Πρώτη φορά σέλας σε έναν κομήτη, στον «67Ρ/Τσουριούμοφ-Γκερασιμένκο»

 Πρώτη φορά σέλας σε έναν κομήτη, στον «67Ρ/Τσουριούμοφ-Γκερασιμένκο»

Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2020 

REUTERS/Tim Peake/ESA/NASA/Hando

Τα όργανα στο διαστημικό σκάφος «Ροζέτα» του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA) αποκάλυψαν κάτι απρόσμενο στον κομήτη 67Ρ «Τσουριούμοφ-Γκερσιμένκο»: ότι δημιουργείται γύρω του ένα υπεριώδες σέλας. Είναι η πρώτη φορά που ανακαλύπτεται κάτι τέτοιο γύρω από ένα κομήτη, παρόλο που αυτός δεν διαθέτει μαγνητικό πεδίο.

Στη Γη το σέλας στους δύο πόλους δημιουργείται όταν φορτισμένα σωματίδια από τον Ήλιο έρχονται σε επαφή με το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη μας.

«Λαμπερές κουρτίνες»

Καθώς τα ηλιακά σωματίδια προσκρούουν στα άτομα και στα μόρια της γήινης ατμόσφαιρας, δημιουργούν λαμπερές «κουρτίνες» χρωματιστού φωτός (πράσινου-λευκού-κόκκινου) στα υψηλά γεωγραφικά πλάτη.

Παρόμοια φαινόμενα έχουν εντοπισθεί επίσης σε αρκετούς πλανήτες ('Αρη, Κρόνο, Δία, Ποσειδώνα, Ουρανό) και μερικούς δορυφόρους του ηλιακού συστήματος μας, ακόμη και γύρω από ένα άλλο μακρινό άστρο.

Πώς δημιουργείται

Αυτή τη φορά σέλας ανιχνεύθηκε γύρω από ένα κομήτη. Οι ερευνητές του Κολλεγίου Imperial του Λονδίνου και του Νοτιοδυτικού Ερευνητικού Ινστιτούτου του Τέξας, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό αστρονομίας «Nature Astronomy», διαπίστωσαν ότι τα φορτισμένα σωματίδια του ηλιακού ανέμου αλληλεπιδρούν με τα αέρια που περιβάλλουν τον παγωμένο πυρήνα του κομήτη 67Ρ και δημιουργούν το σέλας. Η «κώμη» του κομήτη ενεργοποιείται από τα ηλιακά σωματίδια και λάμπει με υπεριώδες φως.
 

Πηγή: ΑΜΠΕ

https://www.naftemporiki.gr/

 

ΟΛΙΒΕΡ

21 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 2020 | GEORGIA ΤZAROU

Ο Όλιβερ είναι ένα συνηθισμένο αγόρι σαν όλα τα άλλα. Είναι όμως και ένα αγόρι διαφορετικό. Ένα αγόρι με μεγάλη φαντασία, ψηλόλιγνο με γυαλιά. Ένα αγόρι που αγαπάει τα βιβλία, που του αρέσει να κάνει τις ιστορίες τους πραγματικότητα και να τις ζει μαζί με τους φανταστικούς του φίλους -παιχνίδια του. Στον Όλιβερ δεν αρέσει να βρίσκεται σε μέρη με πολύ κόσμο, νιώθει άβολα και δραπετεύει μακριά με την φαντασία. Είναι μοναχικός, κοινωνικά ανασφαλής αλλά και πολύ έξυπνος και εφευρετικός. Ο ίδιος νιώθει λίγο διαφορετικός, αταίριαστος γεγονός που καμιά φορά σε κάνει να νιώθεις μοναξιά. Ώσπου μια μέρα εκεί που έπαιζε μόνος του, ξεκινάει η μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής του. Στο τέλος της θα συναντήσει την πρώτη του πραγματική φίλη, την Ολίβια. Και η Ολίβια είναι διαφορετική, με τον δικό της τρόπο, όπως ο κάθε άνθρωπος άλλωστε.

Ο Όλιβερ ήταν λίγο διαφορετικός. Aλλά δεν πείραζε. Κι η Ολίβια ήταν λίγο διαφορετική.

