We aren’t practicing to make things perfect or to do things perfectly. Rather, we practice to grasp and realize (make real for ourselves) the fact that things already are perfect, perfectly what they are.
**********************
Δεν κάνουμε πρακτική για να τελειοποιήσουμε τα πράγματα ή για να κάνουμε τα πράγματα τέλεια. Αντίθετα, εξασκούμαστε για να κατανοούμε και να συνειδητοποιούμε (κάνουμε πραγματικότητα για τον εαυτό μας) το γεγονός πως τα πράγματα είναι ήδη τέλεια, τέλεια έτσι όπως είναι.
.
.
This has everything to do with holding the present moment in its fullness without imposing anything extra on it, perceiving its purity and the freshness of its potential to give rise to the next moment.
Αυτό έχει να κάνει με το να κρατάμε τη παρούσα στιγμή στη πληρότητα της χωρίς να της επιβάλλουμε τίποτα επιπλέον, αντιλαμβανόμενοι την αγνότητα και την φρεσκάδα των δυνατοτήτων του να δίνεις αφορμή για την επόμενη στιγμή.
Τζον Καμπατ Ζιν
Ο Jon Kabat-Zinn είναι Αμερικανός ομότιμος καθηγητής ιατρικής και δημιουργός της «Κλινικής Μείωσης του Στρες» και του «Κέντρου Ενσυνειδητότητας στην Ιατρική, την Υγεία και την Κοινωνία» στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης
«Όπου και να πας, Εκεί είσαι».
.
.
“Perhaps the most ‘spiritual’ thing any of us can do is simply to look through our own eyes, see with eyes of wholeness, and act with integrity and kindness.”
«The best way to capture moments is to pay attention. This is how we cultivate mindfulness. Mindfulness means being awake. It means knowing what you are doing.”
“Practice sharing the fullness of your being, your best self, your enthusiasm, your vitality, your spirit, your trust, your openness, above all, your presence. Share it with yourself, with your family, with the world.”
************************
«Ίσως το πιο «πνευματικό» πράγμα που κανείς από μας μπορεί να κάνει είναι απλά να δει μέσα από τα δικά του μάτια, να κοιτάξει με ολοκληρωμένο βλέμμα και να δράσει με ακεραιότητα και καλοσύνη.»
«Ο καλύτερος τρόπος να συλλάβει κανείς τις στιγμές είναι να δίνει προσοχή. Με αυτό τον τρόπο καλλιεργούμε την επίγνωση. Επίγνωση σημαίνει να είσαι ξύπνιος. Σημαίνει να ξέρεις τι κάνεις.»
Να εφαρμόζεις το μοίρασμα που είναι η πληρότητα της ύπαρξης σου, και τον καλύτερο σου εαυτό, τον ενθουσιασμό σου, τη ζωτικότητα σου, το πνεύμα σου, την εμπιστοσύνη σου, το άνοιγμα σου και πάνω απ΄όλα τη παρουσία σου. Μοιράσου τα με τον εαυτό σου, με την οικογένεια σου, με τον κόσμο.»
Λένε, «Οι νεκροί δεν μιλούν» , αλλά κάποιοι μιλούν, αυτοί που πεθαίνουν έτοιμοι, είπαν ό,τι είχαν να πουν, όσοι πεθαίνουν ουρλιάζοντας, μουρμουρίζοντας και γκρινιάζοντας έχουν πολλά να πουν.
Μηνύματα τριγύρω, μηνύματα βρίσκονται τριγύρω.
Ένα μήνυμα που περνάει είναι ένα μήνυμα που ρίχνεται στη χειραγώγηση.
Ένα μήνυμα που βρέθηκε είναι ένα μήνυμα χωρίς συν και πλην.
Σε έναν κόσμο με υπερταλαντούχους ηθοποιούς και υπερσύγχρονες γαλάζιες οθόνες, το να βλέπεις δεν πιστεύεις, τα περισσότερα πράγματα σκηνοθετούνται.
Στο πεδίο, η αλήθεια βρίσκεται, η κατάσταση των ανδρών είναι η πιο αληθινή δήλωση όλων.
Δες ήλιο, δες φως, δες ζωή, πριν δει ο άνθρωπος το φως, ο άνθρωπος βρισκόταν σε ένα μέρος που οι ακτίνες δεν μπορούσαν να διαπεράσουν (μήτρα) αλλά την ενέργεια, ένιωθε ο άνθρωπος.
Πριν προλάβει να μιλήσει ο άνθρωπος, μίλησε η μητέρα, αυτό που ένιωθε ο άνθρωπος, εξέφρασε η μητέρα.
Μια κλειστή μονάδα δημιουργεί τον ισχυρότερο δεσμό.
Λένε, «Η επικοινωνία ενισχύει τις σχέσεις», αλλά ένας ειλικρινής δεσμός μεταξύ δύο ή περισσότερων δεν χρειάζεται ήχο.
Σε μια κλειστή μονάδα τα όνειρα μοιράζονται και τα όνειρα συνεχίζονται, η νέα γενιά συνεχίζει από εκεί που σταμάτησαν οι παλιότεροι.
Άνθρωπος σε μπελάδες, οικογένεια για διάσωση, πόνος από τον τραυματισμό ενός αισθάνονται όλοι σε μια κλειστή μονάδα (οικογένεια).
