Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος

Ο Ελληνοϊταλικός πόλεμος

Σε αυτό το βίντεο, βλέπουμε εν τάχει τα γεγονότα που οδήγησαν στη δημιουργία των άσχημων σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας στην περίοδο του Μεσοπολέμου. Επίσης γίνεται ένα σχετικά γρήγορο πέρασμα από τα γεγονότα του Ελληνοϊταλικού πολέμου στο πλαίσιο του Β' Παγκοσμίου πολέμου.

Young HistorianGr

Ἰωάννα Γαλανάκη: Λαβύρινθος

 

Ἰωάννα Γαλανάκη: Λαβύρινθος

Posted on 2 Ἀπρίλιος 2023 by planodion

Ἰωάννα Γαλανάκη

 

Λα­βύ­ριν­θος

ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΣ μέ­σα σ’ ἕ­να ξε­ρό­λακ­κο, ἐ­ξαν­τλη­μέ­νος, ἡ­μι­λι­πό­θυ­μος ἀ­π’ τὴν κού­ρα­ση καὶ τὴν προ­σπά­θεια νὰ σκαρ­φα­λώ­σει ἔ­ξω, στὰ πρό­θυ­ρα τοῦ θα­νά­του, ἕ­νας ἐ­λέ­φαν­τας ἀρ­χί­ζει νὰ θυ­μᾶ­ται. Μιὰ πα­λιὰ δι­α­δρο­μὴ μέ­σα στὴν ἔ­ρη­μο Να­μίμπ. Τοῦ τὴν εἶ­χε δεί­ξει ἡ μά­να του προ­τοῦ χα­θεῖ καὶ μεί­νει ὀρ­φα­νός, τὴ χρο­νιὰ τῆς φο­βε­ρῆς ξη­ρα­σί­ας. Ἔ­πει­τα εἶ­χε βρε­θεῖ σ’ ἕ­να μέ­ρος ποὺ οἱ ἐ­λέ­φαν­τες τῆς νέ­ας του ἀ­γέ­λης τὸ λέ­γα­νε λα­βύ­ριν­θο. Ἡ βλά­στη­ση ἐ­κεῖ ἦ­ταν πο­λὺ πυ­κνή. Στὸ λα­βύ­ριν­θο κά­πο­τε πρέ­πει νὰ κρα­τᾶς ἀ­κό­μη καὶ τὴν ἀ­να­πνο­ή σου, τοῦ ’­λε­γε ἡ ἀρ­χη­γὸς τῆς ἀ­γέ­λης. Τοῦ ἄ­ρε­σε νὰ μπερ­δεύ­ε­ται ἀ­νά­με­σα στὰ πό­δια της ἔ­τσι κα­θὼς τὸ κο­πά­δι βά­δι­ζε, νὰ νοι­ώ­θει τὴν προ­βο­σκί­δα της νὰ τοῦ ἀ­να­δεύ­ει τὶς βα­ρι­ὲς βλε­φα­ρί­δες. Στὸ λα­βύ­ριν­θο πρέ­πει νά ’­σαι ἀ­πό­λυ­τα συγ­κεν­τρω­μέ­νος. Ν’ ἀ­κοῦς τὶς στριγ­γι­ὲς κραυ­γὲς τῶν που­λι­ῶν, τὸ φτε­ρού­γι­σμα τοῦ καλ­πα­σμοῦ τῆς ἀν­τι­λό­πης, τὸν κο­φτε­ρὸ ἦ­χο ποὺ κά­νουν τὰ σπα­θέ­νια κέ­ρα­τα τοῦ ὄ­ρυ­γα κό­βον­τας τὰ κλα­διὰ τῶν δέν­τρων. Νὰ μὴ βλέ­πεις τὸ σα­γη­νευ­τι­κὸ χρῶ­μα τοῦ κρό­κου στὰ μά­τια τῆς ἀ­φρι­κα­νι­κῆς κου­κου­βά­γιας, τὸ μι­σο­βυ­θι­σμέ­νο στὸ χῶ­μα σκο­τει­νὸ καύ­κα­λο τοῦ σκα­θα­ριοῦ καὶ τὴν ὑ­γρὴ ὁ­μί­χλη ποὺ κά­πο­τε πέ­φτει κου­βα­λών­τας μέ­σα της θα­λασ­σι­νὲς ἱ­στο­ρί­ες. Ἡ νέ­α του μά­να ἀ­κο­λου­θοῦ­σε τὰ βή­μα­τα τῶν συγ­γε­νῶν της, δι­ά­βα­ζε τὰ ση­μά­δια μιᾶς ἀρ­χαί­ας γρα­φῆς ποὺ ἐ­κεῖ­νοι τῆς εἶ­χαν δι­δά­ξει γιὰ νὰ τοὺς ἀ­κο­λου­θεῖ καὶ μά­θαι­νε τὰ μυ­στι­κὰ στὸ κο­πά­δι. Ἤ­ξε­ρε τὰ πιὸ με­γά­λα μυ­στι­κὰ τῆς ζούγ­κλας ἡ νέ­α του μά­να, δὲν εἶ­χε χα­θεῖ οὔ­τε μιὰ φο­ρὰ στὴ ζω­ή της, θυ­μό­ταν ὅ­λους τους ἱ­ε­ροὺς τό­πους τοῦ νε­ροῦ, τοὺς λάκ­κους μὲ τὰ λα­σπό­νε­ρα, τὶς λί­μνες μὲ τὰ φλα­μίν­γκος. Τοῦ φαί­νον­ταν πὼς τὰ βα­ριὰ σὰ κορ­μοὶ δέν­τρων πό­δια της ἐμ­πό­δι­ζαν τοὺς ἐ­πι­κίν­δυ­νους ἤ­χους νὰ τὸν φτά­σουν καὶ ἔ­νοι­ω­θε ἀ­νά­με­σά τους σί­γου­ρος γιὰ τὸ μέλ­λον. Ὑ­πνω­τι­σμέ­νος ἀ­π’ τὴν ἀ­νά­σα της πά­νω στὶς βλε­φα­ρί­δες του τὴν ἀ­κο­λου­θοῦ­σε σι­ω­πη­λός. Κά­πο­τε, σὲ μιὰ στά­ση τοῦ κο­πα­διοῦ, ἐ­κεί­νη σή­κω­σε ἕ­να ξε­ρα­μέ­νο κλα­δὶ μὲ τὴν προ­βο­σκί­δα της καὶ τοῦ ζω­γρά­φι­σε ἕ­να πα­ρά­ξε­νο σχῆ­μα πά­νω στὸ κα­τα­κόκ­κι­νο χῶ­μα. Ἔ­μοια­ζε μὲ μα­κρό­στε­νο φύλ­λο δέν­τρου ποὺ ἡ μιά του πλευ­ρὰ εἶ­χε δαν­τε­λω­τὲς ἀ­πο­λή­ξεις ἐ­νῶ ἡ ἄλ­λη ἦ­ταν μυ­τε­ρὴ κι μοιά­ζε μὲ ἀν­τί­χει­ρα πι­θή­κου. Τοῦ ‘πε «αὐ­τὸ εἶ­ναι τὸ σχῆ­μα τοῦ τό­που μας παι­δί μου, νὰ ἀ­πὸ ἐ­δῶ καὶ πέ­ρα ἀρ­χί­σει ἡ με­γά­λη ἔ­ρη­μος. Μὴν δι­α­σχί­σεις πο­τὲ τὸ σύ­νο­ρο ποὺ δεί­χνει ὁ πί­θη­κος καὶ θὰ ζή­σεις μιὰ κα­λὴ καὶ μα­κριὰ ζω­ή, γε­μά­τη φρέ­σκα πρά­σι­να κλα­διά, νε­ρὸ κα­θα­ρὸ καὶ τα­χτι­κὰ λα­σπό­λου­τρα». Εἶ­χαν πε­ρά­σει τριά­ντα χρό­νια ἀ­πὸ τό­τε κι ἀ­κό­μη θυ­μό­ταν ἐ­κεῖ­νον τὸ χάρ­τη στὸ χῶ­μα μα­ζὶ καὶ τὰ λό­για τῆς μά­νας «λα­βύ­ριν­θος-νε­ρὸ-ζω­ή, ἔ­ρη­μος-θά­να­τος».