Συγγραφέας & εικονογράφος: Birgitta Sif
Σελίδες: 32
Εκδόσεις: Ίκαρος

Ο Όλιβερ είναι ένα παιδί ξεχωριστό, που προτιμά να δραπετεύσει από την πραγματικότητα και να ζήσει σε ένα φανταστικό κόσμο βγαλμένο μέσα από τα αγαπημένα του παιδικά βιβλία. Οι ιστορίες των βιβλίων και οι περιπέτειες των ηρώων τους είναι η δική του πραγματικότητα. Η βιβλιοθήκη που επισκέπτεται είναι το καταφύγιο του. Ο Όλιβερ μπορεί να διαφέρει για πολλούς λόγους. Για αυτό και η συγγραφέας δεν αναφέρει κανένα. Κάθε μοναχικό, διαφορετικό παιδί διαφέρει. Τα παιδιά με γυαλιά, τα παιδιά που είναι πιο ώριμα από τα υπόλοιπα, τα παιδιά που αγαπούν τα βιβλία ή εκείνα που προτιμούν τα ήσυχα παιχνίδια, τα παιδιά με προβλήματα στο σπίτι, τα παιδιά που βιώνουν δύσκολες, παράξενες καταστάσεις, τα παιδιά που πενθούν, τα παιδιά που οι γονείς τους χωρίζουν, τα παιδιά με διαφορετικό σωματότυπο, τα παιδιά με μεγαλύτερες ευαισθησίες, τα παιδιά που ντρέπονται και άλλες πολλές περιπτώσεις παιδιών που θα μπορούσαν να είναι ο Όλιβερ. Όλοι μας μπορεί να ήμασταν σε κάποια περίοδο της παιδικής μας ηλικίας σαν τον Όλιβερ. Όλα αυτά τα παιδιά αναζητούν ένα φίλο. Ένα φίλο που θα τα ακούσει με την καρδιά του, χωρίς να τα κρίνει και θα τα καταλάβει. Ενδεχομένως ένα φίλο λίγο διαφορετικό όπως και η Ολίβια.

Το βιβλίο ακολουθεί κυκλική αφήγηση. Ξεκινάει με τον Όλιβερ καθισμένο στην πολυθρόνα του παρέα με τις δύο αγαπημένες του κούκλες για κουκλοθέατρο. Τελειώνει με τον Όλιβερ και την Ολίβια να μοιράζονται τις κούκλες για να παίξουν κουκλοθέατρο. Άλλωστε όπως υπονοεί η συγγραφέας διαγράφοντας με μια γραμμή την λέξη ΤΕΛΟΣ και αντικαθιστώντας από κάτω με την λέξη ΑΡΧΗ, για τον Όλιβερ τώρα ξεκινάει μια καινούργια περιπέτεια. Η αρχή της φιλίας των δύο παιδιών είναι για τον μικρό ήρωα μια πόρτα σε έναν καινούργιο κόσμο. Ο Όλιβερ γνωρίζει την αποδοχή και την φιλία και μαθαίνει να μοιράζεται τον κόσμο του. Εμπιστεύεται, παίζει και ανακαλύπτει παρέα με την Ολίβια.

Η εικονογράφηση αποδίδει την αλλαγή στην ζωή του Όλιβερ με την εναλλαγή των χρωμάτων. Τα χρώματα από σκούρα, γκρίζα μουντά και μελαγχολικά ζωντανεύουν όταν ξεκινάει η νέα του περιπέτεια που θα οδηγήσει στην Ολίβια. Έχουμε απαλές κίτρινες, πράσινες και κόκκινες αποχρώσεις και η γκρίζα πόλη του ‘Ολιβερ παίρνει ζωή.

Η εικονογράφηση της Birgitta Sif έχει το δικό της ξεχωριστό στυλ. Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας τους σου επιτρέπει να τις αναγνωρίσεις ως έργο της δημιουργού ανάμεσα σε άλλα έργα. Εικόνες με εξαιρετικές λεπτομέρειες και φιγούρες-σκίτσα που θυμίζουν παλιά αγαπημένα κινούμενα σχέδια συνθέτουν ένα κόσμο βγαλμένο από παιδική ταινία. Εικόνες με μια δόση νοσταλγίας, τρυφερότητας και παιδικής αθωότητας. Η εικονογράφηση σε μεταφέρει στον κόσμο του Όλιβερ και καταφέρνει με τρόπο άμεσο να σε κάνει να νιώσεις όπως και εκείνος. Οι λεπτομέρειες των εικόνων παρέχουν στον αναγνώστη στοιχεία που το κείμενο δεν αναφέρει ή αποκαλύπτουν μια διαφορετική, ρεαλιστική εκδοχή της ιστορίας από αυτή των λέξεων.

Ο Όλιβερ είναι μια ιστορία για την διαφορετικότητα, την αποδοχή και την δύναμη της φιλίας. Με τρόπο απροσδόκητο, με αμεσότητα και απλότητα η συγγραφέας μας οδηγεί στον κόσμο του μικρού ήρωα. Μέσα από την ιστορία του θυμόμαστε ότι όλοι διαφέρουμε, αλλά και ταυτόχρονα όλοι μοιάζουμε. Όμως, όπως και ο Όλιβερ όλοι θέλουμε ανθρώπους στη ζωή μας, που μας αγαπούν και μας δέχονται όπως είμαστε, διαφορετικοί.

