Η παρακμή της Δύσης, ο παράγων Τουρκία και το ερώτημα, αν η Αθήνα έχει πολιτική
Του Παντελή Σαββίδη
Όλες οι αναλύσεις συγκλίνουν στο ότι η Δύση διέρχεται μια περίοδο παρακμής από την οποία είναι αμφίβολο αν θα ανακάμψει.
Ο επιδιωχθείς πόλεμος της Ουκρανίας ανέδειξε τις αδυναμίες της παρόλο που φαινομενικά έδειξε ενωμένη. Η ενότητα επιβλήθηκε από τις ΗΠΑ σε μια αποπροσανατολισμένη Ευρώπη που παρά τα, υποτίθεται, κοινά συμφέροντά της είναι βαθιά διχασμένη.
Ο πόλεμος αποδόμησε τις ευρωπαϊκές δυνάμεις και την επισφαλή τακτική τους, κυρίως, στην οικονομία που βασιζόταν στην ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία. Το αποτέλεσμά του ήταν απολύτως προβλέψιμο, παρά τις πρώτες αποτυχίες των Ρώσων. Συνήθως τα μέτωπα που ανοίγουν οι Ρώσοι έτσι εξελίσσονται.
Η επομένη του πολέμου θα αναδείξει μια ακρωτηριασμένη Ουκρανία, μια Ευρώπη να αναζητά, χωρίς να μπορεί να τον βρει, έναν νέο προσανατολισμό, τη Ρωσία με στρατηγικό σχέδιο που δεν εξαντλείται στις σημερινές κατακτήσεις της στην Ουκρανία και μπορεί να φθάνει μέχρι και την Οδησσό το 2030, μια διαιρεμένη Ευρώπη από άποψη στρατηγικής αλλά, κυρίως, μια Ευρώπη χωρίς γεωπολιτικό έρμα.
Είναι η Ευρώπη στην οποία ανήκει και η Ελλάδα, μια Ευρώπη που συνεχίζει να ενδιαφέρεται για την οικονομική, κυρίως, ανάπτυξη η οποία θα καταστεί στόχος ανέφικτος όσο δεν αποκτά γεωπολιτική βαρύτητα.
Το «παιχνίδι» από την Ευρώπη ως την βόρειο Αφρική, τα βαλκάνια και την Κεντρική Ασία παίζεται στην κυριαρχία περιφερειακών δυνάμεων σε έναν παράλληλο αγώνα για την διαμόρφωση ενός πολυπολικού κόσμου.
Στην αναδιαμόρφωση αυτή της περιοχής η Ευρώπη μόνο στον ηπειρωτικό της χώρο μπορεί να αποτελεί την περιφερειακή δύναμη. Στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή δυνάμεις όπως η Τουρκία, το Ιράν, ακόμη και η Σαουδική Αραβία δείχνουν να επιδιώκουν να πρωταγωνιστήσουν. Γι αυτό τόσο η Τουρκία όσο και το Ιράν ανησυχούν για την επάνοδο των ΗΠΑ στην περιοχή λόγω του πολέμου στη Γάζα και της ρευστότητας που έχει προκληθεί.