       Δὲν ξέ­ρει οὔ­τε κεῖ­νος πῶς ἀ­πο­μο­νώ­θη­κε ἀπ΄τοὺς ὑ­πό­λοι­πους ἐ­λέ­φαν­τες, πῶς ἔ­χα­σε τὸ σω­στὸ δρό­μο. Ὕ­στε­ρα σκο­τεί­νια­σε καὶ εἶ­δε γιὰ πρώ­τη φο­ρὰ τὸν ἀ­στρα­φτε­ρὸ γα­λα­ξί­α τῆς ἐ­ρή­μου νὰ ἀ­κον­τί­ζει μὲ φῶς τὸ οὐ­ρά­νιο στε­ρέ­ω­μα, εἶ­δε τὸ σα­γη­νευ­τι­κὸ χρῶ­μα τοῦ κρό­κου στὰ μά­τια τῆς ἀ­φρι­κα­νι­κῆς κου­κου­βά­γιας, εἶ­δε τὸ φί­δι νὰ τι­νά­ζε­ται καὶ νὰ γλι­στρᾶ λο­ξὰ ἐ­πά­νω στοὺς ἀμ­μό­λο­φους, τρό­μα­ξε ὅ­ταν κα­τά­λα­βε πῶς ἕ­να τό­σο δὰ πλά­σμα σὰν τὸ σα­μι­α­μί­δι μπο­ρεῖ νὰ ζεῖ μέ­σα στὴν ἔ­ρη­μο. Τὸν πε­ρι­έ­ζω­σε ἡ ἀ­νοι­χτο­σύ­νη τῆς ἐ­ρή­μου, τὸ ἅ­πλω­μα τῆς νύ­χτας της. Μιὰ σι­ω­πη­ρὴ ὀ­μορ­φιὰ φτι­αγ­μέ­νη ἀ­πὸ κα­θα­ροὺς ἤ­χους. Ὥ­στε ὑ­πάρ­χει ζω­ὴ λοι­πὸν στὴν ἔ­ρη­μο! Κι ὅ­λα μέ­σα σ’ αὐ­τὴν μοιά­ζουν και­νούρ­για! Ὥ­στε ὁ λα­βύ­ριν­θος ἦ­ταν ἐ­κεῖ­νο τὸ στέ­νε­μα χω­ρὶς στα­μα­τη­μό, ἐ­κεῖ­νος ὁ φό­βος ν’ ἀ­να­σά­νεις. Για­τί ἄ­ρα­γε ἡ μά­να νὰ μοῦ πεῖ ἕ­να τέ­τοι­ο ψέ­μα; Κι εἶ­ναι στ’ ἀ­λή­θεια τό­σο ἀ­λη­θι­νὴ ἡ ἔ­ρη­μος ἢ μή­πως ὀ­νει­ρεύ­ο­μαι; Ἀ­πο­κοι­μή­θη­κε. Ὅ­ταν ξύ­πνη­σε κα­τά­λα­βε ὅ­τι ἦ­ταν μέ­σα σ’­ ἕ­να λάκ­κο καὶ δὲν μπο­ροῦ­σε πιὰ νὰ βγεῖ. Τρεῖς μέ­ρες πά­λευ­ε μὲ νύ­χια καὶ μὲ προ­βο­σκί­δα. Τὶς νύ­χτες ἔ­με­νε ξά­γρυ­πνος καὶ ἀ­πο­θαύ­μα­ζε τὸ μέ­γα του κό­σμου μυ­στή­ριο. Στὸ τέ­λος τῆς τρί­της μέ­ρας ἄρ­χι­σε νὰ θυ­μᾶ­ται. Θυ­μή­θη­κε τὴν πρώ­τη, τὴν ἀ­λη­θι­νή του μά­να. Νὰ πα­λεύ­ει καὶ κεί­νη νὰ βγεῖ ἔ­ξω ἀ­πὸ ἕ­να λάκ­κο. Θυ­μή­θη­κε πὼς δὲν ὑ­πῆρ­χαν τρι­γύ­ρω τους δέν­τρα, πὼς τὸ πέλ­μα του βυ­θί­ζον­ταν στὴν ἄμ­μο κα­θὼς περ­πα­τοῦ­σε πλά­ι της. Θυ­μή­θη­κε πῶς ἐ­κεί­νη ἀ­κουμ­ποῦ­σε πά­νω στὴν καυ­τὴ ἐ­ρη­μιὰ τὴν προ­βο­σκί­δα της γιὰ νὰ ἀ­πο­κρυ­πτο­γρα­φή­σει τὰ ση­μά­δια ποὺ ὁ­δη­γού­σα­νε στὴ μα­κρι­νὴ ἐλ­πί­δα τοῦ νε­ροῦ. Κι ἀ­φοῦ ἡ ἔ­ρη­μος ἔ­χει τέ­τοι­α κρυ­φὴ ζω­ὴ ἐν­τός της, τὴν κου­κου­βά­για καὶ τὸ φί­δι καὶ τὸ σα­μι­α­μί­δι, τό­τε, μή­πως ἄ­ρα­γε; Τριά­ντα χρό­νια μέ­σα στὸ λα­βύ­ριν­θο κι οὔ­τε τοῦ πέ­ρα­σε ἀ­π’ τὸ νοῦ. Τέ­λος ἔ­κλει­σε τὰ μά­τια του ἀ­πο­κα­μω­μέ­νος. Ἔ­νοι­ω­σε τό­τε κά­τι νὰ τοῦ ἀ­να­δεύ­ει τὶς βα­ρι­ὲς βλε­φα­ρί­δες. Ἦ­ταν μιὰ τε­ρά­στια προ­βο­σκί­δα, ἕ­νας ἐ­λέ­φαν­τας, ἕ­να ὁ­λό­κλη­ρο κο­πά­δι ἔ­σκυ­βε πά­νω του. Τὸν ἀ­κουμ­ποῦ­σαν τρυ­φε­ρὰ μὲ τὶς προ­βο­σκί­δες τους, πά­λευ­αν νὰ τὸν κρα­τή­σουν στὴ ζω­ή. Τὸ δι­κό του κο­πά­δι – οἱ ἐ­λέ­φαν­τες τῆς ἐ­ρή­μου!