Στην τελευταία χαρτόδετη αγγλική έκδοση υπάρχει η εξής σημείωση: Η Διεθνής Αμνηστία υποστηρίζει το βιβλίο γιατί μας θυμίζει πως κάθε άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος και ίσος προς τους άλλους, και έχουμε όλοι τις δικές μας σκέψεις και τη δική μας γνώμη. Αυτά είναι κάποια από τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

https://houseofairytale.wordpress.com/

https://houseofairytale.wordpress.com/

Θα βρείτε το βιβλίο εδώ: https://ikarosbooks.gr/223-oliber.html

Διαβήτης τύπου 2: Ο ρόλος της μοναξιάς στην ανάπτυξη της νόσου

 Διαβήτης τύπου 2: 

Ο ρόλος της μοναξιάς στην ανάπτυξη της νόσου

Το πόσο μόνος αισθάνεται κανείς μπορεί να έχει αντίκτυπο στην υγεία του, συμβάλλοντας στην ανάπτυξη διαβήτη τύπου 2 μακροπρόθεσμα. 

Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξε μελέτη του King’s College του Λονδίνου, η πρώτη που διερευνά τον αντίκτυπο της μοναξιάς που βιώνει κανείς υπό το πρίσμα της ποιότητας των διαπροσωπικών σχέσεων και όχι αυτής καθαυτής της έλλειψης κοινωνικής επαφής, ως προς την εκδήλωση διαβήτη τύπου 2.

Οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα για συνολικά 4.112 ενήλικες ηλικίας 50 ετών και άνω από το 2002 έως το 2017. Κατά την έναρξη της καταγραφής των σχετικών δεδομένων ουδείς εκ των συμμετεχόντων είχε παρουσιάσει διαβήτη και η γλυκόζη στο αίμα τους κυμαινόταν σε φυσιολογικά επίπεδα.

Η μελέτη έδειξε ότι σε περίοδο 12 ετών 264 άτομα εμφάνισαν διαβήτη τύπου 2, ενώ ο βαθμός μοναξιάς που ανέφεραν πως βίωναν κατά την έναρξη της συλλογής δεδομένων φάνηκε να αποτελεί σημαντικό προγνωστικό παράγοντα για την εκδήλωση της νόσου αργότερα στη ζωή τους.

Τα ευρήματα της μελέτης υποδηλώνουν ότι η βοήθεια προς τους ανθρώπους στο να διαμορφώσουν και να βιώσουν θετικές και ποιοτικές σχέσεις στη ζωή τους θα μπορούσε να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο στις στρατηγικές πρόληψης του διαβήτη τύπου 2.

Ιδιαίτερα εντυπωσιακό στοιχείο της μελέτης, σύμφωνα με την επικεφαλής ερευνήτρια του Ινστιτούτου Ψυχιατρικής, Ψυχολογίας και Νευροεπιστήμης του King’s College, Δρ Ruth Hackett, είναι πως η συσχέτιση παραμένει ισχυρή ακόμη και όταν λαμβάνονται υπόψη παράγοντες σημαντικοί ως προς την εκδήλωση διαβήτη, όπως το κάπνισμα, η κατανάλωση αλκοόλ, το βάρος, τα επίπεδα γλυκόζης στο αίμα, η υψηλή αρτηριακή πίεση και τα καρδιαγγειακά νοσήματα, καθώς και παράγοντες ψυχικής υγείας όπως η κατάθλιψη. Ήταν, επίσης, ανεξάρτητη από το εάν ο συμμετέχων ζούσε μόνος ή κοινωνικά απομονωμένος.

Η μελέτη κατέστησε εμφανή μία σαφή διάκριση μεταξύ της μοναξιάς και της κοινωνικής απομόνωσης υπό την έννοια ότι η απομόνωση ή το να ζει κάποιος μόνος δεν αποτελεί προγνωστικό δείκτη της εκδήλωσης διαβήτη τύπου 2, σε αντίθεση με τη μοναξιά η οποία καθορίζεται από την ποιότητα των σχέσεων ενός ανθρώπου.

Ένας άνθρωπος βιώνει μοναξιά όταν νιώθει πως οι κοινωνικές του ανάγκες δεν ικανοποιούνται. Η μοναξιά αντανακλά μία ανισορροπία μεταξύ των επιθυμητών και των πραγματικών κοινωνικών σχέσεων. Το ένα πέμπτο των ενηλίκων στο Ηνωμένο Βασίλειο και το ένα τρίτο των ενηλίκων στις ΗΠΑ αναφέρουν ότι αισθάνονται μοναξιά μερικές φορές.

