Η αυξανόμενη κατανάλωση επεξεργασμένων τροφίμων συνδέεται με τη μείωση των επιπέδων των βακτηρίων του εντέρου που βοηθούν στην πέψη της φυτικής κυτταρίνης, ειδικά στους ανθρώπους που ζουν στα μεγάλα αστικά κέντρα, σύμφωνα με τα ευρήματα νέας μελέτης.
Για δεκαετίες, οι ερευνητές θεωρούσαν ότι ο ανθρώπινος οργανισμός δεν μπορεί να διασπάσει την κυτταρίνη.
Ωστόσο, το 2003, οι επιστήμονες ανακάλυψαν ορισμένα βακτήρια στο ανθρώπινο έντερο που μπορούν να χωνέψουν αυτές τις ίνες.
Τώρα οι ερευνητές ανακάλυψαν άγνωστα μέχρι σήμερα μικρόβια που κρύβονται στο ανθρώπινο έντερο και είναι ικανά να διασπάσουν την κυτταρίνη, το σκληρό υλικό που επενδύει τα κυτταρικά τοιχώματα των φυτών.
Οι ερευνητές της νέας μελέτης βασίστηκαν στα γονίδια του ίδιου βακτηρίου για να αναζητήσουν άλλα παρόμοια. Χρησιμοποίησαν δείγματα κοπράνων για να εξετάσουν το μικροβίωμα ανθρώπων από διαφορετικές εποχές και περιοχές. Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι έχουμε περισσότερα κοινά με τα αγροτικά ζώα απ’ ό,τι πιστεύαμε κάποτε.
Το έντερό μας διαθέτει αρκετά είδη μικροβίων που καταναλώνουν κυτταρίνη και τα οποία διέφευγαν της προσοχής μας μέχρι τώρα. Ένα είδος σχετίζεται στενά με τα οπληφόρα θηλαστικά, ένα άλλο με τα πρωτεύοντα θηλαστικά και ένα άλλο με τους ανθρώπους. Και τα τρία ανήκουν στο γένος Ruminococcus και διαθέτουν γονίδια που εμπλέκονται στην πέψη της κυτταρίνης.
Οι τρεις τύποι μικροβίων ήταν άφθονοι σε δείγματα κοπράνων από κυνηγούς-συλλέκτες, αγροτικούς πληθυσμούς και αρχαίους ανθρώπους που έζησαν πριν 1.000 έως 2.000 χρόνια. Ωστόσο, οι ερευνητές διαπίστωσαν πως τα εν λόγω μικρόβια ήταν σπάνια στους πληθυσμούς από σύγχρονες, βιομηχανοποιημένες κοινωνίες.
«Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν συλλογικά μια μείωση αυτών των ειδών στο ανθρώπινο έντερο, που πιθανώς επηρεάστηκε από τη στροφή προς τον δυτικοποιημένο τρόπο ζωής», σημειώνουν οι συγγραφείς της μελέτης, με επικεφαλής τη μικροβιολόγο Σάρα Μόραϊς από το Πανεπιστήμιο Ben-Gurion του Negev στο Ισραήλ.
Είναι πιθανό, εξηγούν οι ερευνητές, ότι αν τα μικρόβια Ruminococcus στερηθούν τις φυτικές ίνες, ο αριθμός τους στο έντερο μειώνεται. Ο φόβος των επιστημόνων είναι ότι αυτά τα είδη συμβάλλουν με κάποιο τρόπο στην κακή μεταβολική υγεία των σύγχρονων, αστικοποιημένων ανθρώπων.
Οι συγγραφείς της τρέχουσας μελέτης πιστεύουν ότι «μπορεί να υπάρχει δυνατότητα σκόπιμης επανεισαγωγής ή εμπλουτισμού αυτών των ειδών στο ανθρώπινο έντερο» μέσω συμπληρωμάτων διατροφής ή εξειδικευμένων προβιοτικών.
Σήμερα, ορισμένες μελέτες υποδεικνύουν ότι οι τρέχουσες κατευθυντήριες γραμμές για την πρόσληψη φυτικών ινών είναι πολύ χαμηλές στις βιομηχανικές κοινωνίες και ότι αυτό μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα υγείας. Οι αρχικές μελέτες δείχνουν ότι τα συμπληρώματα κυτταρίνης, όπως και οι φυτικές ίνες, μπορούν να έχουν πολλαπλά οφέλη για την υγεία, συμπεριλαμβανομένων των αλλαγών στα μικρόβια του εντέρου, την ανοσολογική απόκριση και την έκφραση των γονιδίων. Ωστόσο, αυτού του είδους η έρευνα βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο. Ενώ οι συσχετίσεις φαίνονται ελπιδοφόρες, οι υποκείμενοι μηχανισμοί παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστοι.
Η παρούσα μελέτη αποτελεί ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός, καθώς φέρνει στο φως άγνωστα μέχρι πρότινος βακτήρια του εντέρου που μπορεί να είναι σημαντικοί παράγοντες για την υγεία του ανθρώπινου εντέρου.
Η εξελικτική ανάλυση «υποδηλώνει έντονα» ότι το σχετιζόμενο με τον άνθρωπο στέλεχος βακτηρίων Ruminococcus μεταφέρθηκε αρχικά σε εμάς από το έντερο των μηρυκαστικών, ενδεχομένως κατά τη διάρκεια της εξημέρωσης. Η συμβίωση με τα ζώα, επομένως, μπορεί να βελτίωσε την ικανότητά μας να χωνεύουμε τις φυτικές ίνες. Επίσης, σε σχέση με τα είδη Ruminococcus που εντοπίζονται στα έντερα άλλων θηλαστικών και μη ανθρώπινων πρωτευόντων, αυτά που βρίσκονται στους ανθρώπους φαίνεται να έχουν προσαρμοστεί στο νέο τους οικοσύστημα και να έχουν αποκτήσει γονίδια από γειτονικά μικρόβια του εντέρου.
