Εξαρθρώθηκε η συμμορία που έκλεψε 30 λάπτοπ και οθόνες υπολογιστών από υπουργεία - Συνελήφθησαν δύο άτομα
Ταυτοποιήθηκαν τρία μέλη της συμμορίας - Είχαν αποσπάσει λάπτοπ και οθόνες υπολογιστών από τα υπουργεία Εργασίας, Οικονομικών και Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας
Στην έξαρθρωση συμμορίας που διέπραττεκλοπέςαπό διαμερίσματα, επαγγελματικούς χώρους-καταστήματακαι δημόσιες Υπηρεσίεςσε περιοχές τηςΑττικής, προχώρησε η Υποδιεύθυνση Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αθηνών της Διεύθυνσης Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Αττικής.
Για την υπόθεση συνελήφθησαν δύο μέλη της συμμορίας και σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για συμμορία που διαπράττει τετελεσμένες και σε απόπειρα διακεκριμένες κλοπές, κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια, κατά συναυτουργία, κατ’ εξακολούθηση και απλή συνέργεια στις ανωτέρω πράξεις.
Προηγήθηκε κατάλληλη αξιοποίηση πληροφορίας σχετικά με συμμορία, τα μέλη της οποίας διέπρατταν κλοπές, αφαιρώντας χρηματικά ποσά, τιμαλφή και ηλεκτρικές συσκευές (κινητά υπολογιστές και λάπτοπ), τα οποία διέθεταν σε κλεπταποδόχους, με σκοπό την αποκόμιση παράνομου οικονομικού οφέλους.
Από τη διενεργηθείσα προανάκριση, μέσω εξακριβώσεων και διασταυρώσεων στοιχείων, αλλά και με χρήση ειδικών ανακριτικών τεχνικών, ταυτοποιήθηκαν τρία μέλη της συμμορίας και πιστοποιήθηκε η εγκληματική δράση τους, ενώ διακριβώθηκε η συμμετοχή τους, με διαφορετική σύνθεση κάθε φορά, σε πέντε περιπτώσεις κλοπών και συγκεκριμένα:
- πρωινές ώρες της 5ης Οκτωβρίου 2023, εισήλθαν σε δικηγορικόγραφείο στα Εξάρχεια, παραβιάζοντας την κεντρική είσοδο, απ’ όπου αφαίρεσαν 32 ευρώ και επιχείρησαν να αφαιρέσουν χρηματοκιβώτιο, που λόγω αδυναμίας μεταφοράς τους δεν κατάφεραν, - κατά τον ίδιο χρόνο, στο ίδιο κτίριο, διέρρηξαν διαμέρισμα 4ου ορόφου, παραβιάζοντας την μπαλκονόπορτα, και αφαίρεσαν μία τσάντα χειρός και άλλα αντικείμενα
- πρωινές ώρες της 31ης Αυγούστου 2023, μέλος της συμμορίας, έχοντας καλυμμένα τα χαρακτηριστικά του, εισήλθε, παραβιάζοντας κλειδαριά, σε κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος στην περιοχή του Περιστερίου, απ’ όπου αφαίρεσε το ποσό των 5.000 ευρώ,
- πρωινές ώρες της 17ης Σεπτεμβρίου 2024, μέλη της συμμορίας εισήλθαν, με καλυμμένα χαρακτηριστικά, στον 5ο όροφο του Υπουργείου Εργασίας, που στεγάζεται στο κέντρο της Αθήνας, παραβιάζοντας μπαλκονόπορτα γραφείου, χωρίς να αφαιρέσουν κάτι, και στη συνέχεια μετέβησαν σε γραφεία του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, που βρίσκονται στο ίδιο κτίριο, αφαιρώντας 30 λάπτοπ, συνολικής αξίας 30.000 ευρώ. - την ίδια ημέρα, εισήλθαν στον 5ο όροφο του Υπουργείου Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών που στεγάζεται στο κέντρο της Αθήνας, απ’ όπου αφαίρεσαν τρεις οθόνες υπολογιστή και μια συσκευή παραγωγής καφέ.
Από τις έρευνες στις οικίες, βρέθηκαν και κατασχέθηκαν, ρουχισμός, γάντια, υποδήματα, τρία κινητά και αναδιπλούμενο μαχαίρι. Επίσης στην κατοχή συγγενικού προσώπου ενός εκ των κατηγορουμένων βρέθηκε μικροποσότητα κάνναβης και συνελήφθη για παράβαση της νομοθεσίας περί ναρκωτικών.
Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στην αρμόδια εισαγγελική Αρχή.
Το χωριό της Μαγνησίας και ποιος είπε γι αυτό «ουδέποτε εις την ζωήν μου είδον ωραιοτέραν φύσιν»
Δημοσιεύθηκε
Τροποποιήθηκε
Το Πουρί βρίσκεται στη βορειανατολική πλευρά του Πηλίου, στο τέρμα του αμαξωτού δρόμου και σε απόσταση 50χλμ από το Βόλο. Ο δρόμος περνάει πρώτα από τη Ζαγορά, συνεχίζει βόρεια και σε 6χλμ καταλήγει στο Πουρί. Είναι ασφαλτοστρωμένος και χαραγμένος στη γραμμή του παλιού καλντεριμιού, που ένωνε τα δύο χωριά. Διέρχεται ανάμεσα από κτήματα με μηλιές και από μέρη με άγρια βλάστηση. Στο μέσο της διαδρομής είναι ο χείμαρρος ‘Καλοκαιρινός’, ο οποίος στις δυνατές μπόρες κατεβάζει με ορμή πολλά νερά, που στο παρελθόν αρκετές φορές έχουν παρασύρει το γεφύρι και έχουν προξενήσει σοβαρές ζημιές. Στα δυτικά του γεφυριού, στην τοποθεσία ‘Μεγαλοβράχος’, το νερό πέφτει με πάταγο από ύψος εκατό και πλέον μέτρων, σχηματίζοντας τους χειμερινούς μήνες θεαματικό καταρράχτη, το μεγαλύτερο στο Πήλιο. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όταν στις αρχές Απριλίου του 1912 ήρθε ως εδώ έφιππος, συνοδευόμενος απ’ το δήμαρχο Ζαγοράς Ιωάννη Κασσαβέτη και πολλούς επισήμους, γοητεύτηκε πολύ από τη σπάνια ομορφιά του τοπίου και είπε αυτά τα λόγια: «Ουδέποτε εις την ζωήν μου είδον ωραιοτέραν φύσιν». Μπροστά από το Πουρί ο δρόμος διακλαδίζεται στα δύο. Η δεξιά διακλάδωση οδηγεί στην κάτω συνοικία και στις δύο παραλίες του χωριού, την Ελίτσα και τον Οβριό. Η αριστερή διακλάδωση οδηγεί στο κέντρο του χωριού, όπου έχει διαμορφωθεί αρκετός χώρος για τη στάθμευση των αυτοκινήτων. Το χωριό είναι χτισμένο σε μια κατωφέρεια, που κοιτάζει προς την ανατολή και έχει απέραντη θέα προς το Αιγαίο πέλαγος. Έχει μακρόστενο σχήμα, με το μεγάλο άξονα στην κατεύθυνση ανατολής – δύσης. Το μέσο υψόμετρο είναι 450μ αλλά τα κάτω σπίτια με τα επάνω παρουσιάζουν υψομετρική διαφορά γύρω στα εκατόν πενήντα μέτρα, γι’ αυτό κανένα σπίτι δεν εμποδίζει τη θέα του άλλου προς το λεβάντη. Τα περισσότερα σπίτια είναι πέτρινα, σκεπασμένα με πλάκες ή κεραμίδια. Στην πλειονότητάς τους είναι διώροφα. Αρκετά καινούρια είναι τριώροφα, με πηλιορείτικο παραδοσιακό σχέδιο. Όλα είναι ασβεστωμένα και καθαρά. Οι αυλές τους στολίζονται από λογής-λογής πολύχρωμα λουλούδια και καλλωπιστικούς θάμνους. Πολύ ευδοκιμούν οι καμέλιες, οι γαρδένιες και οι ορτανσίες.