Προηγούμενες έρευνες έχουν συσχετίσει τη μοναξιά με αυξημένο κίνδυνο θανάτου και καρδιαγγειακών νοσημάτων. Αυτή είναι η πρώτη μελέτη που διερευνά τη συσχέτιση μεταξύ μοναξιάς και μεταγενέστερης εκδήλωσης διαβήτη τύπου 2.

Μία πιθανή βιολογική αιτία για τη συσχέτιση της μοναξιάς με τον διαβήτη τύπου 2, θα μπορούσε να είναι ο αντίκτυπος της διαρκούς μοναξιάς στο βιολογικό σύστημα που είναι υπεύθυνο για το στρες, το οποίο με την πάροδο του χρόνου επηρεάζει τον οργανισμό και αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο Diabetologia.

https://www.onmed.gr/

Συμφωνία Χαφτάρ-Τρίπολης στο Σότσι για την εξαγωγή πετρελαίου

Η Τουρκία φαίνεται πως με τα νέα δεδομένα γινεται παρείσακτη στην Λιβύη

Τεράστιας σημασίας συμφωνία επιτεύχθηκε στο Σότσι στις ακτές του Εύξεινου Πόντου, μεταξύ της κυβέρνησης της Τρίπολης και του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ, σχετικά με το άνοιγμα των εξαγωγών πετρελαίου στο εξωτερικό.

Στη συμφωνία, που υπογράφηκε από τον Χαφάρ, γιο του στρατηγού Χαφτάρ και τον αντιπρόεδρο της GNA Ahmed Maiteeq, η Άγκυρα δεν είχε καμία παρέμβαση.

Για να το κάνει αυτό όμως ο Λίβυος στρατηγός, πολέμιος του Ερντογάν και του Σάρατζ, σίγουρα έχει σοβαρούς λόγους που αφορούν την πιθανή πλέον κοινή στάση με ένα μεγάλο κομμάτι της κυβέρνησης της Τρίπολης, στο θέμα της εκδίωξης των Τούρκων και των Σύριων μισθοφόρων από την χώρα.Είναι προφανές ότι ένα τέτοιο βήμα ήταν επίσης δυνατό λόγω της «αποδοχής» των απαιτήσεων του Χαφτάρ που ισχυρίστηκε ότι θα επανεκτιμήσει τους μηχανισμούς διανομής των εσόδων της βιομηχανίας πετρελαίου.

Έγκυρες πηγές του Υπουργείου Εξωτερικών του Χαφτάρ επιβεβαιώνουν ότι όχι μόνο όλοι οι λιμένες της χώρας αλλά και η  εξαγωγή "μαύρου χρυσού" θα ξεκινήσουν εκ νέου, ενώ και οι τιμές θα τυποποιηθούν, καθώς πάνω απ 'όλα, τα έσοδα θα διανεμηθούν πλέον και στην Τρίπολη.

Εν προκειμένω, τονίζεται ότι η Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου (NOC) της Λιβύης θα υλοποιήσει μια μεγάλη αναδιάρθρωση για να εξασφαλίσει την «αναγκαία διαφάνεια» σε όλες τις εργασίες που θα πραγματοποιηθούν ή πρόκειται να πραγματοποιηθούν.

Ωστόσο όμως, ήδη συγκεντρώνονται πολλά σύννεφα για αυτήν τη συμφωνία, αφού μια έντονη δυσαρέσκεια έρχεται από κύκλους κοντά στον πρωθυπουργό της Τρίπολης Σαράτζ, καθώς και από την Κεντρική Τράπεζα, της οποίας επικεφαλής είναι ο Al-Saddiq Al-Kabeer, γνωσό μέλος της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.Σύμφωνα με όσα ορίζονται στη συμφωνία, θα επενδυθούν μεγάλα κεφάλαια για την προώθηση έργων ανάπτυξης και ανοικοδόμησης σύμφωνα με τις ανάγκες των πολιτών, που έχουν "γονατίσει" μετά από έντεκα χρόνια πολέμου.

Μιλάμε για δύο φιλότουρκους αξιωματούχους οι οποίοι δεν έχουν μέλλον στην χώρα.
 
Η ανακοίνωση της παραίτησής του Σαράτζ εδώ και πολλές ημέρες, ενδέχεται να ωθήσει τον αντιπρόεδρο Maiteeq να επιταχύνει την δράση του, προωθώντας τον εαυτό του ως τον νέο ηγέτη στην Τρίπολη, και αυτό είναι "κακό μαντάτο" για την Άγκυρα αφού ο συγκεκριμένος δεν επιθυμεί ξένη παρέμβαση στην χώρα.

