Τα “σ’ αγαπώ” ψυχή μου, δεν είναι για να τα χρωστάς…

 Τα “σ’ αγαπώ” ψυχή μου, δεν είναι για να τα χρωστάς…

 By Gynaikaeimai 9 Σεπτεμβρίου 2021

Με τι μετριούνται οι απουσίες; Με δάκρυα, αναστεναγμούς, αναμνήσεις, σβησμένα αποτσίγαρα; Με τι μετριέται ο πόνος; Με αναπάντητα “γιατί”, ανομολόγητα “σ’ αγαπώ”, ανεκπλήρωτα όνειρα, μισοάδεια ποτήρια με αλκοόλ;

Πόσα “μου λείπεις” στέκονται στην άκρη της γλώσσας κι από φόβο, εγωισμό, δειλία, μένουν εκεί ακίνητα μέχρι το ξημέρωμα; Πόσα τηλέφωνα μετέωρα μ’ έναν αριθμό να τρεμοπαίζει στην οθόνη, μένουν εκεί στο ίδιο ακριβώς σημείο, λίγο πριν πατηθεί η κλήση; Πόσες φωτογραφίες δεν περνούν από βλέμματα ξανά και ξανά, υγρές από δάκρυα κι απόγνωση;

Άνθρωποι μόνοι, να λιώνουν μακριά από “μαζί” που θα τους λύτρωναν. Άνθρωποι μόνοι, να πονούν μακριά από αγκαλιές που θα τους ανάσταιναν. Άνθρωποι μόνοι, να φυλακίζονται σε “πρέπει” και να εκτίουν ισόβιες ποινές, σε απόσταση αναπνοής από ομολογίες που θα τους αθώωναν. Άνθρωποι που υποκύπτουν στον φόβο, τον εγωισμό, την δειλία κι επιλέγουν οικειοθελώς τον θάνατο απ’ την ανάστασή τους.

Με τι μετριούνται οι απουσίες; Με δάκρυα, αναστεναγμούς, αναμνήσεις, σβησμένα αποτσίγαρα; Με τι μετριέται ο πόνος; Με αναπάντητα “γιατί”, ανομολόγητα “σ’ αγαπώ”, ανεκπλήρωτα όνειρα, μισοάδεια ποτήρια με αλκοόλ; Με κακές αποφάσεις και λανθασμένες επιλογές μετριέται. Με υπέρμετρους εγωισμούς κι ανομολόγητους φόβους μετριέται.

Και στο τέλος τι; Μένεις να μετανιώνεις για όσα δεν τόλμησες. Μένεις ν’ αναρωτιέσαι τι θα γινόταν “αν”. Μένεις να πονάς για όσα δεν έζησες, απλά γιατί δεν προσπάθησες.

Κι αν κάνεις λάθος, τι; Κι αν πέσεις έξω, τι; Αν δεν δώσεις μια μάχη, θα είσαι εξαρχής ο χαμένος. Τα “σ’ αγαπώ” ψυχή μου, δεν είναι για να τα χρωστάς…

