Βρυξέλλες, η «φωλιά» των κατασκόπων του 21ου αιώνα

 Βρυξέλλες, η «φωλιά» των κατασκόπων του 21ου αιώνα

Βασίλης Δαλιάνης

Ο Σαρλ Μισελ ζήτησε από τους ηγέτες των «27» να αφήσουν τα κινητά τηλέφωνα στη συζήτηση για το Brexit - Αλλά αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά...

Βερολίνο και Βιέννη. Δύο εμβληματικές πόλεις οι οποίες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου αποτελούσαν τις «φωλιές των κατασκόπων» στην Ευρώπη. Ανάμεσα στη Δύση και την Σοβιετική Ένωση, το διαιρεμένο Βερολίνο και η «ουδέτερη Αυστρία» αποτελούσαν τους ιδανικούς προορισμούς για κατασκόπους από ολόκληρο τον κόσμο. Κοντά στην, τότε, Γιουγκοσλαβία, την Ουγγαρία και την Τσεχοσλοβακία αλλά και την ίδια τη Σοβιετική Ένωση, το Βερολίνο και η Βιέννη δεν ήταν απλώς δύο πόλεις τις οποίες μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν συγγραφείς κατασκοπευτικών θρίλερ, αλλά δύο πραγματικά καταφύγια χιλιάδων κατασκόπων.

Δεκαετίες μετά την κατάρρευση του σοβιετικού κομμουνιστικού καθεστώτος, μια άλλη ευρωπαϊκή πόλη μετατρέπεται στην φωλιά των κατασκόπων του 21ου αιώνα. Οι Βρυξέλλες. Η de facto πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία εκτός από την έδρα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Ευρωπαϊκού Συμβούλιο και μεγάλου τμήματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (συνεδριάσεις των κοινοβουλευτικών επιτροπών και έκτακτες σύνοδοι), φιλοξενεί και το «αρχηγείο» της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας (ΝΑΤΟ).

To κτίριο της Κομισιόν στις Βρυξέλλες

Κατά τη διάρκεια της πρώτης ημέρας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες (15-16 Οκτωβρίου) οι 27 αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ επρόκειτο να συζητήσουν για μια σειρά από πολύ σημαντικά ζητήματα για το μέλλον της ΕΕ. Ανάμεσά τους, οι σχέσεις της ΕΕ με το Ηνωμένο Βασίλειο μετά την αποχώρηση της χώρας από την ΕΕ, τα μέτρα που θα λάβει η Ένωση για την κλιματική αλλαγή, αλλά και ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, όπως οι σχέσεις ΕΕ - Αφρικής, η Ρωσία και η Τουρκία,.


Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ ζήτησε από τους «27» να παραδώσουν τα κινητά τους τηλέφωνα και τα tablets πριν εισέλθουν στην αίθουσα της συνεδρίασης, στον πέμπτο όροφο του κτηρίου Europa, στον αριθμό 175 της Rue de la Loi, στις Βρυξέλλες. Τα τηλέφωνα και οι φορητές ηλεκτρονικές συσκευές όλων των Ευρωπαίων ηγετών τοποθετήθηκαν σε ειδικά ερμάρια, και οι «27» θα μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν μόνο για επείγουσες κλήσεις, εκτός όμως της αίθουσας συνεδριάσεων, καθώς οι αρχές ασφαλείας του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, ανησυχούσαν ότι διάφοροι «αδιάκριτοι», όπως για παράδειγμα η βρετανική μυστική υπηρεσία MI6, θα προσπαθούσαν να αποκτήσουν γνώση των συνομιλιών.

Στιγμιότυπο από τη χθεσινή σύνοδ

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων έχουν αναγκαστεί να αφήσουν εκτός της αίθουσας της συνεδρίασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τα προσωπικά τους τηλέφωνα, παρόλο που σε κάποιες προηγούμενες περιπτώσεις το πρόσχημα ήταν η «αποφυγή διαρροών προς τα μέσα ενημέρωσης».