Η επιστροφή στην Τρίπολη για τον αντιπρόεδρο θα μπορούσε να είναι πολύ πικρή βέβαια, αφού  θα μπορούσε να υποστεί την ίδια μοίρα με τον συνάδελφό του, υπουργό Εσωτερικών Fatih Bashagha.

Τονίζεται πάντως ότι η  συμφωνία του Σότσι επιτρέπει στον Χαφτάρ να εμφανίζεται ως αξιόπιστος παίκτης, αλλά πάνω απ' όλα, ο Λίβυος στρατηγός δεν μπορεί να αγνοηθεί πλέον από κανέναν, προκειμένου να σταθεροποιηθεί η κατάσταση στην πολύπαθη χώρα της Αφρικής

.https://www.pentapostagma.gr/

Είμαι ένα ποίημα

 Ήρθα να ψάχνω ένα μέρος για να γράψω στο δέρμα σου,

αλλά ήταν πολύ απαλό.
Για να κρατήσω το βάρος των λέξεων μου.

Αντ 'αυτού αγόρασα ένα φύλλο.

Πήγα κυνήγι για λόγια στο πολύτιμο χαμόγελό σας,
αλλά έκρυψε τον πόνο πάρα πολύ φαύλο.
Για να εξημερώσω.

Αντ 'αυτού αγόρασα ένα λεξικό.

Όταν ήρθα επιτέλους να ψάχνω ποίηση σε αυτά τα διαυγή μάτια,
Ακόμη και η ηρεμία των ονειροπόλων σας
Ξαφνιασμένος.

Δεν μπορούσα να αγοράσω ένα ποίημα,
γι 'αυτό έγινα ένα αντί αυτού…

https://shanyu.blog/

Σερφ- Serf

 Σερφ- Serf

Posted on 10 Σεπτεμβρίου 2020by Άιναφετς

Serf in Crete

Control and surrender have to be kept in balance.
That’s what surfers do – take control of the situation,
then be carried, then take control.
In the last few thousand years, we’ve become incredibly adept technically.
We’ve treasured the controlling part of ourselves and neglected the surrendering part.

Brian Eno
English musician and record producer.

*****************************

Ο έλεγχος και η παραίτηση πρέπει να κρατιούνται σε ισορροπία.
Αυτό είναι που κάνουν οι σέρφερ- παίρνουν τον έλεγχο της κατάστασης,
μετά αφήνονται να παρασυρθούν, μετά παίρνουν τον έλεγχο.
Στα τελευταία χιλιάδες χρόνια, έχουμε γίνει απίστευτα επιδέξιοι τεχνικά.
Λατρεύουμε το ελεγχόμενο μέρος του εαυτού μας και παραμελούμε
το παραδομένο μέρος.

Μπράιαν Ίνο
Άγγλος μουσικός και συνθέτης.

.

.

Ο ενδιαφέρων συνθέτης είναι ο ακροατής
και ένας τρόπος δημιουργίας είναι να ερεθίζεις το μυαλό του ακροατή,
να του σκιαγραφείς ένα τοπίο αντί να του το υποδεικνύεις.

**************************

The interesting composer is the listener
and a way of creation is to stimulate the listener’s mind,
to sketch a landscape instead of pointing it to him.

Brian Eno

.

Ό,τι παθαίνει το κορμί
το φταίει το κεφάλι.

Ελληνική παροιμία

********************

Whatever happens to the body
is the fault of the head.

Greek proverb

https://ainafetst.wordpress.com/

Σήμερα να θυμηθώ να ζήσω. Να θυμηθώ να μη με ξεχάσω πάλι

 Μη σε ξεχάσεις ξανά. Το οφείλεις στον εαυτό σου.

Σε ένα από τα πολλά μου τετράδια, διάβασα την ξεθωριασμένη με το πέρασμα των χρόνων  φράση “Σήμερα να θυμηθώ να ζήσω. Να θυμηθώ να μη με ξεχάσω πάλι.” Προσπάθησα να θυμηθώ πότε το είχα γράψει αυτό. Πάει καιρός.

Μετά από καιρό κατέληξα πως δεν ήμουν αυτό που  είμαι. Δεν ήμουν όπως ήθελα να φαίνομαι. Οι άμυνές μου κάπου στην πορεία έγιναν πιο πολλές κι άλλοτε πιο λίγες. Αυτό ίσως κάπως να αιτιολογεί την ασταθή και κυκλοθυμική συμπεριφορά μου.