Της Κικής Γιοβανοπούλου

https://gynaikaeimai.com/

Χρῆστος Βακαλόπουλος: Πάγκος

 Χρῆστος Βακαλόπουλος: Πάγκος

Posted on 14 Σεπτέμβριος 2021 by planodion

Χρῆ­στος Βα­κα­λό­που­λος

Πάγ­κος

ΑΘΕΤΑΙ ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ἀ­να­πνο­ῆς ἀ­πὸ ἕ­ναν σχε­δὸν κου­φὸ συ­νο­μή­λι­κό της ποὺ ἐ­πι­μέ­νει νὰ βά­ζει μου­σι­κή, ὅ­ση πε­ρισ­σό­τε­ρη μου­σι­κὴ μπο­ρεῖ πρὶν ἀ­πὸ τὶς δώ­δε­κα. Τώ­ρα ἔ­βα­λε τὸ τε­λευ­ταῖ­ο κομ­μά­τι, βγά­ζει τὰ ἀ­κου­στι­κὰ καὶ τῆς χα­μο­γε­λά­ει ἀ­μή­χα­να, τὴν κερ­νά­ει ἕ­να πο­τό, πῶς τῆς φά­νη­κε τὸ τε­λευ­ταῖ­ο κομ­μά­τι, δὲν ἦ­ταν κα­λό; Ἂν ἦ­ταν 1977, θὰ ἔ­λε­γε ὅτι ἦ­ταν φαν­τα­στι­κό, ἀλ­λὰ τώ­ρα ση­κώ­νει τοὺς ὤ­μους, τὸ ἔ­χει ξε­χά­σει ἤ­δη, ἔ­χει κου­ρα­στεῖ ν’ ἀ­κού­ει κομ­μά­τια ποὺ τρι­γυρ­νᾶ­νε γύ­ρω ἀπὸ τὸ πτῶ­μα τῆς μου­σι­κῆς. Ἂν ἦ­ταν 1977, καὶ οἱ δύ­ο θὰ ἤ­ξε­ραν ὅ­τι στὸ τέ­λος τῆς βρα­διᾶς ἔ­πρε­πε ὑ­πο­χρε­ω­τι­κὰ νὰ πᾶ­νε σπί­τι του ἢ σπί­τι της, νὰ πι­οῦ­νε κά­τι, νὰ συ­ζη­τή­σουν ἀπὸ πέν­τε μέ­χρι εἴ­κο­σι λε­πτά, νὰ πά­ει στὸ μπά­νιο γιὰ νὰ ἄλ­λα­ξει τὸ ρυθ­μό, αὐ­τὸς νὰ κα­πνί­ζει, νὰ γυ­ρί­σει καὶ νὰ κα­θί­σει κά­πως πιὸ κον­τά του, ν’ ἀρ­χί­σει νὰ τοῦ λέ­ει μιὰ ἱ­στο­ρί­α μὲ κά­ποι­ον πα­λιό, νὰ τῆς χα­ϊ­δέ­ψει τὰ μαλ­λιά, νὰ γυ­ρί­σει πρὸς τὸ μέ­ρος του, νὰ τὸν κοι­τά­ξει στὰ μά­τια, νὰ σκύ­ψει καὶ νὰ τὴν φι­λή­σει. Ἂν ἦ­ταν 1969, ὅλα αὐτὰ θὰ γι­νόν­του­σαν μέ­σα σὲ δε­κα­πέν­τε μέ­ρες. Ἂν ἦ­ταν 1979, λί­γο πιὸ σύν­το­μα, ἂν ἦ­ταν 1983, θὰ πή­γαι­ναν κα­τευ­θεῖ­αν στὸ κρε­βά­τι χω­ρὶς πο­τό, συ­ζή­τη­ση, τσι­γά­ρο, ἐ­πί­σκε­ψη στὸ μπά­νιο, ἐ­πι­στρο­φὴ δί­πλα του στὸν κα­να­πέ, μι­κρὴ συ­ζή­τη­ση, χά­ϊ­δε­μα μαλ­λι­ῶν, στρο­φὴ πρὸς τὸ μέ­ρος του, βύ­θι­σμα στὰ μά­τια του, φι­λί. Θὰ πή­γαι­ναν κα­τευ­θεῖ­αν στὸ κρε­βά­τι, θὰ φι­λι­όν­του­σαν λί­γο, θὰ γδύ­νον­ταν ξε­χω­ρι­στὰ κι ὑ­στέ­ρα θὰ προ­σπα­θοῦ­σαν νὰ συν­το­νισθοῦν, θὰ δο­κί­μα­ζαν δύο ἢ τρεῖς στά­σεις, τὸ πο­λὺ τέσ­σε­ρις. Θὰ τε­λεί­ω­ναν μα­ζὶ ἢ χω­ρι­στά, θὰ ἔ­με­ναν τρί­α λε­πτὰ ἀγ­κα­λι­α­σμένοι, ἀ­μί­λη­τοι. Θὰ τὴν ρώ­τα­γε ἂν θέ­λει νε­ρό, θὰ ἔ­λε­γε ναί, θὰ πή­γαι­νε νὰ τῆς φέ­ρει, θὰ ἄ­να­βε τσι­γά­ρο πε­ρι­μέ­νον­τάς τον, θὰ ἐ­πέ­στρε­φε, θὰ ἔ­πι­ναν ὁ κα­θέ­νας τρεῖς, τὸ πο­λὺ τέσ­σε­ρις γου­λι­ὲς νε­ρό, θὰ τὴν χά­ι­δευ­ε λί­γο, λι­γό­τε­ρο ἀ­π’ ὅ­σο θὰ ἤ­θε­λε, θὰ τὸ ἔ­κα­ναν δεύ­τε­ρη φο­ρά, θὰ ἄ­να­βαν τσι­γά­ρο, θὰ ἔ­πι­ναν τὸ ὑ­πό­λοι­πο νε­ρό, αὐ­τὸς θὰ ἔ­σβη­νε κά­ποι­α στιγ­μὴ τὸ φῶς. Θὰ κοι­μόν­του­σαν λί­γο ἄ­βο­λα πα­ρα­κο­λου­θών­τας ὁ ἕ­νας τὸν ὕ­πνο τοῦ ἄλ­λου, θὰ ξύ­πνα­γαν κι ἐ­κεῖ­νος θὰ ἔ­λε­γε ὅ­τι δὲν προ­λα­βαί­νει νὰ πι­εῖ κα­φὲ για­τὶ ἔ­χει μιὰ δου­λειὰ στὶς δέ­κα καὶ μι­σή. Κι ἐ­κεί­νη θὰ ἔ­λε­γε ὅ­τι ἔ­χει μιὰ δου­λειά, θὰ ντύ­νον­ταν βι­α­στι­κά, θὰ κα­τέ­βαι­ναν στὸ δρό­μο, θὰ περ­πα­τοῦ­σαν λί­γο μα­ζὶ κι ὕ­στε­ρα θὰ χώ­ρι­ζαν.

        Ἂν ἦ­ταν 1965, δὲν θὰ εἶ­χαν κά­νει τί­πο­τα καὶ θὰ ἐ­πι­θυ­μοῦ­σαν ἀ­κό­μα ὁ ἕ­νας τὸν ἄλ­λο, ἂν ἦ­ταν 1985, δὲν θὰ εἶ­χαν κά­νει τί­πο­τα γιὰ νὰ μὴν ἄ­ναγ­κα­σθοῦν νὰ ποῦν τὸ πρω­ὶ ὅ­τι ἔ­χουν μιὰ δου­λειά, θὰ εἶ­χαν χω­ρί­σει μὲ τὴν πρώ­τη μα­τιὰ ἢ θὰ εἶ­χαν πέ­σει ἀ­ναί­σθη­τοι ἀ­πὸ τὸ πο­τὸ ὥ­στε νὰ μπο­ρέ­σουν νὰ κοι­μη­θοῦν μα­ζί, θὰ εἶ­χαν βα­ρε­θεῖ ὁ ἕ­νας τὸν ἄλ­λο ἀ­πὸ τὸ πρῶ­το ἄγ­γιγ­μα. Ἂν ἦ­ταν 1956, θὰ εἶ­χαν παν­τρευ­τεῖ, ἂν ἦ­ταν 1965, θὰ εἶ­χαν πά­ει σι­νε­μά, θὰ πέρ­να­γε τὸ χέ­ρι του στὸν ὦ­μο της, θὰ τὴν ἔ­σφιγ­γε λί­γο, θὰ τῆς χά­ϊ­δευ­ε τὸ λαι­μό, θὰ τῆς ἔ­δι­νε ἕ­να φι­λί, θὰ τὸν ἀ­πω­θοῦ­σε χω­ρὶς νὰ τὸν ἀ­πω­θεῖ στ’ ἀ­λή­θεια, θὰ δε­χό­ταν νὰ τὴν φι­λή­σει πρὸς τὸ τέ­λος τῆς ται­νί­ας, τὸ 1969 θὰ τὸν φί­λα­γε κι αὐ­τή, μέ­χρι τὸ 1973 θὰ τὸν φί­λα­γε κι αὐ­τὴ κι ἀ­πὸ τ­ὸ 1975 καὶ με­τὰ δὲν θὰ πή­γαι­ναν κα­θό­λου σι­νε­μά, θὰ ἔ­κα­ναν μιὰ σο­βα­ρὴ συ­ζή­τη­ση. Θὰ συ­ζη­τοῦ­σαν πο­λὺ σο­βα­ρὰ γιὰ τὸ μέλ­λον τοῦ κό­σμου, γιὰ τὸ πα­ρελ­θὸν ποὺ ἦ­ταν ἔ­τσι ὅ­πως σοῦ λέ­ω, τὸ δι­ά­βα­σα. Μέ­χρι τὸ 1979 θὰ συ­ζη­τοῦ­σαν πο­λὺ σο­βα­ρὰ γιὰ τὴν πο­ρεί­α τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τας, στὸ βαθ­μὸ πού, στὸ μέ­τρο πού, σὲ τε­λευ­ταί­α ἀ­νά­λυ­ση, ποι­ὰ εἶ­ναι ἡ βα­σι­κὴ ἀν­τί­θε­ση, τί πρέ­πει νὰ κά­νου­με. Τὸ πρω­ὶ θὰ εἶ­χαν μιὰ δου­λειά.