Στο πεδίο χωρίς επιστροφή, χιλιάδες βρίσκονται ψέματα, με κραυγές λύπης, γκρίνια πόνου και «Αν ήξερα».
Δεν μπορείς να τους ακούσεις γιατί δεν τους ξέρεις, δεν μπορείς να νιώσεις τους πόνους τους γιατί δεν συμμετείχες στην ευχαρίστηση και στα όνειρά τους.
Είναι νεκροί, αλλά οι φωνές τους είναι ακόμα ζωντανές, ενδιαφέρονται να ακούσουν τι λένε;
Ακούστε τους συγγενείς τους.
Η φωνή των αγέννητων, η φωνή των νεκρών, ακόμη και οι θεοί στους οποίους πιστεύουν κάποιοι, μιλάει μέσω των ζωντανών.
Η Κυβερνήσεις Τελικά Διαθέτουν Όπλα Που Ελέγχουν Το Κλίμα;
Η ιδέα ότι οι κυβερνήσεις διαθέτουν όπλα που ελέγχουν το κλίμα αποτελεί ένα δημοφιλές θέμα στον χώρο των συνωμοσιολογικών θεωριών. Παρόλα αυτά, μέχρι σήμερα, δεν υπάρχουν επιστημονικά τεκμηριωμένες αποδείξεις που να υποστηρίζουν την ύπαρξη τέτοιου είδους όπλων. Η επιστήμη της κλιματολογίας και οι σχετικές τεχνολογίες εξελίσσονται συνεχώς, αλλά ο έλεγχος του κλίματος σε μεγάλη κλίμακα παραμένει πέρα από τις σημερινές τεχνολογικές δυνατότητες.
Ωστόσο, υπάρχουν πρακτικές όπως η τεχνητή βροχόπτωση (cloud seeding) που εφαρμόζονται για την επιρροή τοπικών καιρικών φαινομένων, αλλά αυτές οι πρακτικές δεν ανταποκρίνονται στο επίπεδο του "ελέγχου του κλίματος" όπως περιγράφεται στις συνωμοσιολογικές θεωρίες.
Επιπλέον, η διεθνής κοινότητα έχει εκφράσει ανησυχίες για τις επιπτώσεις τέτοιων τεχνολογιών στο περιβάλλον και στην κλιματική ισορροπία, ενώ τα Ηνωμένα Έθνη έχουν θέσει περιορισμούς στη χρήση τεχνολογιών που επιδιώκουν την εκούσια επέμβαση στο κλίμα (γεωμηχανική).
10 στιγμές ζωικής ιδιοφυΐας που θα σας εντυπωσιάσουν!
Θεωρούμε δεδομένο το γεγονός ότι είμαστε τα πιο έξυπνα ζώα στον πλανήτη χωρίς ποτέ να σκεφτόμαστε τι είναι αυτό που μας κάνει να ξεχωρίζουμε. Είναι η ικανότητα σχεδιασμού, η χρήση εργαλείων ή το γεγονός ότι οικοδομούμε πολύπλοκες κοινωνικές σχέσεις; Άλλα είδη ζώων διαθέτουν κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά, και κάποια τα παρουσιάζουν όλα. . Οι επιστήμονες έχουν βρει εδώ και καιρό ότι η έρευνα της νοημοσύνης των ζώων είναι ένα δύσκολο έργο, καθώς η σύγκριση των ζώων με τους ανθρώπους (ή ακόμη και των ζώων με άλλα ζώα!) δεν μπορεί να οδηγήσει σε σωστά συμπεράσματα ... Ο τρόπος με τον οποίο τα ζώα έχουν μάθει να προσαρμόζονται στο περιβάλλον τους είναι απίστευτος και μπορεί να σας εκπλήξει πόσο έξυπνες είναι στην πραγματικότητα οι λύσεις που δίνουν στα προβλήματά τους.
Πυροβολήθηκε 33χρονος κυνηγός από το Νότιο Πήλιο – Δέχθηκε διπλή σφαίρα στον κρόταφο
Το ατύχημα σημειώθηκε κατά τη διάρκεια κυνηγιού αγριογούρουνου
Κρίσιμη η κατάσταση 33χρονου ο οποίος τραυματίστηκε σοβαρά σε κυνήγι αγριογούρουνου στην Πρόπαν
Μάχη για τη ζωή του δίνει από το απόγευμα νεαρός άντρας από το Νότιο Πήλιο, ο οποίος συμμετείχε σε ομαδικό κυνήγι αγριόγουρουνου στην περιοχή της Πρόπαν και δέχθηκε δύο σφαίρες στο κεφάλι.
Ο 33χρονος εισήχθη εσπευσμένως στο χειρουργείο στο Νοσοκομείο Βόλου, όπου μεταφέρθηκε, καθώς οι γιατροί έκριναν ότι η κατάστασή του είναι ιδιαιτέρως σοβαρή.
Το συμβάν σημειώθηκε στις πέντε περίπου το απόγευμα, σε δασική περιοχή της Πρόπαν. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, ο 33χρονος είχε βγει για κυνήγι αγριογούρουνου με παρέα συγχωριανών του από νωρίς το πρωί.
