Νομίζω πως μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι έναν άνθρωπο δεν τον καθορίζουν τα πτυχία του, αλλά η παιδεία του. Κι αυτά τα δύο, δεν είναι αλληλένδετα. Δυστυχώς, όποιος είναι μορφωμένος, δεν σημαίνει πως έχει αυτόματα και παιδεία.
Αν βάλουμε τον κόσμο στο μικροσκόπιο, τα αρνητικά του θα είναι περισσότερα από τα θετικά του κι αυτό θα μαυρίσει κάπως την εικόνα του. Κάτι, που δεν δίνει ιδιαίτερα θετικές προοπτικές στο μέλλον!
Και ποιος αντιπροσωπεύει το μέλλον αν όχι τα παιδιά;
Νομίζω πως κάθε γονιός, θείος, νονός, παππούς, έχει χρέος τόσο απέναντι στην κοινωνία, όσο κι απέναντι στο παιδί, να το βοηθήσει να μεγαλώσει σωστά. Κι όταν λέω να μεγαλώσει σωστά, δεν εννοώ με γαλλικά και πιάνο. Η πορεία της Ελλάδας μας απέδειξε πως πρέπει να φύγουμε από περπατημένες του παρελθόντος. Εννοώ με τέτοιο τρόπο, ώστε να καταφέρει να μάθει τον εαυτό του, αλλά και να βρει τη θέση του στον κόσμο!
Προσπαθήστε να μεγαλώσετε το παιδιά με αξίες!
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτές θα το σώσουν. Αυτές θα το κάνουν να ξεχωρίσει και να γίνει ένας συγκροτημένος άνθρωπος με ουσία και συνοχή. Κι είναι φαντάζομαι σαφές, πως η κοινωνία χωρίς αξίες, θα αδειάσει από περιεχόμενο και θα μοιάζει είτε με ζούγκλα, είτε με χάος!
Προσπαθήστε λοιπόν να διδάξετε στα παιδιά την αξία των ορίων και του σεβασμού. Η λογική: “να κάνει ότι θέλει το παιδί, δεν του λέω “μη” να μην καταπιέζεται”, που πλέον είναι πολύ διαδεδομένη κι αποτελεί μόδα, στα δικά μου μάτια, δεν φαντάζει σωστή.
Το παιδί, πρέπει να αναγνωρίζει πως υπάρχουν όρια και πρέπει να σέβεται τόσο τα δικά του (και να μην τα υπερβαίνει για να ικανοποιήσει τον καθένα), όσο και των άλλων. Αυτό δεν αποκλείει, ούτε περιορίζει την ελευθερία του. Ίσα ίσα, που την αναπτύσσει με υγιή τρόπο!
Προσπαθήστε να μην επαναλάβετε τα λάθη των γονιών σας!
Σίγουρα όλοι, δεν είμαστε γονείς. Έχουμε υπάρξει όμως, όλοι παιδιά. Κι υπήρχαν πράγματα στον τρόπο που οι γονείς μας, χειρίστηκαν συγκεκριμένες καταστάσεις, που δεν μας άρεσαν. Άλλωστε, όσο μεγαλώνουμε, διαμορφώνουμε δικές μας απόψεις, που λόγω και της απόστασης των γενεών συχνά, δεν ταιριάζουν με αυτές των γονιών μας.
Μην επαναλάβετε λοιπόν παλαιές τεχνικές, όπως η χρήση βίας. Δοκιμάστε να δώσετε έμφαση στην συζήτηση και στην βοήθεια της κατανόησης του σωστού και λάθος. Γιατί, έτσι διδάσκονται τα όρια που είπαμε πιο πάνω. Επίσης καλό είναι, να χειρίζεστε τα παιδιά χωρίς ένταση και χωρίς χαρακτηρισμούς. Δεν είναι τυχαίο που τα μεγαλύτερα προβλήματα της ενήλικης ζωής, στηρίζονται σε παιδικά τραύματα. Ο ψυχικός κόσμος των παιδιών είναι ιδιαίτερα ευαίσθητος. Το παιδί πρέπει να λαμβάνει μαθήματα κι ερεθίσματα και κανένα από αυτά δεν είναι καλό, να είναι αρνητικό.