        Ἂν ἦ­ταν 1965, κά­ποι­α στιγ­μὴ θὰ τοῦ ἔ­λε­γε ὅ­τι πρέ­πει νὰ πά­ει σπί­τι της, θὰ τὸν ἔ­βλε­πε αὔ­ριο, μή­πως εἶ­χε δου­λειά; Τί δου­λειὰ νὰ ἔ­χει, τρε­λά­θη­κες ποὺ ἔ­χω δου­λειά, θὰ τὴν συ­νό­δευ­ε μέ­χρι τὴν εἴ­σο­δο τῆς πο­λυ­κα­τοι­κί­ας, θὰ τῆς ἔ­δι­νε ἕ­να τε­λευ­ταῖ­ο φι­λί, θὰ τὴν ἔ­βλε­πε αὔ­ριο στὸ ἴ­διο μέ­ρος. Θὰ ἔμ­παι­νε στὸ δι­α­μέ­ρι­σμα βγά­ζον­τας τὰ πα­πού­τσια της, θὰ ξά­πλω­νε μὲ τὸ τραν­ζι­στο­ρά­κι κά­τω ἀ­πὸ τὸ μα­ξι­λά­ρι, θὰ κά­πνι­ζε μέ­σα στὸ σκο­τά­δι ἀ­κούγον­τας τὴ φω­νὴ ἑ­νὸς ἠ­θο­ποι­ού τοῦ Ἐ­θνι­κοῦ Θε­ά­τρου νὰ δι­α­βά­ζει κά­τω ἀπὸ τὸ μα­ξι­λά­ρι τὴν Πριγ­κη­πέσ­σα Ἰ­ζαμ­πώ, θὰ ἔ­ψα­χνε στὴ φω­νὴ κά­τι ποὺ ν’ ἀ­πευ­θύ­νε­ται εἰ­δι­κὰ σ’ αὐτὴν καὶ θὰ τὸ ἔ­βρι­σκε, θὰ κοι­μό­ταν μὲ τὴν πε­ποί­θη­ση ὅ­τι ἡ Πριγ­κη­πέσ­σα Ἰζαμ­πώ γρά­φτη­κε ἐ­πει­δὴ κά­ποι­α στιγ­μὴ βγῆ­κε μὲ ἕ­ναν ἄν­τρα ποὺ θὰ τὸν ἔ­βλε­πε πά­λι αὔ­ριο. Στὴ μέ­ση τῆς νύ­χτας θὰ ξύ­πνα­γε ἀπὸ κά­ποι­ο κορ­νά­ρι­σμα, θὰ ἄ­νοι­γε τὰ μά­τια κι ἔ­κει­νη ἀ­κρι­βῶς τὴ στιγ­μὴ τὰ φῶ­τα τοῦ αὐ­το­κι­νή­του ἀ­πὸ τὸ δρό­μο θὰ τα­ξί­δευ­αν φευ­γα­λέ­α στὸ τα­βά­νι. Θὰ εἶ­χε ξε­χά­σει ἀ­νοι­χτὸ τὸ τραν­ζι­στο­ρά­κι καὶ κά­τω ἀ­πὸ τὸ μα­ξι­λά­ρι μιὰ φω­νὴ θὰ πα­ρου­σί­α­ζε ἀρ­χαῖ­ες μου­σι­κές, φυ­λαγ­μέ­νες στὶς κα­τα­κόμ­βες τῆς κρα­τι­κῆς ρα­δι­ο­φω­νί­ας. Θὰ ση­κω­νό­ταν χω­ρὶς νὰ κά­νει θό­ρυ­βο καὶ θὰ ἔ­βγαι­νε στὸ μπαλ­κό­νι, θὰ ἔ­παιρ­νε βα­θιὰ ἄ­να­σα, θὰ μύ­ρι­ζε τὴν Ἀ­θή­να, θὰ σκε­φτό­ταν δι­ά­φο­ρα σα­χλὰ πράγ­μα­τα, θὰ ἔ­λε­γε μέ­σα της ἕ­ναν ἀ­νό­η­το μο­νό­λο­γο, θὰ γύ­ρι­ζε νὰ κοι­μη­θεῖ χω­ρὶς νὰ δι­α­κό­ψει τὴν ἐλα­φρὰ ξε­λι­γω­μέ­νη φω­νὴ κά­τω ἀ­πὸ τὸ μα­ξι­λά­ρι. Ἂν ἦ­ταν 1983, θὰ εἶ­χε ἀ­νέ­βει μα­ζί της χω­ρὶς νὰ τὴν ρω­τή­σει κι ὅ­ταν τε­λεί­ω­ναν ὅ­πως-ὅ­πως θὰ γύ­ρι­ζε ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη με­ριά, θὰ προ­λά­βαι­νε καὶ θὰ γύ­ρι­ζε πρώ­τη ἀπὸ τὴν ἄλ­λη με­ριά. Ὅ­λη τὴ νύ­χτα θὰ εἶ­χαν γυ­ρι­σμέ­νες τὶς πλά­τες καὶ μό­νο τὸ πρω­ὶ θὰ γύ­ρι­ζαν πέν­τε λε­πτὰ πρὶν ση­κω­θοῦν, θὰ τὴν ἀγ­κά­λια­ζε καὶ με­τὰ θὰ τῆς ἔ­λε­γε ὅ­τι ἔ­χει μιὰ δου­λειά. Μέ­σα σὲ εἴ­κο­σι χρό­νια κα­τά­φε­ραν νὰ γυ­ρί­ζουν πο­λὺ ἄ­νε­τα ἀ­πὸ τὴν ἄλ­λη με­ριά, αὐ­τὸ ἦ­ταν τὸ πιὸ με­γά­λο κα­τόρ­θω­μα στὴν ἱ­στο­ρί­α τῆς ἄν­θρω­πο­τη­τας, οἱ ἐ­λεύ­θε­ρες σχέ­σεις, ὁ σε­βα­σμὸς τῆς προ­σω­πι­κό­τη­τας, ἢ ἰ­σό­τη­τας τῶν δύ­ο φύ­λων, τὸ ἔ­λε­γαν ὅ­λα τὰ πε­ρι­ο­δι­κά, τὸ βρον­το­φώ­να­ζαν οἱ πα­νε­πι­στη­μια­κὲς ἀ­να­λύ­σεις, τὸ ὑ­πο­στή­ρι­ζαν οἱ δι­α­δη­λω­τὲς στοὺς δρό­μους, τὸ πρό­τει­ναν τὰ τρα­γού­δια, τὸ ἔ­βλε­παν στὶς ται­νί­ες, τὸ ἔ­γρα­φαν στὰ βι­βλί­α, νὰ τοῦ γυ­ρί­ζεις τὴν πλά­τη, νὰ τῆς γυ­ρί­ζεις τὴν πλά­τη, τὸ πρωῒ νὰ ἔ­χε­τε μιὰ δου­λειά.