Σύμφωνα με τις βελγικές υπηρεσίες πληροφοριών, οι Βρυξέλλες σήμερα συγκεντρώνουν περισσότερους κατασκόπους από όσους είχε οποιαδήποτε άλλη ευρωπαϊκή πόλη κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Κινέζοι, Ρώσοι, Τούρκοι, Αμερικανοί, Μαροκινοί και άλλοι, προσπαθούν να αποκτήσουν άμεση πρόσβαση τόσο στις συζητήσεις των αρχηγών κρατών και κυβερνήσεων της ΕΕ, όσο και σε αυτές των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων.

Οι βελγικές μυστικές υπηρεσίες έχουν ζητήσει αρκετές φορές σε υπηκόους τρίτων χωρών να...εγκαταλείψουν ευγενικά τη χώρα, ενώ αρκετοί εκ των μονίμων αντιπροσώπων των «27» στις Βρυξέλλες, ανησυχούν ότι παρακολουθούνται σε καθημερινή βάση. Οι εθνικές επέτειοι των κρατών - μελών της ΕΕ αποτελούν ιδανικές ευκαιρίες κατασκοπίας, καθώς είθισται να οργανώνονται δεξιώσεις όπου παρευρίσκονται εκατοντάδες προσκεκλημένοι από πρεσβείες χωρών εκτός ΕΕ. Παρόλο που λόγω της Covid-19 αυτή η συνήθεια έχει σχεδόν εκλείψει, η προσπάθεια απόκτησης πληροφοριών εξακολουθεί να αποτελεί μια τεράστια «επιχείρηση» η οποία κοστίζει εκατοντάδες εκατομμυρίων ευρώ και «απασχολεί» χιλιάδες ανθρώπων.

Το 2003, όταν η Ελλάδα είχε την προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ, έπειτα από έναν τυχαίο έλεγχο στα γραφεία των Βρυξελλών που προορίζονταν για χρήση από τις γερμανικές, γαλλικές και βελγικές αντιπροσωπείες στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, εντοπίστηκαν ηλεκτρονικές συσκευές καταγραφής και παρακολούθησης συνομιλιών. Η γαλλική εφημερίδα Le Figaro είχε αφήσει να εννοηθεί ότι πίσω από αυτές τις υποκλοπές βρίσκονταν αμερικανικές υπηρεσίες.

Το 2013 το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel είχε αποκαλύψει ότι οι ΗΠΑ είχαν αναπτύξει ένα δίκτυο για να κατασκοπεύουν τα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ στις αρχές του 2020 οι ευρωπαϊκές εφημερίδες Die Welt (Γερμανία) και La Stampa (Ιταλία) δημοσίευσαν πληροφορίες σχετικά με ένα δίκτυο υπαλλήλων ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων που εργάζονταν για λογαριασμό των κινεζικών αρχών. Τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, ήτοι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχουν το καθένα τα δικά τους γραφεία ασφαλείας, που εργάζονται για να αποτρέψουν τους επίδοξους κατασκόπους να αποκτήσουν πρόσβαση σε ευαίσθητα έγγραφα και σε απόρρητο υλικό.

Το κτίριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες

Μπορεί η θρυλική ταινία του 1949 «ο Τρίτος Άνθρωπος» με τον Όρσον Γουέλς να είχε ως κέντρο την κατεχόμενη από τους συμμάχους Βιέννη, ωστόσο τον 21ο αιώνα, σύμμαχοι, πρώην σύμμαχοι και ανταγωνιστές έχουν μετατρέψει τις Βρυξέλλες στο κέντρο της κατασκοπείας στην Ευρώπη.

https://www.protothema.gr/

Μετέφεραν με βαλίτσες 100 κιλά σπάνιου ναρκωτικού - Τι είναι το «Khat»

 

Οι αστυνομικοί έκαναν στοχευμένους ελέγχους για τον εντοπισμό ναρκωτικών, μέχρι που εντόπισαν τους δύο άντρες που μόλις είχαν φτάσει αεροπορικώς από το Τελ Αβίβ