Προσπαθήστε να ενθαρρύνετε το παιδί να κάνει τις δικές του επιλογές!
Το παιδί δεν θα γίνει ανεξάρτητο, αφήνοντας το στη μοίρα του. Το παιδί, θέλει φροντίδα. Μέσα από αυτή τη φροντίδα θα καταλάβει πως οι επιλογές είναι στα χέρια του. Και θα κατανοήσει πως τις επιλογές τις σεβόμαστε και πώς συχνά η κάθε επιλογή έχει κι επιπτώσεις.
Κι όταν μιλάω για επιπτώσεις, δεν εννοώ τον εκβιασμό. Οι γονείς συχνά κάνουν το λάθος να λένε για παράδειγμα στο παιδί: “φάε τα λαχανικά σου, αλλιώς δεν θα πας παιδική χαρά”. Έτσι το παιδί, ίσως να υποκύψει, αλλά θα το κάνει γιατί αυτές οι επιλογές του δόθηκαν. Πιο καλό θα ήταν σχετικά με το παραπάνω παράδειγμα, να καταλάβει, πως το καλύτερο γι’ αυτό θα ήταν να φάει τα λαχανικά του, γιατί είναι καλά για τον οργανισμό του και θα το βοηθήσουν να μεγαλώσει, να γίνει γερό και δυνατό.
Το παιδί δηλαδή, να μάθει να κάνει σωστές επιλογές κι όχι να “αναγκάζεται” να τις κάνει.
Προσπαθήστε να σεβαστείτε τα ταλέντα και τα θέλω του!
Το κάθε παιδί δεν είναι καμβάς, για να ζωγραφίσετε πάνω του, το μέλλον που δεν καταφέρατε να ζήσετε. Αναγνωρίστε τα ταλέντα του και βοηθήστε το να τα τελειοποιήσει. Ενθαρρύνετε το, να δοκιμάζει νέα πράγματα, για να λαμβάνει ερεθίσματα, αλλά και να κατανοεί πως ο κόσμος δεν σταματά σε όσα ξέρει.
Μην ξεχνάτε, πως μεγαλύτερη σημασία δεν έχει να μεγαλώσει και να βρεθεί σε μια δουλειά που είναι καλή. Αλλά, σε μια δουλειά που το κάνει ευτυχισμένο και το γεμίζει! Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να έχει ως αρχή στη ζωή του.
Επίσης, προσπαθήστε να μην καταπιέζετε το παιδί, με ποιους θα κάνει παρέα και μην κατευθύνετε τις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Βοηθήστε το, να καταλάβει τους κανόνες ευγενείας, αλλά μην το καταπιέζετε!
Προσπαθήστε να το μάθετε να αγαπά και να νιώθει περήφανο για όσα έχει/καταφέρνει!
Ένα παιδί, που ξέρει να αγαπά, είναι ένα ευτυχισμένο παιδί. Γιατί αναγνωρίζει κι επιδιώκει αγάπη, από τον εαυτό του, μέχρι τους γύρω του και τη φύση. Κι όσο μπορείτε, προστατεύστε τα παιδιά από τον ρατσισμό, το μίσος, την ζήλια. Διδάξτε στο παιδί, την αγάπη ως άμυνα κι ως ασπίδα!
Επίσης, προσπαθήστε να μάθετε τα παιδιά, να νιώθουν ευγνώμονες και περήφανα για όσα έχουν ή για όσα καταφέρνουν. Αυτό άλλωστε, είναι πολύ σημαντικό, ακόμα και για εμάς τους ενήλικες!