Δεν λείπουν και οι πυκνόφυλλες κληματαριές, που χαρίζουν τα γλυκόχυμα σταφύλια και τον ελαφρό ίσκιο τους. Στους κήπους καλλιεργούνται λαχανικά και οπωροφόρα δέντρα. Πολύκλαδα πλατάνια και βαθύσκιές καρυδιές συμπληρώνουν το καταπράσινο πέπλο, που σκεπάζει το χωριό τους καλοκαιρινούς μήνες.
Είναι πραγματικά λουσμένο στην πρασινάδα το Πουρί. Αυτός ήταν ο λόγος, που τη δεκαετία του 1950 το τότε κοινοτικό συμβούλιο πρότεινε να μετονομαστεί σε «Πολύδροσο» τελικά όμως παρέμεινε το παραδοσιακό του όνομα. Το χειμώνα το Πουρί παρουσιάζει πολύ διαφορετική εικόνα. Τα δέντρα χάνουν τη φυλλωσιά τους και μένουν με τα γυμνά κλαδιά τους. Πάχος χιονιού γύρω στο μέτρο είναι συνηθισμένο φαινόμενο. Υπάρχουν όμως και χειμώνες που το ύψος του χιονιού ξεπερνάει τα δύο μέτρα. Με το πολύ χιόνι οι άνθρωποι κυκλοφορούν με τα κύκλα, για να μη βουλιάζουν. Είναι οι μέρες της λεύκης γοητείας και της οικογενειακής θαλπωρής αλλά και μέρες ανησυχίας και ανασφάλειας, που προκαλεί ο συγκοινωνιακός και κάποτε τηλεπικοινωνιακός και ηλεκτροδοτικός αποκλεισμός του χωριού, ώσπου ν’ ανοιχτεί ο δρόμος απ’ τα μηχανήματα και να επισκευαστούν οι ζημιές στα δίκτυα του τηλεφώνου και του ηλεκτρικού ρεύματος.
Φτάνοντας στο σταθμό θα δούμε στην κάτω μεριά το σχολείο και δίπλα χώρο παιδικής χαράς. Στην επάνω μεριά είναι το κοινοτικό γραφείο με το ιατρείο, που στεγάζονται σε δύο συνεχόμενα δωμάτια μιας μικρής ισόγειας ιδιωτικής οικοδομής. Μια εικόνα που δεν δημιουργεί καλή εντύπωση. Σε παρακείμενο οικόπεδο, που ήδη έχει ισοπεδωθεί, σκοπεύει η κοινότητα να χτίσει μεγάλη οικοδομή, που θα περιλαμβάνει γραφεία, αίθουσα συγκεντρώσεων και άλλους χρήσιμους χώρους. Πρέπει να καταβληθούν προσπάθειες για την κάλυψη αυτής της βασικής ανάγκης, όσο γίνεται γρηγορότερα. Μπροστά από το χώρο στάθμευσης περνάει το κεντρικό καλντιρίμι, που διασχίζει κάθετα το χωριό. Οδοιπορώντας προς τα επάνω φτάνουμε στην πλατεία του χωριού, που δεν είναι ενιαία αλλά τριπλή, αποτελούμενη από τρία ανισουψομετρικά επίπεδα. Η πρώτη πλατεία σκεπάζεται από ένα πελώριο πλάτανο και η δεύτερη, πιο μεγάλη, από μια γιγάντια φλαμουριά. Είναι στρωμένες με πλάκες και περιφραγμένες με σιδερένια κάγκελα. Ανεβαίνοντας ακόμη τριάντα φαρδιά πετρόχτιστα σκαλιά φτάνουμε στην τρίτη πλατεία, όπου είναι χτισμένη η ενοριακή εκκλησία του Αγίου Δημητρίου με το επιβλητικό καμπαναριό της.
Εκεί είναι και το μνημείο των πεσόντων και στο πίσω μέρος υπάρχει παιδική χαρά. Κοιτάζοντας ανατολικά, το μάτι χαίρεται όλες τις αποχρώσεις της πηλιορείτικης χλωρίδας και στη συνέχεια τη γαλάζια απεραντοσύνη της αιγαιοπελαγίτικης θάλασσας. Σε μέρες ατμοσφαιρικής διαύγειας φαίνονται τα Σποραδονήσια, νοτιανατολικά και η χερσόνησος της Χαλκιδικής στα βορειοανατολικά. Κατεβαίνοντας στην κάτω συνοικία δε θα δούμε άλλη πλατεία. Υπάρχει μόνο ένα καφενομπακάλικο ανάμεσα σε άλλα σπίτια. Στην άκρη της συνοικίας είναι κοντά-κοντά δύο μικρές εκκλησίες, του Αγίου Παντελεήμονα και της Αγίας Παρασκευής και παράπλευρα το κοιμητήριο. Απ’ τις στέγες των σπιτιών υψώνονται κεραίες τηλεόρασης και στις περισσότερες αυλές είναι παρκαρισμένα μικρά αγροτικά φορτηγά, που απορείς πως μπόρεσαν να φτάσουν σ’ όλες τις γειτονιές, κυλώντας πάνω στα τσιμενταρισμένα καλντερίμια, που οι άνθρωποι και τα μεγάλα ζώα λαχανιάζουν να τα ανεβούν. Τη νύχτα όλοι οι δρόμοι του χωριού φωτίζονται και το κάνουν ορατό από πολύ μακριά. Ατενίζοντας από τη θάλασσα τα άσπρα σπίτια του, γαντζωμένα στην καταπράσινη πλαγιά, έχεις την εντύπωση πως βλέπεις ένα κοπάδι πρόβατα, αλλού πυκνά και αλλού αραιά, να βόσκουν αμέριμνα. Στο νου σου έρχονται οι στίχοι του ποιήματος «Το χωριό μας» που έγραψε ο πηλιολάτρης ποιητής Γεώργιος Δροσίνης. Υποθέτω ότι τους εμπνεύστηκε απ’ τη θέα του Πουρίου, όταν πριν από ένα αιώνα απολάμβανε το αγαπημένο του χόμπι, το ψάρεμα, στα ψαροτόπια μπροστά απ’ τον Αι-Γιάννη και τις Πόρτες.