Τα ευρήματα δημοσιεύτηκαν στο επιστημονικό περιοδικό Science.
Οι μελέτες που αφορούν την τύχη της 1ης Ταξιαρχίας Αεροπορίας Στρατού, από τις αρμόδιες διευθύνσεις του Στρατού Ξηράς, Αεροπορία Στρατού, το Τεχνικό, το Μηχανικό, κ.ο.κ. έχουν ολοκληρωθεί και παραδοθεί στην στρατιωτική ηγεσία. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των εισηγήσεων, σύμφωνα με πληροφορίες, είναι πως το μέλλον της αεροπορικής βάσης των ελικοπτέρων στο Στεφανοβίκειο, φέρει πλέον μελανό χρώμα. Πως να μην είναι άλλωστε, όταν μόνο σ’ ένα 24ωρο το σύνολο της βάσης της 1ης Ταξιαρχίας Αεροπορίας Στρατού, δέχτηκε 17.000.000 κυβικά νερού, όταν έσπασαν το φράγμα της Γυρτώνης από την θεομηνία που έπληξε την Θεσσαλία.
Μέσα στα παραπάνω έρχεται να προστεθεί η Ολλανδική έκθεση η οποία προτείνει την επέκταση της λίμνης Κάρλας, γεγονός που μεταφράζεται σε χαμένες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης. Άρα και ένα νέο μέτωπο για την κυβέρνηση που καλείται να διαχειριστεί συνολικά την κατάσταση με τους αγρότες και ειδικά αυτούς που δραστηριοποιούνται στην Θεσσαλία και τις περιοχές που υπέστησαν σοβαρότατες καταστροφές από τις κακοκαιρίες Daniel & Elias.
ADVERTISEMENT
Και επειδή όλες οι μελέτες ολοκληρώθηκαν, οι εισηγήσεις έγιναν, στις υποψήφιες βάσεις οι αυτοψίες δεν έλειψαν, την σκυτάλη όπως όλα δείχνουν θα πάρει η πολιτική ηγεσία ή ακόμη και η κυβέρνηση για το μέλλον της αεροπορικής βάσης της 1ης Ταξιαρχίας Αεροπορίας Στρατού. Βουλευτές της περιφέρειας Θεσσαλίας, η περιφέρεια, οι δήμοι γι’ ακόμη μια φορά δείχνουν την ένωσή τους με κοινό αίτημα την παραμονή της αεροπορικής βάσης στην περιοχή τους. Το ίδιο σκηνικό πολιτικής «γροθιάς» είχε επαναληφθεί πριν από λίγα χρόνια ώστε ν’ ασκηθεί η πίεση προς την τότε κυβέρνηση και μάλιστα πριν τις εκλογές.
Το 2019 με απόφαση Αποστολάκη- Μεγάρου Μαξίμου είχε παγώσει και πάλι το θέμα της μετακίνησης της 32ης Ταξιαρχίας Πεζοναυτών από την πόλη του Βόλου στον Αυλώνα Αττικής, ώστε οι commandos των νησιών να είναι πιο κοντά στα αρματαγωγά του πολεμικού ναυτικού. Μάλιστα στον τότε σχεδιασμό προβλέπονταν τα Τάγματα να βρίσκεται, με εναλλαγές, εντός του ναυστάθμου ώστε να υπάρχει η ζητούμενη άμεση αντίδραση σε περίπτωση που απαιτείται αυτό. Μετά το τότε «άκυρο», ακολούθησε άλλο σχέδιο, τα αρματαγωγά να εγκαταλείψουν την Σαλαμίνα και να μετακινηθούν σε νέες εγκαταστάσεις στον Αλμυρό Μαγνησίας.
Και το σχέδιο αυτό ναυάγησε στο πλαίσιο της νέας προτεραιοποίησης που ζήτησε ο υπουργός. Ο Νίκος Δένδιας, έχει μιλήσει γι’ ανάγκη εξορθολογισμού, ακόμη και σε στρατόπεδα με χαμηλή επάνδρωση ή προβλήματα, να μετακινηθούν σε μια μεγαλύτερη, ίσως γειτονική, μονάδα. Το θέμα των στρατοπέδων ακόμη και εν έτει 2024 μπορεί κανείς να το χαρακτηρίσει ως «ταμπού» στον Στρατό Ξηράς, διότι αμέσως δημιουργείται αντιπαράθεση με την τοπική κοινωνία. Το θέμα όμως του Στεφανοβικείου, μπορεί να έχει κοινά χαρακτηριστικά με τα παραπάνω, αλλά για την 1η Ταξιαρχία Αεροπορίας Στρατού δεν τίθεται ζήτημα επάνδρωσης ή η ενσωμάτωσή της σ’ έναν μεγαλύτερο σχηματισμό.
Πολιτική ή επιχειρησιακή η απόφαση;
Το θέμα της «φωλιάς» των ελικοπτέρων της Αεροπορίας Στρατού είναι κάτι που κυριολεκτικά καίει, τόσο επιχειρησιακά, όσο και πολιτικά. Οι πάντες, όπως έχει αποδείξει η ιστορία του τόπου, ζυγίζουν τις αντιδράσεις της τοπικής κοινωνίας. Και περισσότερο αφουγκράζονται τον αντίκτυπο που θα έχει μια απόφαση της κυβέρνησης, απέναντι σε μια ιδιαίτερα συσπειρωμένη κοινωνία.
Από την πρόσφατη επιστολή του περιφερειάρχη Θεσσαλίας προς τον πρωθυπουργό φαίνεται πως οι Θεσσαλοί είναι αποφασισμένοι να δώσουν τον δικό τους αγώνα ώστε να μην χάσουν την βάση του Στεφανοβικείου. Ο κ. Κουρέντας στην επιστολή του σημειώνει ότι θα βρουν οι ίδιοι περιοχή που θεωρείται ασφαλής στον Θεσσαλικό κάμπο. Ως τώρα προτάσεις προς τις αρμόδιες στρατιωτικές αρχές με τοποθεσίες, έχουν κριθεί ακατάλληλες.