Λίγες τελευταίες σκέψεις
Δεν είμαι παιδοψυχολόγος, δεν είμαι γονιός κι άρα ίσως δεν είμαι ειδική για να σας μιλήσω για όλα αυτά. Είμαι όμως θεία κι είμαι νονά! Κι ιδίως το δεύτερο για εμένα είναι πολύ σημαντικό, γιατί έχεις το χρέος να βοηθήσεις στην πνευματική καθοδήγηση του παιδιού το οποίο βαφτίζεις.
Κάποια στιγμή άλλωστε, θέλω να κάνω τα δικά μου παιδιά. Κι ίσως να μην ξέρω ακόμα, όλα αυτά που θέλω να τους μάθω, ξέρω όμως όλα αυτά που δεν θέλω να τους κάνω!
Και βάσει αυτών, σας μιλάω σήμερα. Χωρίς καμία επαγγελματική ή εμπειρική εξειδίκευση, αποκλειστικά βάσει των δικών μου σκέψεων κι ιδεών.
Γιατί για εμένα, το πιο σημαντικό που μπορούμε να βοηθήσουμε ένα παιδί να γίνει, είναι Άνθρωπος! Και μάλιστα Ευτυχισμένος Άνθρωπος! Έτσι όπως το κάθε παιδί θα ονειρευτεί την ευτυχία του.
Και σε αυτό δεν έχουν ευθύνη μόνο οι γονείς, αλλά όπως έγραψα και πιο πάνω όσοι επηρεάζουν και επικοινωνούν με το παιδί. Θείοι, νονοί, παππούδες. Γιατί, αν οι γονείς κάνουν κάτι κι όλοι οι υπόλοιποι κάτι άλλο, το παιδί μάλλον θα μπερδευτεί.
Οπότε καλό είναι να υπάρχει μια σύμπνοια ιδεών, με απώτερο σκοπό την ευτυχία και την σωστή ανατροφή του παιδιού!
Εσείς, τι πιστεύετε πως βοηθάει τα παιδιά να γίνουν σωστοί κι ευτυχισμένοι Άνθρωποι;
ΠΗΓΗ : https://marinaslovelylife.com/
16 ΙΟΥΝΙΟΥ, 2020 GEOPELA
https://georgepelagia.wordpress.com/
Μια μέρα, ενώ έτρεχε στο δάσος την είδε ο Πλούτωνας και την ερωτεύτηκε παράφορα για την ομορφιά της. Σε συνεννόηση με το Δια άρπαξε την Περσεφόνη, την πήγε στον Κάτω Κόσμο και την έκανε γυναίκα του.
Ο Δίας, που έβλεπε ότι η Δήμητρα ήταν οργισμένη, έστειλε τον Ερμή στον Άδη για να παρακαλέσει και να πείσει τον Πλούτωνα να στείλει τη Περσεφόνη πάλι πίσω στη μητέρα της. Ο θεός του Κάτω Κόσμου, που ήταν πονηρός και ερωτευμένος με τη Περσεφόνη, δέχθηκε να την αφήσει αλλά πριν την αποχαιρετήσει της έδωσε να φάει μερικούς σπόρους από ρόδι. Οι σπόροι αυτοί ήταν μαγικοί με αποτέλεσμα η Περσεφόνη να δεθεί άρρητα με το βασίλειο του.
Τη λύση την έδωσε ο Δίας, που τελικά μεσολάβησε και κατόρθωσε να συμβιβάσει τον Πλούτωνα και τη Δήμητρα. Τους έξι μήνες του έτους η Περσεφόνη ζούσε με τη μητέρα της. Η γη τότε ήταν ανθισμένη και δεχόταν με ευχαρίστηση τους καρπούς των ανθρώπων, ενώ τον υπόλοιπο μισό χρόνο, η κόρη κατέβαινε στα έγκατα της γης και περνούσε το καιρό της με τον άντρα της. Η Δήμητρα τότε δεν επέτρεπε σε κανέναν ανθό να ξεπροβάλει, δείχνοντας έτσι το καημό της για την απώλεια της κόρης της. 