Ονομασία του Χωριού Όσοι στο παρελθόν έγραψαν κάτι για το Πουρί, δεν χρησιμοποιούν όλοι την ίδια ακριβώς ονομασία. Υπάρχουν μικροδιαφορές τόσο στο θέμα της λέξης όσο και στην κατάληξη. Τη συναντούμε με τις μορφές: Πωρίον-Πωρί-Πορίον-Πορί-Πουρίον-Πουρί-Πωρίον. Στα πρακτικά του Δήμου Ζαγοράς χρησιμοποιείται η ονομασία Πουρί και Πουρίον και στη γενική πάντοτε του Πουρίου. Η ίδια γραφή συνεχίζεται και στα πρακτικά της Κοινότητας του Πουρίου. Στον παρόντα αιώνα ο Γ. Κορδάτος το ονομάζει Πορί, όπως και ο Α. Κωνσταντινίδης, ενώ ο Κ. Λιβανός το ονομάζει Πουρίον. Οι κάτοικοι του ίδιου του χωριού, της Ζαγοράς και των άλλων κοντινών χωριών προφέρουν πάντοτε Πουρί και τους κατοίκους τους αποκαλούν Πουριανούς. Νομίζω πως ανέκαθεν οι απλοί άνθρωποι έτσι έλεγαν το χωριό. Ο καθαρευουσιάνικος τύπος Πορίον ή Πουρίον χρησιμοποιούνταν μόνο στην γραπτή γλώσσα, κυρίως για το σχηματισμό της δοτικής πτώσης σε καθιερωμένες φράσεις. Η λέξη Πουρί είναι καθαρά Ελληνική. Από τη λέξη πώρος=πωρώδες, ασβεστολιθικό πέτρωμα, αλλιώς πωρόλιθος, προέρχεται η λέξη πωρίον, που μετασχηματίστηκε σε πωρί, πορί, πουρί.
Γύρω από το χωριό υπάρχουν πολλές ασπριδερές ασβεστολιθικές πέτρες, που λέγονται στην ντόπια γλώσσα πουριά. Ίσως για αυτό το λόγο να ονομάστηκε έτσι το χωριό. Όμως είναι πιο πιθανό να πήρε το όνομα του από το ακρωτήρι Πουρί ή Λαγήνι, που βρίσκεται στην ακτή του χωριού, προς τα βόρεια. Το ακρωτήρι αρχικά ονομάστηκε Πωρίον για το λόγο ότι αποτελείται από μεγάλους πωρόλιθους, που λευκάζουν από πολύ μακριά. Λαγήνι ονομάστηκε αργότερα απ’ τους ψαράδες της περιοχής, γιατί μοιάζει με λαγήνι. H νέα αυτή ονομασία συνυπάρχει με την πρώτη, που παρέμεινε η επίσημη. Η διαπίστωση αυτή προκύπτει από έγκυρους χάρτες. Συγκεκριμένα, τον περασμένο Απρίλιο στην «Έκθεση Ελληνικού Συντάγματος», που οργανώθηκε σε αίθουσα της Βουλής υπήρχε ένας αναρτημένος μεγάλος χάρτης του Ελληνικού Βασιλείου συνταγμένος το 1838 στη γαλλική γλώσσα, από επιτελείς Γάλλους αξιωματικούς επί τη βάσει πληροφοριών και της Ελληνικής Κυβερνήσεως. Στον έγκυρο αυτό χάρτη το ακρωτήρι γράφεται Pori. Επίσης, χάρτης του Ελληνικού Βασιλείου, με κλίμακα 1:400.000, φιλοτεχνημένος κι αυτός από Γάλλους αξιωματικούς, το 1838, γραμμένος στα γαλλικά και ελληνικά, υπάρχει και στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών, όπου και εκεί γράφεται Pori-Πορί. Στο ίδιο μουσείο υπάρχει και χάρτης της Θεσσαλίας με ημερομηνία 24-5-1881, γραμμένος στην αγγλική γλώσσα, που γράφει Pori. Στο Εθνικό Ιστορικό Μουσείο υπάρχει χάρτης της Ελλάδας, μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας (1881), όπου σημειώνεται Πορί. To πιθανότερο λοιπόν είναι να δόθηκε το πολύ ταιριαστό όνομα Πωρίον πρώτα στο ακρωτήριο και στη συνέχεια πήρε το ίδιο το όνομα ο κοντινός παραθαλάσσιος οικισμός, που αποτέλεσε το προδρομικό στάδιο του χωριού, το οποίο συγκροτήθηκε αργότερα στη σημερινή του θέση, ξεκινώντας από κάτω προς τα πάνω.
Όσο για τη λέξη Πόρος, αυτή είναι ελληνική και σημαίνει στην προκειμένη περίπτωση-έχει και άλλες σημασίες- πέρασμα ποταμού Πραγματικά, στο σημείο εκείνο της ρεματιάς η κοίτη είναι οριζόντια και οι όχθες πλησιάζουν μεταξύ τους, υπάρχουν δε και μεγάλοι βράχοι απέναντι, ικανοί να στηρίξουν μια γέφυρα και να εξασφαλιστεί το πέρασμα του ποταμιού, όπως και έχει γίνει. Πόρος λέγεται κανονικά, το μέρος, όπου είναι το τοξωτό παλιό γεφύρι, ενώ το μέρος ονομάζεται ‘‘της λαγωνίκας’’. Συνεκδοχικά μερικοί δίνουν την ονομασία Πόρος και στο ρέμα.
Λίγες είναι οι γραπτές μαρτυρίες για την ιστορία του Πουρίου στα πρίν από τα 1800 χρόνια. Η παλαιότερη χρονολογία είναι το σπίτι των αδερφών Μαργαρίτη, όπου στο επάνω μέρος της κάσας μιας εσωτερικής πόρτας είναι χαραγμένη ευδιάκριτα η χρονολογία 1699. Οι μεγαλύτεροι του χωριού θυμούνται ή άκουσαν για άλλα 8-9 σπίτια, της ίδιας περίπου ηλικίας με το παραπάνω. Το μισοδιατηρούμενο σπίτι του Νύστα θεωρείται παλαιότερο κι απ’ του Μαργαρίτη. Αρχαιότερη όμως απ’ την παραπάνω μαρτυρία έχει αυτή που βρήκε ο Α. Κωνσταντινίδης σε Ευαγγέλιο του έτους 1671 στον Άγιο Γεώργιο, Ζαγοράς. Στην πίσω πλευρά του εξώφυλλου υπήρχε αχρονολόγητη σημείωση του επισκόπου Δημητριάδας Ιωαννικίου (ήταν επίσκοπος το διάστημα 1678-1713, ίσως και νωρίτερα), που μεταξύ των άλλων έγραφε ότι άφηνε από είκοσι γρόσια στις εκκλησίες, μεταξύ και μιας εκκλησίας του Πουρίου για να λειτουργούν οι ιερείς και να μνημονεύουν όλους τους χριστιανούς. Άρα στο Πουρί υπήρχε ενοριακή εκκλησία πρίν από τρείς και πλέον αιώνες. Υπάρχουν και δύο παλιές χρονολογίες σε εξωκλήσια. Η μια είναι χαραγμένη σε πέτρα πάνω από την πόρτα του Αγίου Ονουφρίου και γράφει 1737. Η δεύτερη, λίγο νεότερη, είναι σκαλισμένη στο δάπεδο του επάνω Αϊ Γιάννη και γράφει 1747. O A. Κωνσταντινίδης γράφει ότι στην Αγία Παρασκευή υπήρχαν – πριν το 1940 – τρείς εικόνες, της Θεοτόκου, της Αγίας Παρασκευής, και του Αγίου Νικολάου με χρονολογία 1728. Επίσης σε Μηναίο του Αγίου Παντελεήμονα ήταν σημειωμένη μια θύμηση με χρονολογία 1713. Στο δεξιό μέρος της σκάλας στην πλατεία του Αγίου Δημητρίου πάνω σε μια πλάκα ήταν χαραγμένη η ημερομηνία 1716. Οι εικόνες του τέμπλου στον ΑΪ-Λιά χρονολογούνται από το 1161ου έτους. Χτίστηκε δηλαδή τον 12ο αιώνα, στον οποίο ανάγεται και η ίδρυση του παλιού μοναστηριού της Ζαγοράς, της Παναγίας Ράσοβας. Υπάρχει μια γραπτή μαρτυρία του Ζαγοριανού Πατριάρχη Καλλίνικου του Γ΄,που σύνταξε στις 21 Μαΐου 1776, για να εκφράσει τις ευχαριστίες του ίδιου και των συγχωριανών του προς τον έμπορο και ευεργέτη της Ζαγοράς Ιωάννη Πρίγκο, για την αποστολή εκατοντάδων βιβλίων προς το Ελληνομουσείο της Ζαγοράς καθώς και τη γενναία οικονομική ενίσχυση αυτού και του σχολείου «Κοινών Γραμμάτων», στη συνοικία της Σωτήρας Ζαγοράς.
