Ο κρυφός έρωτας του βασιλιά Κωνσταντίνου, το πάθος του Πλαστήρα, οι φήμες για τον βασιλιά Παύλο, το μυστικό του λόρδου Βύρωνα
Εκπληκτικά ιστορικά γεγονότα / ethnos.gr
Γνωρίζατε ότι ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α’ ήταν τρελά ερωτευμένος με μια κόμισσα; Ότι ο Νικόλαος Πλαστήρας είχε πάθος με τα μέντιουμ; Ότι ο βασιλιάς Πάυλος είχε ομοφυλοφιλικέςσχέσεις σύμφωνα με τον διάσημο αμερικανό συγγραφέα Τρούμαν Καπότε; Πως ο λόρδος Βύρωνας αποκάλυψε ένα... υπερμεγέθες προσωπικό μυστικό μέσα από τον τάφο του; Όχι;
Όπως λέει και το απόφθεγμα που χρησιμοποιείται συχνά: «Όσοι δεν γνωρίζουν την Ιστορίαείναι καταδικασμένοι να την ξαναζήσουν», ή κάτι τέτοιο... Ναι, είναι σημαντικό να μελετάει κάποιος την ιστορία του τόπου του, την πολιτική, τη στρατιωτική, την πολιτισμική.
Και είναι ενδιαφέρον στο να μην στέκεται μόνο στα μεγάλα ονόματα και τις βασικές ημερομηνίες, αλλά και στις λεπτομέρειες, που πάνω τους πατούν και στηρίζονται τα οικοδομήματα των σπουδαίων γεγονότων. Αυτά τα μικρά, εκπληκτικά σπαράγματα Ιστορίας είναι ίσως τα πιο θεμελιώδη κομμάτια που άλλαξαν την πορεία καταστάσεων, πολλές φορές… Μπορεί και όχι. Σίγουρα είναι τα πιο διασκεδαστικά, όμως…
Ο Προικισμένος λόρδος Βύρων εντυπωσιάζει τους… τυμβωρύχους
Ο τάφος του λόρδου ΒύρωναΠέθανε λοιπόν ο λόρδος Βύρων και το θέμα που προέκυψε ήταν, το πού θα ταφεί το σώμα του· χρειάστηκε χρόνος πολύς μέχρι να αποφασιστεί ότι η σορός του θα επέστρεφε στην Αγγλία. Εκεί ενταφιάστηκε στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής στο Nottinghamshire. Και τα χρόνια γίνανε λείψανα, αλλά ο λόρδος Βύρων, που είχε ταριχευθεί, παρέμενε σχεδόν αναλοίωτος από την επέλαση των καιρών…
Κάποτε γεννήθηκαν διαφωνίες σχετικά με την πραγματική τοποθεσία που τάφηκε η σορός του λόρδου Βύρωνα. Μεταξύ 1887 και 1888, υπήρχε ένα έργο αποκατάστασης στην εκκλησία της Αγίας Μαρίας Μαγδαληνής, που προκάλεσε ανησυχίες ότι ο τάφος του λόρδου θα μπορούσε να είχε καταστραφεί ή να είχε παραβιαστεί. Το 1938,ο αιδεσιμότατος Κάνον Μπάρμπερ (ο εφημέριος της ενορίας Hucknall) είχε τις δικές του ανησυχίες και ήθελε να ανοίξει την κρύπτη όπου αναπαυόταν ο λόρδος Μπάιρον για να «ξεκαθαρίσει όλες τις αμφιβολίες σχετικά με τον τόπο ταφής του ποιητή και να συντάξει ένα αρχείο με το περιεχόμενο του τάφου».
Να σημειώσουμε εδώ ότι ένας αστικός μύθος – κουτσομπολιό υποστήριζε ότι ο λόρδος Βύρων αναπαύθηκε στο φέρετρό του έχοντας ευμεγέθη στύση. Αυτός αποδέιχτηκε ένας υπερβολικός μύθος, μια ακριτομυθία, αλλά μην βιαστείτε να καγχάσετε. Τελικά, ο αιδεσιμότατος Μπάρμπερ άνοιξε το φέρετρο του λόρδου Βύρωνα στα μέσα του 20ου αιώνα· μπόρεσε «να δει το σώμα του, που ήταν σε εξαιρετική κατάσταση από τη συντήρηση που είχε προηγηθεί της ταφής· δεν είχε υποστεί αποσύνθεση και το κεφάλι, ο κορμός και τα άκρα ήταν αρκετά συμπαγή. Τα μόνα μέρη που είχαν αποστεωθεί ήταν τα χέρια και τα πόδια, αν και το δεξί του πόδι δεν φαινόταν πάνω από το φέρετρο. Τα μαλλιά στο κεφάλι - αν και γκρίζα - το σώμα και τα άκρα του ήταν άθικτα», ανέφερε ο αιδεσιμότατος Μπάρμπερ.
Ωραίος σαν Έλληνας...Χρόνια μετά το άνοιγμα του τάφου από τον αιδεσιμότατο Μπάρμπερ, εκεί κάπου στη 10ετία του '60, o Εφημέριος της εκκλησίας Άρνολντ Χούλντσγουορθ άνοιξε ξανά τον τάφο του λόρδου Βύρωνα με δυο εργάτες. Ο Άρνολντ Χουλντσγουορθ παραχώρησε αργότερα συνέντευξη στην εφημερίδα «Sheffield Star» και περιέγραψε σε ποια κατάσταση βρισκόταν το σώμα του λόρδου Βύρωνα: «Τα χέρια και από τα γόνατα και κάτω είχε λιώσει, αλλά όλα τα υπόλοιπα ήταν σε πολύ καλή κατάσταση. Φαινόταν πως ήταν όμορφος άντρας που είχε λίγο περιττό βάρος και φαλάκρα. Ήταν σχεδόν γυμνός...». Στη συνέχεια, ο Άρνολντ Χούλντσγουορθ περιέγραψε ένα πολύ ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του Λόρδου Βύρωνα. Είπε: «Κοίτα, έχω πάει στο στρατό, έχω πάει σε δημόσια λουτρά, έχω δει άντρες γυμνούς, αλλά ποτέ δεν είδα κάτι σαν αυτό…».
Και βραδύγλωσσος και χαμηλής νοημοσύνης!Ο βασιλιάς Όθων είχε άλλα όνειρα πριν καθίσει στον θρόνο της Ελλάδας…
ΗΣυνθήκη του Λονδίνου (1832) υποχρέωνε την Ελλάδα να αποδεχτεί την απόλυτη κυριαρχία του πρίγκιπα Φρειδερίκου Όθωνα της Βαυαρίας με τον τίτλο «Βασιλεύς της Ελλάδος»! Ποιος όμως ήταν ο Όθων, που εστάλη σαν δέμα από τις Μεγάλες Δυνάμεις στη χώρα που άνθισε λαμπρός πολιτισμός, γεννήθηκε η δημοκρατία, η φιλοσοφία, οι τέχνες; Ο Όθων ήταν ένας έφηβος ηλικίας 17 χρονών, 10 μηνών και 5 ημερών με μειωμένη «νοημοσύνη και αντίληψη», βαρήκοος και βραδύγλωσσος. Ο πατέρας του, βασιλιάς της Βαυαρίας Λουδοβίκος Α΄ , τον προόριζε για εκκλησιαστική σταδιοδρομία, αφού από μικρός είχε δείξει ότι ήταν υπερβολικά θρησκόληπτος και το γεγονός ότι είχε επίσης ασθενική κράση και επισφαλή υγεία τον οδηγούσε πιο κοντά στην Εκκλησία… Μέχρι που παρουσιάστηκε η ευκαιρία της Ελλάδας!