Περίπου 10 άτομα είχαν ξεχυθεί στο δάσος στήνοντας καρτέρι, όταν κάτω από άγνωστες συνθήκες, συνέβη το ατύχημα. Ο 33χρονος δέχθηκε δύο σφαίρες στο κεφάλι, στην περιοχή του κροτάφου και έπεσε αιμόφυρτος στο έδαφος. Κάποιοι μιλούν για δύο σκάγια από εννιάβολο κυνηγετικό όπλο, δεν υπάρχει όμως επίσημη επιβεβαίωση.
Όπως εικάζεται, την ώρα του ατυχήματος, η ορατότητα ήταν περιορισμένη καθώς είχε αρχίσει να δύει ο ήλιος και δεν αποκλείεται άτομο από την κυνηγετική παρέα να μπέρδεψε τον 33χρονο με θήραμα.
Οι φίλοι του 33χρονου που είχαν βγει μαζί για κυνήγι υπέστησαν σοκ, όταν αντιλήφθηκαν τι έχει συμβεί. Αμεσα κλήθηκε ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ που παρέλαβε τον 33χρονο για την διακομιδή του στο νοσοκομείο του Βόλου.
Εκεί, ομάδα γιατρών προχώρησε σε γρήγορη εκτίμηση της κατάστασης και ο 33χρονος εισήχθη στο χειρουργείο.
Ιβάν ο Τρομερός: Απέκτησε τον υποτιμητικό τίτλο του από τους ιστορικούς της Δύσης - Oι Ρώσοι τον θεωρούν άγιο
Ο Ιβάν σκοτώνει τον γιό του...
Το έλεγαν Ιβάν, αλλά η Ιστορίατου έδωσε το προσωνύμιο Τρομερός, επηρεασμένη από τους ιστορικούς της Δύσης. Οι Ρώσοιόμως έχουν άλλη άποψη για τον Τσάρο τους.
Μια μέρα σαν σήμερα, 3 Δεκεμβρίου του 1533, ένα νήπιο, μόλις τριών χρονών, ανακηρύχθηκε Μέγας Πρίγκιπας της Μόσχας, μετά τον θάνατο του πατέρα του από σηψαιμία. Η μητέρα του έπεσε θύμα πολιτικής δολοφονίας και το μικρό αγόρι έμεινε ορφανό, χωρίς την «οποιαδήποτε ανθρώπινη φροντίδα», όπως θα θυμόταν αργότερα και θα περιέγραφε τα σκληρά παιδικά του χρόνια· μεγάλωσε χωρίς στοργή και αγάπη και αυτή η ανατροφή σημάδεψε το χαρακτήρα του και δικαιολογεί τις όποιες ακρότητες του, που κατέγραψε η Ιστορία.
Στην Ελλάδα είναι γνωστός ως Ιβάν ο Τρομερος. Το πιο σωστό επίθετο, μεταφράζοντας τη ρωσική λέξη «grozni», θα ήταν «επιβλητικός» ή «αυτός που προκαλεί δέος», όμως το «τρομερός» του ταίριαζε περισσότερο, σύμφωνα με την εξωφρενική αγριότητα του και τα όσα υπέστησαν οι υπήκοοι του, όπως περιγράφουν ιστορικοί της Δύσης.
Η στέψη του Ιβάν έγινε στη Ρωσία το 1547 και στα 16 του ήταν Τσάρος Πασών των Ρωσιών, αντί για Μέγας Πρίγκιπας. Λίγες εβδομάδες αργότερα παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, μέλος της οικογένειας Ρομανόφ. Ο τίτλος Τσάρος προέρχεται από τη λατινική λέξη Caesar και η Μόσχα μπορεί ποτέ να μην απέκτησε τη φήμη και τη λάμψη της Ρώμης όμως ο Ιβάν- όπως έχει γραφτεί- κατάφερε να φθάσει και να ξεπεράσει ίσως τις ακρότητες τη μεγαλομανία και τη διαστροφή πολλών από τους Καίσαρες.
Ταραχώδης βίος και σημαδεμένη μοίρα...
Και η οικογενειακή ζωή του Ιβάν ήταν ταραχώδης και επίσης «τρομερή»· έγινε πατέρας οκτώ φορές, αλλά πολλά από τα παιδιά του πέθαναν σε βρεφική ηλικία, ενώ ένα από αυτά ταξίδεψε στον Θεό με «οδηγό» τον πατέρα του τον ίδιο, όπως θρυλείται. Και με τις συζύγους του που δεν ήταν λίγες- 8 φορές νυμφεύθηκε- η μοίρα ήταν τραγική: δηλητηρίαση, πνιγμός, εγκλεισμός σε μοναστήρι, εξορία…
Όσο για τη δολοφονία του γιού του; Ο Ιβάν κατηγορείται ότι σκότωσε το παιδί του Ιβάν Ιβάνοβιτς, αν και δεν υπάρχουν επίσημες ιστορικές πηγές για το γεγονός. Λέγεται ότι, ο Ιβάν ο Τρομερός, θεώρησε τον γιο του υποκινητή εξέγερσης, κάτι που ο νεαρός αρνήθηκε· θυμωμένος, ο πατέρας του τον χτύπησε στο κεφάλι με το σκήπτρο του. Ο 27χρονος Ιβάν έπεσε αναίσθητος με μια πληγή που αιμορραγούσε στον κρόταφο. Ο Ιβάν ο Τρομερός ρίχτηκε αμέσως στον γιο του, φίλησε το πρόσωπό του προσπαθώντας να σταματήσει την αιμορραγία, ενώ του φώναζε: «Καταραμένος να 'μαι! Σκότωσα τον γιο μου! Σκότωσα τον γιο μου!». Ο Τσαρέβιτς πέθανε στις 19 Νοεμβρίου του 1581.