Οι ρίζες του χωριού πρέπει να εισχωρούν βαθύτερα στους αιώνες. Η τοποθεσία που είναι χτισμένος ο κάτω ΑΪ Γιάννης λέγεται ‘‘Καστέλλι’’. Είναι ένα μικρό πλάτωμα στην άκρη της ξηράς, που καταλήγει σε απότομο ψηλό βράχο. Τοποθεσία με το ίδιο όνομα υπάρχει και στη γειτονική Παλαιά Μιτζέλα. Στο μέσο του δρόμου προς την παραλία του Οβριού υπάρχει τοποθεσία που ονομάζεται ‘‘Φραγκοπάπουτσο’’. Πήρε αυτό το όνομα, γιατί πάνω σε μια μεγάλη πέτρα, σήμερα δεν υπάρχει γιατί πέρασε από εκεί ο αγροτικός δρόμος και την έσπασαν, υπήρχε ένα βαθούλωμα που έμοιαζε με αποτύπωμα πέλματος αντρικής μπότας. Μια παράδοση λέει πως κάποτε οι Φράγκοι αποβιβάστηκαν στον Οβριό και ανηφόρισαν για το χωριό, με σκοπό να κάνουν μεγάλο κακό. Ο Άγιος ΦλαμούριΔημήτριος όμως, ο προστάτης του χωριού, καθήλωσε στο σημείο του βράχου τον αρχηγό της ομάδας, κόλλησε δηλαδή το πόδι του στην πέτρα, με αποτέλεσμα να φοβηθούν και να γυρίσουν πίσω. Η παράδοση αυτή πέρα από την απλοϊκή εξήγηση που δίνει στον σχηματισμό του βαθουλώματος στο βράχο, δεν ευσταθεί και για το λόγο ότι στον καιρό της Φραγκοκρατίας (1204-1261) δεν υπήρχε συγκροτημένο χωριό στη θέση που είναι σήμερα. Έχει όμως και την αξία της από την άποψη ότι αυτοί, που παρομοίασαν το σημάδι του βράχου με παπούτσι φράγκικο και το ονόμασαν έτσι, θα πρέπει να είχαν δεί από κοντά τους Φράγκους στρατιώτες ή στην παραθαλάσσια περιοχή του Πουρίου ή σε άλλο φραγκοκρατούμενο τόπο, από τον οποίο έφυγαν και εγκαταστάθηκαν εδώ, για περισσότερη ασφάλεια. Η σκέψη αυτή μας οδηγεί στην λογική υπόθεση ότι στα χρόνια της φραγκοκρατίας ή στα αμέσως επόμενα ζούσαν στα χαμηλά μέρη της περιφέρειας του χωριού κάποιες οικογένειες, σε συνθήκες απόλυτα κλειστής οικονομίας και αυτοπροστασίας.
Σε απόσταση μικρότερη της μισής ώρας από το «Καστέλι», στην περιφέρεια της Ζαγοράς, υπάρχει η τοποθεσία «Παλιόκαστρο», στην κορυφή ενός λόφου. Στη θέση αυτή και στα γύρω περιβόλια βρέθηκαν στις αρχές του αιώνα σημαντικά ευρήματα, όπως πήλινα αγγεία, πέτρινες σφαίρες, νομίσματα, ξίφη, δαχτυλιόλιθοι κ.α που δείχνουν ότι ο τόπος κατοικούνταν. Κάποιοι λένε ότι το κάστρο είναι αρχαίο. Οι παλιοί δάσκαλοι της Ζαγοράς Δ. Μοσχίδης και Π. Μολοχάδης τοποθετούν εδώ κοντά την αρχαία πόλη Θαυμακία. Βρέθηκαν επίσης οικοδομικά υλικά, που σύμφωνα με την γνώμη του Κορδάτου, Κωνσταντινίδη και Σκουβαρά ανάγονται στην βυζαντινή εποχή δεν αποκλείεται όμως να χρησιμοποιήθηκαν και από τους Φράγκους. Κάποτε το «Παλιόκαστρο» κυριεύτηκε από τους πειρατές και όσοι από τους κλεισμένους σ’αυτό μπόρεσαν να διαφύγουν, πήγαν ψηλότερα και εγκαταστάθηκαν γύρω από το μοναστήρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα και στην απόμερη θέση Κακάβα, στην συνοικία της Αγίας Κυριακής. Η πτώση του κάστρου και η μετακόμιση των κατοίκων στις παραπάνω ασφαλέστερες θέσεις θα έγινε στα πρώτα χρόνια της τουρκοκρατίας, που δεν υπήρχε καμιά ασφάλεια στο Πήλιο και η πειρατεία ήταν σε έξαρση.
Σύμφωνα λοιπόν με τις υπάρχουσες ενδείξεις η περιοχή γύρω από το Παλιόκαστρο κατοικούνταν από τους βυζαντινούς χρόνους και στην ενδιάμεση περίοδο της Φραγκοκρατίας. Στην περίπτωση αυτή είναι λογικό να υποθέσουμε ότι οι Φράγκοι είχαν χτίσει κάποιο κάστρο, κάποιο οχυρωμένο πύργο σε κοντινή και επίκαιρη θέση όπως είναι το Καστέλλι, για την επιτήρηση της θαλάσσιας περιοχής και για την μετάδοση κωδικών σημάτων, στην διάρκεια της νύχτας, με φωτιές ή αναμμένους δαυλούς. Στην παραθαλάσσια περιοχή του Πουρίου ζούσαν κάποιες οικογένειες πολύ πριν από το 1423, που οι Τούρκοι κατέλαβαν το Πήλιο. Αυτοί έμεναν σε μικρά αγροτόσπιτα ως κολληγοί των μικρών μοναστηριών (του Αι Γιάννη, του Αγίου Κωνσταντίνου, της Αγίας Τριάδας). Επικοινωνούσαν με τον οικισμό του Παλαιόκαστρου, της Ζαγοράς και επηρεάζονταν από τις αποφάσεις και ενέργειές του. Όταν οι γείτονές τους εγκατέλειψαν τον πρώτο οικισμό τους και εγκαταστάθηκαν γύρω από το μοναστήρι της Σωτήρας, ανέβηκαν και αυτοί ψηλότερα και έχτισαν τα σπίτια τους στην κάτω συνοικία του σημερινού χωριού. Έτσι συγκροτήθηκε το πρώτο χωριό, στα μέσα του 15ου αιώνα και αργότερα έχτισαν μικρή εκκλησία της Αγίας Παρασκευής. Οι πρώτοι αυτοί κάτοικοι έδωσαν τα δύο φράγκικα ονόματα, ‘‘Καστέλλι’’ και ‘‘Φραγκοπάπουτσο’’, που έφτασαν μέχρι τις μέρες μας, μεταδιδόμενα από γενιά σε γενιά.