Πάντως για την ιστορία και μόνο, από το 1995 η Αεροπορία Στρατού εγγράφως- κι όχι μόνο με μια παρατήρηση- απευθυνόμενη προς το τότε ΥΠΕΧΩΔΕ, ζητούσε μετ’ επί τάσεως αντιπλημμυρικά έργα που να θωρακίζουν την 1η Ταξιαρχία, την στιγμή που το αρμόδιο υπουργείο επιχειρούσε να κατασκευάσει ταμιευτήρες. Οι επιλογές μόνιμης μεταστάθμευσης για την 1η Ταξιαρχία Αεροπορίας Στρατού, μέσα από τις εισηγήσεις των αρμόδιων επιτελείων, είναι γνωστές και η Hellasjournal έχει αναφερθεί σε προγενέστερα ρεπορτάζ.
-Να υπάρξει η απόφαση για νέο σημείο, με ότι αυτό σημαίνει για το κόστος ανέγερσης κτιρίων, έργα αντιπλημμυρικά καθώς και έργα για την ασφάλεια του στρατοπέδου.
-Τα ελικόπτερα να μείνουν στην 110 Πτέρυγα Μάχης, με ότι αυτό σημαίνει για την πολεμική αεροπορία, που θα χάσει ένα μέρος της βάσης. Ήδη καταγράφονται προβλήματα σε αυτή την αναγκαστική «συγκατοίκηση».
-Μετακίνηση της Ταξιαρχίας στην Χρυσούπολη Καβάλας, σε εγκαταστάσεις που παραχωρεί η αεροπορία.
-Η Αλεξάνδρεια Ημαθίας είναι και αυτή μέσα στις προτάσεις, αλλά θα απαιτηθεί επέκταση των υφιστάμενων εγκαταστάσεων της Αεροπορίας Στρατού.
-Τα Μέγαρα, που θεωρούνται ήδη «υπό κορεσμό».
-Διάσπαση της 1ης ΤΑΞΑΣ σε τρία διαφορετικά σημεία.
-Παραμονή στο Στεφανοβίκειο, με ότι αυτό σημαίνει για την αναμονή αποστράγγισης των υδάτων και την δομική κατάσταση των κτιρίων που «πνίγηκαν» από τις δυο θεομηνίες.
Το θέμα της αεροπορικής βάσης γίνεται ακόμη πιο επιτακτικό, μια και τις επόμενες ημέρες εκκινεί ο διάλογος με τους Αμερικανούς, στο πλαίσιο διαμόρφωσης των ελικοπτέρων Black Hawk, που ποζάρουν πρώτα στη νέα προτεραιοποίηση. Το 2027 δεν είναι καθόλου μακριά και ως τότε πρέπει να υπάρχουν γερά θεμέλια όπου κι αν είναι αυτά για την επόμενη γενιά ελικοπτέρων στην Αεροπορία Στρατού.
Σημαντική λεπτομέρεια, είναι πως όσα ελικόπτερα υπέστησαν ακόμη και σημαντικές φθορές από τη θεομηνία και την εισβολή υδάτων στην βάση του Στεφανοβικείου, ήδη πετούν και έχουν αποκατασταθεί οι βλάβες. Αυτό είναι μια απάντηση των ίδιων των στελεχών της Αεροπορίας Στρατού που ακόμη και Σαββατοκύριακα δούλεψαν για να φέρουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Το αρχαιότερο απολιθωμένο δάσος της Γης κρύβει τα παράξενα δέντρα του εδώ και 390 εκατομμύρια χρόνια
(Peter Giesen/Chris Berry)
08:10, Δευτέρα 18 Μαρτίου 2024
Οι υψηλότερες απόκρημνες, βραχώδεις ακτές της Αγγλίας, έκρυβαν το αρχαιότερο απολιθωμένο δάσος που έχει ανακαλυφθεί στον πλανήτη Γη. Τα από αιώνες κρυμμένα, φοινικοειδή δέντρα του οικοσυστήματος, τα καλαμόφυτα, έχουν ηλικία 390 εκατομμυρίων ετών. Δηλαδή, περίπου τρία με τέσσερα εκατομμύρια χρόνια παλαιότερα απ’ το προγενέστερο ρεκόρ που είχε ανακαλυφθεί στην πολιτεία της Νέας Υόρκης, πέρα απ’ τον Ατλαντικό. Στη νοτιοδυτική Αγγλία, η πρόσοψη του βράχου από κόκκινο ψαμμίτη, όπου βρέθηκαν τ’ αποτυπώματα κορμών, ριζών και βλαστών, θεωρείτο κάποτε «άγονο έδαφος των απολιθωμένων ιχνών».
Η αρχή της δημιουργίας των δύο υπερηπείρων
Ωστόσο, πρόσφατες έρευνες βρήκαν ότι, η περιοχή αποτελεί μία εξαιρετική διασταύρωση της ζωής της Δεβονικής Περιόδου-μία εποχή όπου η πτωτική στάθμη της θάλασσας, ανέσυρε των ωκεανό, με αποτέλεσμα, τη δημιουργία δύο τεράστιων ηπείρων, της Γκαντβάνα και της Ευραμερικής. Σύντομα, ζώα και πρωτόγονα φυτά αξιοποίησαν το νέο περιβάλλον.
Το σύστημα των καλαμόφυτων
Τα πρώτα δέντρα που αποίκησαν τις υπερηπείρους, δεν έμοιαζαν καθόλου με τα σημερινά. Αρχικά, δεν είχαν ρίζες, φύλλα, σπόρους, ή σπόρια, ή οποιοδήποτε αγγειακό σύστημα για την μεταφορά νερού και θρεπτικών συστατικών, αναγκάζοντάς τα να φυτρώνουν μόνο κοντά σε ακτές και ποτάμια. Τα δέντρα, γνωστά ως καλαμόφυτα, τα οποία ανακαλύφθηκαν στην ακτογραμμή του Σόμερσετ, κοντά στο Μινχεντ, είχαν αναπτύξει ρίζες και κλώνους στο αγγειακό σύστημα των μίσχων τους, και είχαν ύψος μόλις δύο με τέσσερα μέτρα, ενώ οι κορμοί τους ήταν λεπτοί και κούφιοι.
