Μια τούρτα σαν Μπλακ Φόρεστ

 Μια τούρτα σαν Μπλακ Φόρεστ

Το καλοκαίρι έφτασε στο τέλος του και κάθε κατεργάρης πήγε στον πάγκο του… Κι εμείς στον πάγκο της κουζίνας μας! Το καλοκαιρινό μας ταξίδι στη Μάνη και στην Καλαμάτα μας γέμισε γνώσεις, εμπειρίες και γεύσεις και μας έκανε γαστρονομικά και πολιτισμικά πλουσιότερους. Ελπίζουμε όλα όσα γευτήκαμε να αναβαθμίσουν έστω και λιγάκι τις γλυκές -και αλμυρές- μας δημιουργίες…

Το πρώτο γλυκό της σεζόν θέλαμε να είναι μια τούρτα. Αμέσως στο μυαλό μας ήρθε η Μπλακ Φόρεστ με τα λαχταριστά κερασάκια, το σοκολατένιο παντεσπάνι και την αφράτη σαντιγί. Θυμηθήκαμε πως είχαμε μια τέλεια συνταγή για σοκολατένιο κέικ και η απόφαση πάρθηκε.

Η τούρτα μας με το υπέροχο σοκολατένιο κέικ!

Στο νέο μας άρθρο θα φτιάξουμε μια τούρτα εμπνευσμένη από τη Μπλακ Φόρεστ. Θα αναζητήσουμε την ιστορία της Μπλακ Φόρεστ και θα δούμε διάφορους τρόπους με τους οποίους μπορεί κανείς να την παρουσιάσει. Στο τέλος θα φτιάξουμε τη δική μας εκδοχή Μπλάκ Φόρεστ με φανταστικό σοκολατένιο κέικ, μια συνταγή που αξίζει να κρατήσετε και για άλλες σοκολατένιες παρασκευές.

Ας δούμε πρώτα απ’ όλα τι είναι μια τούρτα Μπλάκ Φόρεστ. Πρόκειται στην ουσία για μια τούρτα με διαδοχικές στρώσεις από κέικ σοκολάτας και σαντιγί, διακοσμημένη με κεράσια και τρίμματα σοκολάτας, και αρωματισμένη με λικέρ Kirsch. Η χώρα προέλευσης της τούρτας αυτής είναι η Γερμανία. Εκεί ονομάζεται Schwarzwälder Kirschtorte.

Μια κλασική γερμανική Schwarzwälder Kirschtorte (πηγή)

Πολλοί πιστεύουν πως η τούρτα Μπλακ Φόρεστ παίρνει το όνομά της από την περιοχή Μπλακ Φόρεστ (Der Schwarzwald στα γερμανικά και Μέλανας Δρυμός στα ελληνικά). Όμως, η τούρτα Μπλακ Φόρεστ δεν οφείλει το όνομα της απευθείας στην οροσειρά, αλλά στο λικέρ που παράγεται εκεί. Μάλιστα, διαβάσαμε πως η τούρτα αυτή είναι ένα προστατευόμενο προϊόν, με την έννοια πως στη Γερμανία δεν μπορεί κανείς να ονομάσει μια τούρτα Mπλακ Φόρεστ αν η συνταγή δεν περιλαμβάνει το λικέρ Kirsch.

Μια από τις πολλές εταιρείες που παράγουν το λικέρ Kirsch (πηγή)

Επίσης, μάθαμε πως το λικέρ Kirsch δε γεννήθηκε στον Μέλανα Δρυμό, αλλά προέρχεται από μια περιοχή γύρω από τις κεντρικές ελβετικές λίμνες. Στα μέσα του 19ου αι. το ποτό αυτό άρχισε να παράγεται μαζικά στην περιοχή του Μέλανα Δρυμού.

Όσο για την περιοχή του Μέλανα Δρυμού, που σημαίνει μαύρο δάσος, δεν είναι καθόλου έτσι. Πρόκειται για μια μεσαίου ύψους οροσειρά, της οποίας το όνομα προέρχεται από τα δέντρα που φύονται εκεί, κυρίως έλατα. Ούτε τα έλατα είναι φυσικά μαύρα, αλλά αναπτύσσονται γρήγορα και πυκνά, δίνοντας την αίσθηση του σκοτεινού δάσους.