Σιγά-σιγά το χωριό αυξήθηκε σε πληθυσμό και επεκτάθηκε προς τα επάνω, στα δυτικά. Πολλές οικογένειες ήρθαν προς το τέλος του 18ου αιώνα από τη Βόρεια Ήπειρο. Ο λόγος της αθρόας μετανάστευσης βορειοηπειρωτικών προς την ανατολική Θεσσαλία και ιδιαίτερα προς Πήλιο ήταν η καταστροφή της Μοσχόπολης το 1771 από τους Τουρκοαλβανούς που τρομοκράτησε τον ελληνικό πληθυσμό. Κάποιες οικογένειες ήρθαν εδώ με τα ζώα τους και το νοικοκυριό τους και εγκαταστάθηκαν στα γύρω από το χωριό μέρη. Με τον καιρό ενσωματώθηκαν με τις παλιές οικογένειες και έγιναν μόνιμοι κάτοικοι. Η κάθοδος Ηπειρωτών προς το Πήλιο συνεχίστηκε και τον περασμένο αιώνα. Αρκετοί απόγονοι των οικογενειών αυτών γνωρίζουν από τους παππούδες τους ότι κατάγονται από εκεί. O πληθυσμός του χωριού αυξήθηκε και το 1827 ή το 1828, όταν έγινε η καταστροφή της Μιτζέλας. Αρκετές μιτζελιώτικες οικογένειες κατέφυγαν τότε στο Πουρί, όπου και εγκαταστάθηκαν μόνιμα.
κείμενο “Απο το βιβλίο Το Πουρί – Το Πολύδροσο χωριό του Πηλίου του Νίκου Διαμαντάκου Εκδόσεις Κοινότητας Πουρίου”. φωτογραφίες από pouri-phlion.blogspot.com
Με ποινικές κυρώσεις η αντιμετώπιση της κατανάλωσης αλκοόλ από ανηλίκους
Του Λέανδρου Ρακιντζή
Με αφορμή το πρόσφατο περιστατικό, που 8 ανήλικοι μαθητές Λυκείου μεταφέρθηκαν στις 2 τα ξημερώματα σε νοσοκομείο από υπερβολική κατανάλωση πιθανώς νοθευμένου αλκοόλ κατά τη διάρκεια μαθητικής εκδήλωσης σε γνωστό νυκτερινό κέντρο της Λ. Βουλιαγμένης, που ως είδηση έγινε viral και μεταδόθηκε ευρύτατα από τα ΜΜΕ, αποκαλύφθηκε η συστηματική μετά συνεπειών κατανάλωση αλκοόλ από ανηλίκους σε μαθητικές εκδηλώσεις όχι μόνο στο Κέντρο αλλά και στην Περιφέρεια. Κυρίως όμως αναδείχθηκε η έλλειψη ελέγχων και η επιβολή κυρώσεων από την Πολιτεία στους επιχειρηματίες, που παράνομα και εκμεταλλευόμενοι τα παραθυράκια του νόμου κερδοσκοπούν ασύστολα με την παράνομη πώληση αλκοόλ σε ανηλίκους, όπως εκτενέστερα εκτίθεται (Capital - Ρακιντζής 4-11-24: Οι νόμοι και τα παραθυράκια τους).
Ο Υπουργός Δικαιοσύνης κ. Γεώργιος Φλωρίδης προανάγγειλε νομοθετική πρωτοβουλία για την προστασία των νέων από το αλκοόλ. Μιλώντας δημόσια είπε: "Η κυβέρνηση σχημάτισε μια διυπουργική ομάδα και πολύ γρήγορα θα έχομε μια πολύ συγκεκριμένη νομοθετική πρωτοβουλία για να ασφαλίσουμε τους νέους μας στα ζητήματα αυτά. Ασφαλώς θα ξαναγίνει ποινικό αδίκημα η παροχή αλκοόλ σε ανηλίκους και ασφαλώς θα κλείσομε όλα εκείνα τα παραθυράκια ή τις πόρτες, που επιτρέπουν να καταστρατηγείται η νομοθεσία. Το πλαίσιο, που υπάρχει εμφανίζει σημαντικά κενά και τα οποία θα αντιμετωπίσομε πολύ σύντομα εντός του έτους. Το πλαίσιο που υπάρχει εμφανίζει σημαντικά κενά, τα οποία θα αντιμετωπίσομε πάρα πολύ σύντομα εντός έτους ασφαλώς και στην κατεύθυνση της προστασίας της υγείας των νέων, επισημαίνοντας, ότι η αστυνομία θα μπορεί να κάνει ελέγχους στα μπαράκια και στα κλαμπ και αυτό το δικαίωμα αφαιρέθηκε κυρίως από το ΣΥΡΙΖΑ".
Remaining Time -0:00
Για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του προβλήματος της κατανάλωσης αλκοόλ από τους νέους σε νυκτερινά κέντρα, μπαράκια και κλαμπ που συμβαίνει συστηματικά με την ψευδεπίγραφη κάλυψη των μαθητικών εκδηλώσεων, και με το δεδομένο, ότι δεν είναι δυνατή η απαγόρευση τους (ας θυμηθούμε το νόμο Παπαθεμελή) απαιτείται πέραν των ποινικών προβλέψεων και η θέσπιση συγκεκριμένων προϋποθέσεων για να θεωρεί νόμιμη η εκδήλωση και κυρίως ο συνεχής έλεγχος από τα αρμόδια όργανα, που ορίζει το άρθρο 5παρ.3 ν.3730/2008. Στο σημείο αυτό παρατηρώ, ότι το ΣΕΥΠ συγχωνεύτηκε στην ΕΑΔ., που είναι πλέον η αρμόδια αρχή ελέγχου και ότι στα αρμόδια όργανα ελέγχου περιλαμβάνεται και η Δημοτική Αστυνομία, που ο Δήμος Αθηναίων πρέπει να κινητοποιήσει.
Με το νέο ΠΚ (ν.4619/2019), που ψηφίστηκε σαν τελευταία κυβερνητική πράξη από το ΣΥΡΙΖΑ, καταργήθηκαν μεταξύ άλλων τα άρθρα 458 και 459ΠΚ, που προέβλεπαν και τιμωρούσαν σε βαθμό πταίσματος τις παραβάσεις διοικητικών και αστυνομικών διατάξεων με αποτέλεσμα τη μη δυνατότητα ελέγχου των νυκτερινών κέντρων από την Αστυνομία για παράβαση του ν.3730/2008. Σαφώς τα αδικήματα αυτά πρέπει να θεσπιστούν εκ νέου σε βαθμό ελαφρού πλημμελήματος σύμφωνα με τις δηλώσεις του Υπουργού Δικαιοσύνης.