        Μέ­σα σὲ εἴ­κο­σι χρό­νια ὅ­λοι βρέ­θη­καν ξαφ­νι­κὰ νὰ ἔ­χουν μιὰ δου­λειά, στὶς δέ­κα καὶ μι­σή ἔ­πρε­πε νὰ βρί­σκον­ται κά­που. Μέ­σα σὲ εἴ­κο­σι χρό­νια εἶ­σαι ἐ­λεύ­θε­ρος νὰ δο­κι­μά­σεις ὅ,τι βρεῖς μπρο­στά σου, εἶ­σαι ἔ­λευ­θε­ρη νὰ δε­χτεῖς ὅ­λες τὶς δο­κι­μα­σί­ες νο­μί­ζον­τας ὅ­τι εἶ­ναι ξαφ­νι­κὲς εὐ­λο­γί­ες πού ἔρ­χον­ται ἀ­πὸ τὸ που­θε­νά, σταλ­μέ­νες ἀπὸ τὴν τυ­χαί­α πλο­κή, κλη­ρο­δο­τη­μέ­νες ἀπὸ τὸ τί­πο­τα. Με­λα­χρι­νή, συμ­πα­θη­τι­κή, ξέ­ρει νὰ κοι­μᾶ­ται μὲ κά­ποι­ον χω­ρὶς νὰ τὸν γου­στά­ρει, τὸ ἔ­χει μά­θει πο­λὺ κα­λὰ καὶ τὸ ἔ­χει βα­ρε­θεῖ, ἂς ἐ­πι­μέ­νουν τὰ δι­α­φη­μι­στι­κά. Ση­κώ­νει τοὺς ὤ­μους, πί­νει μιὰ γου­λιά, ἂν ἦ­ταν 1977, θὰ ἔ­λε­γε ὅ­τι εἶ­ναι φαν­τα­στι­κὸ αὐ­τὸ τὸ κομ­μά­τι καὶ τώ­ρα μέ­νει στὴ σι­ω­πή, πί­νει μιὰ γου­λιά, αἰ­σθά­νε­ται μιὰ κά­ποι­α συμ­πά­θεια γι’ αὐ­τὸν τὸν σχε­δὸν κου­φὸ ἄν­θρω­πο ποὺ πα­λεύ­ει ν’ ἀ­να­κα­λύ­ψει λί­γη μου­σι­κὴ μέ­σα στὸ χά­ος, εἴ­κο­σι χρό­νια, με­τά. Δὲν θὰ τοῦ γυ­ρί­σει τὴν πλά­τη, δὲν θὰ κοι­μη­θεῖ μα­ζί του, θὰ τοῦ χα­μο­γε­λά­ει ἀπὸ μα­κριά.

