| |
|
| |
|
Τεχνητό φως: Για ποια μορφή καρκίνου αυξάνει τον κίνδυνο

Εδώ και δεκαετίες έχει μεταμορφωθεί το νυχτερινό τοπίο, ιδίως στις μεγάλες πόλεις, με τον εκτεταμένο ηλεκτροφωτισμό.
Διάφορες επιδημιολογικές μελέτες έχουν συσχετίσει τα επίπεδα τεχνητού φωτός τις νύχτες με αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού.
Νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα δείχνει ότι οι άνθρωποι που ζουν σε περιοχές με υψηλά επίπεδα υπαίθριου τεχνητού φωτός αντιμετωπίζουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του θυρεοειδούς.
Οι ερευνητές, με επικεφαλής την επίκουρη καθηγήτρια Κιάν Σιάο της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου του Τέξας στο Χιούστον, ανέλυσαν στοιχεία για 464.371 άτομα που παρακολουθήθηκαν επί 13 έτη κατά μέσο όρο. Τα 856 εμφάνισαν στην πορεία καρκίνο του θυρεοειδούς.
Η μελέτη ανέλυσε εικόνες δορυφόρων για να εκτιμήσει τα επίπεδα τεχνητού νυχτερινού φωτισμού στους τόπους διαμονής των συμμετεχόντων.
Διαπιστώθηκε ότι όσοι εκτίθεντο συστηματικά σε περισσότερα φώτα τα βράδια είχαν 55% μεγαλύτερο κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του θυρεοειδούς, σε σχέση με εκείνους που ζούσαν στις πιο σκοτεινές περιοχές. Ο κίνδυνος ήταν αναλογικά μεγαλύτερος για τις γυναίκες από ό,τι για τους άνδρες. Από την άλλη πλευρά, οι γυναίκες κινδυνεύουν περισσότερο να εμφανίσουν τοπικό μη μεταστατικό καρκίνο του θυρεοειδούς, ενώ οι άνδρες πιο προχωρημένη μορφή της νόσου.
Οι ερευνητές ανέφεραν ότι χρειάζεται περαιτέρω μελέτη που θα επιβεβαιώσει τα ευρήματά τους και θα φωτίσει τον βιολογικό μηχανισμό που συνδέει το τεχνητό νυχτερινό φως με τον καρκίνο του θυρεοειδούς. Μία πιθανή εξήγηση είναι ότι το φως καταστέλλει στον οργανισμό την παραγωγή της μελατονίνης, η οποία έχει αντικαρκινικές ιδιότητες. Επίσης, το τεχνητό φως μπορεί να διαταράξει το βιολογικό (κιρκάδιο) ρολόι, κάτι που είναι γνωστό ότι αποτελεί, γενικότερα, παράγοντα κινδύνου για καρκίνο.
Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό «Cancer» της Αμερικανικής Εταιρείας Καρκίνου.
https://www.onmed.gr/
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ, Η ΑΥΛΑΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ!

Σκηνές γεμάτες φως και λάμψη και παρασκήνια γεμάτα σκοτάδια, βρώμα και δυσωδία. Εξουσία και χρήματα και σκοτεινές σκέψεις, σκοτεινές πράξεις. Άνθρωποι που λυτρώνουν άρρωστα πάθη κι άνθρωποι που υποφέρουν. Άνθρωποι που αντί να ποιούν ήθος, ποιούν θηριωδίες. Και φήμες. Φήμες που αιωρούνται στον αέρα για δεκαετίες. Φήμες που σιγοψιθυρίζονται παντού, αλλά κανείς δεν γνωρίζει, κανείς δεν μπορεί να επιβεβαιώσει με σιγουριά. Κι απ’ την άλλη, μια δικαιοσύνη που συνεχίζει να σέρνεται σε βρώμικους δρόμους, ντυμένη με κουρέλια και να αποκαθηλώνεται σε κάθε ευκαιρία. Μια δικαιοσύνη που αργοπεθαίνει, έχοντας σαν αγχόνη στο λαιμό της, όλα τα παραθυράκια του νόμου, όλες τις απειλές και τον φόβο που σπέρνουν οι “σπουδαίοι”.