Πηγή: Πρώτη δημοσίευση.

Ἰ­ω­άν­να Γα­λα­νά­κη. Γεν­νή­θη­κε καὶ με­γά­λω­σε σ’ ἕ­να μι­κρὸ χω­ριὸ κον­τὰ στὰ Χα­νιά. Σπού­δα­σε Ἱ­στο­ρί­α, Ἀρ­χαι­ο­λο­γί­α καὶ Ἱ­στο­ρί­α τῆς Τέ­χνης στὸ Πα­νε­πι­στή­μιο Ἀ­θη­νῶν. Ἐρ­γά­στη­κε ὡς ἀρ­χαι­ο­λό­γο­ς καὶ ἐ­ρευ­νή­τρια. Συ­νέ­χι­σε τὶς σπου­δές της μὲ ὑ­πο­τρο­φί­ες στὴν Ἀγ­γλί­α. Ἔ­χει δη­μο­σι­εύ­σει μιὰ ποι­η­τι­κὴ συλ­λο­γὴ (Ἀ­ρα­δήν). Ποι­ή­μα­τά της ἔ­χουν ἐ­πί­σης δη­μο­σι­ευ­τεῖ στὸ πε­ρι­ο­δι­κό Νέα Εὐ­θύ­νη. Ἔ­χει με­τα­φρά­σει καὶ δη­μο­σι­εύ­σει στὸ πε­ρι­ο­δι­κό Τὸ Δέν­τρο ποί­η­ση τῆς σύγ­χρο­νης Ἀ­με­ρι­κα­νί­δας ποι­ή­τρια­ς Jes­si­ca Green­ba­um. Μι­κρὰ δι­η­γή­μα­τά της ἔ­χουν δη­μο­σι­ευ­τεῖ στὸ Πλα­νό­διον-Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι καὶ με­τα­φρα­σμέ­να στὰ ἀγ­γλι­κὰ στὸ πε­ρι­ο­δι­κό Two Words For. Κεί­με­νά της ἔ­χουν δη­μο­σι­ευ­τεῖ στὰ πε­ρι­ο­δι­κά Li­fo, Mo­nu­men­ta καὶ σε blogs. Αὐ­τὴν τὴν πε­ρί­ο­δο ζεῖ στὸ Σα­ου­θάμ­πτον τῆς Ἀγ­γλί­ας καὶ ἑ­τοι­μά­ζει μιὰ μι­κρὴ συλ­λο­γὴ δι­η­γη­μά­των γιὰ δη­μο­σί­ευ­ση.