Επειδή η επιβολή προστίμων στους υπευθύνους των νυκτερινών κλπ κέντρων δεν αποτελεί αποτελεσματικό αποτρεπτικό μέσο για τις κάθε είδους παραβάσεις, γιατί κανένας δεν φοβάται την επιβολή των προστίμων, εφόσον μόνο το 11ο/ο πληρώνεται και συνήθως επιβάλλονται σε βάρος υπευθύνων, που είναι ανήλικοι, υπέργηροι ή αλλοδαποί και στερούνται περιουσίας, ενώ το μέτρο της σφράγισης των καταστημάτων μπορεί να καταστεί αποτελεσματικό αποτρεπτικό μέσο μόνο εφόσον δεν χορηγούνται προσωρινές διαταγές αποσφράγισης και οι αιτήσεις αναστολής εκδικάζονται αμέσως. (Capital 30/10 Ρακιντζής: Μαφίες παντού). Εξάλλου τα σχετικά με την κατανάλωση αλκοόλ στους νέους αδικήματα πρέπει για λόγους γενικής πρόληψης να θεωρούνται και να εκδικάζονται ως αυτόφωρα.
Είναι κοινό μυστικό ότι σε πολλά νυκτερινά κέντρα χορηγούνται και σε ανηλίκους ύποπτα ποτά κοινώς "μπόμπες" δηλαδή ποτά νοθευμένα με χαμηλότερο είδος αλκοόλης ή χημικά, που αποφέρουν μεγαλύτερο κέρδος και μπορεί να προκαλέσουν μέθη ακόμα και σωματική βλάβη. Η νόθευση όμως πρέπει να αποδεικνύεται με εργαστηριακή εξέταση των ποτών, που κατασχέθηκαν και τότε μόνο μπορεί να στηριχθεί κατηγορία για νόθευση ποτών και σωματική βλάβη του καταναλωτή. Ο νέος ΠΚ αδόκιμα κατάργησε το άρθρο 281 του παλιού ΠΚ, που προέβλεπε και τιμωρούσε τη νοθεία των τροφίμων και ποτών. Το άρθρο279 ΠΚ "Δηλητηρίαση πραγμάτων προορισμένων για χρήση από το κοινό" δεν καλύπτει πλήρως τις περιπτώσεις νοθείας τροφίμων και ποτών και πρέπει το άρθρο 281 του παλιού ΠΚ να θεσπιστεί εκ νέου.
Καμπανάκι για τα μικρά νησιά: Κινδυνεύουν να μετατραπούν σε πάρκα τουρισμού και να χάσουν την ταυτότητά τους
Αστυπάλαια/ Eurokinissi
«Τα νησιά δεν είναι μουσεία για να τα βάλουμε στη γυάλα, αλλά ούτε και σκηνικό για τις διακοπές ολόκληρου του πλανήτη»
Business as usual χαρακτηρίζει η επιστημονική κοινότητα το νέο χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό, το οποίο έχει παρουσιάσει το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας χτυπώντας ηχηρό καμπανάκι για την τύχη των μικρών νησιών που κινδυνεύουν να μετατραπούν σε Μύκονο ή Σαντορίνη χάνοντας τελικώς την ταυτότητά τους με ορατό τον κίνδυνο να μετατραπούν σε μεγάλα πάρκα τουρισμού.
«Κορεσμένη από το 1996 η Μύκονος»
Η αλλαγή των χρήσεων γης, η υπερδόμηση και ο υπερτουρισμός προβάλλουν ως οι μεγαλύτερες απειλές με τους ειδικούς να επισημαίνουν ότι ο πολεοδομικός και χωροταξικός σχεδιασμός σε αυτούς τους τόπους δεν μπορεί να γίνει με εναίους κανόνες, αλλά πρέπει να λάβει υπόψη τις ιδιαιτερότητές τους. Παράλληλα ακόμα και καθηγητές Οικονομικών μιλούν για την απόλυτη εξάρτηση της Ελλάδας από τον τουρισμό τονίζοντας ότι είναι μια δραστηριότητα χαμηλής παραγωγικότητας.
Η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σήμερα, πάντως, στα νησιά δεν ήταν αιφνιδιαστική. Αντίθετα η πολιτεία είχε προειδοποιηθεί εγκαίρως γι΄αυτήν. Ακόμα και η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ), το οποίο πληροφορούσε ήδη από τη δεκαετία του ΄90 γι΄αυτό που ερχόταν, έχει παραβιαστεί κατάφωρα. Αυτό επεσήμανε η πρόεδρος του Επιμελητηρίου Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας και Αντιπρόεδρος του ΣτΕ ε.τ. Μαρία Καραμανώφ ανοίγοντας τις εργασίες επιστημονικής ημερίδας για τον σχεδιασμό στα μικρά νησιά τονίζοντας ότι η πορεία ορισμένων εξ αυτών ήταν το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.
«Το γνωρίζαμε αλλά δεν κάναμε τίποτα γι΄αυτό. Υπήρχε η νομολογία του ΣτΕ, η οποία πυροδότησε αντιδράσεις στο περιβαλλοντικό κίνημα της εποχής, αλλά έκτοτε καταστρατηγήθηκε και διαστρεβλώθηκε». Οπως επεσήμανε, η Μύκονος ήδη από το ΄96 είχε κριθεί κορεσμένη από πλευράς τουριστικής ανάπτυξης: «Ολα αυτά έχουν κατάφωρα και προκλητικά παραβιαστεί», ανέφερε προσθέτοντας ότι είναι τεράστιες οι διαχρονικές ευθύνες της πολιτείας, η οποία ακόμα και σήμερα επιλέγει να τις απεμπολήσει και να τις μεταθέσει αλλού «όχι μόνο θεσμικά με τα νομοθετήματα αλλά και με τις λάθος αξίες που προωθεί δίνοντας τον τόνο και το μήνυμα στους πολίτες για το πώς θα πρέπει να μεταχειρίζονται τα ελληνικά νησιά. Κι αυτό είναι ασυγχώρητο όταν ξέραμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια τι πρέπει να γίνει».
Σύμφωνα με την ίδια, μοναδική λύση είναι η ήπια ανάπτυξη και ο έλεγχος των εισροών: «Τα νησιά δεν είναι μουσεία για να τα βάλουμε στη γυάλα, αλλά ούτε και σκηνικό για τις διακοπές ολόκληρου του πλανήτη», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Προσέθεσε ότι οι επιλογές των πολιτικών σε έργα, όπως είναι π.χ. τα λιμενικά δε θα πρέπει να γίνονται με βάση τη ζήτηση, αλλά με βάση τη φέρουσα ικανότητα ενός νησιού, ενώ τόνισε ότι οι επεκτάσεις των οικισμών θα πρέπει να ακολουθούν τη δημογραφική εξέλιξη και όχι να υπαγορεύονται από άλλα κριτήρια.
Ωστόσο τόνισε ότι «ο τρόπος με τον οποίο προσεγγίζει το θέμα η πρόσφατη νομοθεσία είναι εντελώς αδόκιμος επιστημονικά, συγχέει παραμέτρους και καταλήγει να θεωρεί τη φέρουσα ικανότητα μια πολιτική απόφαση του υπουργού».