Οι Τούρκοι έφυγαν από την Ακρόπολη μετά την άφιξη του Όθωνα!
Αν και η Ελληνική Επανάσταση είχε επικρατήσει ολοκληρωτικά σε Πελοπόννησοκαι Στερεά Ελλάδα και η Συνθήκη του Λονδίνου υποχρέωνε από το 1827 στον σουλτάνο να παραχωρήσει ανεξαρτησία στους Έλληνες , η τούρκικη φρουρά έφυγε από τον Ιερό βράχο της Ακρόποληςτον Μάρτιο του 1833!
Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια και την αναταραχή που επικράτησε, στις 29 Απριλίου 1832 υπογράφηκε Συνθήκη από τους πληρεξούσιους των Μεγάλων Δυνάμεων και της Βαυαρίας με την οποία οριστικοποιήθηκε η αναγόρευση του Όθωνα ως «Βασιλέως της Ελλάδος» και το νέο ελληνικό κράτος ονομάστηκε «Βασίλειον της Ελλάδος». Οι Τούρκοι, στο μεταξύ, παρέμεναν εντός Ακροπόλεως!
Η Ακρόπολις και το Θησείο στις αρχές του 1830Ο διοικητής της οθωμανικής φρουράς της Ακροπόλεως, Οσμάν εφέντης, παρέδωσε την Αθήνα στους Βαυαρούς και αποχώρησε με τους υπόλοιπους Τούρκους τον Μάρτιο του 1933! Στις 31 Μαρτίου έφτασε το σουλτανικό διάταγμα στον Οσμάν αγά με το οποίο διατασσόταν να παραδώσει την Ακρόπολη στους Βαυαρούς επικεφαλής των οποίων ήταν ο ταγματάρχης Πάλιγκεν. Άγημα έφτασε στην Ακρόπολη και οι Βαυαροί είδαν τους άνδρες της φρουράς της: «… τα ενδύματά των ήταν άθλια και τετριμμένα, οι ίδιοι έφεραν μακρά ισπανικά τυφέκια και πλατείας μάχαιρας».
Το βράδυ οι Βαυαροί κατασκήνωσαν στην Ακρόπολη. Έτσι στις 31 Μαρτίου 1833 αποχώρησαν και οι τελευταίοι Τούρκοι από την Αθήνα. Στην Ακρόπολη ήταν υψωμένη ως τότε η σημαία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Την επόμενη μέρα, ένας χιώτης ναυτικός που συνοδευόταν από τον γιο του έφτασε στην Ακρόπολη με μια «ελληνική παντιέρα» από το πλοίο του, που είχε «δέσει» στον Πειραιά και ζήτησε από τους Βαυαρούς να υψωθεί εκεί η σημαία του. Το αίτημα του «καπετάν Δημήτρη» έγινε δεκτό και η ελληνική σημαία υψώθηκε σε ένα πρόχειρο ιστό. Η πρώτη καμπάνα που ήχησε, χαρμόσυνα μετά την έπαρση ελληνικής σημαίας στον Ιερό Βράχο, ήταν αυτή του Αγίου Νικολάου Ραγκαβά, που βρίσκεται στα ριζά της Ακρόπολης επί της οδού Πρυτανείου.
Ο βασιλιάς ΚωνσταντίνοςΒασιλιάς Κωνσταντίνος: χρηματόδουλος, άθλιος ρατσιστής και παράφορα ερωτευμένος
Ο Κωνσταντίνος, όταν ήταν ακόμη Διάδοχος, γνώρισε την κόμισσα Πάολα φον Οστχάιμ τον Ιούνιο του 1912 στην Αθήνα, στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρετανία», σε δείπνο. Τρεις εβδομάδες αργότερα, ταξίδεψε στο γαλλικό κοσμικό θέρετρο Ντοβίλ για να συναντήσει την Πάολα και πέρασε δυο μέρες μαζί της, πριν πάει στην Αγγλία για να συναντήσει τη σύζυγό του Σοφία και τις κόρες τους.
Ο Κωνσταντίνος - λέγεται ότι - δεν είχε το μυαλό του σε τίποτα άλλο παρά στην Πάολα. Τον κρυφό αυτό έρωτα αποκαλύπτουν 100 επιστολές που είχε στείλει ο Κωνσταντίνος στην Πάολα, τα χειρόγραφα των οποίων βρίσκονται στο Ιστορικό Αρχείο του υπουργείου των Εξωτερικών της Γερμανίας στο Βερολίνο. Βαλκανικοί πόλεμοι, δολοφονία του βασιλέως Γεωργίου, Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, Εθνικός Διχασμός, Μικρασιατική Εκστρατεία και Καταστροφή, δύο εξορίες της βασιλικής οικογένειας και ανάμεσα σε όλα αυτά ο Κωνσταντίνος – βασιλιάς πλέον - και η ερωμένη του Πάολα!
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το στρατιωτικό κίνημα Πλαστήρα-Γονατά και την παραίτηση του, ο Κωνσταντίνος εγκαταστάθηκε με τους δικούς του στο Παλέρμο. Από εκεί ταξίδεψε στη Βόρεια Ιταλία για να επισκεφθεί την Πάολα στο πατρικό της, στο Sarmato, κοντά στην Piacenza. Είχαν να ιδωθούν εννέα χρόνια, από το 1913. Έπειτα της έγραψε περνώντας από τη Φλωρεντία και μετά την επιστροφή του στο Παλέρμο της έστειλε επιστολές ακόμα τρεις φορές. Το τελευταίο γράμμα του, όπου της έλεγε ότι σχεδίαζε να εγκατασταθεί με την οικογένειά του στη Φλωρεντία για να μπορεί να την επισκέπτεται τακτικά, η Πάολα το έλαβε μετά τον θάνατό του στις 11 Ιανουαρίου 1923…
Η ΠάολαΣε μια από τις επιστολές του ο Κωνσταντίνος αποκαλύπτει και μια άλλη πτυχή του χαρακτήρα του, τον ρατσισμό: Στην επιστολή του σχολιάζει με άθλιες λέξεις τους Σενεγαλέζους, τα αφρικανικά αποικιακά στρατεύματα που χρησιμοποίησαν οι Γάλλοι και ως στρατό κατοχής στην Ελλάδα το 1915-17: «Εδώ και τρεις μέρες έχουμε κάμποσους Σενεγαλέζους νέγρους εδώ, άλλη μια ευγενική φροντίδα εκ μέρους της Αντάντ. Όταν βγαίνουν έξω, όλα τα χαμίνια του δρόμου τους παίρνουν στο κατόπι. Θα μπορούσαν να τους είχαν στείλει σε κάποιο ζωολογικό κήπο. Αυτοί οι ατυχείς νέγροι υποφέρουν φοβερά από το κρύο και τα πρόσωπά τους γίνονται γκριζοπράσινα. Φαίνεται ότι νιώθουν σαν να βρίσκονται στον Βόρειο Πόλο. Τι κάνει η Εταιρεία για την Πρόληψη της Σκληρότητας στα Ζώα (Society for the Prevention of Cruelty to Animals);»…
Επίσης ο βασιλιάς Κωνσταντίνος ήταν άμετρα φιλοχρήματος. Διαβάστε: Όταν ο Κωνσταντίνος κηρύχτηκε έκπτωτος, ο πρωθυπουργός Αλέξανδρος Ζαΐμης του εξασφάλισε χορηγία 1, 5 εκατ. γαλλικών φράγκων εφ’ όρου ζωής! Όταν επέστρεψε από την εξορία, ο Κωνσταντίνος, ο πρωθυπουργός Δημήτριος Γούναρης έδωσε σε όλη τη βασιλική οικογένεια ως αποζημίωση περίπου 300 εκατ. δραχμές. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του ποσού, να σημειωθεί ότι η ισοτιμία λίρας Αγγλίας με δραχμή ήταν 23 δρχ.! Και κάτι τελευταίο: Όταν επρόκειτο να φύγει από την Ελλάδα, ως έκπτωτος μονάρχης, ο Κωνσταντίνος, πίεσε φορτικά τον Νικόλαο Πλαστήρα και του πήρε 10.000 χρυσές λίρες Αγγλίας, σε μια εποχή που η Ελλάδα είχε ανάγκη και τη δεκάρα για να θρέψει τους χιλιάδες πρόσφυγες που κατέφθαναν από τη Μικρασία!