Απολιθωμένα κλαδιά από το δέντρο Καλαμόφυτων. (Davies et al., Journal of the Geological Society , 2024)
Άλλα δέντρα του είδους των καλαμοφύτων είχαν ανακαλυφθεί προηγουμένως, σε μορφή απολιθωμάτων στη Γερμανία, τη Νέα Υόρκη και την Κίνα. Κατά την περίοδο της αρχαίας υπερηπείρου Γκοντβάνα, η Γερμανία συνδεόταν μ’ αυτό ακριβώς το κομμάτι της Αγγλίας, άρα ήταν λογικό να έχουν την ίδια βλάστηση. «Όταν πρωτοείδα τις φωτογραφίες απ’ τους κορμούς των δέντρων, ήξερα αμέσως περί τίνος πρόκειται», εξήγησε ο Christopher Berry, απ’ το πανεπιστήμιο του Cardiff. Ήταν συγκλονιστικό που ανακαλύφθηκαν τόσο κοντά στην Αγγλία.
Διατήρηση της κάθε λεπτομέρειας των φυτών
Ακόμη περισσότερο, κάποια απ’ τα απολιθωμένα δέντρα, διατηρήθηκαν στο σημείο ακριβώς όπου αναπτύχθηκαν ή έπεσαν, δίνοντας στους επιστήμονες μία πρώτη ιδέα σχετικά με τη διάταξη του δασικού οικοσυστήματος. Σ’ αντίθεση με το απολιθωμένο δάσος, στη βόρεια πλευρά της Νέας Υόρκης, σ’ αυτή την αρχαία πεδιάδα, τα δέντρα είναι κοντύτερα και φαίνεται να είχαν αναπτυχθεί σε κοντινή απόσταση, σε σφικτές συστάδες.
Εικονογράφηση των δέντρων Calamophyton. (Peter Giesen/Chris Berry)
Τα πρώτα αποθέματα οργανικής ύλης
«Επρόκειτο για ένα αρκετά παράξενο δάσος», εξηγεί ο γεωλόγος Neil Davies, απ’ το πανεπιστήμιο του Cambridge. Δεν υπήρχε χαμηλή βλάστηση, το γρασίδι δεν είχε ακόμη εμφανιστεί, ωστόσο έπεφταν πολλά κλαδιά στα πυκνά δέντρα, γεγονός που είχε σημαντική επίδραση στο τοπίο.
Τ’ απόβλητα του ενός δέντρου ήταν πολύτιμη τροφή για κάποιο άλλο φυτό. Καθώς τόσα υπολείμματα του ξύλου συσσωρεύονταν στο έδαφος του δάσους, το χώμα της Γης εμπλουτιζόταν με τα πρώτα αποθέματα οργανικής ύλης. Αυτά τα δεκάδες εκατομμύρια χρόνια πριν, η δασική έκταση θα είχε καλυφθεί από «εξαιρετική αφθονία από τα υπολείμματα φυτών», σημειώνουν οι γεωλόγοι απ’ το Cambridge και το Cardiff.
Απολιθωμένα σημάδια κυματισμού στο δάπεδο του δάσους, που δείχνουν πού ξεβράστηκε το νερό πάνω από τη βλάστηση. (Νιλ Ντέιβις)
Περιβαλλόμενο από ένα δίκτυο ποταμών και καναλιών, οι εποχικές πλημμύρες ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στο δάσος. Πιθανότατα, τα δέντρα ν’ ανέπτυξαν βαθύτερες ρίζες, ώστε να επιβιώνουν στις περιόδους λειψυδρίας. Οι ρίζες, με τη σειρά τους, θα σταθεροποιούνταν και θα διαμόρφωναν τη γη, σχηματίζοντας τις πλαγιές των λόφων, τα μορφολογικά χαρακτηριστικά των ποταμών και τα κανάλια, ώστε, στη συνέχεια, ν’ αποικήσουν εκεί άλλα φυτά.
Καθώς το νερό ξέπλενε την κοίτη, η λάσπη αποτίθετο σε κυματισμούς γύρω απ’ τη βλάστηση, με τρόπο που, αργότερα, απολιθώθηκε, συντηρώντας τα φυτά, και τις θέσεις τους επί εκατομμύρια χρόνια.
Αρχαία αποτύπωση κορμού δέντρων Καλαμοφύτων . (Davies et al., Journal of the Geological Society , 2024)
Η καταλυτική σημασία της Δεβόνιας περιόδου στη διαμόρφωση της Γης
Η Δεβόνια περίοδος άλλαξε ριζικά τη ζωή πάνω στη Γη, σημειώνει ο Davies. Επίσης, άλλαξε τον τρόπο αλληλεπίδρασης του νερού και της γης, καθώς τα δέντρα και άλλα φυτά συνετέλεσαν στη σταθεροποίηση του ιζήματος μέσω των συστημάτων των ριζών τους, όμως λίγα είναι γνωστά για τα δάση στα πολύ πρώιμα στάδιά τους.
Απεικόνιση για να εξηγήσει πώς οι εντυπώσεις του νερού αποκαλύπτουν την ύπαρξη φυτών εκατομμύρια χρόνια αργότερα. (Davies et al., Journal of the Geological Society , 2024)
Η Δεβόνια περίοδος είναι γνωστή και ως η «εποχή των ψαριών», όμως, αν σκεφτούμε το πλήθος των φυτών, όπως είναι τα καλαμόφυτα, και το πόσο άλλαξαν το τοπίο της Γης, θα μπορούσε κάλλιστα να ονομάζεται και «εποχή των δέντρων».