Μετέφεραν με βαλίτσες 100 κιλά σπάνιου ναρκωτικού - Τι είναι το «Khat»\

Να εισάγουν στην Ελλάδα σχεδόν 100 κιλά από το σπάνιο στη χώρα μας ναρκωτικό «Khat», γνωστό ως «φυσική κοκαΐνη», προσπάθησαν δύο Ισραηλινοί, οι οποίοι συνελήφθησαν στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Οι συλλήψεις  έγιναν το πρωί της Παρασκευής από αστυνομικούς της Υποδιεύθυνσης Δίωξης Ναρκωτικών της Διεύθυνσης Ασφάλειας Αττικής. Οι αστυνομικοί έκαναν στοχευμένους ελέγχους για τον εντοπισμό ναρκωτικών, μέχρι που εντόπισαν τους δύο άντρες που μόλις είχαν φτάσει αεροπορικώς από το Τελ Αβίβ.Συγκεκριμένα, οι δύο Ισραηλινοί εντοπίστηκαν να μεταφέρουν, μέσα σε τέσσερις βαλίτσες, ποσότητα khat βάρους 97,5 κιλών, η οποία και κατασχέθηκε. Αστυνομικές πηγές αναφέρουν ότι οι συλληφθέντες ήταν ψύχραιμοι, ενώ εξετάζεται εάν είχαν επιχειρήσει στο παρελθόν ανάλογες μεταφορές. Επίσης, οι αστυνομικοί πραγματοποιούν έρευνα για να εξακριβώσουν ποιοι ήταν οι αποδέκτες των ναρκωτικών στη χώρα μας. Και αυτό διότι θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι οι συλληφθέντες είχαν το ρόλο του «ντελίβερι». Σημειώνεται ότι σύλληψη διακινητή του συγκεκριμένου ναρκωτικού είχε γίνει στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος» και το 2014.

Οι Ισραηλινοί που συνελήφθησαν το πρωί θα οδηγηθούν στον κ. Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Αθηνών.

Ποιο είναι το ναρκωτικό Khat

Το ναρκωτικό Khat, γνωστό διεθνώς ως «φυσική κοκαΐνη», είναι ένα πράσινο φυτό (όπως φαίνεται και στη σχετική φωτογραφία που έδωσε στη δημοσιότητα η ΕΛ.ΑΣ.), το οποίο έχει συνήθως ύψος 3-6 μέτρα και καλλιεργείται σε όλη την ανατολική Αφρική και την Αραβική χερσόνησο σε υψόμετρο 1.500-2.000 μέτρων.

Υπάρχουν διάφορες ποικιλίες khat, ενώ μπορεί να το βρει κάποιος και αποξηραμένο ή σε μορφή σκόνης. Συνήθως, πάντως, οι χρήστες του ναρκωτικού προτιμούν τα φρέσκα φύλλα, διότι τα αποξηραμένα δεν έχουν έντονες ουσίες που να προκαλούν διέγερση.

Το 2014 η Αστυνομία είχε εντοπίσει στο αεροδρόμιο Αθηνών έναν συνταξιούχο εκπαιδευτικό, ο οποίος είχε στην κατοχή του το συγκεκριμένο ναρκωτικό. Ο εκπαιδευτικός είχε συλληφθεί στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», καθώς προσπαθούσε να εισάγει στην Ελλάδα το συγκεκριμένο ναρκωτικό από χώρες της Αφρικής (μέσω ταχυδρομικών δεμάτων). Οι υπάλληλοι του Τελωνείου εντόπισαν και κατέσχεσαν συνολικά οχτώ δέματα, βάρους 68 κιλών της ουσίας Khat που προέρχονταν από το Ναϊρόμπι.

Σε ορισμένες χώρες η διακίνηση της ουσίας είναι νόμιμη, σε αντίθεση με την Ελλάδα που επιφέρει ποινές κακουργηματικού χαρακτήρα.

https://www.ethnos.gr/

Οι Τούρκοι πυροδότησαν τους S-400

 Οι Τούρκοι πυροδότησαν τους S-400

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΟΥΝΤΖΟΥΡΟΥΛΙΑΣ

Θα δούμε κυρώσεις;

Η Άγκυρα πριν λίγο ''πάτησε'' το κουμπί και ξεκίνησε βολές με S-400 στη Μαύρη Θάλασσα!  

Η Άγκυρα προκαλεί ανοιχτά τη Δύση και ειδικά τους Αμερικανούς που έχουν ενοχληθεί από την απόκτηση των S-400 από την Τουρκία. Παρόλα αυτά το καθεστώς Ερντογάν δείχνει να μην επηρεάζεται.