Ο πρωθυπουργός Κορυζής αυτοκτόνησε με δύο σφαίρες!
Στις 18 Απριλίου του 1941, δώδεκα ημέρες μετά την έναρξη της γερμανικής εισβολής, και ενώ μαίνονταν οι μάχες, ο πρωθυπουργός που είχε αντικαταστήσει τον αποθανόντα Ιωάννη Μεταξά, Αλέξανδος Κορυζής συμμετείχε σε συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου· ακολούθησε ιδιαίτερη συνομιλία με τον βασιλιά Γεώργιο Β’. Το τι ειπώθηκε ακριβώς σ' αυτή τη συνομιλία δεν έγινε ποτέ γνωστό, αν και εικάζεται ότι οι δύο άνδρες μπορεί να διαφώνησαν ως προς την συνέχιση του αγώνα με ενδεχόμενη μετακίνηση της ελληνικής κυβέρνησης στην Κρήτη, ή την Κύπρο. Ο Κοριζής - λέγεται ότι - εξήλθε συντετριμμένος από τη συνάντησή. Ο Γεώργιος έστειλε τον διάδοχο Παύλο στην οικία του πρωθυπουργού, ανησυχώντας για την αντίδρασή του μετά τη συνομιλία τους. Φθάνοντας ο Παύλος και ενώ μιλούσε στην είσοδο της πρωθυπουργικής κατοικίας με την σύζυγο του Κοριζή, ακούστηκαν δύο πυροβολισμοί.
Ο Κορυζής είχε αυτοκτονήσει με δύο σφαίρες στην καρδιακή χώρα! Οι περιστάσεις του θανάτου έχουν οδηγήσει σε αμφισβήτηση της εκδοχής της αυτοκτονίας, όπως το ότι ενώ ήταν δεξιόχειρας χρησιμοποίησε το αριστερό για να αυτοπυροβοληθεί δύο φορές στην καρδιά. Δεν έχει υπάρξει επίσημη γραπτή νεκροψία για τα ακριβή αίτια του θανάτου!
Ο νεαρός Παύλος με την πριγκίπισσα ΕιρήνηΟ βασιλιάς Παύλος ήταν αμφιφυλόφιλος;
Ο διάσημος αμερικανός συγγραφέας Τρούμαν Καπότε είχε γράψει στο βιβλίο του «Όταν οι προσευχές εισακούονται» (εκδ. Καστανιώτη - 2005) που κυκλοφόρησε το 1987, ότι ο πρίγκιπας και κατοπινός βασιλιάς Παύλος, είχε μακρόχρονη ομοφυλοφιλική σχέση μ’ έναν από τους ήρωες του συγγραφέα, τον «Ντένι», έναν γάλλο ηθοποιό και εκδιδόμενο σε άνδρες και γυναίκες. Γράφει μάλιστα ότι σφράγισαν τον έρωτά τους στη Βιέννη με δερματοστιξία, ένα μικρό τατουάζ γαλάζιου εμβλήματος, πάνω από το μέρος της καρδιάς, που όπως εικάζεται ήταν η ελληνική σημαία. Ο «Ντένι», ο ήρωας του Καπότε ονομαζόταν στην πραγματικότητα Denham Fouts και φέρεται να ήταν εραστής πολλών σημαντικών προσωπικοτήτων, εκτός του πρίγκιπα Παύλου της Ελλάδας. Είχε σχέση και με τον διάσημο γάλλο ηθοποιό Ζαν Μαρέ (εραστή του Ζαν Κοκτό). Ο Κρίστοφερ Ίσεργουντ, αγγλοαμερικανός μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και σεναριογράφος περιέγραφε ως μυθική φιγούρα τον Ντέναμ Φόουτς λέγοντας ότι ήταν: «η πιο ακριβή αρσενική πόρνη στον κόσμο». Και ο Καπότε τον θεωρούσε το «καλύτερα διατηρημένο αγόρι στον κόσμο»… Για να λέμε και τα πράγματα όπως έχουν: Πριν από το γάμο του, ο Παύλος φέρεται να είχε προσκαλέσει τον ομοφυλόφιλο Ντέναμ Φόουτς, σε μια κρουαζιέρα στο Αιγαίο και πολλοί είπαν ότι ήταν εραστές. Ωστόσο, ο φίλος του Ντέναμ Φόουτς, Τζον Γκούντγουιν , είχε πει κάποτε ότι ο Φόουτς συχνά έφτιαχνε ιστορίες για τη ζωή του, που ήταν ευφάνταστα παραμύθια. Η κριτικός λογοτεχνίας Κάθριν Μπάκνελ πίστευε ότι πολλές από τις ιστορίες για αυτόν ήταν μύθοι. Συνεπώς...
Μαύρος Καβαλάρης, αλλά...Ο Νικόλαος Πλαστήρας ήταν θαμώνας των μέντιουμ
Ο Μαύρος Καβαλάρης που τρόμαζε τους Τούρκους στη Μικρασία, πολλά χρόνια μετά κάλπασε στα πολιτικά δρώμενα της χώρας. Ο Νικόλαος Πλαστήρας πίστευε βαθύτατα στον πνευματισμό και πάντα συμβουλευόταν μια καφετζού όταν επρόκειτο να πάρει αποφάσεις! Το 1952 ο Πλαστήρας ήταν πρωθυπουργός της κεντρώας μετεμφυλιακής κυβέρνησης συνεργασίας που πάσχιζε να οδηγήσει την Ελλάδα στην εθνική συμφιλίωσης. Ο Παπάγος είχε δημιουργήσει το κόμμα Εθνικός Συναγερμός και με την βοήθεια του Παλατιού και των Αμερικανών προσπαθούσε να κυριαρχήσει. Ο Παπάγος ζητούσε εκλογές με πλειοψηφικό, ενώ οι εταίροι του Πλαστήρα, ζητούσαν απλή αναλογική· ο Πλαστήρας ήταν αναποφάσιστος. Σύμφωνα με την Ιστορία του Σπύρου Μαρκεζίνη, ο αμερικανός πρέσβης Τζον Πιουριφόι, γνωρίζοντας το πάθος του Πλαστήρα για τα μέντιουμ, το εκμεταλλεύτηκε κατάλληλα: Ο πρωθυπουργός εμπιστευόταν μια υπέργηρη καφεμάντισσα την οποία και συμβουλευόταν πριν από σοβαρές αποφάσεις.