Μέσω του Google Maps μπορούμε εύκολα και γρήγορα να αποθηκεύσουμε τα μέρη που μας ενδιαφέρουν και να τα εντοπίζουμε χωρίς να χάνουμε χρόνο όποτε χρειάζεται. Πολλοί είναι εκείνοι οι οποίοι αγνοούν κάποιες πιο χρήσιμες λειτουργίες και σε αυτό το άρθρο κάνουμε μια σύντομη αναφορά σε αυτό.
Μια από αυτές τις λειτουργίες που πολλοί αγνοούν συγκαταλέγεται και η λειτουρία Αποθηκευμένα, η οποία επιτρέπει στους χρήστες να αποθηκεύσουν προορισμούς που τον ενδιαφέρουν ή επισκέπτεται συχνότερα, έτσι ώστε να τις εντοπίζει στη συνέχεια εύκολα χωρίς χρονοτριβή.
Το μόνο που έχει να κάνει ο χρήστης είναι να επιλέξει μια διεύθυνση στην αναζήτηση. Στη συνέχεια στο κάτω μέρος της οθόνης του αναδύεται το γνωστό σε όλους μας παράθυρο με τις «Οδηγίες» και την «Έναρξη». Δίπλα, ωστόσο, υπάρχει και η επιλογή «Αποθήκευση» όπου ο χρήστης μπορέι να αποθηκεύσει τη συγκεκριμένη διεύθυνση, ώστε σε μεταγενέστερο χρόνο να την εντοπίζει άκοπα.
Για να βρει τα μέρη που έχει αποθηκεύσει το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να πατήσει στην ενότητα «Αποθηκευμένο» η οποία βρίσκεται στο κάτω μέρος της αρχικής οθόνης.
Η δημοκρατία έχει γίνει αντιδημοφιλής. Η κατάρρευση της συμμετοχής στην πιο ιερή ιεροτελεστία της, τις εκλογές, το πιστοποιεί. Η τάση αφορά ολόκληρη τη Δύση, όπου ένας στους δύο ψηφοφόρους πλέον δεν πάει να ψηφίσει. Οι πολύ πρόσφατες πορτογαλικές εκλογές ήταν εξαίρεση, αλλά στην πορτογαλική χώρα η αντιπολίτευση ήταν πολύ ισχυρή, τροφοδοτούμενη από σκάνδαλα και διαφθορά που κυρίευσαν τη σοσιαλιστική κυβέρνηση. Στις ΗΠΑ, η συμμετοχή περισσότερων από τους μισούς από αυτούς που έχουν δικαίωμα ψήφου είναι σπάνια, παρά την ταχυδρομική και ηλεκτρονική ψηφοφορία. Στην Ιταλία, οι ψήφοι της Σαρδηνίας και του Αμπρούτσο κατέγραψαν ποσοστά αποχής κοντά στο 50%.
Η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν προσελκύει πλέον, διότι πράγματι δεν αντιπροσωπεύει, δηλαδή δεν εκπληρώνει τη λειτουργία της. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν την πολιτική ως πρόβλημα και όχι ως λύση. Η απαξίωση της πολιτικής τάξης -η οποία στην πραγματικότητα έχει πέσει σε ντροπιαστικά επίπεδα- και η προσχώρηση της συντριπτικής πλειοψηφίας των κομμάτων και οι ευθυγραμμίσεις τους στο ίδιο κοινωνικοοικονομικό μοντέλο -φιλελεύθερο, παγκοσμιοποιητικό και εχθρικό προς τα εθνικά κράτη- κάνει τον ανταγωνισμό όλο και λιγότερο ενδιαφέροντα. καθώς θεωρείται απλός αγώνας για την εξουσία μεταξύ οργανωμένων ομάδων εκτελεστών της θέλησης αυτών που πραγματικά διοικούν: ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και λόμπι, διεθνείς οικονομικοί, τραπεζικοί, χρηματοπιστωτικοί και τεχνολογικοί θόλοι. Ακόμη και οι πόλεμοι -που ο λαός δεν θέλει- δεν προκαλούν συζήτηση μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων, όλοι ευθυγραμμισμένοι με την κυρίαρχη σκέψη των ελίτ. Και ο λαός, τον οποίο τα συντάγματα αποκαλούν κυρίαρχο;
Ο συγγραφέας έχει ανάμεικτα συναισθήματα. Δεν μας έπεισε ποτέ η δημοκρατική αρχή, η επικύρωση της «σοφίας της πλειοψηφίας», που κατευθύνεται από τη δύναμη του χρήματος και την ικανότητα λίγων να χειραγωγούν τη λεγόμενη κοινή γνώμη. Ποτέ δεν πιστέψαμε ότι ο αριθμός των ανθρώπων που υποστηρίζουν μια ιδέα ή μια διατριβή είναι απόδειξη της εγκυρότητάς της. Επιπλέον, εφόσον πιστεύουμε στην ύπαρξη της αλήθειας, γνωρίζουμε ότι αυτή δεν μπορεί να τεθεί σε ψηφοφορία ή να υποβληθεί στην αλλαγή της διάθεσης των δημοσκοπήσεων. Ωστόσο, η πτώση της πολιτικής εκπροσώπησης μας ανησυχεί, αφού αυξάνει τη δύναμη ελάχιστων και σβήνει τη φωνή του λαού, που μπορεί να μην είναι η φωνή του Θεού, αλλά πρέπει πάντα να ακούγεται.