https://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/

ΜΕΖΕΔΑΚΙΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΠΡΙΛΙΑΣ

 ΜΕΖΕΔΑΚΙΑ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΠΡΙΛΙΑΣ

Από το ιστολόγιο του Ν. Σαραντάκου "Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία"

Της Δευτεραπριλιάς επειδή χτες, που ήταν Πρωταπριλιά και Σάββατο προτίμησα να βάλω το Μηνολόγιο, κι έτσι εκτόπισα τα μεζεδάκια για σήμερα, εκτοπίζοντας το κυριακάτικο λογοτεχνικό μας θέμα για την επόμενη Κυριακή.

Ανακοινώθηκε και η ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών: 21 Μαΐου, Κωνσταντίνου Και Ελένης -κάποιοι είδαν δάκτυλο του ΚΚΕ. Αλλά προς το παρόν το δευτεραπριλιάτικο πιάτο μας δεν έχει εκλογικά μεζεδάκια.

Έχουμε όμως μια σύγκρουση πλοίων, που προκάλεσε όπως φαίνεται και μεγάλες μετατοπίσεις εδαφών.

Σύγκρουση πλοίων στην Κυλλήνη της Ζακύνθου, γράφει η ΕφΣυν.

Η Κυλλήνη μέχρι πρόσφατα βρισκόταν στην Ηλεία, πώς πέρασε απέναντι;

Το κείμενο του ρεπορτάζ δίνει μια διαφορετική εκδοχή των συμβάντων:

Σύμφωνα με πληροφορίες, πλοίο που ερχόταν από την Κεφαλλονιά συγκρούστηκε με αγκυροβολημένο πλοίο της Ζακύνθου στο λιμάνι της Κυλλήνης. 

* Μου γράφει φίλος, πανεπιστημιακός, ότι κάποιος καθηγητής πανεπιστημίου, σε μήνυμα με εκατοντάδες αποδέκτες έγραψε:

υπάρχει ένα Σύνταγμα δημοκρατικό το οποίο στο ακροτελεύτιο άρθρο του λέει ότι αφιερώνεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.

Ο φίλος με ρωτάει αν κατά τη γνώμη μου υπάρχει οποιαδήποτε νοηματική σχέση (έστω και διασταλτικά) ανάμεσα στο «αφιερώνεται» και στο «επαφίεται».

Και βέβαια ο φίλος έχει δίκιο διότι στη σημερινή του μορφή το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος, το 120, λέει στην ακροτελεύτια παράγραφό του, την τέταρτη, ότι:

H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Βρίσκω πάντως λίγες γκουγκλιές με τη διατύπωση του (μη κατονομαζόμενου) καθηγητή. Προφανώς, δεν θυμόταν το ‘επαφίεται’ και από την ηχητική ομοιότητα (αφιε-) το έκανε «αφιερώνεται».

* Η ακλισιά της εβδομάδας, ή μάλλον η πιο συχνή ακλισιά της εβδομάδας, το δύσμοιρο λευκό τιγράκι που ταλαιπωριέται και γραμματικά.

Διαβάσαμε λοιπόν τις τελευταίες εξελίξεις για την «υγεία του λευκού τιγράκι»!

Και ενώ πράγματι τα υποκοριστικά έχουν δύσκολη γενική (έχουμε άρθρο) η λύση δεν είναι ασφαλώς να αφήνουμε άκλιτο το τιγράκι.

Ούτε είναι λύση, κατά τη γνώμη μου, η καταφυγή στην καθαρεύουσα, που, επειδή είναι έτσι κι αλλιώς τεχνητή, δεν ενοχλεί -αυτό κάνουν πάντως πολλοί, που εδώ θα έγραφαν «του λευκού τιγρακίου», αν και στη συγκεκριμένη περίπτωση θα λειτουργούσε υπονομευτικά, αφού ακούγεται κάπως ειρωνικό.

Εγώ, όπως και οι Κρητικοί και άλλοι νησιώτες, θα έγραφα: του λευκού τιγρακιού, όπως και του στικακιού, του μηχανακιού, του βιντεακιού.

* Σε ρεπορτάζ από συζήτηση στη Βουλή για το ακαταδίωκτο, διαβάζουμε ότι ο αρμόδιος υφυπουργός είπε:

Η αποστολή της συγκεκριμένης επιτροπής είναι εξόχως σημαντική. Ασκούν τα καθήκοντα τους δίχως κανένα κόλλημα

Ο υπουργός βέβαια είπε kolima, και ο πρακτικογράφος ή ο δημοσιογράφος το ερμήνευσε «κόλλημα» και όχι «κώλυμα». Κι ένας φίλος που το είδε, και που έχει κόλλημα με τα ομόηχα, μου υο έστειλε.