 
Υπενθυμίζεται ότι την περασμένη εβδομάδα οι S-400 μετακινήθηκαν στην πόλη Σινώπη στη Μαύρη Θάλασσα.

Πριν λίγες μέρες άλλωστε οι Αμερικανοί Γερουσιαστές Κρις Βαν Χόλεν και Τζέιμς Λάνκφορντ έστειλαν επιστολή στον Υπουργό Εξωτερικών Μάικ Πομπέο ζητώντας να μάθουν αν η Τουρκία ενεργοποίησε το ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα s400 κατά των ελληνικών F-16.

Θα δούμε κυρώσεις κατά της Τουρκίας; Την απάντηση την ξέρουμε όλοι!Η απόφαση της Τουρκίας να προμηθευτεί τους ρωσικούς S-400 αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία τριβής με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Η Ουάσιγκτον, μάλιστα, έχει επανειλημμένως καλέσει την Άγκυρα να εγκαταλείψει τους αντιαεροπορικούς πυραύλους αλλά δεν έχει επιβάλλει τις προβλεπόμενες από το Κογκρέσο κυρώσεις. 
 
Να υπενθυμίσουμε ότι η Ελλάδα που διαθέτει S-300, έχει…τολμήσει να κάνει μία εκπαιδευτική βολή σε διάστημα 22 χρόνων! 

Δείτε βίντεο:

https://www.pentapostagma.gr/

Ριγκατόνι σε σάλτσα σπαραγγιού με ψιλοκομμένα αμύγδαλα και καρύδια

 Ριγκατόνι σε σάλτσα σπαραγγιού με ψιλοκομμένα αμύγδαλα και καρύδια

Έφτασε η ώρα για τα σπαράγγια !
Λαχανικά πολύ νόστιμα και πλούσια σε φυτικές ίνες, αντιοξειδωτικά και άλλα.

Έχουν επίσης πολύ χαμηλό γλυκαιμικό δείκτη, επομένως ενδείκνυνται στη διατροφή των διαβητικών ατόμων.
Εξαιρετικό για φαγητό ακόμη και ωμό μαριναρισμένο με λεμόνι και λάδι .

Το μόνο μειονέκτημα: η έντονη μυρωδιά των ούρων όταν πηγαίνετε σε κατούρημα αφού τα φάτε .
Το σπαράγγι δεν έχει ομοιογενή συνοχή .
Οι μίσχοι , πιο δερματώδεις και ξυλώδεις, πρέπει να μαγειρεύονται περισσότερο από τις άκρες , οπότε λάβετε υπόψη αυτό όταν πηγαίνετε να τα μαγειρέψετε, διαφορετικά το αποτέλεσμα θα είναι καλά μαγειρεμένα στελέχη και τα άνω άκρα θα αφαιρεθούν.

Συστατικά (για 2 άτομα) :

180 γρ. Ραγκατόνι

Καμιά 15 αρια (ή μερικά ακόμη) σπαράγγια

1 μεσαίου μεγέθους βρασμένη πατάτα

7 αποφλοιωμένα αμύγδαλα

4 καρύδια

3 ντομάτες Pachino

1 σκελίδα σκόρδο στερημένη της ψυχής

άλας

Εξτρα παρθένο ελαιόλαδο

Πρώτα απ'  όλα, ας πάρουμε μερικά πολύ φρέσκα, σταθερά και φωτεινά πράσινα σπαράγγια . Αυτά τα χαρακτηριστικά σίγουρα θα σας οδηγήσουν σε ένα προϊόν εξαιρετικής ποιότητας.

Από τους ξηρούς καρπούς , μία σκελίδα  σκόρδο  , τις ντομάτες Pachino , τα αποφλοιωμένα αμύγδαλα και τη βρασμένη πατάτα

Ας πλύνουμε τα σπαράγγια μας με άφθονο νερό και καθαρίστε τα

Για τον λόγο που έχω περιγράψει παραπάνω, τα χωρίζουμε σχεδόν στο μισό, διατηρώντας ένα καλό μέρος του στελέχους με τις κορυφές και τα ατμού για περίπου 12/15 λεπτά.