Η μη δημοτικότητα των δημοκρατικών διαδικασιών, εξάλλου, είναι πολύ ευπρόσδεκτη σε όσους φωνάζουν πιο δυνατά τα «δημοκρατικά» συνθήματα. Πριν από πολλά χρόνια, όταν η συμμετοχή των ψηφοφόρων στην Ιταλία ήταν ακόμη πολύ υψηλή, αλλά οι πρώτες ρωγμές στη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων έγιναν αισθητές, ζητήσαμε από μια πολιτική προσωπικότητα υψηλού επιπέδου -ένα έντιμο, καλά προετοιμασμένο άτομο που αργότερα θα είχε σημαντικούς θεσμικούς ρόλους- τήν εμψύχωση πρωτοβουλιών για την επαναφορά των Ιταλών στις κάλπες. Η απάντηση ήταν ανατριχιαστική για τον αφελή νεαρό της εποχής: όσο λιγότεροι ψηφίσουν, τόσο το καλύτερο. Οι ιδέες μας θα έχουν μεγαλύτερη σημασία, είπε. Πρόσθεσε ότι σε κάθε περίπτωση η πλειοψηφία δεν κατανοεί τα πραγματικά πολιτικά ζητήματα. Είναι αλήθεια, αλλά τότε ο αληθινός δημοκράτης, αν είναι τέτοιος, θα πρέπει να είναι πρόθυμος να τα εξηγήσει ειλικρινά. Προσθέτουμε, με τον Gòmez Dàvila, ότι ο αυθεντικός δημοκράτης θα πρέπει να παραδεχτεί ότι κάνει λάθος, εάν ηττηθεί στις κάλπες.
Ακόμη και ο Νορμπέρτο Μπόμπιο, για δεκαετίες ο υπερεκτιμημένος κυρίαρχος της ιταλικής κουλτούρας, στο τέλος της μακράς ζωής του κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η δημοκρατία ήταν απλώς ένα σύνολο διαδικασιών. Προφανώς, αν λείπει η αναζήτηση του κοινού καλού, αν ο νόμος δεν είναι παρά η ενδεχόμενη έκφραση των συμφερόντων και των ιδεών των κυρίαρχων, εκείνος ο «θετικός» νόμος του οποίου ο διανοούμενος του Τορίνο ήταν ο μεγαλύτερος εκλαϊκευτής. Εάν η διαδικασία βρίσκεται σε κρίση, η αρχή που την υποστηρίζει βρίσκεται επίσης σε κρίση, η ιδέα της ελεύθερης βούλησης της πλειοψηφίας να γίνει κυβέρνηση. Πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, αν η εξουσία του χρήματος αδειάζει τη δημοκρατία, εάν τις εκλογές κερδίζουν αυτοί που έχουν τα περισσότερα χρήματα να ξοδέψουν για να προσανατολίσουν τους ψηφοφόρους, δηλαδή να πείσουν χειραγωγώντας τους; Η δημοκρατική εκπροσώπηση γίνεται θέαμα: κερδίζει ο πιο ελκυστικός, αυτός που «τρυπάει» καλύτερα την οθόνη. Αλλά για να τρυπήσεις την οθόνη πρέπει να φτάσεις εκεί, στα μέσα επικοινωνίας. Εδώ είναι ένα από τα κρίσιμα σημεία αυτής της πυρετώδους δημοκρατίας που αιωρείται ανάμεσα στο θλίψη και την αφασία.
Όσο λιγότερο εκτεταμένη είναι η συμμετοχή, τόσο μεγαλύτερη είναι η λαβή των λόμπι, των συμφερόντων που δημιουργούνται, αυτών που αποφασίζουν -ναι, αποφασίζουν- ποιοι μπορούν να συμμετάσχουν στον μεγάλο αγώνα και ποιοι όχι. Οι νικητές του διαγωνισμού δεν χρειάζεται καν να φτάσουν στην αριθμητική πλειοψηφία: διάφορες σκοπιμότητες στα εκλογικά συστήματα ανταμείβουν τις ισχυρότερες μειοψηφίες εις βάρος όλων των άλλων. Το αγγλικό πλειοψηφικό σύστημα εκλέγει κυβερνήσεις που επί έναν αιώνα δεν αντιπροσώπευαν το μοιραίο μισό συν ένα των ψηφοφόρων (ήδη αποδεκατισμένοι από τους απόντες). Η αρχή της πλειοψηφίας ουσιαστικά απορρίπτεται: αυτός είναι επίσης ο λόγος που το σύστημα ευνοεί τον πολιτικό κατακερματισμό, ο οποίος συχνά δεν είναι μια απόκλιση ιδεών ή σχεδίων, αλλά ένας αγώνας μεταξύ αντιτιθέμενων προσωπικών φιλοδοξιών. Αντίθετα, ο πολιτικός κατακερματισμός τείνει να αποκλείει νέες ιδέες, κινήματα πιο πρόσφατης διαμόρφωσης, ειδικά αν τα αιτήματα που εκπροσωπούν -και που άρα υπάρχουν στην κοινωνία- είναι αντιπολιτευτικά, ανταγωνιστικά.
Γνωρίζουμε καλά ότι οι αναγνώστες τρέχουν βαριεστημένοι όταν εμβαθύνουμε στις τεχνικές λεπτομέρειες της πολιτικής, που φαίνονται άσχετες στους περισσότερους, καθώς και βαρετές και περίπλοκες. Ωστόσο, είναι κεντρικά ζητήματα που αλλάζουν βαθιά την αρχιτεκτονική της εξουσίας και επηρεάζουν έμμεσα τις τρέχουσες πεποιθήσεις, κατευθύνοντας τα αποτελέσματα. Αν θέλαμε, μαζί με φίλους και οπαδούς, να συμμετάσχουμε στις εκλογές, οπλισμένοι με ένα ακριβές και τεκμηριωμένο πολιτικό πρόγραμμα, θα έπρεπε να ξεπεράσουμε μια εντυπωσιακή σειρά από εμπόδια. Μετά τη νόμιμη εγγραφή, θα είμαστε υποχρεωμένοι να συγκεντρώσουμε σημαντικό αριθμό υπογραφών πολιτών για την υποστήριξη της υποψηφιότητάς μας.