Απόλυτη εξάρτηση από τον τουρισμό
Την ίδια στιγμή το γεγονός ότι ο τουρισμός θεωρείται η ατμομηχανή της ελληνικής οικονομίας, δημιουργεί μια επικίνδυνη εξάρτηση, όπως σημειώνουν οι οικονομολόγοι. Η απασχόληση στον τουρισμό ως ποσοστό της συνολικής απασχόλησης στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα που φτάνει το 25%, είναι υπερδιπλάσια συγκριτικά με άλλες χώρες με ισχυρό τουρισμό, όπως η Ισπανία, η Ιταλία ή η Γαλλία, σύμφωνα με τα στοιχεια που παρουσίασε, ο Δημήτρης Βαγιανός, καθηγητής στο London School of Economics. Το γεγονός αυτό – όπως είπε - καθοδηγεί τη χώρα μας σε μια εξάρτηση από τον τουρισμό με προβληματικά σημεία τόσο από περιβαλλοντική όσο και από οικονομική σκοπιά: «Η τουριστική ανάπτυξη "επιδοτείται" με διάφορους τρόπους από τη χαλαρότητα της νομοθεσίας για παράδειγμα στη δόμηση σε παρακτιες περιοχές που διευκολύνεται όλο και περισσότερο, από την ανυπαρξία πλαισίου προστασίας για τις περιοχές Natura, από τους χαλαρούς και παραμελημένους μηχανισμούς συμμόρφωσης. Η "κατανάλωση" περιβαλλοντικών πόρων πρέπει να φορολογείται και όχι να επιδοτείται», εξήγησε.
Ομως και από την οικονομική οπτική, η «μονοκαλλιέργεια» του τουρισμού, έχει σοβαρά μεονεκτήματα, καθώς σύμφωνα με τον κ. Βαγιανό, ο τουριστικός κλαδος έχει χαμηλή παραγωγικότητα, χαμηλή μέση εξειδίκευση εργαζομένων και μεγάλη εποχικότητα: «Με την έμφαση στον τουρισμό διαιωνίζεται και διογκώνεται ένα οικονομικό μοντέλο χαμηλής παραγωγικότητας», κατέληξε.
Τη δική του ερμηνεία στην έννοια της φέρουσας ικανότητας ενός τόπου έδωσε και ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αιγαίου και εμπειρογνώμονας του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού, Γιάννης Σπιλάνης σημειώνοντας ότι δεν είναι σωστό ο σχεδιασμός να ακολουθεί αυτή τη λογική αφού «πρόκειται για το άκρο, το όριο μιας περιοχής. Μετά απ΄αυτό το σημείο είναι ο γκρεμός. Για να επιτευχθεί η πραγματική βιωσιμότητα θα πρέπει να έχουμε σταματήσει πριν», τόνισε.
Ξεκαθάρισε ότι οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν δεν ήταν λάθη, αλλά σκόπιμες επιλογές προσθέτοντας πως ακόμα και σήμερα δε λαμβάνονται μέτρα. Υπενθύμισε ότι τον Σεπτέμβριο η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου ζήτησε από τους κατά τόπους εισαγγελείς να ερευνήσουν ζητήματα σπατάλης και κακής χρήσης νερού, χωρίς να έχει γίνει κάτι μέχρι τώρα: «Οπως δεν έχει γίνει τίποτα για να κλείσουν οι πισίνες. Ταυτόχρονα η συνεχιζόμενη εκτος σχεδίου δόμηση αυξάνει σημαντικά το κόστος λειτουργίας των δήμων, οι οποίοι πρέπει να υποστηρίξουν τις κατασκευές με δίκτυα». Αναφέρθηκε επίσης στις αφαλατώσεις και τις γεωτρήσεις σε εκατοντάδες μέτρα προκειμένου να ικανοποιηθούν οι αυξημένες ανάγκες, τονίζοντας ότι «εμείς θα βρούμε νερό στα 300 μ. αλλά οι ρίζες των δέντρων όχι».
Διευκρίνισε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η αλλαγή χρήσεων γης δεδομένου ότι δεν είναι αναστρέψιμη: «Το νέο χωροταξικό πλαίσιο για τον τουρισμό είναι business as usual. Συνεχίζει την αύξηση προσφοράς κλινών με ανεπαίσθητους περιορισμούς. Οριακα εμποδίζονται λίγοι, ενώ ξεφυτρώνουν στρατηγικές επενδύσεις».
Ο σχεδιασμός στα νησιά, όπως εξήγησαν ο χωροτάκτης - πολεοδόμος Στρατής Μπαμπαλίκης και η αρχιτέκτονας Λήδα Ντρίβα, είναι κρίσιμος παράγοντας και στις απαραίτητες ρυθμίσεις θα πρέπει να συμπεριληφθούν:
Η μείωση της εκτός σχεδίου δόμησης σε σημείο πιο συμβατό για το τοπίο και τις περιορισμένες εκτάσεις των μικρών νησιών.
Η διατήρηση των μονοπατιών και των πεζοπορικών διαδρομών.
Η απαγόρευση της δόμησης στην ακτογραμμή.
Ο περιορισμός των υπόσκαφων κτιρίων.
Η απαγόρευση των πισινών.
Η διατήρησητων ελιών, τελμάτων και υδροβοτόπων.
Η προστασια των λιθόστρωτωνκαλντεριμιών, ξερολιθιών και θημωνιών.
Η προστασία της τοπικής βλάστησης, της βιοποικιλότητας και των αιωνόβιων δέντρων.
Η επανάχρηση των παλαιών κτισμάτων.
Η προστασία των περιοχών Natura.
Θυσία και η υποτιμημένη γεωργική γη των νησιών
Στον βωμό της τουριστικής ανάπτυξης της νησιωτικής χώρας θυσιάστηκε πολλές φορές και γεωργική γη, παράγοντας ο οποίος έχει συζητηθεί λιγότερο τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με τους καθηγητές του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιωργο Βλάχο και Βαγγέλη Παυλή, στα κριτήρια χαρακτηρισμού της γης υψηλής παραγωγικότητας είχαν αρχικώς συμπεριληφθεί και έννοιες όπως η νησιωτικότητα και οι φυσικές ενότητες. Ωστόσο ακολούθησαν πολλές εξαιρέσεις με αποτέλεσμα οποιαδήποτε διευκρίνηση ή εξειδίκευση να αφορά στο τέλος αποκλειστικά την παραγωγικότητα, η οποία είναι και η μοναδική που προστατεύεται.
Οι ομιλητές επεσήμαναν ότι ακόμα και για καλλιέργειες που εγκρίνονται γενναιόδωρες επιδοτήσεις, αυτές σπανίως μπορούν να ανταγωνιστούν τον τουρισμό και τα έσοδά του: «Δίνονται ενισχύσεις για τη μαστίχα στη Χίο, τις ελιές, τα αμπέλια, τα δαμάσκηνα, το ντοματάκι της Σαντορίνης, την αγκινάρα της Τήνου, κλπ, αλλά και κίνητρα για το τοπίο, όπως τον αμπελώνα της Θήρας. Ομως όσο γενναιόδωρα κι αν είναι τα κίνητρα, δύσκολα είναι ανταγωνιστικά στον τουρισμό και δεδομένου ότι οι πόροι είναι συγκεκριμένοι, θα πρέπει η Πολιτεία να σκεφτεί πέραν της παροχής κινήτρων και μέτρα ρυθμιστικού χαρακτήρα, μέτρα επιβολής», ανέφερε ο κ. Βλάχος.