Θεατές σ’ ένα θέατρο παραλόγου, που μόνο αηδία μπορεί να προκαλέσει. Μόνο αηδία για όλες αυτές τις φήμες που όλοι άκουγαν, αλλά κανείς δεν μπορούσε να αποδείξει, γιατί πολλές φορές οι αποδείξεις δεν εμφανίζονται, μιας και βρίσκονται κρυμμένες σε τσέπες επώνυμων κοστουμιών ή σε επτασφράγιστα θησαυροφυλάκια πανάκριβων σπιτιών.
Μόνο αηδία για το άδικο που αφήνεται να πνίγει το δίκιο, με σκοινί όλα τα παραθυράκια του νόμου που επικαλείστε. Μόνο αηδία γι’ αυτόν τον άθλιο κόσμο που βγάζει το θύμα, θύτη και βαφτίζει θύτη το θύμα, κατά βούληση. Μόνο αηδία γι’ αυτόν τον κόσμο που κυβερνιέται απ’ το χρήμα και που στ’ όνομά του γίνονται τα χειρότερα εγκλήματα! Μόνο αηδία και για όλους αυτούς που πίσω από ακριβά κοστούμια κι επώνυμα αρώματα, προσπαθούν να κρύψουν τους βόθρους της ψυχής τους, που πουλάνε και την ψυχή τους στο διάβολο για ένα κέρμα παραπάνω, θαρρείς και μ’ αυτά θα θαφτούν.
Μόνο αηδία που φτάνει το δίκιο, να περιμένει καρτερικά τη Θεία Δίκη ή το Κάρμα για να βρει δικαιοσύνη. Πόσο γελοίο ακούγεται σ’ ένα “κράτος δικαίου”! Μόνο αηδία για μια δικαιοσύνη που δεν είναι μόνο τυφλή, αλλά και κουφή κατά περίπτωση. Μια δικαιοσύνη που όπως πάει, σε λίγο θα χρειαστεί αναπηρική σύνταξη.
Ντρέπομαι και φοβάμαι που έφερα στον κόσμο παιδιά και καλούμαι να τους διδάξω το καλό και το κακό, καλούμαι να τους διδάξω αξίες και ιδανικά, να τους μιλήσω για καλοσύνη, αγάπη, ανιδιοτέλεια και δικαιοσύνη. Πώς να βγάλεις παιδιά με ακεραιότητα και ηθική, σ’ έναν κόσμο που βασιλεύει η ανηθικότητα και η αλητεία; Ντρέπομαι και φοβάμαι που καλούμαι να βγάλω πρόβατα σ’ έναν ανελέητο κόσμο λύκων.
Λυπάμαι και για όλους αυτούς που ξεχνάνε πως προστατευτική φούσκα δεν υπάρχει για κανέναν! Όσο ψηλά κι αν σηκώσετε τα τείχη σας και τα δικά σας παιδιά θα βγουν στον κόσμο που φτιάχνετε και δεν θα είστε πάντα δίπλα τους, φύλακες άγγελοι, για να τα κρατήσετε ασφαλή. Χρειάζεται μόλις ένα δευτερόλεπτο να βγουν απ’ την ασφαλή πορεία που τους φτιάξατε, για να βρεθούν στον κόσμο που με τα χέρια σας χτίσατε, δίπλα στα τέρατα που οι ίδιοι δημιουργήσατε. Απλά λυπάμαι. Λυπάμαι και ντρέπομαι.