Οι συνδρομές, σύμφωνα με το νόμο, πρέπει να επικυρώνονται με την παρουσία εξουσιοδοτημένου προσώπου (συμβολαιογράφου, καγκελαρίου, γραμματέα) με τα σχετικά τεράστια έξοδα. Ένας εγκληματογόνος νόμος, ευρέως παραποιημένος. Στη διαδικασία, θα ανακαλύψουμε ότι οι ανταγωνιστές μας έχουν εξαιρεθεί από τη λειτουργία. Με διάφορους νόμους και κατάλληλες τροποποιήσεις, όσοι είναι ήδη παρόντες σε εκλογικά ιδρύματα, λόγω ενός είδους πολιτικού ius primae noctis , δεν χρειάζεται να υποταχθούν στον γενικό κανόνα. Ο νεοφερμένος, εξουθενωμένος, τελικά τα καταφέρνει: θα είναι παρών στο ψηφοδέλτιο. Αν όμως δεν έχει σημαντική στήριξη ή τεράστια οικονομικά μέσα, δεν θα έχει πρόσβαση -αν όχι οριακά- στα μέσα επικοινωνίας. Θα αγνοηθεί, θα αποσιωπηθεί στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στις εφημερίδες. Δεν θα μπορεί να πληρώσει για διαφημίσεις, άμεσα ή έμμεσα, και πιθανότατα θα πάρει πολύ λίγες ψήφους. Τόσο για την ισότητα, τον θεωρητικό πυλώνα της δημοκρατίας.
Η ιταλική περίπτωση των τελευταίων εβδομάδων είναι εύγλωττη: με μια απλή τροπολογία, για άλλους αποφεύχθηκε η συλλογή υπογραφών για τις ευρωεκλογές του Ιουνίου και επιβλήθηκε σε άλλους. Δημοκρατία, δημοκρατία, είναι δική σας και όχι δική μας, τραγουδούσαμε παιδιά. Η δημοκρατία όπως κυβερνάτε, ήταν ο επόμενος στίχος. Είχαμε δίκιο. Στην περίπτωση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο κανόνας – παράλογος, αποκλεισμός – απαιτεί τουλάχιστον εκατόν πενήντα χιλιάδες συνδρομές, τριάντα χιλιάδες για καθεμία από τις πέντε εκλογικές περιφέρειες στις οποίες χωρίζεται η Ιταλία, με ελάχιστο αριθμό τριών χιλιάδων για κάθε περιφέρεια. Μικρό πρόβλημα: Η Valle d’Aosta έχει λίγο περισσότερους από εκατό χιλιάδες κατοίκους, συμπεριλαμβανομένων ανηλίκων και αλλοδαπών, η Molise έχει τριακόσιες χιλιάδες. Ποιος μπορεί να συγκεντρώσει τρεις χιλιάδες υπογραφές, αν όχι με την προσφυγή σε διάφορες μορφές παρανομίας, δηλαδή με τη διάπραξη σοβαρών εγκλημάτων; Υπάρχουν και άλλα: ένα κίνημα που είναι παρόν στις βουλευτικές εκλογές σε όλη την Ιταλία πρέπει να συγκεντρώσει εξήντα χιλιάδες υπογραφές συνολικά. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, προφανώς, αξίζει δυόμισι φορές από αυτό της Ιταλίας, παρότι δεν έχει νομοθετική εξουσία. Εξακολουθούμε να πιστεύουμε στην ιερή δημοκρατία, αν η συγκεκριμένη άσκησή της αρνείται τόσο κατάφωρα; Σας φαίνεται παράξενο που το αντιπροσωπευτικό σύστημα -μειώνεται σε τροχιά εμποδίων που αποκλείει εκ του νόμου το νέο και τον ανταγωνιστή- γίνεται αντιδημοφιλές;
Ένας περαιτέρω προβληματισμός αφορά την αλήθεια του «σιδηρού νόμου της ολιγαρχίας» που εξήγγειλε ο Roberto Michels στην Κοινωνιολογία του πολιτικού κόμματος Όλα τα κόμματα εξελίσσονται από μια ανοιχτή δημοκρατική δομή σε έναν κλειστό κύκλο που κυριαρχείται από περιορισμένο αριθμό ηγετών, που τείνει να γίνει κατηγορία επαγγελματική και αυτοαναφορική. Με την πάροδο του χρόνου, όσοι καταλαμβάνουν κορυφαίες θέσεις αποστασιοποιούνται από τις ιδέες της δομής στην οποία εμμένουν, σχηματίζοντας μια συμπαγή ελίτ, προικισμένη με esprit de corps. Ταυτόχρονα, το κόμμα τείνει να μετριάσει το Στόχο: κύριος στόχος είναι η επιβίωση της οργάνωσης και όχι η υλοποίηση του προγράμματος (η επιμονή των συγκεντρωτικών στοιχείων του Βιλφρέντο Παρέτο). Η πολιτική τάξη – όπως κάθε ομάδα εξουσίας – είναι μια οργανωμένη μειοψηφία ικανή να κερδίσει τις αποδιοργανωμένες πλειοψηφίες. διατριβή του Gaetano Mosca, πεπεισμένος ότι υπάρχει μόνο μια πραγματική μορφή διακυβέρνησης, η ολιγαρχία. Σε κάθε κοινωνία υπάρχουν οι κυβερνώντες (τότε η πολιτική τάξη, σήμερα η υποτελής της οικονομικής, χρηματοπιστωτικής και τεχνολογικής δομής) και οι κυβερνώμενοι (οι υπόλοιπη κοινωνία). Προκαλώντας σύγχυση, το κοινό το έχει καταλάβει και αρνείται να συμμετάσχει σε ένα παιχνίδι με στημένα χαρτιά.
Αυτή η συμπεριφορά, φυσική από μόνη της, έχει ένα σοβαρό μειονέκτημα: οι πολιτικοί -και τα αφεντικά τους- το γνωρίζουν τέλεια, τροφοδοτούν τη δυσαρέσκεια και τρίβουν τα χέρια τους ικανοποιημένοι με την αδιαφορία και τη μάταιη εχθρότητά μας. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι το παιχνίδι παραμένει στα χέρια τους: γι’ αυτό εγκλωβίζονται ως κάστα, ανεξάρτητα από τις ιδέες που ισχυρίζονται ότι ομολογούν. Όσο λιγότεροι είμαστε, νομίζουν, τόσο μεγαλύτερη είναι η φέτα της πίτας που έχουμε. Ρεαλιστικά, λοιπόν, είναι απαραίτητο να επιβάλουμε – ως κοινωνία των πολιτών, ως σκεπτόμενα άτομα και ομάδες – τον ίδιο νόμο της ολιγαρχίας και να συγκροτηθούμε ως τέτοιοι. Αν οι μισοί από αυτούς που έχουν δικαίωμα ψήφου ψηφίσουν, η ψήφος μου αξίζει διπλά: η ικανότητά μου να κινητοποιώ, να επηρεάζω και να ασκώ πίεση γίνεται το στοιχείο που μεταμορφώνεται σε εξουσία.