Πη­γή: Ἡ γραμ­μὴ τοῦ ὁ­ρί­ζον­τα (Βι­βλι­ο­πω­λεῖ­ον τῆς Ἑ­στί­ας, 1991, 3η ἀ­να­τύ­πω­ση, 2004)

Χρῆ­στος Βα­κα­λό­που­λος (Ἀθήνα, 1956-1993). Συγγραφέας, σκηνοθέτης καὶ ρα­διο­φω­νικὸς παραγωγὸς. Σπούδασε οικονομικὰ στὴν ΑΣΟΕ καὶ κινη­μα­το­γράφο στὸ Παρίσι μὲ δάσκαλό του τὸν Ἐρὶκ Ρομέρ. Πρῶτο του βιβλίο Ὑ­πό­θεση Μπὲστ-σέλερ (1980). Συνεργάστηκε μὲ τὸ περιοδικὸ Ἀντί καὶ τὸν ρα­διοφωνικὸ σταθμὸ τοῦ Δεύτερου Προγράμματος τῆς ΕΡΤ. Τὸ 1992 ἔγρα­ψε καὶ σκηνοθέτησε, μαζὶ μὲ τὸν Σταῦρο Τσιώλη, τὴν ται­νία Παρακαλῶ, γυ­ναῖ­κες, μὴν κλαῖτε, ποὺ πῆρε τὸ Βραβεῖο Σεναρίου καὶ Σκηνοθεσίας στὸ Φεστιβὰλ Κινηματογράφου Θεσ­σα­λονίκης ὅπως καὶ τὸ Βραβείο Καλύ­τε­ρης Ταινίας τῆς Ἔνωσης Κριτικῶν Κινηματογράφου. Πέθανε ἀπὸ καρκί­νο τοῦ πνεύμονα σὲ ἡλικία 37 ἐτῶν.

Εἰκόνα: Ἀφίσα τοῦ Θεμιστοκλῆ Οὐρανοπολίτη.

https://bonsaistoriesflashfiction.wordpress.com/

Αναμνήσεις από μια πολύ καλή διαμονή στη Γαλλία

Αναμνήσεις από μια πολύ καλή διαμονή στη Γαλλία

Την άνοιξη του 2012, είχαμε μια ευχάριστη έκπληξη για να λάβουμε μια πρόσκληση να περάσουμε δέκα ημέρες με φίλους στη Γαλλία. Εκείνη την εποχή, δεν είχα σκεφτεί ακόμα το blogging . Έχω όμως καλά κρατήσει στο πίσω μέρος της μνήμης μου αυτό το πρώτο ταξίδι στην Ευρώπη: την αρχή των ονείρων μου που γίνεται πραγματικότητα!

Στις 22 Απριλίου, το αεροπλάνο μας προσγειώθηκε στο αεροδρόμιο Charles-de-Gaulle, Παρίσι τις πρώτες πρωινές ώρες. Στη συνέχεια πήραμε ένα λεωφορείο για το Gare Montparnasse. Γύρω μας, όλοι φαίνεται να είναι απασχολημένοι και να τρέχουν τριγύρω. Ακριβώς όπως το τρένο υψηλής ταχύτητας (TGV) που πήραμε στο Niort, στο τμήμα Charente-Maritime. Στις 6 το απόγευμα, εγκαταστήσαμε άνετα σε ένα μικρό γαλλικό χωριό, παρακολουθώντας τα αποτελέσματα των προεδρικών εκλογών στην τηλεόραση.

Το επόμενο πρωί, μετά από ένα χορταστικό γαλλικό μεσημεριανό γεύμα: σαλάτα, σπαράγγια με σάλτσα βινεγκρέτ, κοχύλια και τυριά για επιδόρπιο, ξεκινήσαμε ενδιαφέρουσες επισκέψεις της L'Aquarium de La Rochelle για 4 ώρες. Στη συνέχεια, κάναμε μια βόλτα στην άκρη του Ατλαντικού.

Την τρίτη ημέρα, πήραμε τον αυτοκινητόδρομο Α10 για να επισκεφτούμε το Futuroscope στην πόλη Poitiers, το τεράστιο λούνα παρκ. Είχαμε κάνει όλες τις δραστηριότητες που πρέπει να κάνουμε. Περάσαμε μια υπέροχη μέρα και αξέχαστες στιγμές!

Τις επόμενες δύο ημέρες, επισκεφθήκαμε το μικρό διαμέρισμα του St Jean d'Angely και μάθαμε για τον γαλλικό πολιτισμό, τη ζωή στη γαλλική ύπαιθρο: την πλατεία της πόλης, την εκκλησία που έγινε μουσείο, το ταχυδρομείο, το σχολείο, το φούρνο, οι ανεμογεννήτριες, τα ηλιοτρόπια που ανθίζουν κατά μήκος του δρόμου….

Την έκτη ημέρα, πήραμε πάλι τον αυτοκινητόδρομο Α10 για να πάμε στο Μπορντό στα νοτιοδυτικά, περνώντας από τη μικρή πόλη Σεντές. Weμασταν σε θέση να κάνουμε μια σύντομη επίσκεψη στο πυρηνικό κέντρο και τον παραγωγό ηλεκτρικής ενέργειας της Blayais. Φτάσαμε το μεσημέρι στην κρεμαστή γέφυρα του Μπορντό και ξεκινήσαμε μια περιήγηση στην πόλη: την όμορφη βόλτα στην προκυμαία, την επίσκεψη στην υπαίθρια αγορά, πολύ ζωντανή, τη βόλτα και τα ψώνια στην οδό Sainte Catherine, όπου εκεί υπήρχαν πολλές εμπορικές στοές, ο μεγάλος κοινόχρηστος κήπος μπροστά από τα μεγάλα διοικητικά κτίρια. Στην επιστροφή, είχαμε περάσει από το Saint-Emilion, τη διάσημη πρωτεύουσα των κρασιών και των αμυγδαλωτών στην περιοχή αυτή.

Επιστρέψαμε μέσα από την πόλη του Κονιάκ, λίγο κουρασμένοι αλλά χαρούμενοι που κάναμε όλες αυτές τις ευχάριστες ανακαλύψεις. Και από ό, τι έχω δει μέχρι τώρα, για μένα η Γαλλία είναι μια γοητευτική χώρα! Θα μοιραστώ μαζί σας την υπόλοιπη διαμονή μας σε άλλο άρθρο, οπότε τα λέμε πολύ σύντομα !