Μακάρι όλα αυτά να είναι η πρώτη αχτίδα ελπίδας. Μακάρι το ότι η δικαιοσύνη είναι τυφλή, ν’ αρχίσει πάλι να σημαίνει πως είναι αμερόληπτη κι όχι επιλεκτικά ανάπηρη. Μακάρι να μην γίνεται τυφλή ή κουφή όταν της ζητηθεί από χρήματα, δόξα, “ονόματα” κι εξουσία. Μακάρι τα παραθυράκια του νόμου να κλείσουν ερμητικά και να πάψουν πίσω τους να παίζουν κρυφτούλι οι έχοντες. Μακάρι η ενοχή κάποιου, να μην εξαρτάται απ’ το ποιος τον εκπροσωπεί κι απ’ το πόσο καλά παίζει παιχνίδια εντυπώσεων, σπέρνοντας φόβο κι απειλές. Μακάρι όλοι οι ψίθυροι να γίνουν κραυγές κι αυτοί που βρώμικα κατέχουν θρόνους που δεν αξίζουν, ν’ αρχίσουν να αποκαθηλώνονται, ανεξάρτητα απ’ τους πολύτιμους λίθους που κοσμούν τις κορώνες τους. Γιατί επιτέλους για κάποιους πρέπει η αυλαία να πέσει οριστικά!
Της Κικής Γιοβανοπούλου
https://gynaikaeimai.com/

Το ταξίδι ξεκίνησε το 2017, αφού έχασε ένα μέλος της οικογένειας από τον Καρκίνο.
Λίγους μήνες μετά το θάνατό τους, ξεκαθαρίσαμε το σπίτι τους γεμάτο με 30 και πλέον χρόνια αναμνήσεις. Αναμνηστικά στοιβάζονται σε ράφια, χαρτιά και μπιχλιμπίδια που ξεχειλίζουν από συρτάρια, φωτογραφίες κρεμασμένες σε κάθε ίντσα των τοίχων. Κατοχή κάθε είδους πώλησης, δωρεάς ή ακόμη και σκουπιδιών. Με έκανε να σκεφτώ: «Αν δεν μπορείς να φύγεις με οποιοδήποτε από τα φυσικά σου αντικείμενα, τι τα κάνει τόσο σημαντικά; Βλέπετε, στα μάτια μου βρίσκω ότι οι στιγμές που μοιράζεστε και οι σχέσεις που έχετε με άλλους είναι πολύ πιο πολύτιμες από οποιαδήποτε μορφή υλισμού.

Εντάξει, τώρα δεν το λέω γιατί υποτιμώ τον υλισμό ότι ζω σε ένα άδειο διαμέρισμα, κοιμάμαι στο πάτωμα και δεν έχω ένα καταραμένο πράγμα. Αντιθέτως, απολαμβάνω πολλά από τα υπάρχοντά μου. Απλώς έμαθα να ζεις με λιγότερα και υποτιμούμε τη σημασία τους.
Βλέπετε, η ιδέα του μινιμαλισμού για μένα δεν είναι απαραίτητα να ζεις με x ποσότητα αντικειμένων, ή να ζωγραφίζεις τους τοίχους σου λευκούς και να φοράς μόνο ουδέτερα χρώματα. Είναι περισσότερο τόσο σκόπιμα. Βλέπετε, ήρθε η ώρα να δώσετε προτεραιότητα στη ζωή σας. Η ιδέα των πραγμάτων μπορεί εύκολα να καταναλώσει τη ζωή σας σε σημείο χωρίς επιστροφή. Και δεν είναι μόνο αυτά τα φυσικά αντικείμενα που μπορούν να σας εμποδίσουν. Κοιτάξτε κάθε πτυχή της ζωής σας - τα πράγματα που σας ανήκουν, την πορεία της καριέρας σας, τους ανθρώπους με τους οποίους περνάτε χρόνο… όλα αυτά είναι σημαντικά. Γιατί να περάσετε τη ζωή σας με περιττά αγαθά, μια καριέρα που δεν πηγαίνει πουθενά ή άτομα που δεν αντέχετε.
Απλοποιήστε τη ζωή σας.