Κλεισμένη σε τέσσερις τοίχους και ξαπλωμένη σε ένα πάτωμα. Περικυκλωμένη από αποτσίγαρα και γράμματα που ποτέ δεν έστειλα. Η μουσική έχει αυτή την θλίψη της νοσταλγίας, μιας νοσταλγίας που θα συνεχίσει να υπάρχει αν δεν την διώξεις από μέσα σου. Παντού γύρω μου καθρέφτες και όμως ούτε σε έναν από αυτούς δεν αναγνωρίζω τον πραγματικό εαυτό μου. Που χάθηκες; Που είναι το χρωματιστό, υπέροχο μυαλό σου; Η παιδική σου αυτή αφέλεια; Σε αλλάξανε ή άλλαξες κι έμαθες να κατηγορείς τους άλλους;

Προσπαθείς να βρεις απαντήσεις και επικρατεί ένα χαοτικό κενό. Γίνεται να είναι χαοτικό το κενό; Στη φυσική, ως κενό ορίζεται η απόλυτη απουσία ύλης σε μια περιοχή χώρου. Είσαι κενός άμα νιώθεις το κενό; Και αναφέρομαι στο συναισθηματικό κενό. Με την ίδια λογική, στην πραγματικότητα το συναισθηματικό κενό δεν είναι συναίσθημα, αλλά η απουσία αυτού;

Ψάχνεις να βρεις που άφησες το χαμένο σου κομμάτι. Και το χαμένο σου κομμάτι δεν είναι χαμένο απλά δεν παραδέχεσαι το ότι ζεις στο παρελθόν και όχι στο τώρα.

Και κάτι τέτοιες στιγμές συνειδητοποιείς πως αυτή η ψυχή που με τόσο κόπο δημιούργησες είναι απούσα. Και αναγκάστηκες να χάσεις ολοκληρωτικά τον εαυτό σου για να νιώσεις το πόσο σου λείπει. Όλα από εγωισμό. Γιατί φοβάσαι μην ξεχάσεις.

Κι όμως το να προχωράς δεν σε κάνει απαραίτητα να ξεχνάς. Κι όσο παραμένεις στάσιμη, θα παραμένει πάντα ένας κόμπος σαν βαρίδι στην ψυχή σου.

Σήμερα, λοιπόν, ξύπνησα, φίλησα την φιγούρα στους καθρέφτες μου λέγοντας πως πάω να συναντήσω τον παλιό μου εαυτό. Έγινα αυτό που ήθελα και είμαι αυτό που φαίνομαι. Σήμερα θυμήθηκα να ζήσω το σήμερα. Σήμερα δεν με ξέχασα πάλι.

 https://bedblatherskite.wordpress.com/

Παίγνια Κατασκοπείας – “Spy Games”: Ο Χορός Των Κατασκόπων Στην Ελλάδα, Άγνωστες Ιστορίες Με Αμερικανούς, Τούρκους, Μοσάντ Και… Ξανθιές Καλλονές…!

 Παίγνια Κατασκοπείας – “Spy Games”: Ο Χορός Των Κατασκόπων Στην Ελλάδα, Άγνωστες Ιστορίες Με Αμερικανούς, Τούρκους, Μοσάντ Και… Ξανθιές Καλλονές…! 

Ο Τούρκος που κατέληξε στον ασβέστη, η ξανθιά Βάλερι, το επεισόδιο στην Κυψέλη και η νύχτα που η Μοσάντ «χτύπησε» στην Αθήνα…

Ο θόρυβος που διατάρασσε την ησυχία εκείνης της ανοιξιάτικης νύχτας πριν από τέσσερα χρόνια πάνω από το Πεντάγωνο, ήταν κάτι σαν έντονο ζουζούνισμα. Οι φρουροί του στρατοπέδου δεν μπορούσαν να το προσδιορίσουν, ειδοποίησαν όμως αμέσως τον αξιωματικό υπηρεσίας για τον περίεργο θόρυβο. Ο τελευταίος διέταξε να ανάψουν οι προβολείς και τότε είδαν όλοι το μικρό τηλεκατευθυνόμενο ιπτάμενο drone.

Το ελικοπτεράκι πέταγε σε κύκλους πάνω από το Πεντάγωνο, μέχρι να ανάψουν οι προβολείς. Ο χειριστής του, όποιος και αν ήταν, το απομάκρυνε αμέσως και, παρά την κινητοποίηση της ΕΥΠ και των αρχών ασφαλείας, η αναζήτησή του μέσα στην νύχτα, αποδείχθηκε άκαρπη. Στελέχη της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών του τμήματος αντικατασκοπείας που ασχολήθηκαν τότε με την υπόθεση, ήταν αρκετά προβληματισμένα.