Γι’ αυτό είμαστε πεπεισμένοι ότι είναι απαραίτητο να δημιουργηθούν δίκτυα υποκειμένων – ατόμων, συλλόγων, διανοουμένων – φορέων αρχών, αναγκών, οραμάτων ζωής που θα παρέχονται ως πρόγραμμα στην πολιτική τάξη με αντάλλαγμα τη στήριξή μας. Οι μειονότητες είναι αυτές που αλλάζουν τον κόσμο: η πλειοψηφία, όπως και η διαχείριση του Ναπολέοντα, θα ακολουθήσει. Αν δεν τα καταφέρουμε, θα μπορούμε μόνο να παραπονεθούμε, να φωνάξουμε στον αέρα ότι «είναι όλοι ίδιοι», νικημένοι από τις ιδέες που απεχθόμαστε, μεταμορφωμένοι σε νόμους, κοινή λογική, «σημεία των καιρών» για ένα ενιαίος λόγος: έχουν βρει την οργανωμένη μειοψηφία που έχει φόρους. Στο άμεσο μέλλον, το μόνο που μένει είναι η ψεύτικη εναλλακτική ανάμεσα στο «λιγότερο χειρότερο» και τη σιωπή. Και οι δύο επιλογές είναι ευχάριστες για το σύστημα. Το banco κερδίζει πάντα, μέχρι να αλλάξουμε το παιχνίδι.
Η μεγαλύτερη ομαδική αυτοκτονία – Πως 200 άνθρωποι ακολούθησαν στον θάνατο τον ηγέτη τους
Ήταν μια από τις μεγαλύτερες μαζικές αυτοκτονίες που έχουν καταγραφεί ποτέ στην Ιστορία. Μια μέρα σαν σήμερα, 19 Μαρτίου του 1644, περίπου 200- πολλοί ιστορικοί κάνουν λόγο για περισσότερους- άνθρωποι, όλοι μέλη της βασιλικής οικογένειας του Πεκίνου, αυτοκτόνησαν ως ένδειξη αφοσίωσης στον αυτοκράτορα Τσόνγκζεν- τον τελευταίο αυτοκράτορα της φημισμένης δυναστείας των Μινγκ- που αυτοκτόνησε και εκείνος ενώ πλάι του κατέρρεε η αυτοκρατορία του.
Το όνομά του ήταν Ζου Γιουχιάν και ήταν ο 17ος και τελευταίος αυτοκράτορας της δυναστείας των Μινγκ· βασίλεψε από το 1627 έως το 1644 και «Τσόνγκζεν» ήταν το όνομα της εποχής της βασιλείας του, που σήμαινε «έντιμο και ευοίωνο».
Εκείνες τις μέρες είχε φθάσει η είδηση στο Πεκίνοότι οι επαναστάτες Σουν πλησίαζαν την πρωτεύουσα με απειλητικές διαθέσεις. Ο Αυτοκράτορας κάλεσε τους υπουργούς του σε σύσκεψη. Ο επικεφαλής των Σουν, Λι Ζι Τσενγκ πρότεινε στον Αυτοκράτορα την ευκαιρία να παραδοθεί, αλλά οι διαπραγματεύσεις δεν οδήγησαν σε αποτέλεσμα. Και ο Λι διέταξε τις δυνάμεις του να επιτεθούν στο παλάτι. Μπροστά στον κίνδυνο να συλληφθεί από τους αντάρτες, ο αυτοκράτορας Τσόνγκζεν συγκέντρωσε όλα τα μέλη της Αυλής εκτός από τους γιους του και με το σπαθί του σκότωσε τη σύζυγο του Γιουάν και την κόρη του- πριγκίπισσα Ζαορέν και έκοψε το χέρι της πριγκίπισσας Τσανγκπίνγκ. Κι όλα αυτά γιατί οι νικητές, όταν επικρατούσαν, θα εκπόρνευαν τη Βασίλισσα και τις Πριγκίπισσες το δίχως άλλο… Η πριγκίπισσα Τσανγκπίνγκ επέζησε παρά τον ακρωτηριασμό της και συνέχισε τη ζωή της. Δεν λεγινε όμως το ίδιο με τον πατέρα της και τους αυλικούς του.Προτίμησαν τον θάνατο από την ατίμωση...Ο αυτοκράτορας Τσόνγκζεν, λέγεται ότι, περπάτησε προς έναν μικρό λόφο στο σημερινό πάρκο Jingshan, όπου κρεμάστηκε. Την πράξη του μιμήθηκαν οι περισσότεροι αυλικοί και αξιωματικοί του, που βύθισαν τα σπαθιά στα κορμιά τους.
Ενώ ο αυτοκράτοραςΤσονγκζέν δεν θεωρείται ιδιαίτερα ανεπαρκής, σφράγισε ωστόσο τη μοίρα της δυναστείας των Μινγκ. Με πολλούς τρόπους, έκανε ό,τι μπορούσε για να σώσει τη δυναστεία, ωστόσο, παρά τη σκληρή δουλειά του, η παράνοια, η ανυπομονησία, το πείσμα και η έλλειψη σεβασμού τον λαό που καταδυναστευόταν, οδήγησαν στην κατάρρευση την αυτοκρατορία του. Στα χρόνια που ακολούθησαν, από τις εμφύλιες διαμάχες, σχεδόν 25 εκατομμύρια άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους
