απέχει από τον Βόλο 29 χιλιόμετρα και 2 χιλιόμετρα από τις Μηλιές Μαγνησίας και πολλά από τα αρχοντικά του χωριού έχουν μετατραπεί σε πανέμορφους ξενώνες, λειτουργώντας όλο τον χρόνο.

https://www.news247.gr/