Από τις οκτώ γυναίκες που παντρεύτηκε ο Ιβάν, μόνο οι τρεις πρώτες αναγνωρίστηκαν ως νόμιμες συζύγους του από την Εκκλησία και μόνο την πρώτη αγάπησε πραγματικά. Η πρώτη σύζυγος του Ιβάν ήταν η Αναστασία Ρομάνοβνα, με την οποία νυμφεύθηκε λίγο μετά τη στέψη του· έμειναν μαζί μέχρι το θάνατο της, 13 χρόνια μετά. Ο Τσάρος και η Τσαρίνα απέκτησαν έξι παιδιά, εκ των οποίων τα τέσσερα πέθαναν σε νεαρή ηλικία. Ο θάνατός της προκάλεσε μερικές από τις πρώτες εκρήξεις παράνοιας του Ιβάν· κατηγόρησε τους τους Ρώσους Βογιάρους (εκπρόσωποι της ανώτερης φεουδαρχικής τάξης) ότι δηλητηρίασαν τη γυναίκα του. Ο Ιβάν υπέβαλλε σε σκληρά βασανιστήρια τους Βογιάρους και πολλούς κατέσφαξε.
Ο Ιβάν, μέσω της γιαγιάς του Σοφίας Παλαιολογίνας ήταν δισεγγονός του Θωμά Παλαιολόγου, δεσπότη του Μωρέως, αδελφού των Ιωάννη Η΄ και Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Αυτοκρατόρων του Βυζαντίου.
Ο Ιβάν ο Τρομερός...Ο Ιβάν απέκτησε τον τίτλο του: «τρομερός», από τους ιστορικούς της Δύσης που τον μισούσαν. Η Σφαγή του Νόβγκοροντ, την οποία προκάλεσε όταν τον ενημέρωσαν ότι η πόλη προσπαθεί να προσαρτηθεί στην Πολωνία, ήταν μια από τις αιτίες του απεχθούς προσωνύμιού του. Πηγές της εποχής υπολογίζουν τους νεκρούς από 2.700 έως 27.000, ενώ σημερινοί ερευνητές υπολογίζουν τα θύματα από 2.500 έως 12.000 μεταξύ των οποίων 1.500 ευγενείς.
Και για τον θάνατο του Ιβάν (Μάρτιος του 1584) έχουν γραφτεί πολλά. Η επίσημη εκδοχή υποστηρίζει ότι πέθανε από παθολογικά αίτια παίζοντας σκάκι· όταν όμως ανοίχθηκε ο τάφος του, στη δεκαετία του 1960 για εργασίες συντήρησης, οι επιστήμονες βρήκαν στα οστά του υψηλές συγκεντρώσεις ψευδαργύρου. Συνεπώς: ή δηλητηριάστηκε ή έλαβε κατά λάθος υπερβολική δόση ψευδαργύρου, στα πλαίσια θεραπείας κατά της σύφιλης.
Η ρωσική παράδοση θέλει τον Ιβάν δίκαιο, άτεγκτο και συμπονετικό, φωτισμένο ηγεμόνα, πρόθυμο να προστατεύσει τον απλό λαό από τους τρυφηλούς Βογιάρους. Η εξόντωση των Βογιάρων ήταν το γεγονός που ικανοποίησε τον λαό, που τους θεωρούσε πηγή όλων των δεινών τους, παρά τον θορύβησε. Αυτή την εικόνα του Ιβάν παρουσιάζει στην ταινία «Ιβάν ο Τρομερός», ο Σεργκέι Αϊζενστάιν το 1944. Η ταινία θεωρείται ως μία από τις κορυφαίες του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Πώς έπεσε η 14χρονη από τον τρίτο όροφο σχολείου στο Πέραμα: «Ακούσαμε ένα μπαμ»
Σχολείο (EUROKINISSI/ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ)
Με σοβαρά κατάγματα στα άκρα, νοσηλεύεται η 14χρονη μαθήτρια Γυμνασίου, η οποία έπεσε από τον τρίτο όροφο του σχολείουτης στο Πέραμα.
«Ακούσαμε ένα μπαμ»
Την ίδια στιγμή, συμμαθήτρια της 14χρονης μιλώντας στο MEGA περίγραψε τις στιγμές πριν την πτώση.«Η κοπέλα πηγαίνει στη δευτέρα Γυμνασίου. Στην έκτη ώρα δεν έχουμε διάλειμμα, απλά αλλάζουν οι καθηγητές. Έφυγε ο καθηγητής και μέχρι να έρθει η καθηγήτρια, η συμμαθήτριά μου ανέβηκε στην έδρα και χόρευε».