«Κάντε χώρο για πράγματα που έχουν σημασία, αφαιρώντας ό, τι δεν συμβαίνει» - Brian Gardner
Αφού βρίσκομαι σε αυτό το ταξίδι για λίγα χρόνια τώρα, μπορώ να πω ότι η ζωή με λιγότερα μου έδωσε περισσότερη σαφήνεια και με βοήθησε να επικεντρωθώ σε στιγμές αντί για πράγματα. Δεν μπορώ να σας πω πόσο συγκλονισμένοι ένιωθα όταν τα αντικείμενα κυριαρχούσαν στη ζωή μου. Ήμουν ένας άπληστος αγοραστής θεραπείας. Αντί να ασχολούμαι με τα συναισθήματά μου ή ορισμένα εμπόδια, θα επιδιορθώσω αυτά τα συναισθήματα αγοράζοντας νέα ρούχα ή προϊόντα μακιγιάζ [μπορώ να το επεκτείνω λίγο αργότερα]. Η κατώτατη γραμμή είναι, το να συνεχίσω αυτό το «λιγότερο είναι περισσότερο» ταξίδι με έχει κάνει να νιώθω πολύ πιο ευτυχισμένος στη ζωή μου. Ζω περισσότερο τη στιγμή. Έχω καλύτερες σχέσεις με την οικογένεια, τους φίλους και τους αγαπημένους μου. Έχω μια γενική αίσθηση ευγνωμοσύνης για τη ζωή.
https://mindbeautysimplicity.wordpress.com/
Πόνος και νερό…
“Όταν θαυμάζουμε την ομορφιά του μαργαριταριού, δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ ότι προέρχεται από την ασθένεια/πόνο του οστράκου”
Ο πόνος είναι ένα εγγενές και μη καταργήσιμο κομμάτι της ζωής.
Είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της για να υπερθεματίσει την ουσία της.
Και πολλές φορές η επαφή με το νερό είναι λυτρωτική.
Είναι γιατί μας φέρνει σε επαφή με μια αρχέγονη ευχαρίστηση και αίσθηση ασφαλείας, αυτή του υγρού περιβάλλοντος της εμβρυϊκής ζωής μας.
Είναι η συνθήκη που επιτρέπει το άφημα και τη ροή…
Είναι η συνθήκη που τα ψυθίρισματα της ύπαρξης συντροφευονται από το ακαθόριστο σχήμα του υγρού στοιχείου χρωματίζοντας εμφατικά την επαφή…
Λύτρωση και θεραπεία…
Ε. Γεωργακόπουλος Φυσιοθεραπευτής – Ψυχοθεραπευτής Gestalt

3 Μαρτίου 1957: Ο Αθάνατος Ήρωας Της ΕΟΚΑ, Γρηγόρης Αυξεντίου, Επήρεν Μιάν Ανηφοριάν Επήρεν Σκαλοπάτια, Να Βρεί Τα Μονοπάτια Που Πάν Στην ΛΕΥΤΕΡΙΑ…! (Video + Photos)
Γρηγόρης Αυξεντίου (1928 – 1957)


https://derkamerad.com/
Posted by Der Kamerad on 2021-03-03
Αν ο Αντόρνο γνώριζε τον Κούγια

Το περίφημο victim blaming, η απόδοση δηλαδή της ευθύνης ενός εγκλήματος στο θύμα, είναι βασικό χαρακτηριστικό της υπερασπιστικής γραμμής για δράστες βιασμού και παιδεραστίας. Οι πρώτοι ερευνητές όμως που ασχολήθηκαν με το φαινόμενο το εντόπισαν σε φασιστικά και ρατσιστικά καθεστώτα.
Όταν πριν από μερικά χρόνια ήρθε στο φως το δίκτυο παιδικής μαστροπείας του Τζέφρι Επστίν στις ΗΠΑ, ο διάσημος καθηγητής Νομικής Άλαν Ντέρσοβιτς ανέλαβε να οικοδομήσει την υπερασπιστική γραμμή του εκατομμυριούχου παιδεραστή. Όπως έχουμε εξηγήσει, ο Ντέρσοβιτς ήταν ταυτόχρονα νομικός σύμβουλος του Επστίν αλλά και κατηγορούμενος στην υπόθεση, αφού ένα από τα θύματα κατήγγειλε ότι την είχε βιάσει σε ηλικία 15 ετών.