Οι σχέσεις που διαμορφώνονται είναι περίπλοκες και η Τουρκία, που μας ενδιαφέρει περισσότερο, δείχνει να θέλει να εμπλακεί. Μπορεί προσώρας να αντιμετωπίζει δυσκολίες αλλά έχει την υπομονή και την θέληση να επιμείνει και αναζητά τρόπους να ξεπεράσει τα προβλήματα που συναντά. Το πλεονέκτημά της σε σχέση με την Ευρώπη είναι ότι η γηραιά ήπειρος αποφεύγει οποιαδήποτε ανάμειξη σε κρίσεις και ακολουθεί μια πολιτική κατευνασμού σε αντίθεση με την Τουρκία που μπαίνει εύκολα στη φωτιά αρκεί να της αποφέρει κέρδη. Και σε μια ασταθή περιοχή όπου η ρευστότητα και οι ένοπλες διαμάχες είναι-και θα παραμείνουν για αρκετά χρόνια- το κύριο χαρακτηριστικό, το πλεονέκτημα το έχει αυτός που αναμειγνύεται, όχι αυτός που, απλώς, προσφέρει, όσο ακόμη μπορεί, χρήματα. Το διακύβευμα είναι η κυριαρχία και αυτή επιτυγχάνεται με την προβολή σκληρής ισχύος. Παράλληλα, όμως, η Τουρκία λειτουργεί και σε άλλα επίπεδα. Υπερθεματίζει υπέρ της Χαμάς αλλά στέλνει πληθώρα πλοίων στο Ισραήλ με περιεχόμενο που το διευκολύνουν στον πόλεμο που διεξάγει. Απέτυχε στην προσπάθειά της να διαδραματίσει διαμεσολαβητικό ρόλο επειδή δεν το επιθυμούσε η Χαμάς και όχι το Ισραήλ. Η οικονομία της περνά κρίση αλλά έχει τις δυνατότητες να ανακάμψει διότι έχει και βάση και προσανατολισμό. Πουλά drones στην Ουκρανία αλλά, παράλληλα, αποτελεί χώρα που διευκολύνει και τις εξαγωγές της Ρωσίας και τις εισαγωγές της. Δεν είναι τυχαίο που τόσες πολλές ευρωπαϊκές εταιρείες έχουν εγκατασταθεί στην Τουρκία για να παρακάμψουν τις κυρώσεις της ΕΕ στη Ρωσία και πολλές από αυτές είναι γερμανικές. Όταν ο Ερντογάν προκαλεί το Βερολίνο δεν υπολογίζει, μόνο, το μεταναστευτικό χαρτί που κρατά.
Τόσο η Τουρκία όσο και το Ιράν δεν θέλουν την παρουσία ούτε των ΗΠΑ ούτε της Ευρώπης στην περιοχή διότι και οι δύο διεκδικούν τον έλεγχό της.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η πρώτη προϋπόθεση που θέτει ο Ερντογάν στα ελληνοτουρκικά είναι «να τα βρούμε οι δύο χώρες μεταξύ μας». Γνωρίζει πως αν αποκλείσει την ανάμιξη των ΗΠΑ και της Ε.Ε. στον ελληνοτουρκικό διάλογο που άρχισε και συνεχίζει η κυβέρνηση παρά τις αντιρρήσεις στελεχών της όπως οι πρώην πρωθυπουργοί και πρόεδροι της ΝΔ Κ. Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς, αργά ή γρήγορα θα πετύχει σε μεγάλο βαθμό την δορυφοροποίηση της Ελλάδας. Η ανάμιξη άλλων θα δυσχεράνει την προσπάθειά της.
Αυτή είναι η μια διάσταση του περιβάλλοντος χώρου πριν την ελληνοτουρκική συνάντηση στην Αθήνα στις 7 Δεκεμβρίου.
Η άλλη είναι η παρακμή της Δύσης που προαναφέραμε. Το συγκριτικό πλεονέκτημα της Δύσης ήταν η ανεπτυγμένη τεχνολογία της και οι αποικίες τις οποίες εκμεταλλευόταν. Η εποχή της αποικιοκρατίας παρήλθε και η τεχνολογία δεν αποτελεί προνόμιο μόνο της Δύσης. Όσο περνά ο καιρός και άλλες δυνάμεις αποκτούν την τεχνογνωσία που χρειάζεται για να καταστούν παγκόσμιοι πόλοι. Η Ευρώπη χάνει σιγά σιγά την τεχνολογική πρωτοπορία που την καθιστούσε ισχυρή οικονομικά αλλά και λόγω της εξάρτησής της από τις ΗΠΑ, οι οποίες έχουν εισέλθει σε έναν φαύλο κύκλο αντιπαράθεσης με την Κίνα, αδυνατεί να διαμορφώσει δική της πολιτική προς το Πεκίνο. Το αποτέλεσμα είναι μια Ευρώπη γεωπολιτικά απούσα, οικονομικά σε κρίση και πολιτικά εξαρτημένη, απολύτως, από την Ουάσιγκτον. Μια Ευρώπη στην οποία το μεταναστευτικό αναδεικνύεται σε κυρίαρχο ζήτημα και προκαλεί την ανάδειξη δυνάμεων που και το 1919 προκάλεσαν τον Όσβαλντ Σπέγκλερ να γράψει το περίφημο βιβλίο του «η παρακμή της Δύσης».