Στην περιοχή Der Schwarzwald στα νοτιοδυτικά της Γερμανίας (πηγή)

Ποιός όμως είναι ο εφευρέτης που συνδυάσε τη σοκολάτα, τα κεράσια και το λικέρ Kirschwasser και έφτιαξε την υπέροχη τούρτα; Εδώ τα πράγματα περιπλέκονται μιας και υπάρχουν δύο ανταγωνιστές!

Όπως διαβάσαμε, ο πρώτος ανταγωνιστής είναι ο Josef Keller (1887-1981), ο οποίος ήταν ζαχαροπλάστης στο Café Ahrend κοντά στη Βόννη. Το 1915 δημιούργησε αυτό που ονόμαζε Schwarzwaelder Kirsch ή Black Forest Cherry. Αυτά αποτελούν μαρτυρία του Claus Schaefer, του οποίου ο πατέρας μαθήτευσε κοντά στον Josef Keller. Υπάρχει μάλιστα στα χέρια του το αυθεντικό βιβλίο συνταγών με την αυθεντική συνταγή για το γλύκισμα! Ο Claus Schaefer διατηρεί μάλιστα το δικό του ζαχαροπλαστείο στο οποίο φτιάχνει την αυθεντική Μπλάκ Φόρεστ…

O Joseph Keller (πηγή)

Η Μπλακ Φόρεστ του Claus Schaefer (πηγή)

Από την άλλη, σύμφωνα με αρχειακή έρευνα, υπάρχουν ντοκουμέντα πως ο Erwin Hildenbrand εφηύρε την τούρτα το 1930 στο Café Walz στην περιοχή Tingen. Υπάρχει μάλιστα φωτογραφία του ζαχαροπλάστη να φτιάχνει το περήφημο γλυκό!

Στη δεκαετία του 1930 υπάρχουν και οι πρώτες γραπτές καταγραφές της τούρτας. Διαβάσαμε πως ειδικά μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο η φήμη της εκτοξεύτηκε. Σήμερα, μια λαχταριστή τούρτα Μπλακ Φόρεστ μπορεί κανείς να βρει στη Γερμανία, αλλά και στην Αυστρία, στην Ελβετία και στην Βόρεια Ιταλία. Η εμφάνιση της τούρτας είναι παντού πανομοιότυπη. Αυτό που μπορεί να διαφέρει είναι η αντικατάσταση του Kirsch με ρούμι -ειδικά στην Αυστρία.

Κάτι ενδιαφέρον που βρήκαμε ακόμα είναι πως πιθανώς το σχέδιο της τούρτας να αποτυπώνει τα χρώματα των τοπικών παραδοσιακών φορεσιών της περιοχής του Μέλανα Δρυμού. Υπάρχει ακόμα η εκδοχή το όνομα Μπλακ Φόρεστ να προέρχεται από τις μαύρες νιφάδες σοκολάτας.

Toπικές παραδοσιακέ φορεσιές της περιοχής του Μέλανα Δρυμού (πηγή)

Βρίσκετε ομοιότητες με τη φορεσιά;

Όποιος και να ήταν ο πρώτος εφευρέτης της τούρτας Black Forest, και όποια και να είναι η αυθεντική της συνταγή, το σίγουρο είναι πως κυκλοφορεί πλέον σε άπειρες εκδοχές. Με απαραίτητα συστατικά το κέικ σοκολάτας, το λικέρ, τη σαντιγί, τα κερασάκια και το ξύσμα σοκολάτας, η Μπλακ Φόρεστ μπορεί να μην αφήνει πολλά περιθώρια για γευστικές παραλλαγές, αφήνει όμως πολύ χώρο για πειραματισμούς με την εμφάνιση της. Ακολουθούν μερικοί από αυτούς!

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

(πηγή)

Και αφού εμπνευστήκαμε από όλες αυτές τις φοβερές ιδέες, ήρθε η ώρα να φτιάξουμε τη δικιά μας τούρτα μας Μπλακ Φόρεστ. Την ονομάζουμε σαν Μπλακ Φόρεστ επειδή δεν χρησιμοποιούμε κάποιο λικέρ, μιας και το κέικ μας είναι ζουμερό και πεντανόστιμο όπως είναι. Δοκιμάστε το και θα δείτε!