Η στρατηγική του Ντέρσοβιτς είχε δύο βασικά χαρακτηριστικά: οι «μάχες» δεν θα δίνονταν στα δικαστήρια αλλά στα τηλεοπτικά στούντιο, στα οποία ο Αμερικανός καθηγητής προσπαθούσε να αποδείξει ότι την ευθύνη για τον βιασμό έφερε το ίδιο το θύμα. Ο Ντέρσοβιτς παρουσίασε το 15χρονο κορίτσι σαν μια «πόρνη» η οποία λάμβανε συνειδητές αποφάσεις για τη ζωή της. Η υπόθεση λοιπόν, σύμφωνα με τον Αμερικανό νομικό έπρεπε να οδηγηθεί στο αρχείο αφού δεν υπήρχαν θύματα.
Το 2011, σε ανάλογη περίπτωση στις ΗΠΑ, δικηγόρος επιχείρησε να αποδείξει ότι μια 11χρονη που βιάστηκε ομαδικά στο Κλίβελαντ του Τέξας, οδήγησε τους βιαστές της στην καταστροφή, αναγκάζοντάς τους να της επιτεθούν «όπως μια αράχνη κάθεται στον ιστό της και περιμένει μια μύγα να προσπαθήσει να την φάει». Το 1989, όταν ένα κοριτσάκι 14 ετών βρέθηκε γυμνό, βιασμένο και με το κεφάλι του πολτοποιημένο στο Στόκτον Μπιτς της Αυστραλίας, αρκετά μέσα ενημέρωσης απέδιδαν ευθύνες στους γονείς του για ελλιπή επιτήρηση. Εδώ και πολλά χρόνια, παρόμοια περιστατικά παρατηρούνταν και στην Ινδία, όπου δικηγόροι αλλά και πολιτικοί κατηγορούν τα θύματα βιασμών για το γεγονός ότι κυκλοφορούσαν αργά το βράδυ στον δρόμο.
Αν και τα συγκεκριμένα περιστατικά θεωρούνται ακραίες περιπτώσεις, το σκεπτικό δικηγόρων και ΜΜΕ έκανε την εμφάνισή του και στην υπόθεση Λιγνάδη. Οι αναφορές του Αλέξη Κούγια σε «επαγγελματίες ομοφυλόφιλους» και τα σχόλια της δημοσιογράφου του ΣΚΑΪ Ιωάννας Μάνδρου για τους γονείς των θυμάτων που δεν πρόσεχαν τα παιδιά τους, μοιάζουν βγαλμένα από κάποιο αόρατο εγχειρίδιο υπεράσπισης δραστών σεξουαλικής κακοποίησης.
Κοινό χαρακτηριστικό σε όλες τις περιπτώσεις είναι το λεγόμενο victim blaming, η προσπάθεια δηλαδή των δραστών να αποδώσουν την ευθύνη των πράξεών τους στα θύματά τους. Αν και η συγκεκριμένη πρακτική χάνεται στα βάθη της ιστορίας, η σοβαρή επιστημονική μελέτη του φαινομένου έχει ιστορία μόνο μερικών δεκαετιών. Ένας από τους πρώτους που ασχολήθηκαν ήταν ο περίφημος Γερμανός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος Τέοντορ Αντόρνο.
Από το 1947 παρουσίασε σειρά κειμένων για τον φασισμό, μεταξύ των οποίων και το διάσημο πλέον βιβλίο «Η αυταρχική προσωπικότητα». Σύμφωνα με τον Γερμανό στοχαστή, οι φασίστες απεχθάνονται τους αδύναμους ανθρώπους και επιχειρούν να αποδείξουν ότι είναι υπεύθυνοι για τα δεινά που βιώνουν. Ο Αντόρνο χρησιμοποίησε αυτή την παρατήρηση όταν, μαζί με άλλους συναδέλφους του, δημιούργησε τη λεγόμενη κλίμακα F-scale (από τη λέξη φασισμός) με την οποία επιχειρούσε να μετρήσει τον αυταρχισμό στην προσωπικότητα ενός ανθρώπου.