Μάτι που θα πρέπει να μαγειρευτούν, αλλά όχι τόσο πολύ μπροστά για να πολτοποιήσουν, σωστά;

Σε έναν επεξεργαστή τροφίμων θα εισαγάγουμε το σπαράγγι και όλα αυτά τα λιγότερο ευγενή και σκληρά μέρη του στελέχους (τα οποία όπως είπα πριν χρειάζονται περισσότερο χρόνο για το μαγείρεμα, αλλά στην περίπτωσή μας θα αναμειχθούν, οπότε δεν έχουμε τίποτα να ανησυχούμε), τα αποφλοιωμένα αμύγδαλα ( Διαφορετικά, το καφέ δέρμα θα μπορούσε να δώσει μια πικρή επίγευση στη σάλτσα μας), μισή σκελίδα σκόρδο που στερείται της ψυχής, τη βραστή πατάτα και τα ντοματίνια .

Μια καλή πρέζα αλάτι και ένας πλούσιος γύρος έξτρα παρθένου ελαιολάδου .

Περιστρέφουμε για περίπου 40 δευτερόλεπτα με μέση ταχύτητα

Αυτό που πρέπει να πάρουμε είναι μια αρκετά χονδροειδής σάλτσα , όχι τόσο ωραία όσο μια βελούδινη.

Σε αυτό το σημείο θα είναι ώρα για ζυμαρικά !

Βυθίζουμε το ραγκατόνι μας σε βραστό αλατισμένο νερό,

και πρόκειται να ετοιμάσουμε ένα  μείγμα από ψιλοκομμένα  αμύγδαλα και καρύδια .

Σε ένα πιάτο απλώσαμε μια στρώση από τη σάλτσα μας

Θα ανακατέψουμε τα υπόλοιπα με τα ζυμαρικά που θα φροντίσουμε να αφήσουμε λίγα λεπτά πίσω από το μαγείρεμα ... κάτι περισσότερο από το al dente!

Ανακατεύουμε τα πάντα με μισή κουτάλα νερό μαγειρέματος

Σερβίρουμε τοποθετώντας το ραγατόνι μας με άφθονη σάλτσα,

διακόσμηση με ολόκληρες κορυφές σπαραγγιού , ψιλοκομμένα αμύγδαλα και καρύδια.
Γυαλίζουμε με ένα ψιλόβροχο έξτρα παρθένο ελαιόλαδο και διακοσμούμε την παρουσίαση με λεπτούς δίσκους από ντομάτες Pachino και φύλλα αμυγδάλου .

Ένας ασυνήθιστος τρόπος για να χρησιμοποιήσετε τους σκληρούς μίσχους των σπαραγγιών για να δημιουργήσετε μια ευγενή πρώτη πορεία που θα σας κερδίσει με τις αγκαλιές των γεύσεων που διακοσμούνται από τα τραγανά αμύγδαλα και τα καρύδια .

V.

https://inthenameofseitan.wordpress.com/

 

ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΛΙΚΗΣ

Το μυθιστόρημα ‘Τα εγκλήματα της Αλίκης’ του Αργεντινού συγγραφέα Γκιγιέρμο Μαρτίνες (Guillermo Marinez, 1962-),είναι εμπνευσμένο από ένα πραγματικό γεγονός· την ανακάλυψη στο Γκίλφορντ ενός χαρτιού που αναφέρεται στις χαμένες σελίδες από τα ημερολόγια του Λιούις Κάρρολ.

Lewis Carroll

Ο Λιούις Κάρρολ (Lewis Carroll) είναι γνωστός ως ο συγγραφέας του βιβλίου ‘Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων’.  Πίσω από αυτό το διάσημο ψευδώνυμο βρισκόταν ο Charles Lutwidge Dodgson, λέκτορας μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης με εξαιρετικά διαφορετικά ταλέντα. Ο Κάρρολ που έζησε όλη την ενήλικη ζωή του στην Οξφόρδη, υπήρξε συγγραφέας, ποιητής, θεολόγος και φωτογράφος και πέθανε στο Γκίλφορντ το 1898. Εκτός από το γνωστό βιβλίο της Αλίκης, έγραψε πολλά άλλα, όπως ποιήματα, φυλλάδια μαθηματικών και άρθρα. Ήταν ένας εξειδικευμένος μαθηματικός, λογικός και πρωτοπόρος φωτογράφος και εφηύρε έναν πλούτο παιχνιδιών και παζλ που παρουσιάζουν μεγάλο ενδιαφέρον σήμερα. Είναι γνωστό ότι τηρούσε ημερολόγιο καθ ‘όλη τη διάρκεια της ζωής του. Αυτό το λεπτομερές χρονικό των δραστηριοτήτων του, συνοψίζεται σε εννέα τόμους, από τους οποίους διαπιστώθηκε ότι λείπουν περίπου δέκα σελίδες.