«Όταν άκουσε πως έρχεται η καθηγήτρια, πήγε να ανέβει στο παράθυρο για να φτάσει στο θρανίο της. Προσπάθησε να στηριχτεί στο παράθυρο για να μην πέσει, όμως ήταν ανοιχτό και δεν φαινόταν γιατί η κουρτίνα ήταν κλειστή για να μην μπαίνει ο ήλιος. Γλίστρησε και ακούσαμε να λέει "αχ" και μετά ένα "μπαμ"» πρόσθεσε.
«Είχα τρελαθεί εκείνη την ώρα»
Την ίδια στιγμή ο αδερφός της 14χρονης μίλησε για το πώς έμαθαν το ατύχημα της αδερφή του και για το πώς είναι η ίδια. Όπως τόνισε «πονάει πολύ».
«Η μάνα μου έριξε κλάμα στο νοσοκομείο. Τι να σας πω. Πόναγε η μάνα μου, λιποθύμησε κιόλας. Εγώ είχα σχολάσει στο πεντάωρο, ερχόμαστε σπίτι και μετά από πέντε λεπτά έξι παίρνουν την μάνα μου τηλέφωνο και λένε ότι η κόρη σας έπεσε από τον τρίτο όροφο. Και έτσι όπως ακούω τη μάνα μου και εγώ κάτι κατάλαβα ότι έγινε, κάτι κακό... Και εγώ αρχίζω να τρελαίνομαι. Μάνα τι έγινε; Πάμε γρήγορα λέει στο σχολείο έπεσε η… από τον τρίτο όροφο. Είχα τρελαθεί εκείνη την ώρα» υπογράμμισε ο αδερφός της.
Και πρόσθεσε: «Ο πατέρας μου δεν είναι εδώ κοντά μου. Δουλεύει στο Ναυτικό και ταξιδεύει. Και τώρα δεν ξέρουμε πώς να του το πούμε».
« Η Κίνα μετατρέπει την πιο ιερή περιοχή του Θιβέτ σε τουριστική περιοχή
Αυτό το άρθρο προσπαθεί να εξηγήσει την τρέχουσα κρίσιμη κατάσταση της παγκόσμιας περιβαλλοντικής κατάστασης μέσα από μια ανάλυση της έννοιας του εαυτού του και του περιβάλλοντός του που ο δυτικός άνθρωπος ανέπτυξε στο πέρασμα των αιώνων και στη συνέχεια εξήγαγε στον υπόλοιπο κόσμο.
Δεκέμβριος 2012: η κυβέρνηση του Πεκίνου ανακοινώνει ένα σχέδιο ριζικής ανακαίνισης για το ιστορικό κέντρο της Λάσα, την πρωτεύουσα του Θιβέτ. Ανάμεσα στα κύρια σημεία, η κατασκευή ενός υπόγειου εμπορικού και πάρκινγκ κέντρου 150 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων δίπλα στον ναό Jokhang , την πνευματική καρδιά της πόλης. Αυτό το έργο – που έχει ως επίσημο στόχο τον εκσυγχρονισμό του Θιβέτ και την προώθηση του τουρισμού στην περιοχή – κρύβει έναν πολύ πιο ακριβή στόχο: τη σταδιακή εκμηδένιση του περιφερειακού πολιτισμού.
Αυτή η ενέργεια της κινεζικής κυβέρνησης είναι μια από τις τελευταίες σε μια μεγάλη σειρά που ξεκίνησε με την Πολιτιστική Επανάσταση, κατά την οποία εκατοντάδες ταοϊστικοί και βουδιστικοί ναοί – σύμβολα του ιστορικού κινεζικού ιδεώδους της αρμονίας μεταξύ ουρανού και ανθρώπου, καταστράφηκαν για να δημιουργηθεί χώρος για τά κυβέρνητικά κτίρια και βιομηχανίες με πίστη στη μαοϊκή πεποίθηση σύμφωνα με την οποία «Ο άνθρωπος πρέπει να κατακτήσει τη φύση» (Steinfeld, J., China’s deadly επιστημονικό μάθημα: Πώς μια κακοσχεδιασμένη εκστρατεία ενάντια στα σπουργίτια συνέβαλε σε έναν από τους χειρότερους λιμούς στην ιστορία , Index on Censorship ). Το φαινόμενο δεν περιορίζεται στην Κίνα: οι διώξεις κατά του βουδισμού κορυφώθηκαν στο Νότιο Βιετνάμ στις αρχές της δεκαετίας του 1960, με τις κατασταλτικές πολιτικές της κυβέρνησης του Ngo Dinh Diem της οποίας οι φιλοδυτικές πολιτικές, που στόχευαν να ευνοήσουν τη χριστιανική μειονότητα της χώρας, προκάλεσαν μαζικές λαϊκές εξεγέρσεις. , με αποκορύφωμα την εντυπωσιακή πράξη αυτοπυρπόλησης του μοναχού Thích Quảng Đức. Αυτά τα δύο παραδείγματα αντικατοπτρίζουν μια γενικότερη διαδικασία παγκόσμιου επιλεκτικού εκδυτικισμού¹ που νοείται ως η υιοθέτηση του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής – και του πολιτιστικού και φιλοσοφικού μηχανισμού που είναι αποκλειστικά απαραίτητος για την υποστήριξή του – σε διεθνή κλίμακα. Σε τι συνίσταται αυτός ο «παγκόσμιος επιλεκτικός εκδυτικισμός» και ποιες είναι οι πιο επικίνδυνες περιβαλλοντικές συνέπειές του; Αυτό είναι το θέμα που θα αναλύσει αυτό το άρθρο και θα το κάνει με βάση τρεις έννοιες: ανθρωποκεντρισμός, καπιταλισμός και ανθρωποκενισμός. Ας τα αναλύσουμε με τη σειρά.