* Και μια μαθηματική είδηση με γλωσσικό όμως παράπλευρο ενδιαφέρον.

Στη φωτογραφία βλέπουμε δυο Αμερικανίδες μαθήτριες, που ποζάρουν πανευτυχείς έχοντας ανάμεσά τους την αφίσα υποδοχής της Αμερικανικής Μαθηματικής Εταιρείας.

Όπως διαβάζουμε στο άρθρο, αν και μαθήτριες λυκείου ακόμα, πήραν μέρος σε αυτή την περιφερειακή συνάντηση της Εταιρείας και παρουσίασαν μια τριγωνομετρική απόδειξη του πυθαγορείου θεωρήματος, κάτι που ως τώρα θεωρούταν (σικ, ρε) αδύνατο.

Ομολογώ πως δεν είδα το συνοδευτικό βίντεο κι έτσι δεν ξέρω αν έχουν δίκιο οι δυο κοπέλες -θα με παραξένευε όμως.

Αλλά αυτά θα τα πουν (αν μπορούν να τα πουν) οι μαθηματικοί του ιστολογίου. Εγώ απλώς πρόσεξα ότι η αφίσα της Μαθηματικής Εταιρείας, που υποδέχεται σε πολλές γλώσσες τους συνέδρους, έχει και ελληνικά ανάμεσα σε πολλές άλλες γλώσσες, κυρίως ευρωπαϊκές.

Καλό αυτό, οπότε θα παραβλέψουμε το λαθάκι: Καλώς Οραίσατε, γράφουν.

Καλώς Ορίσατε βεβαίως, ή μάλλον Καλώς ορίσατε, δεν υπάρχει λόγος να αρχίζει με κεφαλαίο η δεύτερη λέξη. Κι αυτό ανεξάρτητα από το αν στέκει η απόδειξη για το Πυθαγόρειο θεώρημα.

* Να βάλουμε κι ένα πολιτικό μεζεδάκι, απο χτεσινές δηλώσεις του πρωθυπουργού.

Δεν άκουσα τις δηλώσεις του κ. Μητσοτάκη κι έτσι δεν ξέρω αν όντως είπε «ωχρεαδερφισμού» ή αν πρόκειται για εφεύρημα κάποιου δημοσιογράφου, πάντως η καθιερωμένη (και λεξικογραφημένη) λέξη είναι «ωχαδερφισμός» και δεν νομίζω να προσθέτει κάτι η παραπάνω συλλαβή, μάλλον ανοικονόμητο κάνει τον όρο.

Χώρια δηλαδή που, στην περίπτωση του κ. Μητσοτάκη, το καθεστώς με το οποίο θα έπρεπε να συγκρουστεί είναι του «ωχρεξαδερφισμού».

* Κι άλλο ένα πολιτικό, ας πούμε, από ρεπορτάζ αχαϊκού ιστότοπου για τις δημοτικές εκλογές (έχουμε και τέτοιες φέτος) αλλά και την επίδραση των εθνικών εκλογών, που θα προηγηθούν, στην τοπική αυτοδιοίκηση:

Βασικό ζητούμενο της Τοπικής Αυδιοίκησης, σε Πάτρα, Αιγιάλεια, Δυτική Αχαΐα, Καλάβρυτα και Ερύμανθο, στην εκλογική αναμέτρηση της 21ης Μαΐου δεν είναι τόσο το ποια κυβέρνηση θα εκλεγεί, όσο το εάν αυτή θα ενσκήψει πάνω στα προβλήματα των Δήμων.

Σαν ανήσυχους τους ακούω τους δημάρχους, μήπως η κυβέρνηση που θα εκλεγεί ενσκήψει πάνω τους σαν καταιγίδα αντί να εγκύψει (να σκύψει, αν προτιμάτε) πάνω στα προβλήματά τους.

* Ρεπορτάζ από το Ηράκλειο όπου βρισκόμουν τις προηγούμενες μέρες.

Όπως και σε άλλες πόλεις, στο Ηράκλειο οι πινακίδες των δρόμων έχουν επεξηγήσεις -ας πούμε στην οδό Μινωταύρου έχει «Μυθικό τέρας» κάτι που μας είχε κάνει εντύπωση όταν είχαμε πάει ως φοιτητές.

Στην τωρινη μου επίσκεψη πρόσεξα ότι ο Μάρκος Αυγέρης χαρακτηρίζεται «Κρητικός ποιητής».

Ποιήματα έγραψε βεβαίως ο Αυγέρης, αλλά επίσης έγραψε πεζά, θεατρικά έργα, και, κυρίως, άσκησε τη λογοτεχνική κριτική. Εγώ λοιπόν κριτικό θα τον έλεγα, αλλά ίσως ο χαρακτηρισμός «Κρητικός κριτικός» να φάνηκε κάπως αστείος και τον απόφυγαν.

Ήταν όμως Κρητικός; Εκ πρώτης όψεως όχι, αφού γεννήθηκε στα Γιάννενα και τον περισσότερο καιρό έζησε στην Αθήνα, όπου και πέθανε.