H συνταγή μας

Μια τούρτα σας Μπλακ Φόρεστ

Τα υλικά για την τούρτα μας

Για το σοκολατένιο κέικ*
Κακάο	50 γρ.
Βραστό νερό	120 γρ.
Ηλιέλαιο	55 γρ.
Κρόκοι	5
Ασπράδια	5
Αλεύρι γοχ	120 γρ.
Ζάχαρη	250 γρ.
Baking powder	1 κ.γ.
Αλάτι	1/4 κ.γ.
Κρεμόριο	1/2 κ.γ.
Βανίλια	1 κάψουλα
Για τη διακόσμηση:
Φυτική κρέμα για σαντιγί	500 ml
Γλυκό του κουταλιού κεράσι ή βύσσινο	όσο μας αρέσει
Ξύσμα σοκολάτας	όσο μας αρέσει

*Η συνταγή για το σοκολατένιο κέικ προέρχεται με μικρές προσαρμογές από το βιβλίο The Baking Bible (2014) της Rose Levy Beranbaum και είναι υπέροχη!

Η συνταγή και τα υλικά για το κέικ σοκολάτας

Πώς φτιάχνουμε το κέικ σοκολάτας

Βήμα 1: Ανακατεύουμε το κακάο με το βραστό νερό. Προσθέτουμε το ηλιέλαιο και αφήνουμε να κρυώσει σε θερμοκρασία δωματίου.

Βήμα 2: Ρίχνουμε στον κάδο του μίξερ το αλεύρι, 150 γρ. ζάχαρη (εμείς βάλαμε καστανή), το baking powder και το αλάτι και χτυπάμε στο χαμηλό για 30 δευτερόλεπτα.

Βήμα 3: Προσθέτουμε το μείγμα κακάο και χτυπάμε στο χαμηλό για λίγο μέχρι να υγρανθούν τα στερεά. Προσθέτουμε τους κρόκους και τη βανίλια. Ανεβάζουμε ταχύτητα και χτυπάμε για δύο λεπτά μέχρι να γίνει ένα πηχτό μείγμα.

Βήμα 4: Σε ένα άλλο μπωλ χτυπάμε τα ασπράδια με το κρεμόριο να γίνουν αφρός. Έπειτα προσθέτουμε σιγά σιγά την υπόλοιπη ζάχαρη, χτυπώντας στο δυνατό, μέχρι να γίνει μια ωραία μαρέγκα.

Βήμα 5: Τώρα είναι η ώρα να ενώσουμε τα δύο μείγματα. Προσθέτουμε τη μαρέγκα μέσα στο μείγμα κακάο και διπλώνουμε απαλά με μια σπάτουλα με κυκλικές κινήσεις, προσέχοντας ώστε να μη χάσει τον όγκο της.

Βήμα 6: Γεμίζουμε τη φόρμα ή το τσέρκι μας και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 175°C στον αέρα για 45-50 λεπτά. Με το μείγμα αυτό μπορείτε να φτιάξετε και ατομικά κεκάκια. Σε αυτή την περίπτωση θα ψήσετε για 20-25 λεπτά. Βγάζουμε το κέικ μας από το φούρνο και το αφήνουμε να κρυώσει καλά.

Πώς συναρμολογούμε την τούρτα

Βήμα 1: Ετοιμάζουμε τη σαντιγί μας. Η φυτική κρέμα που επιλέξαμε έχει ήδη ζάχαρη μέσα, οπότε απλώς χτυπάμε καλά στο μίξερ να γίνει μια αφράτη σαντιγί. Για να την αρωματίσουμε, ρίχνουμε την ώρα που τη χτυπάμε λίγο από το σιρόπι από το γλυκό του κουταλιού που θα χρησιμοποιήσουμε. Μόλις είναι έτοιμη την αφήνουμε στην άκρη.

Βήμα 2: Με μεγάλη προσοχή κόβουμε το κέικ μας στη μέση, ώστε να δημιουργήσουμε δύο στρώσεις. Ένα κόλπο για να το κόψουμε ίσια είναι να βάλουμε οδοντογλυφίδες περιμετρικά στο ύψος που θέλουμε να κόψουμε, ώστε να λειτουργούν σαν οδηγοί.

Βήμα 3: Στήνουμε την τούρτα μας! Πρώτα μια στρώση κέικ, μετά μπόλικη σαντιγί, από πάνω γλυκό του κουταλιού βύσσινο, από πάνω μια στρώση κέικ και στο τέλος διακόσμηση με σαντιγί, γλυκό του κουταλιού βύσσινο και τρίμματα σοκολάτας. Και έτοιμη η τούρτα μας!