ΑνθρωποκεντρισμόςΟ όρος «ανθρωποκεντρισμός» με την ευρύτερη και πιο κοινή του σημασία περιγράφει την ηθική πεποίθηση ότι μόνο τα ανθρώπινα όντα έχουν εγγενή αξία και ότι όλα τα άλλα έμβια όντα – και η γη στο σύνολό της – έχουν αξία αποκλειστικά ως χρήσιμα εργαλεία για αυτούς. άρα έχει αξία ως άνθρωπος, ενώ το βόδι έχει αξία γιατί μπορεί να τραβήξει άροτρο και το δάσος έχει αξία γιατί βγάζει καυσόξυλα. Η ιδέα διαδόθηκε το 1967 χάρη στον Αμερικανό ιστορικό Lynn White Jr, ο οποίος αποδίδει την προέλευση του ανθρωποκεντρισμού στην ιουδαιο-χριστιανική παράδοση²: αντικαθιστώντας τον παγανιστικό ανιμισμό – για τον οποίο κάθε δάσος, ποτάμι και κοιλάδα είχε προστατευτικό πνεύμα ή μούσα – με την ιδέα ενός κόσμου που δημιουργήθηκε για να υπηρετεί τον άνθρωπο (με τη σειρά του την εικόνα του Θεού), η ιουδαιοχριστιανική παράδοση απάλλαξε τον άνθρωπο από κάθε ευλαβικό φόβο για τη φύση, απαλλάσσοντάς τον έτσι από την υποχρέωση να τη διαφυλάξει και αφήνοντας ελεύθερο τον δρόμο για η χρήση της φύσης εντός των ορίων των τεχνολογικών δυνατοτήτων και των επιστημονικών γνώσεων. Αυτές οι ικανότητες και γνώσεις γνώρισαν μια δραστική ανάπτυξη κατά τον Μεσαίωνα, με ώθηση από την ανθρώπινη θέληση να κατανοήσει τη Φύση -που εκλαμβάνεται ως θεία δημιουργία- και μέσω αυτής το μυαλό του Θεού.Αυτή η τεχνολογική και επιστημονική ανάπτυξη συνέβη στα εδάφη του δυτικού χριστιανισμού η σωτηρία εντοπίστηκε στην ορθή διαγωγή (άρα ενεργητική δράση), σε αντίθεση με τον ανατολικό (ορθόδοξο) χριστιανισμό, σύμφωνα με τον οποίο ο δρόμος προς τη σωτηρία ήταν ο διαφωτισμός (άρα παθητικός στοχασμός). Στη Δυτική Ευρώπη του ύστερου Μεσαίωνα, τα ανθρώπινα όντα είχαν επομένως αυξανόμενες ικανότητες να ικανοποιήσουν την πνευματική τους θέληση να έρθουν πιο κοντά στον Θεό μέσω πρακτικών ενεργειών χωρίς περιορισμούς προς τη Φύση. Το τι θα συνίστανται αυτές οι ενέργειες στους επόμενους αιώνες είναι θεμελιώδες για την κατανόηση της τρέχουσας παγκόσμιας περιβαλλοντικής κατάστασης. Θα μιλήσουμε για αυτό στην επόμενη παράγραφο.
Καπιταλισμός³
Ακριβώς όπως ο ανθρωποκεντρισμός προκλήθηκε από την εισαγωγή της ιουδαιο-χριστιανικής πίστης, ο καπιταλισμός είχε τις ρίζες του σε μια θρησκευτική μεταρρύθμιση – αυτή του Προτεσταντισμού: απομάκρυνση από την καθολική παράδοση που έδωσε στον ιερέα τη «μαγική» δύναμη να συγχωρεί αμαρτίες και να διασφαλίζει έτσι τον παράδεισο στους ανθρώπους, ο Προτεσταντισμός άφησε τα ανθρώπινα όντα στον εαυτό τους για να καθορίσουν αν ήταν άξιοι του ουρανού ή όχι. Έτσι δημιουργήθηκε ένας ψυχολογικός μηχανισμός –ιδιαίτερα στην καλβινιστική ηθική– όπου οι πιστοί, ανίκανοι να είναι βέβαιοι για τη μελλοντική τους σωτηρία, αναζητούσαν σημάδια της κατάστασης της θείας χάριτος στην οικονομική επιτυχία. Ο προτεσταντικός ασκητισμός απέναντι στα υλικά αγαθά ενθάρρυνε επίσης τη συσσώρευση των καρπών αυτής της επιτυχίας, αντί να τους ξοδέψει σε εγκόσμια αγαθά. Όπως απεικονίζεται από τον Weber στο The Protestant Ethic and the Spirit of Capitalism : η προτεσταντική ηθική μετέφρασε τον ανθρωποκεντρισμό σε ένα νέο κοινωνικοοικονομικό σύστημα – τον Mercantilism – που χρησίμευσε ως «θερμοκοιτίδα» για τον Καπιταλισμό. Η πρακτική ενέργεια που ήταν απαραίτητη για να πλησιάσουμε τον Θεό (που περιγράφεται στην προηγούμενη παράγραφο) έγινε η συσσώρευση πλούτου. Αυτή η επιθυμία για εμπλουτισμό ώθησε προς την αναζήτηση μιας πιο αποτελεσματικής οργάνωσης της εργασίας, επιταχύνοντας τη διαδικασία της τεχνολογικής και επιστημονικής προόδου ώστε να κορυφωθεί στην πρώτη και τη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση.