Όμως ο Αυγέρης ήταν ο δεύτερος σύζυγος της Γαλάτειας Καζαντζάκη -άρα λογαριάζεται Κρητικός εξ αγχιστείας.

* Συνεχίζουμε το ρεπορτάζ δρόμου και πινακίδων με μια φωτογραφία που έστειλε η φίλη μας το Κιγκέρι.

Πρόκειται για φωτογραφία της αναμνηστικής πλάκας που έχει τοποθετηθεί στην οδό Κανάρη 23, στο Κολωνάκι:

Εδώ έζησε η Αμαλία Φλέμινγκ

γράφει η πινακίδα κι εδώ ο άγνωστος λάτρης της ομορφιάς του πολυτονικού πήρε τον μαρκαδόρο και μας έτριψε την αισθητική του στα μούτρα. Το «εδώ» βέβαια δεν δασύνεται, αλλά αυτό είναι άνευ σημασίας μπρος στο κάλλος της δασείας…

Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: η αείμνηστη Αμαλία Φλέμινγκ ήταν βουλεύτρια του ΠΑΣΟΚ την εποχή της καθιέρωσης του μονοτονικού.

Να το είχε άραγε υπόψη του αυτό ο πολυτονιάτης γραφιτάς; Ειρωνική σύμπτωση ή ηθελημένη απρέπεια;

* Αλλά εκτός από το καημένο το κροκοδ… το λευκό τιγράκι έχουμε κι άλλο ένα θύμα φριχτής ακλισιάς, άψυχο αυτό.

Σε άρθρο για μιαν αρχαιολογική ανακάλυψη, διαβάζουμε ότι βρέθηκε σε ανασκαφές στο Ισραήλ ένα «μεγάλο χάλκινο αγκίστρι». Οπότε, σε κάποιο σημείο του άρθρου:

η ανακάλυψη ενός μεγάλου χάλκινου αγκίστρι προσθέτει μια νέα διάσταση στην ιστορία…

Θα μου πείτε, υποκοριστικό είναι κι αυτό από μια άποψη (άγκιστρον, αγκίστριον) -άρα αντιστέκεται στην κλίση;

* Και κλείνουμε την τριλογία των πινακίδων με ένα φωτογραφικό κολάζ από την  Αγία Παρασκευή. Εκεί υπάρχει, όπως θα ξέρουν οι παροικούντες, μια οδός Γαρ***ού, η οποία κανείς δεν ξέρει πώς γράφεται ή μάλλον έχει τόσο πολλές παραλλαγές που χάνει κανείς τον λογαριασμό.

Εδώ βλέπετε τέσσερις παραλλαγές, ΓΑΡΗΤΟΥ την πιο απλή, ΓΑΡΗΤΤΟΥ όπως Λυκαβηττός κτλ., ΓΑΡΥΤΤΟΥ με ύψιλον αντί για ήτα και ΓΑΡΡΗΤΟΥ με άλλο διπλό σύμφωνο.

Ο παλιός μας φιλος Γιώργος Πρίμπας, που μένει στην περιοχή, είχε παλιότερα γράψει το εξής σημείωμα στο οποίο αναφέρει κι άλλες εκδοχές, χωρίς μάλιστα να έχει την Γ-αρρητό.

Η οδός Γαρυττού (στο wikimapia: Γαρύττου) χωρίζει την περιοχή Κοντόπευκο της Αγίας Παρασκευής από το Νέο Χαλάνδρι.
Τα “ΓΑΡΗΤΟΥ” και “ΓΑΡΥΤΤΟΥ” [ίσως ήθελε να γράψει ΓΑΡΗΤΤΟΥ] συναντώνται προς την πλευρά της Αγίας Παρασκευής ενώ τα “ΓΑΡΥΤΟΥ” και “ΓΑΡΥΤΤΟΥ” προς το Χαλάνδρι. Το “ΓΑΡΙΤΤΟΥ” συναντάται σε μία εξώπορτα, αυλόπορτα μάλλον, σπιτιού προς το Χαλάνδρι και το “ΓΑΡΗΤΤΟΥ” σε αντίστοιχη πολυκατοικίας προς την Αγία Παρασκευή.

(Πιθανόν να υπάρχει και άλλη γραφή που δεν πρόσεξα…)

Ποιο είναι το σωστό; Στο TLG δεν βρίσκω κανέναν τύπο Γαρ***τό. Υπήρχε όμως αθηναϊκός δήμος με το όνομα Γαργηττός κάπου εκεί στον Γέρακα, και πράγματι βρίσκω ότι στη μεσαιωνική εποχή ο Γαργηττός ήταν γνωστός ως Καρηττός ή Καρυττός, οπότε θα υπήρχαν και τύποι με αρχικό Γ.

Αν ποτέ τυποποιηθεί η ορθογραφία, ίσως το προτιμότερο να είναι ΓΑΡΗΤΤΟΥ -αλλά ας μας πουν και οι παροικούντες.

* Και να κλείσουμε με ένα ακόμα φρικτό έγκλημα, μάλιστα κατά συρροήν.

Ένας φωτογράφος, διασταύρωση του Ηρώδη με τον Μπρέιβικ, πυροβολεί νεογέννητα μωρά και έχει και το θράσος να καμαρώνει για τα ανοσιουργήματά του!

Ευτυχώς όμως μόνο με μεταφραστική άδεια τα πυροβολεί: shoots ή is shooting θα έλεγε το πρωτότυπο, δηλαδή τα φωτογραφίζει. (Πάλι καλά που δεν τα σουτάρει).