Από μια τέτοια Ευρώπη με εσωτερικούς πολιτικούς κλυδωνισμούς και έντονες διαιρέσεις η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει σοβαρές και αποτελεσματικές παρεμβάσεις σε ζητήματα που την απασχολούν και από αυτής της πλευράς είναι χαρακτηριστική η περίπτωση Μπελέρη όπου δοκιμάζεται η πολιτική της Αθήνας προς την Αλβανία. Είναι ασαφές αν και πότε θα χρησιμοποιήσει η ελληνική κυβέρνηση το δικαίωμα που έχει για να πιέσει τα Τίρανα αλλά προς το παρόν, η Ελλάδα συμφώνησε στην έναρξη διαπραγματεύσεων 5 κεφαλαίων για την ένταξη της Αλβανίας στην ΕΕ. Συμφώνησε στην αποστολή σχετικής επιστολής της ΕΕ στα Τίρανα που συζητήθηκε την Τετάρτη στην Επιτροπή Μονίμων Αντιπροσώπων, στέλνοντας, έτσι, λάθος μηνύματα. Εκτός και αν ακολουθήσει η απελευθέρωση Μπελέρη, μια στημένη υπόθεση από τον Ράμα για να αποφύγει την απώλεια ελέγχου της Χιμάρας, μιας περιοχής όπου υπάρχουν πολλοί σκελετοί στην δημοτική ντουλάπα.
Όταν την Αλβανία δεν μπορεί να αντιμετωπίσει η Αθήνα με το πλεονέκτημα της συμμετοχής στην Ε.Ε. πόσο μάλλον θα μπορέσει να το διαχειριστεί απέναντι σε μια Τουρκία που δεν διστάζει να αντιπαρατεθεί στις Βρυξέλλες με την αίσθηση ίσου προς ίσον.
Σε αυτήν την συγκυρία ο πρωθυπουργός πήγε στο Λονδίνο και είχε την γνωστή διένεξη με τον βρετανό ομόλογό του συσπειρώνοντας τον ελληνικό λαό. Τα Γλυπτά πήραν μεγαλύτερη δημοσιότητα από τα προβλήματα της χώρας με την Τουρκία. Είναι και αυτά ένα εργαλείο πολιτικής. Αλλά το ερώτημα που αναδύεται είναι: Έχει η Αθήνα πολιτική; Γιατί δεν φαίνεται στις κινήσεις της. Πηγή
https://ellas2.wordpress.com/
Το βρήκα στο: https://vequinox.wordpress.com/
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής φεύγει σαν κλέφτης από την Ελλάδα. Γιατί; Ήθελε να τον «σκοτώσει» η Φρειδερίκη; Φοβόταν την Ένωση Κέντρου ή φρόντιζε την υστεροφημία του;
Έχουν περάσει ακριβώς 60 χρόνια, από τότε που- ουσιαστικά- διέφυγε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής από την Ελλάδα στο Παρίσι. Ήταν μια μέρα σαν σήμερα, 9 Δεκεμβρίου του 1963, όταν συνέβη το απρόσμενο γεγονός. Ο Καραμανλής έφυγε σαν κλέφτης. Τι φοβόταν;
Ένα μήνα μετά το σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης της Ένωσης Κέντρου και πριν αρχίσει τις εργασίες της η νέα Βουλή, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αρχηγός της ΕΡΕ, εγκατέλειψε αιφνιδιαστικά- μεσημέρι Δευτέρας 9 Δεκεμβρίου του 1963- την Ελλάδα και αποχώρησε της πολιτικής ζωής του τόπου· προσωρινά, όπως αποδείχθηκε από την μετέπειτα πορεία του.
Ο Καραμανλής έφυγε, αφού είχε ορίσει ως αρχηγό του κόμματος τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο. Την επομένη της αναχωρήσεως του Καραμανλή, θα δημοσιευθεί στον Τύπο επιστολή του απευθυνόμενη στα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΕΡΕ με την οποία εξηγούσε τους λόγους οι οποίοι είχαν υπαγορεύσει την απόφασή του να παραιτηθεί από την ηγεσία του κόμματος και να αποσυρθεί από την πολιτική.Γράφει ο Σπύρος Μαρκεζίνης: «Φαίνεται ότι η προοπτική να μεταστεί στην Αντιπολίτευση πρέπει να επηρέασε ουσιωδώς την απόφασή του. Το γεγονός εξάλλου ότι ο βασιλεύς ήταν βαρύτατα ασθενής, καθιστούσε περισσότερο ζοφερή την προοπτική της συνεργασίας του με τον νέο βασιλέα, τελούντα υπό την απόλυτη επιρροή της βασιλίσσης Φρειδερίκης, με την οποία οι δεσμοί του είχαν διαρραγεί οριστικά. Κατεχόμενος, τέλος, από απαισιοδοξία ως προς το αποτέλεσμα των νέων εκλογών και από χαρακτήρος αποφεύγων τον σκληρόν αγώνα, δεν είχε διάθεση να υπηρετήσει τον ρόλο του αρχηγού της Αντιπολιτεύσεως και επέλεξε την αποχώρηση. Είναι προφανές ότι, αν είχε παραμείνει, θα είχαν πιθανότατα αποφευχθεί όσα εν συνεχεία συνέβησαν με την Αποστασία και τις βαρύτατες για το έθνος συνέπειες».