Δεν ήταν μόνο το ιπτάμενο ελικοπτεράκι που τους είχε προβληματίσει εκείνες τις ημέρες. Μετά την ανακάλυψη ενός «ύποπτου» πομπού στην Πάρνηθα, ο οποίος «παρενοχλούσε» πτήσεις ελληνικών μαχητικών αεροσκαφών, είχε προκύψει κι άλλο χτύπημα. Ήταν η σύλληψη ενός Γερμανού υπηκόου στην Κω, ο οποίος φωτογράφιζε φυλάκια και στρατόπεδα του νησιού συστηματικά. Ο συγκεκριμένος κύριος, που έμενε μόνιμα στο νησί τα τελευταία δύο χρόνια, είχε στο σπίτι του καταγεγραμμένες τις συντεταγμένες που αντιστοιχούσαν σε στρατόπεδα και δημόσιες υπηρεσίες, ενώ βρέθηκαν κιάλια, διόπτρες, κάρτες μνήμης από φωτογραφική μηχανή και κασέτες βιντεοκάμερας. Δεν είναι ο πρώτος και σίγουρα δεν πρόκειται να είναι ο τελευταίος πράκτορας που δρα επί ελληνικού εδάφους, πιθανότατα στρατολογημένος από την ΜΙΤ, την μυστική υπηρεσία πληροφοριών της Τουρκίας.

Εδώ και δεκαετίες, ο ακήρυχτος πόλεμος ξένων πρακτόρων στη χώρα μας συνεχίζεται με αμείωτη ένταση και με επεισόδια που σπάνια γίνονται γνωστά.

Ο Γκαστ, ο Τζον και ο Μπιλ από την Κάρπαθο!

Τρεις απο αυτούς άφησαν άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο το στίγμα τους, αφού υπηρέτησαν σε διαφορετικές χρονικές περιόδους στον σταθμό της CIA στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα και είχαν ελληνικές ρίζες.

Ο πρώτος ήταν ο πολύς Γκαστ Αβράκοτος που, κατά την διάρκεια της χούντας, πρότεινε στους συνταγματάρχες να δολοφονήσουν τον Ανδρέα Παπανδρέου, που είχε συλληφθεί. «Καθαρίστε το, το καθίκι. Αν δεν το κάνετε και τον αφήσετε να φύγει, θα σας δημιουργήσει προβλήματα» ήταν η προτροπή του Γκαστ προς τους πραξικοπηματίες, που δεν υλοποιήθηκε.

Ο δεύτερος ήταν ο Τζον Κυριάκου, που ασχολήθηκε εκτενώς με την τρομοκρατία και την 17Ν και ο τρίτος ο περίφημος Γουίλιαμ Μπασίλ ή όπως έγινε ευρύτερα γνωστός ο «Μπίλ από την Κάρπαθο». Ήταν ουσιαστικά αυτός που πρωταγωνίστησε στο σκάνδαλο των υποκλοπών, όταν με καρτοτηλέφωνα-«σκιές» οι Αμερικανοί παρακολουθούσαν τις συνομιλίες δεκάδων στελεχών της κυβέρνησης Καραμανλή, αλλά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Πριν από αυτόν, δύο άλλοι «συνάδελφοί» του είχαν συλληφθεί μέσα σε ένα βαν επί της οδού Μηθύμνης στην Κυψέλη, στις 16 Νοεμβρίου του 1993.

Ήταν αμφότεροι πράκτορες της CIA που ειχαν στήσει ένα κύκλωμα παρακολούθησης υπόπτων για συμμετοχή στην 17Ν, ενώ μέσα στο βαν βρέθηκαν περούκες, φωτογραφικές μηχανές, ασύρματοι και στρώματα για ύπνο. Ο Μάικ Μπέικερ και ο Τσαρλς Φάντις οδηγούνται στο αστυνομικό τμήμα, με τον πρώτο να δίνει ψεύτικο όνομα και τον δεύτερο να λέει το αυτονόητο: «Είμαι ο Τσαρλς Φάντις, Β’ Γραμματέας στην Αμερικανική Πρεσβεία και μην τολμήσετε να μας ακουμπήσετε, γιατί θα δημιουργηθεί διπλωματικό επεισόδιο».

Μετά από λίγες ώρες και συννενοήσεις σε διπλωματικό επίπεδο, οι δύο Αμερικανοί αφήνονται ελεύθεροι και αναχωρούν με την πρώτη πτήση που υπήρχε για την Τζαμάικα, ενώ το βαν επιστράφηκε στην πρεσβεία των ΗΠΑ, χωρίς να ελεγχθεί από τις ελληνικές αρχές. Οι συγκεκριμένοι δεν ήταν τόσο διακριτικοί, όπως η περίφημη Valerie Plame, που πέρασε και αυτή από την Αθήνα, πριν γίνει διάσημη στην υπόθεση που συγκλόνισε τις ΗΠΑ, όταν η κυβέρνηση Μπους αποκάλυψε το όνομά της ενώ ήταν ενεργή πράκτορας της CIA.