Μίζου.

https://peblogs.com/

Έφυγες κι εσύ…

 Έφυγες κι εσύ…

 By Gynaikaeimai 9 Σεπτεμβρίου 2021

Αυτόν που μπορείς κοντά του να είσαι ο εαυτός σου, είτε φιλικά είτε ερωτικά, κρατά τον γερά. Τι γίνεται όμως αν τελικά χαθεί αυτός ο άνθρωπος από την ζωή σου;

Όλα αλλάζουν, χάνεις ένα κομμάτι που δεν ξέρεις αν πρέπει και αν θέλεις να το δώσεις σε κάποιον ξανά. Σου λείπουν οι στιγμές μαζί του και τα αστεία που κάνατε. Τα μάτια που καταλάβαιναν χωρίς να χρειαστεί να ανοίξεις το στόμα σου. Εκείνος που επικοινωνούσατε μόνο με ένα βλέμμα. Έβρισκε πάντα τα σωστά λόγια, σαν να ήξερε πού πρέπει να “χτυπήσει”. Άλλη φορά για να σε μαλώσει και άλλη φορά για να σε ξυπνήσει.

Ναι, φτάνεις στο σημείο να σου λείπουν ακόμη και τα ελαττώματά του. Οι άνθρωποι όμως φεύγουν από την ζωή μας, είτε εμείς το επιλέγουμε, είτε όχι. Χαμογέλα λοιπόν και κάθε φορά που θα τον θυμάσαι, να σκέφτεσαι πως ήρθε για να σου μάθει κάτι.

Της Ευγενίας Τριανταφυλλίδου

https://gynaikaeimai.com/

Ο Μίκης Θεοδωράκης σε σπάνιο ντοκιμαντέρ – Μαζί του οι Βαμβακάρης, Τσιτσάνης, Χατζιδάκις, Καζαντζίδης

Ο Μίκης Θεοδωράκης σε σπάνιο ντοκιμαντέρ – Μαζί του οι Βαμβακάρης, Τσιτσάνης, Χατζιδάκις, Καζαντζίδης

 ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ  13 Σεπτεμβρίου 2021

Ένα ντοκουμέντο από τη βέλγικη τηλεόραση

Από το in.gr – της Γεωργίας Δρακάκη 

Ακόμα και αν δεν ομιλείτε την γαλλική, μπορείτε να απολαύσετε αυτό το διαμάντι που βγήκε στο φως τις τελευταίες στενόχωρες ημέρες, εν όψει του θανάτου του Μίκη Θεοδωράκη. Το βρήκαμε, αρχικά, στο προφίλ του συγγραφέα-μουσικού παραγωγού Άγγελου Κουτσούκη.

Αυτό το ντοκιμαντέρ της βελγικής τηλεόρασης δεν διατίθεται με ελληνικούς ή αγγλικούς υπότιτλους, αλλά αξίζει από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό, λόγω των ανθρώπων που πρωταγωνιστούν. Καλλιτέχνες-στυλοβάτες του νεότερου ελληνικού πολιτισμού περνούν από το ασπρόμαυρο, καλογυρισμένο φιλμ και φαντάζουν, σήμερα, φιγούρες μυθικές.

Εκτός από τον Μίκη Θεοδωράκη, βλέπουμε την Δώρα Στράτου με τους χορευτές των παραδοσιακών χορών, τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Τσιτσάνη, την Μαρινέλα, τον Καζαντζίδη, τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Το ντοκιμαντέρ ξεκινά με κοντινά πλάνα πάνω στην Μαργαρίτα Θεοδωράκη, πολύ πολύ μικρή. Ο Θεοδωράκης έχει ρόλο παρουσιαστή που μυεί τον θεατή στην μαγεία του ελληνικού, λαϊκού τραγουδιού με τους άξιους εκπροσώπους του.

Η Δώρα Στράτου αποτελεί μια άριστη, δομικά, έναρξη, αντιπροσωπεύοντας την παράδοση, το δημοτικό τραγούδι που χορεύεται. Πάνω εκεί πάτησε το ρεμπέτικο και το λαϊκό μας, αλλά και το θεοδωρακικό έντεχνο. Ολόκληρη η ελληνική, μουσική ιστορία σε περίληψη.

«Αντιλαλούνε οι φυλακές», τραγουδά ο Μάρκος και ένα ρίγος διαπερνά τον έστω ελάχιστα υποψιασμένο για αυτό που βλέπει θεατή. Ο Μίκης Θεοδωράκης υπήρξε τεράστια ενωτική δύναμη μουσικών ρευμάτων. Ανέκαθεν θεωρούσε το ρεμπέτικο πολύ σοβαρή υπόθεση. Ο ίδιος στο ντοκιμαντέρ λέει για τον Βαμβακάρη ότι είναι ο πατέρας, ο πατριάρχης της λαϊκής μουσικής των πόλεων (του αστικού λαϊκού τραγουδιού) και ένας από τους πιο παλιούς μπουζουξήδες της Ελλάδας.

Εξηγεί, στην συνέχεια, ότι ο επίγονός του, ο Τσιτσάνης είναι ο πιο μεγάλος και ο πιο σημαντικός συνθέτης της ελληνικής, λαϊκής  μουσικής. Ο Βασίλης Τσιτσάνης, στο ντοκιμαντέρ, τραγουδά το «Συννεφιασμένη Κυριακή». Τα πλάνα είναι πολύ συγκινητικά.