Ο αμερικανός πρέσβης έστειλε ανθρώπους του και την υποχρέωσαν να πείσει τον Πλαστήρα ότι με την ενισχυμένη αναλογική θα νικούσε τον Παπάγο. Ο Πλαστήρας δέχτηκε την ενισχυμένη αναλογική. Στις εκλογές που ακολούθησαν ο Παπάγος κατέκτησε 240 από τις 300 έδρες της Βουλής, ενώ ο Πλαστήρας δεν εξελέγη ούτε βουλευτής.
Παρουσίαση βιβλίου:«Κορίτσια στο περιθώριο. Μαρτυρίες» της Μαρίας Φαφαλιού
(φωτογραφία: προσωπικό αρχείο)
Μ’ ένα χαρακτικό της Βάσως Κατράκη στο εξώφυλλο, κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες απ’ τις εκδόσεις «Αλεξάνδρεια», το νέο βιβλίο της Μαρίας Φαφαλιού, με τίτλο: «Κορίτσια στο περιθώριο. Μαρτυρίες». Είναι, στην ουσία, ο τρίτος τόμος μιας «τριλογίας» που ξεκίνησε μ’ αυτό το βιβλίο κι «ασχολείται με ένα θέμα διαχρονικό αλλά συνάμα ιδιαίτερα επίκαιρο», όπως εξηγεί η συγγραφέας στην εισαγωγή της: «Τη θέση των νεαρών κοριτσιών στην κοινωνία, το δικαίωμα να διαχειρίζονται τη ζωή τους, πόσο μάλλον το σώμα τους (…) Όπως λέει και ο τίτλος, το βιβλίο επικεντρώνεται στα κορίτσια που έζησαν/ζουν στις παρυφές της κοινωνίας, στο «περιθώριο». Κορίτσια κάποιες φορές έγκλειστα σε ιδρύματα, σχεδόν πάντοτε όμως – είτε βρίσκονται «μέσα» είτε «έξω» – πρόκειται για κορίτσια που παραμένουν έγκλειστα στο αδιέξοδο του να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να τη διαμορφώσουν όπως εκείνα ήθελαν. Κι εδώ έρχεται το μεγάλο στοίχημα: Να μετατραπούν τα «α-διέξοδα» σε «διεξόδους». Να αναζητηθούν λύσεις. Να φωτιστούν πτυχές αυτών των «α-διεξόδων.
Το βιβλίο τηρεί τη θέση του «κοινωνικού παρατηρητή», δίχως όμως αυτό να σημαίνει ότι τηρεί μια στάση παθητική. Τουναντίον. Σε κάθε σελίδα επιχειρείται να ακουστεί η φωνή των ίδιων των πρωταγωνιστριών στον αγώνα τους για την επιβίωση. «Αν θέλετε να βρείτε απαντήσεις», λέει εξάλλου μια κινέζικη παροιμία, «μη ρωτάτε τον σπουδασμένο άνθρωπο αλλά τον άνθρωπο που έχει προσωπική εμπειρία». Μαρτυρίες λοιπόν των κοριτσιών αυτών, μαρτυρίες των ανθρώπων που τα γνώρισαν και τα έζησαν από κοντά, επίσης φωτογραφίες, σκίτσα, ημερολόγια, αποκόμματα του Τύπου, επιστημονικές μελέτες, βουλεύματα της επίσημης Πολιτείας, συνθέτουν το πολύμορφο αυτό μωσαϊκό…» Ένα μωσαϊκό που αναπτύσσεται σε 5 κεφάλαια, ξεκινά απ’ το 19ο αιώνα και τα «Ορφανά του Αγώνα» και φτάνει ως τον 21ο.
Η εξαιρετική συγγραφέας, συνεπής κι αυτή τη φορά, μας κάνει κοινωνούς του τρόπου δουλειάς της, πριν δώσει το «λόγο» στις πρωταγωνίστριες αυτού του βιβλίου: ορφανά, νόθα, εγκαταλελειμμένα, φτωχά κορίτσια απ’ την επαρχία, απ’ τα νησιά κυρίως, που έγιναν με το όνειρο μιας καλύτερης ζωής ψυχοκόρες, υπηρέτριες, «δουλάκια», και κατέληξαν όντας άνεργες πια (ή και κακοποιημένες φριχτά, όπως η Σπυριδούλα που την «σιδέρωσαν» τ’ αφεντικά της) να κλέψουν, να συλληφθούν για αλητεία ή να γίνουν εκδιδόμενες, «παραστρατημένες», επομένως έπρεπε να κλειστούν, σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής, σε προνοιακά ιδρύματα, αναμορφωτήρια, φυλακές, ψυχιατρεία, κ.ο.κ. Αλλά και προσφυγοπούλες καθώς και παιδιά ποινικών κρατουμένων, κορίτσια που ήταν απλώς ανυπάκουα και το «έγκλημα» τους ήταν ότι ήθελαν να βγαίνουν, να έχουν ερωτικές σχέσεις κ.ο.κ, έζησαν σε τέτοιους χώρους. Έπαιξαν βέβαια το ρόλο τους και τα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα της κάθε εποχής, οι ηθικοί πανικοί, οι διαδεδομένες αντιλήψεις για το τι συνιστά «παραβατική», «αντικοινωνική» συμπεριφορά, «αναμόρφωση» κτλ.
Ο Γιώργος Μόσχος, νομικός και πρώην Συνήγορος του Παιδιού, σημειώνει στην αρχή του βιβλίου, αντί προλόγου: «Είναι μια μεγάλη αλήθεια ότι στην πρόσφατη ιστορία της χώρας μας, υπήρξε ένας σημαντικός αριθμός κοριτσιών φτωχότερων και πιο ευάλωτων κοινωνικών στρωμάτων, που θυματοποιήθηκαν διπλά. Αφενός από πρόσωπα, κυρίως άνδρες, που χρησιμοποίησαν την εξουσία τους για να τα εκμεταλλευτούν ποικιλόμορφα, δυστυχώς συχνά παρενοχλώντας ή κακοποιώντας τα και σεξουαλικά. Αφετέρου, από το ίδιο το δημόσιο σύστημα πρόνοιας και καταστολής, που αποδίδοντας τους ευθύνες για πράξεις «τους» ή για καταστάσεις στις οποίες είχαν εμπλακεί, τα τιμωρούσε με τα εργαλεία του κρατικού ελέγχου, μεταξύ των οποίων επιβάλλοντας την απομάκρυνσή τους από το -συχνά προβληματικό – οικογενειακό τους περιβάλλον, και περιορίζοντας τα σε ιδρύματα κάθε λογής, όπου όμως στερούνταν στοιχειώδεις ελευθερίες και δικαιώματά τους, χωρίς να υποστηρίζονται ουσιαστικά για μια ισορροπημένη προσωπική ανάπτυξη και ομαλή κοινωνική ένταξη…»
Το ταξικό ζήτημα κυριαρχεί, αναμφισβήτητα. Ελάχιστες ήταν οι εξαιρέσεις κοριτσιών από μεγαλοαστικά σπίτια (με πιο γνωστό παράδειγμα αυτό της Ματούλας που συνδέθηκε ερωτικά με τον ηθοποιό Ανδρέα Μπάρκουλη όντας ανήλικη), που κατέληξαν σε αναμορφωτήρια. Η συντριπτική πλειοψηφία προερχόταν από τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα κι έπρεπε να υπομείνει μια φρικτή καθημερινότητα σ’ αυτά τα ιδρύματα. Διάβασα μαρτυρίες που περιέγραφαν πρωινά στο Εμπειρίκειο Αναμορφωτήριο που αποτελούνταν από ένα σκέτο ποτήρι νερό και μία μόνο ελιά, για τα νερόβραστα μονίμως γεύματα, για τον άθλιο ρουχισμό, για το ξύλο και τις βρισιές και φυσικά για το απόλυτα ασφυκτικό επιτηρούμενο πρόγραμμα, χαρακτηριστικό των ολοπαγών ιδρυμάτων για να θυμηθούμε και τον Έρβινγκ Γκόφμαν.