Πώς ήταν κι εκείνη η ταινία…; Φωτογραφίζουν τα άλογα όταν γεράσουν, κάπως έτσι δεν ήταν;

Από το ιστολόγιο του Ν. Σαραντάκου "Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία"

ΘΕΑΤΡΟ:"8 γυναίκες κατηγορούνται" του Ρομπέρ Τομά(ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ)

ΘΕΑΤΡΟ:"8 γυναίκες κατηγορούνται" του Ρομπέρ Τομά(ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟ)

8 γυναίκες,ένας φόνος και ένα γαϊτανάκι αλληλοκατηγοριών.Ποιος σκότωσε;Ποιος είχε κίνητρο να το κάνει;Γιατί το έκανε;Δεν μένει παρά να το μάθετε στο εκπληκτικό αυτό έργο του Ρομπέρ Τομά,έτσι όπως διασκευάστηκε για το θέατρο στο ραδιόφωνο.

Μουσική

Maniac's Theme (Main Titles)

Τραγούδι 1 από 2

Cry for Mother

Τραγούδι 2 από 2

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

Jay Chattaway

ΑΛΜΠΟΥΜ

Maniac - Original Motion Picture Soundtrack

ΑΔΕΙΕΣ

MNRK Music Group (για λογαριασμό της δισκογραφικής εταιρείας Blue Underground); PEDL, SOLAR Music Rights Management, LatinAutor - SonyATV, Warner Chappell, Sony Music Publishing, UNIAO BRASILEIRA DE EDITORAS DE MUSICA - UBEM, LatinAutorPerf και 6 εταιρείες μουσικών δικαιωμάτων

annetekoul

5 χυμοί για βουλωμένες αρτηρίες

5 χυμοί για βουλωμένες αρτηρίες

Στο βίντεο, θα δείτε 5 συνταγές για χυμούς που προλαμβάνουν την απόφραξη των αρτηριών. Οι χυμοί φτιάχνονται αποκλειστικά με φυσικά προϊόντα, πολύ γρήγορα και χωρίς κόπο.

📖Κεφάλαια - ενότητες ⬇︎⬇︎⬇︎ 0:00 intro 0:05 5 χυμοί για βουλωμένες αρτηρίες 1:06 Ακολουθούν 5 συνταγές 1:17 1η συνταγή με λιναρόσπορο 2:00 2η συνταγή με πιπέρι καγιέν 2:50 3η συνταγή με χρυσό γάλα 3:47 4η συνταγή με πιπερόριζα (ginger) 4:33 5η συνταγή με γάλα & σκόρδο

Mea Colpa

Ένας θαλάσσιος θίασος με μυθικά όντα… χορεύει στην Πλωτινόπολη του Έβρου

 Ένας θαλάσσιος θίασος με μυθικά όντα… χορεύει στην Πλωτινόπολη του Έβρου

Posted on 1 Απριλίου, 2023 by ellas

Δέος και θαυμασμό προκαλεί τόσο για τη διακόσμηση, όσο και για το μέγεθός του το ψηφιδωτό δάπεδο ενός triclinium (αίθουσα συνεστιάσεων με τρεις κλίνες) λουτρού που ήρθε στο φως στην Πλωτινόπολη του Διδυμοτείχου και χρονολογείται στο β΄ μισό του 2ου μ.Χ. αιώνα με αρχές του 3ου μ.Χ. αιώνα.

Το ψηφιδωτό καλύπτει μια έκταση 140 τ.μ. και η παράστασή του είναι εξαιρετικά ασυνήθιστη για την περιοχή, καθώς το θέμα της σχετίζεται με έναν θαλάσσιο θίασο μυθικών όντων. Στα δυτικά της παράστασης κυριαρχούν ιχθυοκένταυροι, δελφίνια, Νηρηίδες -οι γνωστές Νύμφες της θάλασσες-, ενώ από το νερό αναδύεται μια ποτάμια θεότητα. Oι θεότητες των ποταμών παριστάνονταν ως ώριμοι γενειοφόροι άντρες, ωστόσο στην παράσταση της Πλωτινόπολης εμφανίζεται μια νεαρή αγένεια μορφή. Έτσι οι αρχαιολόγοι καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για τον γιο του βασιλιά της Θράκης Κάσσανδρου, Έβρο, που έπεσε στο νερό για να γλιτώσει την οργή του πατέρα του, ο οποίος τον κυνηγούσε. Η μητριά του Έβρου, Δαμασίππη, ήταν ερωτευμένη μαζί του κι όταν εκείνος δεν αντποκρίθηκε, η Δαμασίππη τον συκοφάντησε στον Κάσσανδρο. Δίπλα στην ανδρική μορφή υπάρχει μία γυναικεία, καθιστή, που κρατά σκήπτρο με απόληξη το κεφάλι ενός φιδιού, ενώ την όλη παράσταση συμπληρώνουν ένας θαλάσσιος ίππος και δύο έρωτες, ο ένας μάλιστα κρατάει τα χαλινάρια του ίππου και ο άλλος το κεφάλι του σε στάση σκεπτόμενος.

Ο επί σειρά ανασκαφέας της Πλωτινόπολης, αρχαιολόγος, Ματθαίος Κουτσουμανής, ανέφερε ότι το ψηφιδωτό με τον θαλάσσιο θίασο είναι εντυπωσιακό και παρόμοια θέματα έχουν βρεθεί σε παραστάσεις στην Όστια της Ιταλίας, αλλά και στην Οικία των Κόκκινων Κιόνων στην Τυνησία.