Την επομένη της αναχώρησης του αρχηγού της ΕΡΕ η εφημερίδα «Ελευθερία» του Πάνου Κόκκα (Σημαία του Ανένδοτου και δεκανίκι των Αποστατών) κυκλοφόρησε με βασικό τίτλο: «Ο κ. Καραμανλής ώχετο απιών», δηλαδή ο Καραμανλής πήρε δρόμο! Και στο άρθρο που συνόδευε τον τίτλο ξεχώριζαν οι αράδες: ««Εξήλθε χθες του δημοσίου βίου από την θύραν της υπηρεσίας όπως ακριβώς είχε εισέλθη»…
Γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδης: Τον Ιούνιο του 1963, στις 9 του μήνα, και 6 μήνες ακριβώς πριν από την «απόδραση» του, ο Καραμανλής είχε υποβάλει την παραίτησή του. Στην πραγματικότητα η Φρειδερίκη ήταν εκείνη που είχε αποπέμψει τον Πρωθυπουργό. Ο Καραμανλής δεν παραιτήθηκε, εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Γιατί; Ίσως διότι είχε πει εκείνο το ιστορικό με αφορμή τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη: «ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο;». Το μήνυμα που ήθελε να στείλει στην, εντελώς εξαχρειωμένη, βασίλισσα ήταν σαφές: «Σταμάτα να κυβερνάς αυτό τον τόπο παρέα με τα αποβράσματα». Η βασίλισσα όμως αντί να ακούσει τον Πρωθυπουργό, του έστειλε τους τέσσερις επιτελάρχες, που τον ενημέρωσαν ότι πληροφορήθηκαν (από πού;) τη διαφωνία Βασιλέως και Πρωθυπουργού και του συνιστούσαν να παραιτηθεί, προκειμένου να μην πάθει καμιά ζημιά ο Στρατός, που επιμένει να τον ελέγχει το «αλλοδαπό» Παλάτι, ως πιο αρμόδιο προφανώς για την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων.
»Λίγες μέρες νωρίτερα, ο Καραμανλής είχε ζητήσει από τον αρχηγό του ΓΕΣ στρατηγό Κωνσταντίνο Σακελλαρίου να κάνει κάποιες αλλαγές στην ανώτατη ηγεσία του στρατεύματος. Ο Σακελλαρίου ενημέρωσε (…κάρφωσε) στη βασίλισσα τα όσα συζήτησαν με τον Καραμανλή και η Φρειδερίκη εξεμάνη γιατί ζητούσε ο Πρωθυπουργός αλλαγές χωρίς την άδεια της. Και κάπως έτσι η καραμανλική οκταετία τερματίστηκε.
»Τον Ιούνιο του 1963, εννιά ημέρες μετά την παραίτηση του, ο Καραμανλής είχε φύγει στη Ζυρίχη για «προσωπικούς λόγους» αφού είχε μεταβιβάσει την αρχηγία του Κόμματός του σε τριμελή επιτροπή: Κανελλόπουλο Παπαληγούρα Ροδόπουλο». Και περάσανε νύχτες πολλές. Και στις εκλογές η ΕΡΕ δεν νίκησε.