Κι όταν τα κορίτσια εξεγείρονταν διαμαρτυρόμενα για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης, τα πράγματα γίνονταν ακόμη χειρότερα: «Μετά την εξέγερση οι αρμόδιοι του αναμορφωτηρίου έλαβαν αυστηρά μέτρα για να μην επαναληφθούν σύντομα παρόμοια γεγονότα. Ένα από αυτά τα μέτρα ήταν η απαγόρευση του επισκεπτηρίου στις κρατούμενες, καθώς και η μείωση στο ελάχιστο των ελεύθερων ωρών των κρατούμενων για να μην τους δοθεί η δυνατότητα κατάστρωσης σχεδίων αναταραχής».
Και τι απέμεινε να κάνουν έπειτα; Μα να προσπαθούν να το σκάνε απ’ την κόλαση τους: «Το έσκαγα και ας μην είχα που να πάω. Ο χρόνος μέσα σε αυτό το ευαγές ίδρυμα, χρόνος τους. Να διαφεντεύουν τον χρόνο μου, να μην έχω δικαίωμα ούτε στην ανάσα μου. Μα έμαθα να κλέβω. Να κλέβω χρόνο, να ελαχιστοποιώ τις ώρες του εγκλεισμού μου με τις ώρες της απόδρασης…» Κι οι αποδράσεις αυτές είχαν φυσικά συνέπειες κι οι «επιτήδειοι» παραμόνευαν τ’ απογοητευμένα κορίτσια που ήθελαν απεγνωσμένα να πιαστούν από μια ελπίδα, φρούδα τις περισσότερες φορές. Η πραγματικότητα ήταν συντριπτική κι έτσι κατέφευγαν συχνά και σε αυτοτραυματισμούς καθώς και σε χρήση ουσιών.
Τις τελευταίες δεκαετίες βέβαια άλλαξαν κάποια πράγματα, βελτιώθηκαν οι συνθήκες διαβίωσης, υπήρξαν και κορίτσια που κατάφεραν να ξεπεράσουν την κόλαση των ιδρυμάτων, αλλά και πάλι απομένουν πολλά να γίνουν, χρειάζεται πρόληψη κυρίως, χρειάζονται σύγχρονα αναμορφωτικά μέτρα, χρειάζονται όμως και συνακόλουθες κοινωνικοπολιτικές αλλαγές. Η παραβατικότητα (που χωράει σαν έννοια πολλή συζήτηση), δεν είναι ατομικό πρόβλημα. Πρόκειται για συνδυασμό ποικίλων παραγόντων.
Όταν το γονεϊκό περιβάλλον είναι ακατάλληλο, άστοργο, το κοινωνικό δεν προσφέρει καμία διέξοδο, οι νόμοι στιγματίζουν με τις επιπτώσεις τους κι ο εγκλεισμός αντί να αναμορφώνει έχει τ’ αντίθετα αποτελέσματα, τότε οι ιστορίες δεν έχουν καλό τέλος. Πολύ με συγκίνησε μια τέτοια ιστορία, της Αγνής δηλαδή, αλλά κι ενός κοριτσιού που ίσως να το έλεγαν Ελένη κι ήταν μία απ’ τις οροθετικές που διαπομπεύτηκαν κι άλλες… κι άλλες ιστορίες. Πολύ με λύπησε, επίσης, το ότι διάβασα πως και παλιότερα, το 1945 για την ακρίβεια, όταν δεν υπήρχε κατάλληλος χώρος να φιλοξενήσει κάποια παιδιά, η «λύση» ήταν το νοσοκομείο κι έκανα τους παραλληλισμούς μου, με όσα μάθαμε πρόσφατα για το «Αγλαΐα Κυριακού». Σκέφτομαι και τα κορίτσια που μεγάλωσαν στην Αμυγδαλέζα, στις απανταχού προσφυγικές δομές, τις έγκλειστες στον Ελαιώνα…
Θυμήθηκα φυσικά, και τις στιγμές που έζησα ως φοιτήτρια Κοινωνικής Εργασίας στην Υπηρεσία Επιμελητών Ανηλίκων Δικαστηρίου Ανηλίκων του Ηρακλείου, αλλά και εκείνον τον ένα χρόνο που ήμουν εθελόντρια, ότνας φοιτήτρια Ψυχολογίας πια, στην ΕΠΑΘ Θεσσαλονίκης. Το αίσθημα ματαίωσης, όταν ένιωθα ότι για μερικά παιδιά δε μπορεί να γίνει τίποτα και πόσο με θύμωνε αυτό και τις μικρές χαρές όταν υπήρχε αίσια έκβαση… Έτσι περίπου, υποθέτω, νιώθουν οι περισσότεροι άνθρωποι που συμβαίνει να εργάζονται ή να βρεθούν με δική τους πρωτοβουλία, σε τέτοιους χώρους κι οι μαρτυρίες αυτού του βιβλίου είναι πολύτιμες, γιατί ακόμη κι όποιος ιδέα δεν έχει, μαθαίνει τι συνέβαινε/συμβαίνει πίσω απ’ τους ψηλούς τοίχους, τα συρματοπλέγματα, τις κλειδωμένες πόρτες. Τι βίωσαν και τι βιώνουν τα έγκλειστα άτομα.
Και συμφωνώ μ’ όσα γράφει στο τέλος του προλόγου του ο Γιώργος Μόσχος: «Το βιβλίο αυτό πιστεύω ότι μπορεί να ξεσηκώσει κάποιες ακόμη συζητήσεις, στην κατεύθυνση της διεκδίκησης κοινωνικών πολιτικών για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των κοριτσιών και όλων των παιδιών που γίνονται θύματα κακοποίησης, εκμετάλλευσης και άλλων βλαπτικών καταστάσεων…» Και σ’ αυτή τη διεκδίκηση όλα μας μπορούμε να συμβάλλουμε και κανένα μας δε γίνεται να λείπει.-
Η οικονομία άνθιζε από το 1993 περίπου μέχρι το 2006 περίπου και στη συνέχεια οι νομοθέτες που δεν μπήκαν στον κόπο να μελετήσουν τίποτα αποφάσισαν ότι ήταν μεγάλη ιδέα να περιορίσουν τις επιχειρηματικές δραστηριότητες των απλών ανθρώπων στην αγορά μεταπώλησης. Ποιος στον κόσμο νόμιζαν ότι το κρατούσε σε κίνηση; Οι πλούσιοι δεν ξοδεύουν χρήματα. Σίγουρα δεν αρκεί για να κρατήσει το χρήμα να κυκλοφορεί στην οικονομία. Αυτό είναι που εμποδίζει την ύφεση. Χρήματα διαρκώς κυκλοφορούν και ισορροπία πλούτου και απαιτήσεων.