Στη διάρκεια των ανασκαφών στην Πλωτινόπολη εντοπίστηκαν πασσαλότρυπες από κατασκευές της Νεολιθικής περιόδου, καθώς και όλες οι οικοδομικές φάσεις της πόλης, η τελευταία από τις οποίες ανάγεται στον 6ο με αρχές του 7ου μ.Χ. αιώνα. Βρέθηκαν επίσης τμήματα του οχυρωματικού πύργου από το τείχος της πόλης, το οποίο ανοικοδόμησε ο Ιουστινιανός και περιγράφεται από τον Προκόπιο στο έργο του «Περί κτισμάτων».

Ακόμη, εντοπίστηκε ένα πηγάδι με θάλαμο, το βάθος του οποίου ξεπερνά τα 13 μέτρα και αποτελεί μοναδικό δείγμα υδραυλικής αρχιτεκτονικής. Το πηγάδι είναι χτισμένο με λαξευμένους λίθους και θεμελιωμένο επί του βράχου. Η άντληση γίνονταν από πλαϊνό άνοιγμα, στο οποίο οδηγούσε καμαροσκέπαστος θάλαμος, με κάθοδο σε αυτόν, μέσω κλίμακας. Συνδέεται με γειτονικό θάλαμο, επιπλέον έχουν αποκαλυφθεί τμήματα αγωγών και θεωρείται ότι επρόκειτο για το κεντρικό σύστημα ύδρευσης της πόλης.

Βρέθηκε επίσης ένα χρυσό νόμισμα του αυτοκράτορα Ζήνωνα, ενώ ένα στρώμα πηλοχώματος έντονου κόκκινου χρώματος με ίχνη καύσης, χάλκινα αγγεία, σιδερένια εργαλεία και τρεις λίθινοι τροχοί οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κατά τους παλαιοχριστιανικούς χρόνους ο χώρος ίσως ήταν εργαστήριο κεραμικής.

Ένα από τα πιο σπουδαία ευρήματα που έφερε στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη κατά το παρελθόν στην Πλωτινόπολη, είναι η χρυσή σφυρήλατη προτομή του Σεπτίμιου Σεβήρου, του Ρωμαίου αυτοκράτορα που βασίλεψε από το 193 μ.Χ. ως το 211 μ.Χ. και κατάγονταν από τη Λέπτις Μάγκνα, ρωμαϊκή επαρχία της Αφρικής, γι΄αυτό κι έμεινε στην ιστορία ως «ο μοναδικός μαύρος αυτοκράτορας».

Η προτομή που εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κομοτηνής έχει ύψος 25 εκατοστά, ζυγίζει ένα κιλό και είναι από χρυσάφι 24 καρατίων. Ο αυτοκράτορας εικονίζεται γενειοφόρος με τονισμένα τα χαρακτηριστικά του προσώπου του και το κεφάλι του στολίζουν κοντοί, ελικοειδείς βόστρυχοι.

Η ρωμαϊκή Πλωτινόπολη τοποθετείται νοτιοανατολικά του Διδυμοτείχου στον οχυρό λόφο «Αγία Πέτρα». Ιδρύθηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Τραϊανό (98-117 μ.Χ.) προς τιμήν της συζύγου του Πλωτίνης και έκτοτε αποτέλεσε οικονομικό και εκκλησιαστικό κέντρο, μέχρι και το Βυζάντιο.

Κατά τον Ιεροκλέα και τον Κωνσταντίνο Πορφυρογέννητο ήταν μία από τις πέντε πόλεις της επαρχίας Αιμιμόντου και στα εκκλησιαστικά χρονικά αναφέρεται ως έδρα επισκόπου που υπαγόταν στο μητροπολίτη Αδριανουπόλεως.

«Πρόκειται για μία πόλη, που έχει αποδώσει ευρήματα, τα οποία αποδεικνύουν την ιστορική διαχρονία της Θράκης», ανέφερε η υπουργός Πολιτισμού, Λίνα Μενδώνη, κατά την επίσκεψή της στην περιοχή τον περασμένο Ιανουάριο, οπότε και ανακοίνωσε την κατασκευή ενός στέγαστρου προστασίας του Αρχαιολογικού Χώρου της Πλωτινόπολης με παράλληλη διαμόρφωση του περιβάλλοντα χώρου, αλλά και με διαδρομές περιήγησης και για ΑμΕΑ.

Στόχος της επέμβασης είναι η διαμόρφωση ενός κελύφους που θα προφυλάσσει πλήρως τις αρχαιότητες από καιρικές συνθήκες και ανθρωπογενείς φθορές. Ο αρχαιολογικός χώρος θωρακίζεται, σε επίπεδο πυροπροστασίας και ενεργειακής αυτονομίας, ακολουθώντας σύγχρονες διεθνείς πρακτικές, ενώ παράλληλα ενισχύεται η εμπειρία του επισκέπτη με έναν περίπατο ο οποίος θα συνδέει τον αρχαιολογικό χώρο με το Μουσείο και τα άλλα μνημεία της πόλης.

Πηγή: Μ. Ριτζαλέου, Voria Ανασκαφή

https://ellas2.wordpress.com/

Το βρήκα στο: https://vequinox.wordpress.com/