Αν και αρκετοί ερευνητές έχουν αμφισβητήσει την αποτελεσματικότητα του συγκεκριμένου τεστ καθώς και το γεγονός ότι συνδέει σύνθετες κοινωνικές διαδικασίες με τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, οι σχέσεις του victim blaming με τον φασισμό παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.
Αρκετές από τις σκέψεις του Αντόρνο φαίνεται να εξηγούν μια από τις γνωστές περιγραφές της στάσης που κράτησε μεγάλο τμήμα της γερμανικής κοινωνίας απέναντι στα ναζιστικά στρατόπεδα εξόντωσης: αρχικά διέψευδαν κατηγορηματικά την ύπαρξή τους, στη συνέχεια απέδιδαν την ευθύνη των φρικιαστικών εγκλημάτων σε χαμηλόβαθμους αξιωματούχους και όταν πλέον αποκαλύφθηκε ότι το ολοκαύτωμα αποτελούσε κεντρική επιλογή του Φίρερ υποστήριζαν ότι τα θύματα ανάγκασαν το ναζιστικό κόμμα να φτάσει σε αυτή την κατάσταση.
Για την ιστορία ο όρος victim blaming προέκυψε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 από τον ψυχολόγο Ουίλιαμ Ράιν και το βιβλίο του «Blaming The Victim». Ο Αμερικανός καθηγητής επιτέθηκε με δριμύτητα στις θεωρίες που προωθούσαν συνάδελφοί του αλλά και η αμερικανική κυβέρνηση, ότι για τη φτώχεια των Αφροαμερικανών δεν ευθύνονται ο ρατσισμός και οι διακρίσεις αλλά οι οικογένειές τους. Συγκεκριμένα, ο Ράιν ανέτρεψε τις ηθικολογικές απόψεις που έλεγαν ότι η γέννηση παιδιών εκτός γάμου και ο μεγάλος αριθμός μονογονεϊκών οικογενειών ευθύνονταν για το γεγονός ότι οι μαύροι πολίτες πετυχαίνουν πολύ χαμηλότερα ποσοστά εκπαίδευσης και επαγγελματικής επιτυχίας.
Οι πρώτες μελέτες, λοιπόν, για την απόδοση ευθυνών στα θύματα εντόπισαν το πρόβλημα σε φασιστικά ή βαθιά ρατσιστικά καθεστώτα. Προφανώς η μεταφορά στη σημερινή πραγματικότητα των εμπειριών του ναζισμού ή ακόμη και του συστημικού ρατσισμού, που χαρακτήρισε κοινωνίες και μετά την κατάργηση της δουλείας, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Τα μεγέθη δεν μπορούν και δεν πρέπει να συγκριθούν, ενώ οι ψυχαναλυτικές προσεγγίσεις μάς απομακρύνουν από την κατανόηση σύνθετων φαινομένων. Αν όμως οι φασίστες και οι ρατσιστές είναι οι πρώτοι που αποδίδουν στα θύματά τους την ευθύνη για όσα δεινά τους προκαλούν οι ίδιοι, μήπως πρέπει να κοιτάξουμε και πάλι με διαφορετικό βλέμμα ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας;
Άρης Χατζηστεφάνου | Η Εφημερίδα των Συντακτών 27/02/2021
https://info-war.gr/an-o-antorno-gnorize-ton-koygia/
Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη selana
https://anhsyxia.wordpress.com/
Τέλεια η Αθήνα χωρίς τους Αθηναίους, σύμφωνα με έρευνα Φανταστική είναι η Αθήνα αρκεί να μην έχει Αθηναίους, όπως προκύπτει από έρευνα που...