Η απορρύθμιση των νόμων περί καταπιστεύματος των αρχών του 1900 έγινε τη δεκαετία του 1980. Έχει δημιουργήσει τους σούπερ πλούσιους του σήμερα. Αν ο Ρήγκαν είχε καν τον κόπο να μελετήσει τον λόγο του Τέντι Ρούσβελτ για να περιορίσει τον πλούτο και να μονοπωλήσει μια ατζέντα, τότε θα είχε δει αυτό που είδε ο Ρούσβελτ εκατό χρόνια νωρίτερα.
Τώρα, βρισκόμαστε σε μια άλλη κυκλική ύφεση που κράτησε σχεδόν είκοσι χρόνια. Έχει τα υψηλά και τα χαμηλά του, αλλά παρόλα αυτά, ποτέ δεν ανακάμψαμε πλήρως από την ύφεση του 2007.
Δεν μπορώ παρά να αναρωτιέμαι – αυτοί που κάνουν αυτούς τους νόμους ζουν καν στον πραγματικό κόσμο; Ή έστω να μπείτε στον κόπο να σπουδάσετε οικονομικά πριν ψηφίσετε. Μάλλον όχι. Δεν θα τους επηρεάσει.
Δεν θα αρνηθώ ότι η φούσκα των ακινήτων που έσκασε δεν έθεσε σε κίνηση την ύφεση, αλλά δεν ήταν αυτή η πλήρης ιστορία. Οι περισσότεροι από αυτούς τους νέους ιδιοκτήτες κατοικιών είχαν δημιουργήσει διαδικτυακές επιχειρήσεις μεταπωλώντας πλεονάζοντα αποθέματα για να πληρώσουν για τα νέα τους σπίτια. Αυτό επιδίωξαν τόσα ανόητα κράτη. Newsflash, το μεγαλύτερο απόθεμα αυτών των ανθρώπων προήλθε από το πλεόνασμα των τοπικών καταστημάτων τους. Είχαν ήδη πληρώσει φόρους. Είναι παράνομο να φορολογείς κάποιον δύο φορές για το ίδιο αντικείμενο. Τέλος πάντων, πολλές από αυτές τις εγχώριες επιχειρήσεις έκλεισαν. Αυτός ήταν ο τρόπος με τον οποίο αυτοί οι άνθρωποι πλήρωναν τα ενυπόθηκα δάνειά τους. Έτσι, αν κόψεις την πηγή του τρόπου με τον οποίο πλήρωναν τα πράγματα, τότε περίμενες μια τοπική ύφεση που άνθισε σε εθνική ύφεση. Αντί να γίνουν καλύτεροι, χαλαρώνοντας τους κανόνες, ακολούθησαν τους στροφείς του πραγματικού οικονομικού τροχού με μεγαλύτερη έννοια. Και μετά, Έχετε το θράσος να αναρωτιέστε γιατί βρισκόμαστε σε ύφεση ή δεν φαίνεται να βγαίνουμε πλήρως από την ύφεση του 2007; Φτιάξτε καλύτερους νόμους και μετά πολλά από αυτά
Ο ήλιος μου λάμπει σε σένα που οι άνθρωποι μισούν Όπως μισούν εμένα. Η μοίρα μας είναι να υπάρχουμε Ακόμα και κανείς δεν μας αρέσει. Ωστόσο, χωρίς εσάς και εμένα, ο κόσμος δεν θα ήταν τέλειος.
Ελπίζω το παραπάνω ποίημα να χρησιμεύσει ως εισαγωγή σε αυτά που θα πω παρακάτω. Κανείς δεν μπορεί να είναι κάποιος άλλος.
Αγαπητοί αναγνώστες, είμαι εντάξει
Μη με λυπάσαι, αλλά βοήθησε αυτούς που είναι τώρα στο γκρουπ. Χρησιμοποιώ τον εαυτό μου και τις εμπειρίες μου για να κάνω το θέμα ζωντανό.
Η διαφορετικότητα κάνει το τέλειο
Όλη μου η ζωή ήταν πολύ προκλητική για μένα. Ήταν πρόκληση και για άλλους, γιατί συχνά βρήκαν κάτι να με κατηγορήσουν. Επειδή ήμουν ο μόνος περίεργος στην ομάδα, άρχισα να πιστεύω ότι κάτι δεν πήγαινε καλά μαζί μου. Για να βελτιώσω τα πράγματα, προσπάθησα να αλλάξω τον εαυτό μου σε κάτι άλλο. Τώρα, στα 70 μου, κατάλαβα επιτέλους ότι είναι αδύνατο και περιττό. Με λίγα λόγια: Η διαφορετικότητα κάνει τέλεια.
Το λάθος είναι ο κατηγορούμενος και ο εισαγγελέας
Ίσως αναρωτιέστε γιατί λέω ότι και ο κατηγορούμενος έχει κάνει κάτι λάθος αυτόματα. Ναι, ο κατηγορούμενος έχει ξεχάσει να υπερασπιστεί και να αγαπήσει τον εαυτό του. Οι λόγοι για αυτόν τον μηχανισμό ποικίλλουν πολύ. Αυτή η σειρά λόγων καθιστά την ανάλυση προβληματικών καταστάσεων δύσκολη και συχνά ακόμη και αδύνατη. Επιπλέον, υπάρχουν πάντα περισσότερα από ένα άτομα που κάνουν αναλύσεις.
Το κλειδί για την πόρτα της διαύγειας
Το κλειδί για την πόρτα της σαφήνειας βρίσκεται μέσα σε κάθε άτομο. Αν η συμπεριφορά κάποιου σε εκνευρίζει, πρέπει να κοιτάξεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Πιθανότατα, τα ίδια πράγματα δεν ενοχλούν τους άλλους. Εάν ευθύνεστε εσείς, πρέπει να κοιτάξετε γύρω σας και να συγκρίνετε πώς σας αντιμετωπίζουν γενικά οι άνθρωποι. Στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτή η μέθοδος είναι αρκετή για να δώσει ένα εργαλείο για να προστατευτείτε.
Αυτός ο κόκορας αγαπάει τον εαυτό του παρόλο που δεν θέλει να φοβερίζει τις κότες. Πήγε στον αγρότη και του ζήτησε να τον αφήσει να είναι ο εαυτός του. Ο αγρότης ήταν ένας υπέροχος άντρας, και τώρα ο κόκορας μας δεν χρειάζεται να είναι πλέον πειραγμένος. Έχουν αρχίσει να τον δέχονται και οι κότες. Γιατί δεν κάνεις το ίδιο;
Ήταν ο Ιησούς κακός άνθρωπος
Μερικές φορές, όπως συνέβη σε μένα, οι περισσότεροι άνθρωποι βρήκαν ελαττώματα και ελλείψεις σε μένα. Δεν ήξερα τίποτα άλλο από το να προσπαθώ να κάνω τον εαυτό μου καλύτερο. Παρόλο που έκανα πρόοδο, οι άνθρωποι βρήκαν κάτι να πουν για τις πράξεις και τη συμπεριφορά μου. Η κατάσταση ήταν έτσι σχεδόν εδώ που βρίσκομαι τώρα. Τώρα συνειδητοποιώ ότι ο λόγος για τις ευθύνες είναι η εσωτερική μου προσωπικότητα. Δεν αρέσει στους περισσότερους ανθρώπους. Ακόμα και τώρα, όταν νομίζω ότι έχω βγάλει λάθος συμπεράσματα και πρέπει να συνεχίσω να εκπαιδεύομαι, λέω στον εαυτό μου ότι ακόμη και ο Ιησούς έπεσε στα νύχια των ανθρώπων.