Η Πλέιμ, στρατολόγησε αρκετούς Έλληνες και όπως έγραψε και αυτή στο βιβλίο της, ανάμεσά τους ήταν και ένας πολύ γνωστός Έλληνας πολιτικός, το όνομα του οποίου δεν αποκάλυψε.

Καλυμμένη πίσω απο την διπλωματική της ιδιότητα στην Αθήνα, ήταν μια εντυπωσιακή ξανθιά γυναίκα, η οποία κυκλοφορούσε στα πιο in μαγαζιά του Κολωνακίου, ψάχνοντας για «πηγές» και υποψήφιους πληροφοριοδότες.

O Τούρκος «διπλωμάτης» και η Μοσάντ στην Αθήνα

Πριν από οχτώ χρόνια, πρωταγωνιστές σε ένα άλλο επεισόδιο ήταν δύο Τσέχοι υπήκοοι, που συνελήφθησαν στην Λήμνο από τις τοπικές αρχές ασφαλείας, επειδή φωτογράφιζαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις του νησιού. Αμφότεροι ισχυρίστηκαν ότι ήταν υπάλληλοι εταιρείας video games, που συνέλεγαν εικόνες για το παιχνίδι «Arma ΙΙΙ». Κι αν αυτές οι συλλήψεις έχουν γίνει γνωστές, υπάρχουν πολλά άλλα περιστατικά που παραμένουν άγνωστα σε αυτό τον χορό των κατασκόπων επί ελληνικού εδάφους.

Πρωταγωνιστές τους, πράκτορες της ΜΙΤ, της CIA και της ισραηλινής Μοσάντ σε επιχειρήσεις άκρως απόρρητες, που κάποια στιγμή αποκαλύφθηκαν μέσα από βιβλία ή ρεπορτάζ. Η περίπτωση του Τούρκου πράκτορα Γιαλτσίν Αταμάν, που δρούσε στην Αθήνα εμφανιζόμενος ως διπλωμάτης, είναι από τις πλέον χαρακτηριστικές. Παρόλο που η ομάδα της τότε ΚΥΠ, τον είχε εντοπίσει από την πρώτη στιγμή και τον είχε υπό στενή παρακολούθηση, εκείνος ήταν τόσο προκλητικός, που η παρακολούθησή του, κατέληξε σε συμπλοκή με Έλληνα πράκτορα. Όπλα δεν βγήκαν, αλλά έπεσαν μπουνιές έξω από μια οικοδομή σε συνοικία της Αθήνας και ο Αταμάν βρέθηκε μέσα σε ένα λάκκο με ασβέστη!

Εν αντιθέσει με αυτήν, οι Ισραηλινοί της Μοσάντ στις αρχές της δεκαετίας του ’70 έψαχναν κάποιον πολύ συγκεκριμένο άνθρωπο στην Αθήνα. Φυσικά, δεν παραδέχθηκαν ποτέ ότι ένα κλιμάκιο πρακτόρων τους, ανατίναξε μέσα στο ξενοδοχείο «Αριστείδης» στο κέντρο της Αθήνας τον Ζαΐντ Μουτσάτσι. Ο τελευταίος ήταν στέλεχος της PLO και ένας από τους 12 Παλαιστίνιους που η Μοσάντ θεωρούσε ως υπεύθυνους για το μακελειό στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου. Η εκτέλεσή του ήταν μέρος των αντιποίνων που διέταξε η πρωθυπουργός Γκόλντα Μέιρ για την δολοφονία των 11 αθλητών της Ολυμπιακής τους ομάδας, από μέλη της οργάνωσης «Μαύρος Σεπτέμβρης», που εισέβαλαν στο Ολυμπιακό Χωριό.

Ο Μουτσάτσι όμως φυλασσόταν από πράκτορες της KGB, οι οποίοι τον συνόδευαν σε όλες τις μετακινήσεις του στην Αθήνα. Οι Ισραηλινοί τον περίμεναν ένα βράδυ, έχοντας παγιδεύσει το δωμάτιό του με εκρηκτικά, όταν όμως αυτά δεν λειτουργησαν, ένας πράκτορας ανέβηκε στο δωμάτιο και τον ανατίναξε, πετώντας μέσα δύο χειροβομβίδες.

Εμείς ως χώρα, απλά βρεθήκαμε εκείνο το βράδυ ένας ενδιάμεσος κρίκος σε μια από τις πολλές διαδρομές της εκδίκησής τους ανά την Ευρώπη…

Διονύσης Θανάσουλας

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Πηγή

Posted by Der Kamerad on 2020-09-21

https://derkamerad.com/