Έτσι σκιαγραφήθηκαν τα δύο θεμελιώδη χαρακτηριστικά του σύγχρονου καπιταλισμού που εντόπισε ο Βέμπερ: η επιθυμία για κέρδος και η ορθολογική οργάνωση (η τελευταία, υποστηριζόμενη από την επιστημονική εξειδίκευση και η τεχνική διαφοροποίηση που προέκυψε από τις Βιομηχανικές Επαναστάσεις) με στόχο τη μεγιστοποίηση αυτού του κέρδους. Η αυξανόμενη ανάγκη για πόρους που προέκυψαν από την επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο οδήγησε στην αποικιοκρατία, η οποία εξήγαγε τον ανθρωποκεντρισμό και τον καπιταλισμό από την Ευρώπη, παγκοσμιοποιώντας σταδιακά τις βιομηχανικές επαναστάσεις που προέκυψαν από αυτές. Η εκκοσμίκευση που σημειώθηκε από τον 20ο αιώνα και μετά εξάλειψε στη συνέχεια τον θρησκευτικό παράγοντα από την καπιταλιστική ηθική αλλά διατήρησε την υπαρξιακή. η συσσώρευση πλούτου δεν έγινε πλέον το μέσο μέσω του οποίου κάποιος μπορούσε να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του πνευματικά (να δείξει ότι τον αγαπά ο Θεός), αλλά παρέμεινε το μέσο μέσω του οποίου μπορούσε κανείς να συνειδητοποιήσει τον εαυτό του υπαρξιακά (να δώσει νόημα στη ζωή του). Μια νέα ιστορική περίοδος που θα άλλαζε ριζικά τον πλανήτη Γη άρχισε έτσι να διαμορφώνεται.
ΑνθρωπόκενοΟ όρος «Anthropocene» είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς συζήτησης (κυρίως για τη γεωλογική του εγκυρότητα) που δεν θα συζητηθεί εδώ λόγω χρονικών περιορισμών. μπορούμε πιο απλά να την ορίσουμε ως την ιστορική περίοδο που χαρακτηρίζεται από τη μεταμόρφωση του επιφανειακού περιβάλλοντος της Γης λόγω της ανθρώπινης δραστηριότητας. Στη βάση της ιδέας της επισημοποίησης της έναρξης μιας νέας ιστορικής περιόδου ήταν ένα σύνολο κοινωνικοοικονομικών αλλαγών – που προέκυψαν από την οικονομική άνθηση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο – που αύξησαν εκθετικά τον ανθρώπινο αντίκτυπο στο γήινο σύστημα, αλλάζοντας τη λειτουργία του ένας βαθύς τρόπος: ένα φαινόμενο γνωστό ως «Μεγάλη Επιτάχυνση».
Η αλλαγή του συστήματος της Γης οδήγησε σε μια αυξανόμενη περιβαλλοντική υποβάθμιση, τα φαινόμενα της οποίας απασχολούν πλέον όλο και συχνότερα τις εφημερίδες όλων των ηπείρων: άνοδος των θαλασσών, αύξηση της λεπτής σκόνης, υπερθέρμανση του πλανήτη, πιθανή νέα μαζική εξαφάνιση κ.λπ. Οι διάφορες παγκόσμιες επιστημονικές κοινότητες και οι εκθέσεις των μεγάλων διεθνών οργανισμών οδηγούν σε ένα μόνο συμπέρασμα: το σημερινό παγκόσμιο κοινωνικοοικονομικό σύστημα δεν είναι πλέον βιώσιμο, υπό την τιμωρία της υπέρβασης ενός σημείου οικολογικής καταστροφής χωρίς επιστροφή που θα άλλαζε μόνιμα τον πλανήτη Γη, υποβαθμίζοντας τον άνθρωπο. και κάθε άλλη μορφή ζωής. Λογικά προκύπτει ότι εάν το τρέχον παγκόσμιο κοινωνικοοικονομικό σύστημα δεν είναι πλέον βιώσιμο, τότε πρέπει επίσης να επανεξεταστεί το πολιτιστικό ήθος που βρίσκεται κάτω από αυτό. Εδώ είναι σημαντικό να διευκρινιστεί ένα σημείο: το πρόβλημα δεν βρίσκεται αποκλειστικά στον ανθρωποκεντρισμό ή στον καπιταλισμό, αλλά μάλλον στη διασταύρωση αυτών των δύο αρχών, που δημιούργησαν έναν άνθρωπο του οποίου ο απώτερος στόχος είναι η απεριόριστη συσσώρευση πλούτου εις βάρος οποιωνδήποτε πιθανών περιβαλλοντικών επιπτώσεων, και εξοπλισμένο με τα απαραίτητα μέσα για να διασφαλιστεί ότι αυτό δέν θα αποτελέσει κίνδυνο για τον πλανήτη και τον ίδιο.