Γιατί οι άνθρωποι δεν τα πάνε καλά μεταξύ τους
Οι άνθρωποι είναι ζώα μικρής ομάδας. Γι' αυτό χτίζουν τις ομάδες γύρω τους. Τα μέλη της ομάδας απομονώνουν τα ακατάλληλα άτομα από τον κύκλο. Σε οριακές περιπτώσεις, η ομάδα προσπαθεί να εκπαιδεύσει το άτομο έτσι ώστε να είναι κατάλληλο μετά από πλύση εγκεφάλου. Στις οικογένειες, η επανεκπαίδευση είναι απαραίτητη επειδή ένα ακατάλληλο άτομο δικαιούται να ενταχθεί στην ομάδα με βάση τη γραμμή αίματος του.
κ
Η οικογένεια είναι η χειρότερη
Τα μεγαλύτερα δράματα γεννιούνται σε οικογένειες γιατί δεν μπορούμε να πανοράσουμε το ακατάλληλο μέλος. Τα μέλη που υφίστανται διακρίσεις υποτάσσονται στη μοίρα τους ή αρχίζουν να αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους. Και οι δύο αυτές επιλογές είναι επικίνδυνες. Η υποταγή οδηγεί σχεδόν αναπόφευκτα σε ψυχικές καταστροφές, ακόμη και αυτοκτονίες, και οι μάχες μπορούν να οδηγήσουν σε βία. Φυσικά, μερικές φορές, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι θετικό. Τα άλλα μέλη της οικογένειας αρχίζουν να σέβονται τον μαχητή και βλέπουν ότι πρέπει να συμπεριφερόμαστε απαλά στο καταθλιπτικό μέλος.
Έχω προσπαθήσει να παλέψω, αλλά όλες οι νέες λύσεις μου ήταν η αιτία να με κατηγορήσουν περισσότερο. Η επιθετικότητά μου είναι απόδειξη της ακαταλληλότητάς μου. Μετά από αυτό, παράλληλες μάχες, προσπαθώ να είμαι καλύτερος άνθρωπος από ό,τι είμαι. Όπως ήδη ανέφερα, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ακόμα κι έτσι, πριν από λίγο καιρό, αφού εξήγησα με γράμμα την εξαιρετική ευαισθησία μου, ο παραλήπτης είπε ότι τον καυχιόμουν. Εν ολίγοις, ακόμη και αυτή η κατάσταση καλύτερης αυτοκατανόησης δεν είναι αποδεκτή.
Συνεχίζοντας μόνος
Μετά από σχεδόν 70 χρόνια μάχης ενάντια στους ανεμόμυλους, αποφάσισα να ζω μόνος ή μόνο με αυτούς που μου αρέσει η παρέα και το αντίστροφο. Που και που, βρίσκω τον εαυτό μου ένοχο για την κατάσταση της ζωής μου. Τότε λέω στον εαυτό μου προσπάθησες 70 χρόνια μόνο για να καταλάβεις ότι δεν μπορείς να είσαι τίποτα άλλο από τον εαυτό σου. Αν κάποιος δεν αισθάνεται άνετα στην παρέα μου, αυτό είναι το μέλημά του, καθώς μου αρέσει πολύ ο εαυτός μου.
Για άλλους
Μπορείτε να βγείτε από τον κύκλο για διαφορετικούς λόγους. Το πιο σημαντικό είναι να μην σταματήσεις ποτέ να αγαπάς τον εαυτό σου. Φυσικά, ορισμένοι άνθρωποι πρέπει να βελτιώσουν τη συμπεριφορά τους μετά τη διάπραξη εγκλημάτων. Αλλά πολλά εγκλήματα μπορούν να προληφθούν εκ των προτέρων όταν αγαπάμε τον εαυτό μας έγκαιρα. Επειδή περισσότερα από ένα άτομα κατηγορούν αυτόν που δεν είναι κατάλληλος για την ομάδα, η απομονωμένη πρέπει να είναι σε ισορροπία με τον εαυτό της. Εάν χρειάζεται να κάνετε τον εαυτό σας καλύτερο, κάντε την αγάπη σας πιο δυνατή.
Έχω δει πολλούς bloggers να σκέφτονται να αποδείξουν τον εαυτό τους ή τη γειτονιά, ίσως και τα δύο. Μερικές φορές αυτό μπορεί να είναι το κλειδί για την πόρτα της σαφήνειας, αλλά μην το προσπαθήσετε πολύ. Προσπάθησα να γίνω κάποιος άλλος για σχεδόν 70 χρόνια. Τώρα, δεν έχω πολύ χρόνο να περιπλανώμαι στη γη όταν είμαι σε ισορροπία. Μερικές φορές είμαι άτυχος εξαιτίας αυτής της απώλειας, αλλά χαρούμενος που είδα το φως. Και πάνω απ' όλα, ελπίζω ότι όλοι οι άλλοι θα μπορούσαν να είναι όλη τους τη ζωή οι ίδιοι ή αν είναι στο τσούρμο, θα τα καταφέρουν νωρίτερα από εμένα.
Αγαπητοί αναγνώστες, είμαι εντάξει
Μη με λυπάσαι, αλλά βοήθησε αυτούς που είναι τώρα στο γκρουπ. Χρησιμοποιώ τον εαυτό μου και τις εμπειρίες μου για να κάνω το θέμα ζωντανό.
Ο Συνεξαρτώμενος
Είναι καλό που δεν είσαι άνθρωπος. Οι άνθρωποι θα έλεγαν ότι είστε συνεξαρτώμενοι. Και πρέπει να σε πάω στον θεραπευτή για να μάθεις να είσαι ανεξάρτητος. Μερικές φορές μπορούσες να μιλάς λιγότερο, Όταν είμαστε στο κρεοπωλείο Γιατί ξέρω ότι τρως μόνο τον καλύτερο κιμά.
Χθες το βράδυ στο πάρκο Ήταν καλό όταν νιαουρίσατε μερικές φορές. Αυτό την έκανε να σταματήσει και να πει: «Είναι βολικό όταν μιλάς στον εαυτό σου. Ποτέ δεν νιώθει μόνος». Και ακόμα καλύτερα Όταν το κεφάλι σου βγήκε από το σακάκι μου. Μου έδωσε την ευκαιρία να απαντήσω: «Δεν μιλάω στον εαυτό μου αλλά στη γάτα μου».
Οι Αλβανοί στοχοποιούν την Ελλάδα για την «Ένωση Ελληνικών Δήμων» στην χώρα φοβούμενοι επανάληψη της περιόδου 1912-13
Τουρκικός δάκτυλος στην Αλβανία μετά την αναγγελία της δημιουργίας Ελληνικών δήμων αναφέρει αλυτρωτικά όνειρα για την Τσαμουριά και εμπλέκει την συμφωνία για την ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος-Αλβανίας
Την Ελλάδα έβαλαν στο κάδρο των σχεδίων τους οι Αλβανοί, οι οποίοι ευρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση στην περιοχή τους με τους 50.000 Σέρβους του Βόρειου Κοσσυφοπεδίου.
Μάλιστα συγκρίνουν τον Σύνδεσμο σερβικών Δήμων του Κοσσυφοπεδίου με το σχέδιο της ελληνικής κυβέρνησης που αφορά την δημιουργία «Ένωσης Ελληνικών Δήμων» στην Αλβανία, θεωρώντας ότι η χώρα μας θα επιδιώξει μελλοντικά να αποσπάσει το κομμάτι της Βόρειας Ηπείρου, εννοώντας την συμφωνίας της Φλωρεντίας του 1914.