Ακριβώς σ’ αυτό το σημείο αναλαμβάνει δράση η φαντασία του Μαρτίνες και το αποτέλεσμα είναι το βιβλίο ‘Τα εγκλήματα της Αλίκης’ που βραβεύτηκε στην Ισπανία το 2019 με το βραβείο Nadal.

Η ιστορία διαδραματίζεται στην Οξφόρδη το 1994. Ένας νεαρός φοιτητής από την Αργεντινή βρίσκεται εκεί για δεύτερη χρονιά, με μια υποτροφία που του επιτρέπει να σπουδάσει μαθηματική λογική. Πριν από ένα χρόνο, είχε συναντήσει τον Άρθουρ Σέλντομ, διάσημο καθηγητή και μέλος της Αδελφότητας Λιούις Κάρρολ, και είχαν εμπλακεί μαζί σε μια σειρά εγκλημάτων. Τώρα θα πρέπει να συνεργαστούν ξανά, σε μια υπόθεση που έχει στοιχεία λογοτεχνίας, τέχνης και μαθηματικών.

Η Κρίστεν Χιλ, μία νεαρή ερευνήτρια ανακαλύπτει μια σελίδα που λείπει μυστηριωδώς από τα πρωτότυπα ημερολόγια του Λιούις Κάρρολ, τα οποία πρόκειται να εκδοθούν από την Αδελφότητα Λιούις Κάρρολ.

Επιδιώκοντας να εξασφαλίσει για τον εαυτό της την αναγνώριση αυτής της ανακάλυψης απευθύνεται στην Αδελφότητα για να ενημερώσει τα μέλη. Η ενημέρωση αυτή όμως δεν είναι γραφτό να γίνει αφού η Κρίστεν τραυματίζεται σοβαρά σε ένα ατύχημα που δεν φαίνεται καθόλου τυχαίο. Το ατύχημα ακολουθεί μια σειρά εγκλημάτων που όλα φαίνεται να συνδέονται με τις ιστορίες του Κάρρολ αλλά και με την αγάπη του για τη φωτογραφία.

Ο καθηγητής λογικής Άρθουρ Σέλντομ, και ο Αργεντινός μαθητής του Γκ (υπονοεί άραγε τον εαυτό του ο συγγραφέας; )  θα προσπαθήσουν να βρουν τον ένοχο και να λύσουν το αίνιγμα πίσω από αυτά τα εγκλήματα.

Οι χαρακτήρες  παίζουν σημαντικό ρόλο στο μυθιστόρημα. Εκτός από τον Κάρρολ, του οποίου η προσωπικότητα επικρατεί σε ολόκληρη την ανάγνωση, σταδιακά θα γνωρίσουμε την Κρίστεν και τα μέλη της Αδελφότητας, όλους με κάποιο μυστικό, με κάποιο λόγο να είναι ένοχοι. Ο συγγραφέας επιδέξια κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη δημιουργώντας υποψίες για κάθε έναν από αυτούς.

‘Το τέλειο έγκλημα δεν είναι αυτό που μένει άλυτο, αλλά αυτό που λύνεται με λάθος ένοχο.’

Η ιστορία είναι φανταστική αφήνει όμως ένα πικρό υπόλειμμα για όλα τα ερωτηματικά που εγείρει, όπως για παράδειγμα, πώς θα δούμε κάποιον σαν τον Κάρρολ σήμερα; Τι θα σκεφτούμε για την εμμονή του με τα κορίτσια; Πώς αντιμετωπιζόταν πριν από πολύ καιρό, αυτό που μας σκανδαλίζει σήμερα και θεωρείται έγκλημα; Πού βρίσκεται η αλήθεια για τις φήμες;

Αλλά πέρα ​​από τις ηθικές κρίσεις, ολόκληρο το μυθιστόρημα στηρίζεται στην αμέτρητη διάνοια του Άρθουρ Σέλντομ και του μαθητή του. Αυτοί είναι που ανασηκώνουν το πέπλο του μυστηρίου και βρίσκουν το δρόμο προς την αλήθεια.

Guillermo Martinez

‘Τα εγκλήματα της Αλίκης’ είναι ένα μυθιστόρημα με πολλά μαθηματικά και λογική και  δεν είναι τυχαίο που απαιτούν ένα καθηγητή λογικής και τον μαθητή του για να τα επιλύσουν.  Ο Μαρτίνες χρησιμοποιεί μια  ελκυστική πλοκή, ευέλικτους διαλόγους και μια συνεχή ίντριγκα για να συνθέσει αυτό το μυθιστόρημα ως κλασικό αστυνομικό που φέρει το άρωμα της Αγκάθα Κρίστι, και συνδυάζει τη βρετανική ατμόσφαιρα, τις αναφορές στον Λιούις Κάρρολ, τη μαθηματική συλλογιστική και λίγο από μια ιστορία αγάπης. 

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗΣ σε μετάφραση Τιτίνας Σπερελάκη.

Εκδόσεις : ΠΑΤΑΚΗΣ

‘ΛΊΓΟ ΠΡΙΝ ΑΠΌ ΤΟ ΤΈΛΟΣ ΤΟΥ ΑΙΏΝΑ, έχοντας πάρει πρόσφατα το πτυχίο μου, ταξίδεψα στην Αγγλία με μια υποτροφία για να σπουδάσω μαθηματική λογική στην Οξφόρδη. Την πρώτη μου χρονιά εκεί είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον μεγάλο Άρθουρ Σέλντομ, συγγραφέα της Αισθητικής των συλλογισμών και της φιλοσοφικής προέκτασης των θεωρημάτων του Γκαίντελ. Πολύ πιο αναπάντεχα, στην ασαφή διάκριση μεταξύ τύχης και πεπρωμένου, υπήρξα μαζί του άμεσος μάρτυρας μιας ανησυχητικής σειράς θανάτων, αθόρυβων, ανάλαφρων, σχεδόν αφηρημένων, που οι εφημερίδες αποκάλεσαν «Ανεπαίσθητα εγκλήματα». Ίσως κάποια μέρα αποφασίσω να αποκαλύψω την κρυφή εξήγηση που έμαθα τελικά γι’ αυτά τα γεγονότα· το μόνο που μπορώ να πω στο μεταξύ είναι μια φράση που άκουσα από τον Σέλντομ: «Το τέλειο έγκλημα δεν είναι αυτό που μένει άλυτο, αλλά αυτό που λύνεται με λάθος ένοχο».

