George Seferis-Collected Poems/translated by Manolis Aligizakis
O ΣΤΡΑΤΗΣ Ο ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΑΠΑΝΘΟΥΣ
Δεν έχει ασφοδίλια, μενεξέδες, μήτε υάκινθους-
πώς να μιλήσεις με τους πεθαμένους.
Οι πεθαμένοι ξέρουν μονάχα τη γλώσσα των λουλουδιών-
γι᾿ αυτὸ σωπαίνουν
ταξιδεύουν και σωπαίνουν, υπομένουν και σωπαίνουν
παρὰ δήμων ονείρων, παρὰ δήμων ονείρων.
Αν αρχίσω να τραγουδώ θα φωνάξω
κι άν φωνάξω-
Οι αγάπανθοι προστάζουν σιωπὴ
σηκώνοντας ένα χεράκι μαβιού μωρού της Αραβίας
ή ακόμη τα πατήματα μιας χήνας στον αέρα.
Είναι βαρὺ και δύσκολο, δε μου φτάνουν οι ζωντανοὶ-
πρώτα γιατὶ δε μιλούν, κι ύστερα
γιατὶ πρέπει να ρωτήσω τους νεκροὺς
για να μπορέσω να προχωρήσω παρακάτω.
Αλλιώς δε γίνεται, μόλις με πάρει ο ύπνος
οι σύντροφοι κόβουνε τους ασημένιους σπάγκους
και το φλασκὶ των ανέμων αδειάζει.
Το γεμίζω κι αδειάζει, το γεμίζω κι αδειάζει-
ξυπνώ
σαν το χρυσόψαρο κολυμπώντας
μέσα στα χάσματα της ἀστραπής,
κι ο αγέρας κι ὁ κατακλυσμὸς και τ᾿ ανθρώπινα σώματα,
κι οι αγάπανθοι καρφωμένοι σαν τις σαΐτες της μοίρας
στην αξεδίψαστη γης
συγκλονισμένοι απὸ σπασμωδικὰ νοήματα,
Θα ῾λεγες είναι φορτωμένοι σ᾿ ένα παμπάλαιο κάρο
κατρακυλώντας σε χαλασμένους δρόμους, σε παλιὰ καλντερίμια,
οι αγάπανθοι τ᾿ ασφοδίλια των νέγρων:
Πώς να τη μάθω ἐτούτη τη Θρησκεία;
Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Θεὸς είναι η αγάπη
έπειτα έρχεται το αίμα
κι η δίψα για το αίμα
που την κεντρίζει
το σπέρμα του κορμιού καθὼς τ᾿ αλάτι.
Το πρώτο πράγμα που έκανε ο θεὸς είναι το μακρινὸ ταξίδι-
εκείνο το σπίτι περιμένει
μ᾿ ένα γαλάζιο καπνὸ
μ᾿ ένα σκυλὶ γερασμένο
περιμένοντας για να ξεψυχήσει το γυρισμό.
Μα πρέπει να μ᾿ αρμηνέψουν οι πεθαμένοι-
είναι οι αγάπανθοι που τους κρατούν αμίλητους,
όπως τα βάθη της Θάλασσας ή το νερὸ μες στο ποτήρι.
Κι οι σύντροφοι μένουν στα παλάτια της Κίρκης-
ακριβέ μου Ελπήνωρ! Ηλίθιε, φτωχέ μου Ελπήνωρ!
Ή δεν τους βλέπεις;
-«Βοηθήστε μας!»-
Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη.
Τράνσβααλ, 14 Γενάρη ῾42
STRATIS THALASSINOS AMONG THE AGAPANTHI*
There are no asphodels, nor violets, nor hyacinths
how can you talk with the dead?
The dead only know the language of the flowers;
for this they keep silent
they travel and keep silent, endure and keep silent
beyond the land of dreams, beyond the land of dreams.
If I start to sing I’ll call out
and if I call out—
the agapanthi order silence
lifting the tiny hand of a purple Arabian baby
or even the footprints of a goose in the air.
It is unbearably difficult, the alive are not enough for me
first because they don’t speak and then
because I have to ask the dead
in order to carry on further.
There is no other way, soon as I fall asleep
the comrades sever the silver strings
and the wings’ flask empties.
I fill it and it empties, I fill it and it empties;
I wake
like a goldfish swimming
in the chasms of lightning,
and the wind and the deluge and the human bodies,
and the agapanthi nailed like the arrows of fate
to the unquenchable earth
shaken up by convulsive signals,
as though loaded on an ancient cart
rolling down gutted roads, on old cobble-stones,
the agapanthi, asphodels of the negroes:
How can I learn this religion?
The first thing God made is love
then comes the blood
and the thirst for blood
stirred by
the body’s sperm like the salt.
The first thing God made is the long journey
that house is waiting
with a light-blue smoke
with an aged dog
waiting to die with the homecoming.
But the dead have to advise me;
it’s the agapanthi that keep them silent
like the depths of the sea or the water in the glass.
And the comrades remain in the palace of Circe;
my precious Elpinor! My precious, fool Elpinor!
Or, don’t you see them?
—Oh Help us!—
On the blackened ridge of Psara.
Transvaal 14 January ‘42
https://vequinox.wordpress.com/