Καλή γλυκιά, σοκολατένια απόλαυση σε όλους από το Eat Dessert First Greece!

https://eatdessertfirstgreece.com/

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ ΑΠΟΚΑΛΌΚΑΙΡΟ

ON ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΠΟΚΑΛΟΚΑΙΡΟ

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΌ ΑΠΟΚΑΛΌΚΑΙΡΟ

Κ​​αλό αποκαλόκαιρο; Καλό φθινόπωρο; Ή καλό χειμώνα; Η αρχή του φθινοπώρου τείνει να γίνει η πιο αμήχανη ως προς το τι θα ευχηθούμε ως χαιρετισμό. Γι’ αυτό και υπάρχει τέτοια πληθώρα ευχών…
Παλαιότερα οι άνθρωποι έλεγαν «καλό χειμώνα» και «καλό καλοκαίρι». Απλά πράγματα. Οι εποχές του χρόνου ήταν πάντα τέσσερις, αλλά εκείνες που όριζαν τις δουλειές τους και τις ανάγκες τους ήταν οι δύο βασικές: ο χειμώνας και το καλοκαίρι. Αγροτικοί, κυρίως, οι πληθυσμοί, συνταίριαζαν τις ευχές τους με τον τρόπο ζωής τους.

Όταν οι κάτοικοι των πόλεων έγιναν πολύ περισσότεροι, δεν άλλαξαν ιδιαιτέρως τα ήθη και τα έθιμα. Εσωτερικοί μετανάστες οι περισσότεροι νέοι κάτοικοι των πόλεων, μετέφεραν τις συνήθειες των τόπων καταγωγής τους, συνήθειες που έπειτα από πολλά χρόνια έδωσαν τη θέση τους σε πιο «αστικές» συνήθειες (και ίσως σε πολλές περιπτώσεις ακόμα να ανθίστανται). Ως εκ τούτου, η ευχή «καλό χειμώνα» στα τέλη του καλοκαιριού ακουγόταν ως κάτι φυσικό και αυτονόητο.

Οσο όμως περνούσαν τα χρόνια και αστικοπιούνταν περισσότερο ο πληθυσμός των πόλεων, οι διακοπές έγιναν κάτι το ιερό. Το ίδιο και το καλοκαίρι. Λίγο ο τουρισμός που παρατεινόταν μέχρι τον Οκτώβρη, λίγο η αρνητική σκέψη της επιστροφής στην καθημερινότητα της επιβίωσης έκαναν το καλοκαίρι «ιερή αγελάδα». Πώς να το αποχωριστείς λοιπόν; Ετσι, σιγά σιγά άρχισε να ακούγεται η ευχή «καλό φθινόπωρο» τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη, που άφηνε μια χαραμάδα ελπίδας ότι μια μικρή εξόρμηση, έστω ένα Σαββατοκύριακο, χωράει ακόμα…

Οι ψυχαναλυτές από την πλευρά τους έλεγαν ότι αυτή η ευχή (το «καλό φθινόπωρο») δηλώνει άγχος αποχωρισμού ίσως και φόβο απώλειας, αλλά η άποψή τους καθόλου δεν εισακούστηκε.

Φέτος και μέσω του facebook –προφορικά δεν το έχω ακούσει– άρχισε να διακινείται η ευχή «καλό αποκαλόκαιρο». Ωραία λέξη, ευτυχώς που την ξαναθυμήθηκαν και την ξανάφεραν στο λεξιλόγιό μας. Είναι εκείνο το γύρισμα της ώρας που δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο: απομεσήμερο, απόβραδο… Αλλά σημαίνει το τελείωμά του – του μεσημεριού, του βραδιού, του καλοκαιριού…

Ναι, είναι αυτές οι αλλαγές που επιφέρουν οι ανάγκες των ανθρώπων, ο τρόπος ζωής τους και των ενδιαφερόντων τους. Και μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο, να τες ξανά οι λέξεις, οι καινούργιες ή οι παλιές, που κάποιοι τις ανασύρουν και τις καθιερώνουν. Αλλες φορές είναι κάποιες ξένες λέξεις που τις ελληνοποιούμε και τις κλείνουμε.

Αυτή τη φορά είναι μία λόγια ελληνική λέξη, που παραπέμπει σ’ εκείνους τους ρομαντικούς συγγραφείς του τέλους του 19ου αιώνα. Και μ’ αυτόν τον τρόπο, μ’ αυτήν την ευχή, υποδεχόμαστε το φθινόπωρο, και γαντζωνόμαστε πάνω στο αποκαλόκαιρο και σ’ εκείνες τις υποσχέσεις που δώσαμε στον εαυτό μας για κάτι Σαββατοκύριακα….