Ο καθηγητής Ιστορίας του Μεταπολεμικού Κόσμου στο Τμήμα Ιστορίας – Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, κ. Ευάνθης Χατζηβασιλείου έγραφε στην «Καθημερινή» το 2016: «Ο κύριος γνώμονας των ενεργειών του Καραμανλή από τα τέλη του 1963 υπήρξε η εκτίμηση ότι έλειπαν οι προϋποθέσεις για τη δική του δραστηριοποίηση στο πολιτικό σκηνικό. Η συνταγματική αναθεώρηση είχε αναιρεθεί από μια περίεργη ανίερη συμμαχία του Στέμματος, του Κέντρου και της Αριστεράς. Και χωρίς αυτήν, δεν υπήρχαν οι δυνατότητες για δημιουργική πολιτική δράση, επομένως ο ίδιος δεν είχε ρόλο στο πολιτικό σκηνικό. Ο Καραμανλής επέβαλε στον εαυτό του την αποχώρηση και την αυτοεξορία, επειδή θεωρούσε ότι τίποτε δεν μπορούσε να γίνει χωρίς την αναμόρφωση και τον εκσυγχρονισμό του Συντάγματος του 1952, που είχε αποτελέσει προϊόν του εμφυλίου πολέμου· δεν θα γυρνούσε εάν δεν εξασφαλιζόταν αυτή η προϋπόθεση. Υπήρχε όμως και ένας ακόμη λόγος, εξίσου, αν όχι και πιο σημαντικός.
»Η αποχώρηση του Καραμανλή από την Ελλάδα, τον Δεκέμβριο του 1963, υπαγορεύθηκε και από τη θεμελιώδη αντίληψή του, διαμορφωμένη ήδη από τον Μεσοπόλεμο, για την ανάγκη αποφυγής ενός νέου εθνικού διχασμού. Ο Καραμανλής ανατράπηκε από τα Ανάκτορα τον Ιούνιο του 1963. Επιπλέον, τα Ανάκτορα του αρνήθηκαν τη διάλυση της Βουλής και τη διενέργεια εκλογών, παρά το γεγονός ότι διέθετε την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Με απλά λόγια, από τη στιγμή που τα Ανάκτορα είχαν παρέμβει για να ρίξουν τον Καραμανλή, ήταν φανερό ότι είχαν ίδιον συμφέρον να μην τον αφήσουν να επανέλθει στην αρχή. Επομένως, εάν ήθελε να μείνει και να συνεχίσει τον αγώνα, θα έπρεπε να συγκρουστεί με τον ανώτατο άρχοντα – να ξεκινήσει ένα καινούργιο 1915. Με άλλα λόγια, ο Καραμανλής δεν έφυγε από την Ελλάδα επειδή δείλιασε· έφυγε επειδή δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς».
Μια μέρα σαν σήμερα, 9 Δεκεμβρίου του 1970, ο Κωνσταντίνος Κραμανλής και η σύζυγός του Αμαλία Μεγαπάνου, (ανηψιά του Παναγιώτη Κανελλόπουλου), υπέβαλλαν αγωγή διαζυγίου σε γαλλικό δικαστήριο. Ο Καραμανλής όμως δεν διαζεύχτηκε ποτέ την πολιτική, την οποία θα τιμήσει από το 1974 μέχρι το 1980 ως Πρωθυπουργός και από το 1980 -1985 και 1990-1995 ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
«Εμένα θα μ’ αδικήσει η Ιστορία, γιατί δεν έκανα ούτε επαναστάσεις ούτε πολέμους», είχε πει ο Καραμανλής· δεν τον αδίκησε η Ιστορία!
https://www.ethnos.gr/
Πώς η ασθένεια που σκότωσε πολίτες και βασιλιάδες, τύφλωσε εκατομμύρια ανθρώπους, σημάδεψε τον Λίνκολν και τον Στάλιν, εξαφανίστηκε από τη Γη
Ήταν η ασθένεια που σκότωσε ανεξαιρέτως φτωχούς πολίτες και ισχυρούς βασιλιάδες, τύφλωσε εκατομμύρια ανθρώπους, σημάδεψε τον Αβραάμ Λίνκολν και τον Ιωσήφ Στάλιν και μια μέρα σαν σήμερα εξαφανίστηκε επίσημα από τη Γη.
Περίπου 10 χρόνια αφότου ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας άρχισε παγκόσμιο πρόγραμμα εμβολιασμού κατά της ευλογιάς, η ασθένεια, μια μέρα σαν σήμερα, 9 Δεκεμβρίου του 1979, κηρύχθηκε επίσημα εξαλειφθείσα! Και έναν χρόνο μετά, στις 8 Μαΐου του 1980, ο ΠΟΥ επιβεβαιώνει την οριστική εξάλειψη της ευλογιάς! Μέχρι σήμερα, η ευλογιά είναι η μοναδική νόσος του ανθρώπου που έχει εξαλειφθεί πλήρως.