Ύστερα, ο Θεοδωράκης συστήνει στους Βέλγους τον Μάνο Χατζιδάκι. «Μετά την επιτυχία του με Τα Παιδιά του Πειραιά παρουσίασε στο ελληνικό κοινό τον Μάρκο Βαμβακάρη». Αναφέρεται, φυσικά, στην ιστορική ομιλία του Χατζιδάκι το 1949 για το ρεμπέτικο. Τον βλέπουμε και τον ακούμε να παίζει έξοχα στο πιάνο του τα Ματόκλαδα του Μάρκου σε μια δική του διασκευή. Έξοχη στιγμή. Ύστερα, ο Μάνος μιλά στα γαλλικά για το μπουζούκι και την σημασία του για την ελληνική, λαϊκή μουσική, προσπαθώντας μάλιστα να εξηγήσει τι εννοούμε εμείς οι Έλληνες όταν λέμε…πάμε στα μπουζούκια.

Ακολουθεί το τραγούδι από την ταινία «Ποτέ την Κυριακή» που έγραψε ο ίδιος: «Τα Παιδιά του Πειραιά». Τραγουδά η Ζωή Κουρούκλη και βλέπουμε εικόνες από ναύτες και βάρκες. Μια άλλη εποχή, μια άλλη πόλη ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας.

Ο Μίκης Θεοδωράκης επισημαίνει ότι έκανε ανέκαθεν λαϊκή μουσική, παράλληλα με την συμφωνική. Πολύ, πολύ σημαντικό αυτό. Μιλά και για την στροφή του στο λαϊκό τραγούδι, ενώ επιφυλάσσει ιδιαίτερη μνεία στον Επιτάφιο του Ρίτσου. Και βλέπουμε τον Μπιθικώτση να τραγουδά παίζοντας μπουζούκι με μεγάλη ορχήστρα σε ένα τυπικό πάλκο ταβέρνας «Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου».

Ανατριχίλα: η ελληνική ποίηση στο στόμα του Λαού. «Μετά τον Επιτάφιο συνέθεσα το Αρχιπέλαγος και την Πολιτεία», λέει ο Μίκης προς το τέλος του ντοκιμαντέρ, για να προλογίσει τους Καζαντζίδη και Μαρινέλλα, σε ένα τραγούδι από την Πολιτεία: «βράχο βράχο τον καημό μου…». Η μουσική που ακούμε στο τέλος είναι η μαγική πενιά του Τσιτσάνη, από τα Ωραία του, μια πολύ χαρακτηριστική μελωδία του.

Απολαύστε το ντοκιμαντέρ εδώ:

https://www.imerodromos.gr/

Ακρίτα για τοποθέτηση ελληνικής σημαίας στην ΔΕΘ: Έτσι κρεμάμε τα σώβρακα, όχι το εθνικό μας σύμβολο

Ακρίτα για τοποθέτηση ελληνικής σημαίας στην ΔΕΘ: Έτσι κρεμάμε τα σώβρακα, όχι το εθνικό μας σύμβολο

Για την τοποθέτηση ελληνικής σημαίας στη Θεσσαλονίκη στο πλαίσιο της 85ης Διεθνούς Έκθεσης σχολίασε η Έλενα Ακρίτα.

Η Έλενα Ακρίτα έκανε ανάρτηση στο Facebook με αφορμή μία ελληνική σημαία που έχει τοποθετηθεί στη Θεσσαλονίκη με αφορμή τη ΔΕΘ Στην  ανάρτησή της  η οποία συνοδεύεται από τη φωτογραφία με τη σημαία, η δημοσιογράφος και συγγραφέας αναφέρει:

«Ετσι κρεμάμε τα σώβρακα, όχι το εθνικό μας σύμβολο, πατριώτες από τα λιντλ. Η σημαία στη #ΔΕΘ είναι τριτη μέρα αναρτημένη λάθος. Οι γραμμές πρέπει να είναι οριζόντιες κι όχι κάθετες. Το ίδιο και ο σταυρός. Φτιάξτε την.»

 https://www.koutipandoras.gr/

Σε παράλληλη τροχιά Ελλάδα-ΗΠΑ με την νέα αμυντική συμφωνία - “Τσουρουφλίζουν” τους Τούρκους οι διευκολύνσεις σε Λήμνο-Λέσβο-Σαμοθράκη

 Σε παράλληλη τροχιά Ελλάδα-ΗΠΑ με την νέα αμυντική συμφωνία - “Τσουρουφλίζουν” τους Τούρκους οι διευκολύνσεις σε Λήμνο-Λέσβο-Σαμοθράκη

Σφίγγει πολύ η "θηλιά" στο Αιγαίο για τον τουρκικό νεο-Οθωμανισμό και τα σχέδια του για κυριαρχία - Δεσποτικός ο Πάιτ : Πολλά συμβαίνουν και θα γίνουν περισσότερα στο μέλλον

Πανικός και ένταση επικρατεί στους διαδρόμους στο σαράι του Τούρκου προέδρου Ερντογάν, από την είδηση της πενταετούς αμυντικής συμφωνίας Ελλάδος-ΗΠΑ, για δύο κυρίως λόγους που "καίνε τους Τούρκους" στην κυριολεξία.

Σύμφωνα με τουρκικό δημοσίευμα:  

Α. Η Αλεξανδρούπολη θα μετατραπεί σε δεύτερη Σούδα για τους Αμερικανούς, και με αυτόν τον τρόπο θα ελέγχεται άμεσα και αποτελεσματικά το ποιος θα διέρχεται από τα Στενά του Βοσπόρου ( Ρωσικά και τουρκικά πολεμικά πλοία κ.ά.), τα οποία θα καταπλέουν στο Αιγαίο, που αναδεικνύεται στην θάλασσα-σύνδεσμο με την Α.Μεσόγειο στην οποία ευρίσκονται τεράστια κοιτάσματα υδρογονανθράκων και σχετικά σύντομα ο αγωγός φυσικού αερίου East Med.

Β. Το ελληνικό κράτος δίνει στρατιωτικές διευκολύνσεις στον αμερικανικό στρατό σε Σκύρο ( βάση ελληνικής αεράμυνας), Λήμνο ( ελέγχει τα Δαρδανέλλια με τους Τούρκους να πασχίζουν για την αποστρατικοποίηση της) αλλά και Σαμοθράκη, που βρίσκεται στην κυριολεξία μια ανάσα από τα τουρκικά παράλια.

Μάλιστα οι ίδιες τουρκικές πηγές αναφέρουν για χρήση των Αμερικανών του αεροδρομίου της Λήμνου, βελτίωση των εγκαταστάσεων του αεροδρομίου της Αλεξανδρούπολης, ιδίως όσον αφορά το μήκος του διαδρόμου κ.ά., ενώ τονίζουν την μεταφορά και τακτική παρουσία αμερικανικών ελικοπτέρων στο αεροδρόμιο της Σαμοθράκης.

Αυτό μεταφράζεται σε σχεδόν ολοκληρωτική κύκλωση της Τουρκίας στα ΒΔ, ειδικά στα κρίσιμα σημεία όπου βρίσκονται τα αγκυροβόλια του τουρκικού πολεμικού ναυτικού και της πολεμικής αεροπορίας, στα Στενά και πλησίον την μεγαλύτερης πόλης της χώρας, την Κωνσταντινούπολη, για την οποία υπάρχουν μάλιστα αστήρικτα τουρκικές φήμες για δήθεν δημιουργία “κράτους” στα πρότυπα του Βατικανού.

Είναι τόση η πρεμούρα των Τούρκων αξιωματούχων, που τονίζουν με κάθε τρόπο, ότι η Τουρκία δήθεν περικυκλώνεται από τις ΗΠΑ, ενώ το όλο εγχείρημα αφορά την αμερικανική γεωστρατηγική σε σχέση με την Ρωσία και τον Εύξεινο Πόντο. 

Το θέμα είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα βρεθεί πολύ ψηλά στην ατζέντα της Άγκυρας το επόμενο διάστημα, αφού με αυτόν τον τρόπο έμμεσα ακυρώνονται πολλά τουρκικά σχέδια με επίκεντρο την Δυτική Θράκη και διάφορα ελληνικά νησιά, μετατοπίζοντας το τουρκικό ενδιαφέρων όμως νοτιότερα στα Δωδεκάνησα, τα οποία είναι εδώ και καιρό στο “μάτι” της Άγκυρας.   

Το ελληνικό Πεντάγωνο και το Υπουργείο Εξωτερικών εργάζονται για τις τελευταίες πινελιές της συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η οποία θα υπογραφεί τον Οκτώβριο.

Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας θα ταξιδέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 14 Οκτωβρίου για να υπογράψει την πενταετή συμφωνία.

Ο Έλληνας ΥΠΕΞ, κατόπιν αιτήματος των Ηνωμένων Πολιτειών, θα υπογράψει τη νέα συμφωνία με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Άντονι Μπλίνκεν, η οποία θα ανανεώνεται κάθε πέντε χρόνια.

Ενδιαφέρων των ΗΠΑ για επενδύσεις στην Ελλάδα

Την ίδια περίοδο, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα, Τ. Πάιατ, αναφέρθηκε σε αμερικανικές επενδύσεις στην Ελλάδα στην παρουσίασή του στη διάσκεψη με θέμα «Θεσσαλονίκη μητροπολιτική πόλη» που διοργάνωσε το περιοδικό Economist  στη Θεσσαλονίκη.

Στην ομιλία του, ο Αμερικανός πρέσβης πρότεινε στις αμερικανικές εταιρείες να συνεργαστούν με ελληνικές εταιρείες σε όλη την Ελλάδα και ιδιαίτερα στη βόρεια Ελλάδα, αλλά και στην Κρήτη, την Πάτρα και τον Άγιο Νικόλαο, ενώ αναφέρθηκε στα παραδείγματα των εταιρειών Sunlight και General Electric.

Αναφερόμενος στην πράσινη ανάπτυξη, ο Πρέσβης Πάιατ είπε: «Υποστηρίζουμε τη φιλόδοξη ατζέντα του Έλληνα Πρωθυπουργού», ενώ συνεχίζοντας τόνισε ότι "έχει φτάσει στο τελικό στάδιο για την υπογραφή συμφωνίας των ΗΠΑ με την εταιρεία “Κοπελούζος” στην Αλεξανδρούπολη".

Ο Αμερικανός αξιωματούχος  μίλησε επίσης για αμερικανικές επενδύσεις, όπως το σχέδιο “Pfizer HUB” στη Θεσσαλονίκη και τόνισε ότι τα κοινά ίδια κεφάλαια θα μπορούσαν να γίνουν πόλος έλξης για τις αμερικανικές εταιρείες.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η Βόρεια Ελλάδα θα μπορούσε να αποτελέσει βάση για τις αμερικανικές εταιρείες που θα επενδύσουν στην περιοχή, απλώνοντας τα τις δραστηριότητες τους σε άλλες χώρες όπως τνη Βουλγαρία, τα Σκόπια και την Σερβία.

“Η Ελλάδα είναι βασικός εταίρος της Αμερικής στην οικοδόμηση της διαφοροποίησης των πηγών και διαδρομών ενέργειας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη”, τονίζει ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ελλάδα, σε συνέντευξη του.

Τέλος, ο πρέσβης Τζέφρι Πάιατ, ο οποίος έδωσε ένα σημαντικό μήνυμα, λέγοντας: «Πολλά συμβαίνουν και θα γίνουν περισσότερα στο μέλλον», αναφερόμενος στην επένδυση των ΗΠΑ στην Ελλάδα.

Για την Ελλάδα αυτή η γεωπολιτική κατάσταση αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, για να αποκομίσει πολύ μεγάλα οφέλη σε αμυντική βιομηχανία, στρατηγική, και κυρίως στους τομείς οικονομίας και ασφάλειας

https://www.pentapostagma.gr/