_____   ~  ΟΛΓΑ ΣΕΛΛΑ

by Αντικλείδι , http://antikleidi.com

 19 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, 2020     GEOPELA

https://georgepelagia.wordpress.com/

ΗΠΑ: Αρνητικές Βιολογικές Επιδράσεις Από Την Ακτινοβολία Του Κινητού Τηλεφώνου(Video)

 ΗΠΑ: Αρνητικές Βιολογικές Επιδράσεις Από Την Ακτινοβολία Του Κινητού Τηλεφώνου(Video)

( με δυνατότητα εμφάνισης ελληνικών υποτίτλων )

Posted by Der Kamerad on 2020-09-12

https://derkamerad.com/

Πόσα χρόνια, πόσες ώρες, πόσα λεπτά;

 Πόσα χρόνια, πόσες ώρες, πόσα λεπτά;

 Απέναντι Όχθη  Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 17, 2020

H αδιάκοπη γραμμή του χρόνου στην οποία περνά η ζωή, κάνει τα γεγονότα υποφερτά για μας. Η μνήμη μας δεν σκεπάζει τη ροή των πραγμάτων, δεν καταγράφουμε το σύνολο των στιγμών που βιώνουμε και είναι μάλλον μία ευκαιρία για την περιορισμένη χρονικά ύπαρξή μας. Είναι αυτή η εναλλαγή των καταστάσεων που προκαλεί τον ενθουσιασμό μας και αυτή η αβεβαιότητα που συνδυάζεται με τη χαρά, τη λύπη, τα απρόοπτα που τα αποκαλούμε ”ζωή”.

Ο David Eagleman είναι ένας νευροεπιστήμονας που επιπλέον γράφει και μυθιστορήματα. Σε μία νουβέλα του κάνει έναν τρομακτικό συσχετισμό στο χρόνο που περνάμε κατά μέσο όρο σε συνήθεις δραστηριότητες. Αναφέρω μερικά παραδείγματα: περνάμε τριάντα χρόνια της ζωής μας στον ύπνο, είκοσι-επτά ώρες με έντονους πόνους, κάποιους μήνες κάνοντας έρωτα, διακόσιες μέρες λέγοντας ψέμματα, έξι εβδομάδες περιμένοντας το πράσινο φανάρι στα σταυροδρόμια και παρόλα αυτά συνεχίζουμε να κάνουμε τα στραβά μάτια για τί πράγμα μιλάμε. Περνάμε ατελείωτες μέρες κοιτάζοντας στο εσωτερικό του ψυγείου, ανεβάζοντας και κατεβάζοντας φερμουάρ, κουμπώνοντας και ξεκουμπώνοντας τα ρούχα μας. Πρόκειται για μία ανοιχτή λίστα όπου μπορούμε να προσθέσουμε το χαμένο χρόνο μπροστά στις οθόνες, τις ώρες γέλιου και τις μέρες, τους μήνες ή τα λεπτά προδοσίας. Καθένας από εμάς μπορεί να συμπληρώσει αυτήν την απαρίθμιση, τόσο με τις φωτεινές, όσο και με τις σκοτεινές στιγμές της Ιστορίας.

Για πολλούς ανθρώπους, η πανδημία που περνάμε εδώ και κάποιους μήνες άλλαξε την καθημερινότητα και ορισμένες από τις απλές δραστηριότητες βρέθηκαν σε ένα αδιέξοδο. Παρόλο που στην παρούσα φάση δεν μας βοηθά να υπολογίζουμε το χρόνο που έχουμε χάσει, κερδίσει ή σπαταλήσει, αναπόφευκτα μπορούμε να δούμε τον τρόπο με τον οποίο η αλλαγή ξεγύμνωσε όλα όσα κρύβαμε κάτω από τις συνήθειές μας και ίσως να μας γεννηθεί η επιθυμία να αλλάξουμε κάποια από τα στατιστικά νούμερα από την προσωπική μας λίστα, όπως αυτή του Eagleman.