Η ακριβής ημερομηνία εμφάνισης του ιού της ευλογιάς δεν έχει ακόμα διευκρινιστεί· πιθανολογείται ότι εξελίχθηκε από ιό που πρόσβαλλε τρωκτικά, μεταξύ 68.000 με 16.000 χρόνια πριν από την εποχή μας. Η ευλογιά, πιστεύεται ότι, άρχισε να προσβάλλει τον άνθρωπο περίπου το 10.000 π.Χ.. Η πρώτη φυσική απόδειξη της ύπαρξής της ευλογιάς είναι - ίσως - τα φλυκταινώδη εξανθήματα που παρατηρήθηκαν στο μουμιοποιημένο σώμα του Φαραώ Ραμσή V της Αιγύπτου.Η ασθένεια προκαλούσε θάνατο σε περίπου 400.000 Ευρωπαίους κάθε χρόνο κατά το 18ο αιώνα. Η ευλογιά εντοπιζόταν κυρίως στα μικρά αιμοφόρα αγγεία του δέρματος, καθώς και του στόματος, αλλά και του λαιμού. Στο δέρμα προκαλούσε χαρακτηριστικά ερυθηματώδη εξανθήματα και αργότερα φουσκάλες γεμάτες υγρό. Ο ιός V. major προκαλούσε πιο σοβαρή μορφή της νόσου και είχε συνολικό ποσοστό θνησιμότητας 30-35%. Ο V. minor προκαλούσε μια πιο ήπια μορφή ευλογιάς, που σκότωνε περίπου το 1% των προσβαλλόμενων.
Η ευλογιά ήταν υπεύθυνη για το ένα τρίτο του συνόλου των τυφλώσεων ανθρώπων παγκοσμίως. Ένα ποσοστό ανάμεσα στο 20-60% όσων προσβάλλονταν - και πάνω από το 80% των παιδιών - πέθαιναν.
Στην Ευρώπη, μια σειρά από χώρες είχαν εξαλείψει την ευλογιά ήδη από το 1900 και το 1914 η επιπτώσεις της στις βιομηχανικές χώρες ήταν σε χαμηλά επίπεδα. Η Σομαλία, η Αιθιοπία και η Κένυα ήταν οι τελευταίες χώρες στον κόσμο που κατέγραψαν σοβαρά κρούσματα ευλογιάς. Δύο από τα τελευταία κρούσματα ευλογιάς στον κόσμο (το ένα μάλιστα θανατηφόρο) καταγράφηκαν στο Μπέρμιγχαμ, στο Ηνωμένο Βασίλειο, το 1978.
Η παγκόσμια εξάλειψη της ευλογιάς πιστοποιήθηκε από μια επιτροπή διακεκριμένων επιστημόνων, στις 9 Δεκεμβρίου του 1979 και στη συνέχεια εγκρίθηκε από την Παγκόσμια Συνέλευση Υγείας στις 8 Μαΐου του 1980.
Συγγένεια
Φτάσαμε σιγά σιγά στο στούντιο του χορευτή:
οπαλίνα μουσική, απομονωμένη έμπνευση, ατμόσφαιρα.
Τα βήματά του έγραφαν περιγράμματα, τα χέρια του άλλαξαν
ελλειπτικές γραμμές από μακρινές χώρες. στους συνεσταλμένους
όνειρο ήταν επικεφαλής, ο χορευτής, με το περίεργο
χαμόγελο, η αξία της ζωής δεν εξηγείται ποτέ στη χημεία.
δύο φρύδια ανασηκωμένα σε συμφωνία με τον ουράνιο
βιολοντσέλο, λεπτά πόδια που δημιούργησαν το αιώνιο αίνιγμα του
που είχαμε προσπαθήσει τόσα πολλά να αποκρυπτογραφήσουμε, αλλά χρόνια
αργότερα καταλάβαμε ότι δεν ήταν τόσο σημαντικό.
Θαύμαζε τις κινήσεις του χορευτή
στον αέρα και ο αναστεναγμός του αέρα γύρω από τον χορευτή
σώμα και προκάλεσε δύο Μούσες, μία για τον χορευτή
το άλλο για το Übermensch ο χορευτής ήταν.
Τέλεια η Αθήνα χωρίς τους Αθηναίους, σύμφωνα με έρευνα Φανταστική είναι η Αθήνα αρκεί να μην έχει Αθηναίους, όπως προκύπτει από έρευνα που...