Τον Ιούνιο του 1994, στο ξεκίνημα της δεύτερης χρονιάς της παραμονής μου στην Οξφόρδη, οι τελευταίοι αντίλαλοι των γεγονότων αυτών είχαν καταλαγιάσει, τα πάντα είχαν επιστρέψει στην ηρεμία, και τις μακρόσυρτες καλοκαιριάτικες μέρες δεν περίμενα παρά να κερδίσω τον χρόνο που είχα χάσει από τις σπουδές μου, έτσι ώστε να φτάσω στις πιεστικές ημερομηνίες της απολογιστικής έκθεσης της υποτροφίας μου. Η ακαδημαϊκή επιβλέπουσά μου, η Έμιλυ Μπρόνσον, που καλοπροαίρετα είχε συγχωρήσει τους μήνες της οκνηρίας και τις υπερβολικές φορές που με είχε δει με ρούχα του τένις παρέα με μια αξιαγάπητη κοκκινομάλλα, μου έδωσε διορία με τον βρετανικό, έμμεσο αλλά αναμφισβήτητο, τρόπο ώστε να καταλήξω ανάμεσα στα διάφορα θέματα που μου είχε προτείνει μετά την περίοδο των σεμιναρίων. Διάλεξα το μόνο που είχε, έστω και εκ του μακρόθεν, κάποια σχέση με την κρυφή λογοτεχνική μου κλίση – την ανάπτυξη ενός προγράμματος που, με βάση ένα τμήμα χειρόγραφου κειμένου, θα επέτρεπε την ανασύσταση του τρόπου χάραξης της μολυβιάς, δηλαδή της κίνησης του μπράτσου και του μολυβιού κατά την εκτέλεση σε πραγματικό χρόνο της γραφής. Ήταν μια υποθετική ακόμα εφαρμογή κάποιου θεωρήματος τοπολογικής διττότητας διατυπωμένου από αυτή την ίδια και η πρόκληση φαινόταν αρκετά πρωτότυπη και δύσκολη, ώστε να μπορέσω να της προτείνω μια κοινή εργασία σε περίπτωση που θα τα κατάφερνα. Γρήγορα, νωρίτερα απ’ όσο περίμενα, είχα προχωρήσει αρκετά ώστε να αποφασίσω να χτυπήσω την πόρτα του Σέλντομ. Ανάμεσά μας είχε αναπτυχθεί, αφότου είχαμε αντιμετωπίσει εκείνη τη σειρά των εγκλημάτων, κάτι που έμοιαζε με αμυδρή φιλία και, παρότι τυπικά σύμβουλός μου ήταν η Έμιλυ Μπρόνσον, προτιμούσα να δοκιμάζω τις ιδέες μου πρώτα μαζί του, ίσως επειδή κάτω από το υπομονετικό και πάντα κάπως εύθυμο βλέμμα του αισθανόμουν πιο ελεύθερος να διακινδυνεύω υποθέσεις, να γεμίζω πίνακες και, σχεδόν πάντα, να πέφτω έξω. Είχαμε συζητήσει ήδη τη συγκαλυμμένη κριτική στον πρόλογο του Μπέρτραντ Ράσσελ στο Tractatus του Βιττγκενστάιν, τη μαθηματική λογική που κρύβεται στο φαινόμενο της ουσιώδους μη πληρότητας, τη σχέση ανάμεσα στον Πιερ Μενάρ του Μπόρχες και το ανέφικτο της τεκμηρίωσης νοήματος με βάση τη σύνταξη, τις έρευνες για μια τέλεια τεχνητή γλώσσα, τις απόπειρες αποτύπωσης της τύχης σε έναν μαθηματικό τύπο… Εγώ, που είχα μόλις κλείσει τα είκοσι τρία, νόμιζα ότι είχα τις δικές μου λύσεις σε διάφορα από αυτά τα διλήμματα, λύσεις που πάντα ήταν αφελείς όσο και μεγαλομανείς ταυτόχρονα, αλλά, έστω κι έτσι, όταν χτυπούσα την πόρτα του, ο Σέλντομ άφηνε στην άκρη τις δικές του εργασίες, ακουμπούσε στη ράχη της καρέκλας του και με άφηνε να μιλάω παραδομένος στον ενθουσιασμό μου με ένα αμυδρό χαμόγελο, προτού μου επισημάνει κάποια εργασία όπου αυτό που εγώ σκεφτόμουν είχε ήδη γίνει, ή μάλλον είχε αντικρουστεί. Ενάντια στη λακωνική θέση του Βιττγκενστάιν, για όσα δεν μπορεί να μιλάει κανείς, εγώ πάσχιζα να πω πάρα πολλά.

Αυτή τη φορά όμως ήταν διαφορετικά· το πρόβλημα του φάνηκε λογικό, ενδιαφέρον, προσιτό. Επιπλέον, μου είπε με κάπως μυστηριώδες ύφος, δε βρισκόταν τόσο μακριά από τα άλλα που είχαμε αντιμετωπίσει. Είχαμε στο κάτω κάτω να συναγάγουμε, με βάση μια ακίνητη εικόνα –μια γραφική σύλληψη συμβόλων–, μια ενδεχόμενη αναπαράσταση, ένα πιθανό παρελθόν. Συμφώνησα, παρακινημένος από την επιδοκιμασία του, και ζωγράφισα στον πίνακα μια γρήγορη και ιδιόρρυθμη καμπύλη, και μια δεύτερη, κολλητά της, που επιχειρούσε να ακολουθήσει αργά τη μονοκοντυλιά για να την αντιγράψει πιστά.’

https://passepartoutreading.gr/