H παραγωγικότητα με την ιδιότητα της υποχρέωσης ή του εξαναγκασμού κλονίστηκε. Το μοντέλο που αναβαθμίζει σε πηγή ενέργειας την έλλειψη χρόνου αλλά και το αίσθημα του να είμαστε πιόνια σε μάχες που δεν μας αφορούν, ζυγίζει βαριά στον υπολογισμό για τον τρόπο που κάναμε χρήση των χρόνων, των ημερών και των λεπτών της μέχρι τώρα ύπαρξής μας. Υπάρχει αρκετός κοινωνικός και προσωπικός πόνος πίσω από τις όποιες δεσμεύσεις. Η ανάγκη να ειπωθεί άμεσα κάτι έξυπνο που να μεταμορφωθεί σε ένα κίνημα έκανε επιπρόσθετα θραύση στους κύκλους των στοχαστών, όσων τουλάχιστον έσπευσαν να αναλύσουν τα νεώτερα γεγονότα. Είναι σαν να ήμασταν σε θέση να αναλύσουμε τη σημασία του τραύματος τη στιγμή ακριβώς που ως τραυματίες πολέμου βρισκόμασταν πάνω σε φορείο.

Τριάντα-οκτώ ημέρες κοιτώντας το ψυγείο.

Έξι μήνες χαζεύοντας διαφημίσεις.

Τρία χρόνια τρώγοντας.



Αυτή η επισφαλής, αβέβαιη και απειλητική περίοδος της καραντίνας, μας ανάγκασε στα διαθέσιμα. Η απώλεια διδάσκει πάντα την πρωτοτυπία, το νεωτερισμό και έτσι γίναμε πλέον δημιουργικοί μέσα στα ίδια μας τα νοικοκυριά. Μετά από μέρες αλλοκοτιάς και πλήξης, αρκετοί/ές από εμάς ανακαλύψαμε εκ νέου την ικανοποίηση για όλα αυτά που έχουμε κάνει από μόνοι μας, με τα δικά μας χέρια και συνεχίζουμε… Ορισμένοι ανανεώνουν τους κήπους τους, γράφουν, μαγειρεύουν, βελτιώνουν τους χώρους που διαβιούν, παίζουν θέατρο ή ζωγραφίζουν, παραθέτοντας μερικές μόνο από τις δυνατότητες. Δεν υπάρχουν μεγάλες διαφορές σε αυτές τις δραστηριότητες. Μόνοι ή με παρέα, παράγουμε και λαμβάνουμε στην κυριολεξία έργα τέχνης και μοιραζόμαστε έτσι την εμπειρία αυτής της παράξενης περιόδου ασύνδετα.

Είμαστε πολλοί εκείνοι που πιστεύουμε σε έναν κόσμο αλληλέγγυο, πιο δίκαιο, αρμονικό και απαλλαγμένο από εγωιστικούς λόγους. Απεχθανόμαστε την ιδέα ότι ορισμένες ζωές αξίζουν περισσότερο από άλλες. Πιστεύω έτσι σε μία ζωή ανοικτή στη δημιουργικότητα και αποδοτική. Είναι καιρός να προβάλουμε εκ νέου αντίσταση και να ταυτοποιήσουμε με αποφασιστικότητα τα μονοπώλια του ενδιαφέροντος που είναι πολιτικά, παιδαγωγικά, εμπορικά και ιδεολογικά. Δημιουργώντας δεν κάνουμε τη ζωή μας πεζή, το αντίθετο… Ό,τι κάνουμε δίχως πίεση μας βοηθά να γνωρίζουμε καλύτερα τον εαυτό μας.

Τι και αν περάσαμε ίσως εβδομήντα επτά ώρες αμηχανίας και σύγχυσης, υπάρχουν πολλά ακόμα να κάνουμε, να συναισθανθούμε και να διορθώσουμε. Δε λησμονούμε ότι η δημιουργικότητα είναι το εργαλείο που είχαμε πάντα στα χέρια μας για να ξεπεράσουμε την τρέλα και την απελπισία, αυτή φωτίζει και εξυψώνει τα πάντα. Διότι παρόλες τις διενέξεις και τις αμφιβολίες, οι δημιουργικές στιγμές μας δίνουν μία άλλη δυναμική και μας επιτρέπουν πέρα από τις μεταπτώσεις και παρόλα τα όσα συμβαίνουν γύρω μας, την αναγέννηση και την ελπίδα.

Mónica E. López

Μετάφραση από τα γαλλικά για την ελληνική Pressenza: Ανδρέας Παπαγγελόπουλος.

Photo credits : Pixabay

https://www.apenantioxthi.com/