Για να συνοψίσουμε ό,τι έχει αποδειχθεί μέχρι στιγμής: ο κόσμος βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε μια κρίσιμη περιβαλλοντική κατάσταση, που προκαλείται από μια ιδιαίτερη αντίληψη που έχει ο σημερινός άνθρωπος για τον εαυτό του και για το τι τον περιβάλλει. Ο μόνος τρόπος για να αντιστραφεί αυτή η τάση είναι επομένως να αλλάξει αυτή η αντίληψη. Οπως και? Κοιτάζοντας πέρα από την ανθρωποκεντρική και καπιταλιστική παράδοση που μας οδήγησε ως εδώ, σε αντιλήψεις για τη σχέση ανθρώπου και φύσης και την έννοια της προσωπικής ολοκλήρωσης τυπική άλλων φιλοσοφιών, διαφορετική από την επικρατούσα δυτική4. Ωστόσο, όπως δείχνει το παράδειγμα του εμπορικού κέντρου στο Θιβέτ: σε έναν κόσμο όπου ο ανθρωποκεντρισμός και ο καπιταλισμός αποκτούν αυξανόμενη παγκόσμια επιρροή, η δυνατότητα παροχής βιώσιμων εναλλακτικών λύσεων γίνεται κάθε μέρα μικρότερη. Πώς μπορούμε να αντιστρέψουμε αυτή την τάση; Μια έγκυρη εναλλακτική σε αυτή τη διαδικασία επιλεκτικής παγκοσμιοποίησης θα μπορούσε να ευνοηθεί από την αξιοποίηση ορισμένων στοιχείων αυτών των ανατολικών φιλοσοφιών που προωθούν μια διαφορετική προσέγγιση στη σχέση ανθρώπου και φύσης ή στην έννοια της προσωπικής ολοκλήρωσης, ώστε να δημιουργηθεί μια παγκοσμιοποίηση που να γνωρίζει λιγότερο αποικισμό και περισσότερο από ενσωμάτωση. Είναι στο χέρι όλων μας να προσπαθήσουμε.
Davide Gobbicchi
Σημείωση:
1) Αποφάσισα να το ονομάσω «επιλεκτικό» γιατί βασίζεται στην υιοθέτηση συγκεκριμένων πολιτισμικών πτυχών που είναι απαραίτητες για το καπιταλιστικό σύστημα, ενώ αγνοεί άλλα στοιχεία τυπικά της Δύσης αλλά όχι θεμελιώδη για τη διατήρηση αυτού του συστήματος, όπως η φιλελεύθερη δημοκρατία. 2) Ο Αριστοτέλης και άλλοι μικροί Έλληνες φιλόσοφοι αναφέρονται συχνά ως πρόδρομοι της ανθρωποκεντρικής σκέψης από την οποία εμπνεύστηκε η ιουδαιοχριστιανική παράδοση. Ωστόσο, αυτοί οι συγγραφείς δεν είχαν τον παγκόσμιο αντίκτυπο του τελευταίου, γι’ αυτό και δεν θα αναλυθούν εδώ. Το ίδιο ισχύει και για το Ισλάμ, που αντ’ αυτού υιοθέτησε την ανθρωποκεντρική σκέψη από την ιουδαιοχριστιανική παράδοση (μεταξύ πολλών άλλων). 3) Αναγνωρίζω ότι ο όρος Καπιταλισμός είναι εξαιρετικά ευρύς και συχνά αμφισβητείται. Για λόγους μακροσκελούς, αυτή η εργασία δεν θα ασχοληθεί ούτε με την εγκυρότητα του όρου ούτε τις διαφορετικές περιοδοποιήσεις του καπιταλισμού που επινοήθηκαν, ούτε τα διαφορετικά κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά που έχουν προσλάβει οι επιμέρους ιστορικές φάσεις του καπιταλισμού μέσα σε αυτές τις περιοδοποιήσεις. Εστιάζοντας αποκλειστικά στην κοινωνιολογική και φιλοσοφική πλευρά του φαινομένου, αυτή η εργασία θα επικεντρωθεί σε εκείνο το καπιταλιστικό ήθος που από τον μερκαντιλισμό έφτασε στη σύγχρονη περίοδο -και επομένως εξακολουθεί να ισχύει- παρά τις πολλές εξελίξεις των μεθόδων παραγωγής και της κοινωνικοοικονομικής οργάνωσης το καπιταλιστικό σύστημα. 4) Αρκετοί συγγραφείς έχουν επισημάνει πώς διάφορες ιστορικές προσωπικότητες της δυτικής φιλοσοφίας και θρησκείας έχουν δημιουργήσει μη ανθρωποκεντρικές φιλοσοφίες (π.χ. ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης). Ωστόσο, αμφιβάλλω αν τέτοιοι φιλόσοφοι έχουν τώρα την ικανότητα να επηρεάσουν την κατάσταση των πραγμάτων, δεδομένης της περιορισμένης επιτυχίας τους στους προηγούμενους αιώνες.