Για όσους ακόμα αμφισβητούν τη γενετικη βιοποικιλότητα των νησιών, ο ίδιος παρέθεσε και συγκεκριμένα στοιχεία για τις νησιωτικές τοπικές ποικιλίες, οι οποίες είναι:
Σε μια απ᾽ τις άπειρες περιπλανήσεις μου, για να γνωρίσω τα θαυμαστά και τα περίεργα αυτού του κόσμου, ο δρόμος μου μ᾽ έφερε και μ᾽ άφησε για λίγο σε μια πολιτεία που κανείς απ᾽ τους κατοίκους της δεν άκουγε, ούτε μίλαγε.
Έφτασα εκεί ένα πρωινό και νόμισα πως έμπαινα σε κάποιο όνειρο, γιατί, ενώ οι δρόμοι, οι αγορές και τα μαγαζιά ήταν γεμάτα κόσμο που ασχολιόταν με το καθημερινό πάρε-δώσε, ήχος κανείς δεν ακουγότανε. Μετά το πρώτο ξάφνιασμα, ανακάλυψα άλλο ένα θαυμαστό πράμα. Οι κωφάλαλοι αυτοί άνθρωποι δεν έκαναν ούτε καν χειρονομίες για να συνεννοούνται μεταξύ τους, όπως γίνεται μ᾽ όλους τους όμοιούς τους, σ᾽ όλο τον κόσμο. Όλη η συνεννόησή τους γινόταν με τα μάτια. Εκείνη, την πρώτη μέρα, αλλά κι όσο έμεινα σ᾽ αυτή την πολιτεία, είδα εμπόρους και πελάτες να συναλλάσσονται και να παζαρεύουν με τα μάτια, ερωτευμένους να εξομολογούνται ο ένας στον άλλο τον έρωτά τους και τα πάθη τους με τα μάτια, ανθρώπους να βρίζονται ή ν᾽ ανταλλάσσουν φιλικά αισθήματα με τα μάτια… Κι όλ᾽ αυτά χωρίς ούτε στο παραμικρό να χαμογελούν, να συνοφρυώνονται ή να μορφάζουν. Κοιτάζονταν απλώς βαθιά στα μάτια και διάβαζαν ο ένας τη σκέψη του άλλου. Μέχρι να το καταλάβω αυτό, είδα κι έπαθα για να συνεννοηθώ μαζί τους, γιατί έτσι που είμαστε συνηθισμένοι, εμείς του άλλου κόσμου, να μιλάμε για διάφορα πράματα δίχως να σκεφτόμαστε, δίχως να συγκεντρωνόμαστε σ᾽ αυτά, οι κάτοικοι της πολιτείας εκείνης δυσκολεύονταν αφάνταστα να εντοπίσουνε τη σκέψη μου για να τη διαβάσουν. Δεν ήταν όμως μόνον εκεί η δυσκολία. Κάθε φορά που με κοίταγαν κατάματα, εγώ που, όπως όλοι οι όμοιοί μου, δεν ήμουνα συνηθισμένος σε τέτοια κοιτάγματα είτε έστρεφα αλλού το βλέμμα είτε χαμήλωνα αμήχανα τα μάτια. Έτσι, κοιμήθηκα δυο μέρες στους δρόμους δίχως να βάλω τίποτα στο στόμα μου και δίχως να πλυθώ. Την τρίτη όμως μέρα, όταν πια, από ανάγκη, όλη η σκέψη μου ήταν συγκεντρωμένη στην ταλαιπωρία και στην πείνα μου, ο πρώτος απ᾽ τους πολίτες που με κοίταξε κατάματα με πήρε απ᾽ το χέρι και μ᾽ οδήγησε στο σπίτι του όπου με τάισε και με κοίμισε βασιλικά. Οι ευχαριστίες μου, εκφρασμένες φωναχτά, με πολλή έμφαση και μεγάλο ενθουσιασμό, αντήχησαν μες στην απόλυτη σιωπή σα μπακιρένια νομίσματα που πέφτουνε στο πέτρινο δάπεδο τεράστιας κι άδειας αίθουσας. Όταν είδα ότι πήγανε έτσι χαμένες, κοίταξα μ᾽ απέραντη ευγνωμοσύνη τον ευεργέτη μου στα μάτια κι είδα να λάμπει εκεί μέσα μια φλογίτσα σεμνής αποδοχής.
Ο λαός αυτός ήταν απέραντα ευγενικός και γενναιόδωρος κι όσο έμεινα μαζί τους, καμιά επιθυμία μου δεν έμεινε ανεκπλήρωτη. Κάποτε, μετά από ένα υπέροχο γεύμα με τον οικοδεσπότη μου και μερικούς φίλους του, που φαίνονταν άνθρωποι σοφοί κι εκλεπτυσμένοι απ᾽ την άσκηση και τη μελέτη, η ψυχή μου πεθύμησε βαθιά λίγη μουσική, σαν συμπλήρωμα κι αποκορύφωμα αυτής της υπέροχης γαλήνης κι ευτυχίας που ένιωθα. Ο ευγενικός οικοδεσπότης μου φαίνεται πως διάβασε αυτή την επιθυμία μου, γιατί σηκώθηκε αμέσως απ᾽ το τραπέζι και, αφού έλειψε για λίγο, επέστρεψε στην αίθουσα των συμποσίων συνοδευόμενος από τρία πανέμορφα κορίτσια, ντυμένα με κοντούς μισοδιάφανους χιτώνες που κάνανε τα φιλντισένια τους κορμιά να δείχνουνε ακόμα πιο σπαρταριστά. Οι καλλονές αυτές, αφού ακούμπησαν γύρω τους, σε κύκλο, μικρά χρυσά λιβανιστήρια όπου έκαιγαν διάφορα μυρωδικά ρετσίνια, φύλλα και ξυλάκια, βγάλανε κάτι χρωματιστές, φαρδιές ταινίες, εφτά η κάθε μια, που η χρωματική τους κλίμακα ήτανε πράγμα ασύλληπτο για νου ανθρώπου, κι αρχίσαν να τις κυματίζουν, μιμούμενες με τα κορμιά τους τον κυματισμό αυτόν, τόσο αρμονικά που δάκρυα ανεβήκανε στα μάτια μου και κύλησαν στα μάγουλά μου. Τέτοια μουσική δεν είχα ξαναδεί ποτέ. Την ίδια νύχτα, και τα τρία αυτά θεία πλάσματα, που διάβασαν στα μάτια μου τον πόθο, κοιμήθηκαν μαζί μου και, το πρωί, όταν ξύπνησα, ένιωθα κατοικημένος από μια παραδείσια μελωδία, λες και τα κόκαλά μου είχαν γίνει φλάουτα.
Στην πολιτεία των κωφάλαλων έμεινα μόνο ένα μήνα, αν και θα ᾽θελα πολύ να τελειώσω εκεί τις μέρες της ζωής μου. Δε μπορούσα όμως συνέχεια να δέχομαι χωρίς ποτέ να προσφέρω, γιατί έτσι που είμαι, απ᾽ το γένος των φλύαρων ανθρώπων, ποτέ δε θα κατάφερνα να διαβάσω και τις δικές τους βουβές επιθυμίες και να κάνω κάτι κι εγώ για την εκπλήρωσή τους. Έτσι, μιαν αυγή, τους αποχαιρέτησα ευγενικά και παραδόθηκα ξανά στο δρόμο για να με ταξιδέψει όπου υπάρχουνε τα θαυμαστά και τα περίεργα αυτού του κόσμου.