Διπλωμάτες και ειδικοί στην Αλβανία, "προειδοποίησαν ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Κυριάκος Μητσοτάκης, προσπαθεί να επισημοποιήσει την δημιουργία «ελληνικών δήμων» στην Αλβανία, έχοντας άλλα σχέδια".
Στην 110η επέτειο της ανεξαρτησίας της Αλβανίας, ο ελληνικός Τύπος ανέφερε ότι οι τρεις αλβανικοί δήμοι, σύμφωνα με την Αθήνα, θα γίνουν ελληνικοί δήμοι.
Σφοδρές αντιδράσεις εντός Αλβανίας με το ελληνικό σχέδιο για την ελληνική μειονότητα
Ο Αλβανός διπλωμάτης Shaban Murati το χαρακτήρισε σκανδαλώδες, λέγοντας ότι "αυτό που δεν πέτυχε η Ελλάδα το 1912, προσπαθεί να το πετύχει το 2022.
«Δεν το πέτυχε ο Βενιζέλος το 1912, αλλά θα το πετύχει ο Μητσοτάκης το 2022 για να “ξαναδημιουργήσει” την ελληνική «Βόρειο Ήπειρο» στο έδαφος της Αλβανίας.
Για πρώτη φορά ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας επισημοποιεί τη Χιμάρα ως ελληνικό δήμο και την ενώνει με το ελληνικό κυβερνητικό σχέδιο «ένωσης ελληνικών δήμων» στην Αλβανία.
Είναι σκανδαλώδες σε διπλωματικό και κρατικό επίπεδο το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας θα πραγματοποιήσει σύντομα επίσημη περιοδεία σε τρεις «ελληνικούς δήμους» εντός της Αλβανίας χωρίς να έχει πραγματοποιήσει επίσημη διμερή επίσκεψη στο κράτος της Αλβανίας.
Η ελληνική περιφρόνηση της αξιοπρέπειας και της κυριαρχίας της Αλβανίας φτάνει στο σημείο του παραλογισμού ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός, χωρίς να επισκεφθεί την Αλβανία, θα έρθει να πραγματοποιήσει επίσημη περιοδεία μόνο στους τρεις «ελληνικούς δήμους», οι οποίοι αποτελούν ένωση με την επωνυμία «Ένωση Ελληνικών Δήμων» στην Αλβανία», έγραψε ο Μουράτι.
Κατά την διάρκεια της συνόδου κορυφής ΕΕ-Δυτικών Βαλκανίων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης "εγκατέλειψε" την ανακοινωθείσα επίσκεψη αφήνοντας την για το μέλλον.
Αλβανοί πολιτικοί αναλυτές δηλώνουν ότι “ένωση ελληνικών δήμων” δεν μπορεί να γίνει στην Αλβανία, αφού δεν υπάρχει ελληνική πλειοψηφία κατοίκων, ενώ μιλώντας για την σύνδεση των σερβικών δήμων στο Κοσσυφοπέδιο, θα ήταν καλό να δημιουργηθεί μια οικονομική ζώνη στο βόρειο τμήμα του Κοσσυφοπεδίου".
Ο πολιτικός αναλυτής στην Αλβανία, Shpëtim Nazarako, δήλωσε ότι "υπάρχει πρόβλημα όσον αφορά το ελληνικό σχέδιο στην Αλβανία.
Σύμφωνα με τον ίδιο, “είναι περίεργο γιατί δεν υπήρχε μέχρι τώρα σύνδεσμος ελληνικών ή βουλγαρικών δήμων.
Φυσικά αυτό θα ήταν δώρο, αλλά αυτό δεν θα γινόταν, γιατί από όσο ξέρω τουλάχιστον, στην Αλβανία δεν υπάρχει ένωση ελληνικών δήμων και αυτό δεν μπορεί να συμβεί, γιατί στην Αλβανία είναι διαφορετικά. Στο Κοσσυφοπέδιο πραγματοποιείται αφού υπάρχει ισχυρή ελληνική μειονότητα. Στην Αλβανία αυτό ρυθμίζεται μέσω της εδαφικής μορφής και τέτοιοι οργανισμοί δεν μπορούν να λάβουν χώρα”.
Θέτουν ξανά θέμα οι Αλβανοί περί Τσαμουριάς
“Η Τσαμουριά είναι αλβανικό έδαφος όπως και το Κοσσυφοπέδιο, ενώ οι Έλληνες έχουν ζητήσει την οριοθέτηση της ΑΟΖ και η υπόθεση βρίσκεται στο διεθνές δικαστήριο.
Η αλβανική κυβέρνηση δεν ζήτησε από την Ελλάδα την Τσαμουριά, αλλά απλώς αποδέχτηκε το ελληνικό αίτημα για διαμοιρασμό της ΑΟΖ, και ήδη εργάζεται για μια συμφωνία για την παρουσίαση των αξιώσεων στο διεθνές δικαστήριο.
Όμως, υπό αυτές τις συνθήκες, η Αλβανία δεν είναι μόνο με την Ελλάδα, αλλά και με τα Σκόπια και το Μαυροβούνιο.
Οι Αλβανοί χωρίζονται από τους ομοεθνείς τους Αλβανούς σε περιοχές, όπως το Κοσσυφοπέδιο, τα Σκόπια.
Το Κοσσυφοπέδιο, είναι επίσης ο τελικός στόχος της Ρωσίας, για να διαλύσει την Ευρώπη και να ασκήσει πίεση στη Δύση σχετικά με την περίπτωση της απόσχισης του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία», δηλώνει ο Αλβανός αναλυτής Vata.
Η Ελλάδα υπήρξε επιθετική απέναντι στην Αλβανία
Στο μεταξύ, μιλώντας για το αν η ένωση ελληνικών δήμων είναι ένα “αλβανικό δώρο” στην Αθήνα, ο Βάτα είπε ότι "η Ελλάδα υπήρξε επιθετική προς την Αλβανία, με την ίδια δύναμη που είχε η Σερβία πριν από χρόνια.
Φοβάμαι ότι η συμφωνία με την ΑΟΖ Ελλάδος-Αλβανίας θα εμπεριέχει μέσα ελληνικά κόλπα που θα κάνουν κάθε Αλβανό να υποψιάζεται ότι κάτι άλλο επιδιώκεται.
Η αλβανική πολιτική στο Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία, καθώς και ο αλβανικός παράγοντας στα Σκόπια και το Μαυροβούνιο, θα πρέπει να έχουν ένα εθνικό σχέδιο για την προστασία των δικαιωμάτων των Αλβανών στην περιοχή και να λειτουργούν ως εθνική εθνότητα όταν πρόκειται για εδαφικά ζητήματα», τόνισε ο Βάτα.
Ο Αλβανός ειδικός όπως και πολλοί άλλοι στην χώρα αυτή, απαιτούν να προστατευτούν τα δικαιώματα των αλβανικής καταγωγής ομοεθνών τους σε όλα τα Βαλκάνια, αλλά αυτοί δεν δίνουν καν το δικαίωμα να γίνει το ίδιο, ούτε για την ελληνική μειονότητα ούτε στους Σέρβους στο Κοσσυφοπέδιο αλλά και άλλους.
Πρόκειται για μια “τουρκικού τύπου” λογική που διέπει μια χώρα που έχει χάσει πάρα πολλά, και θα χάσει ενδεχομένως ακόμα περισσότερα, εφόσον ακολουθεί λογικές πριν από 400 χρόνια, όταν ήταν αποδεδειγμένα ιστορικά, το “δεξί χέρι” των Οθωμανών, στις σφαγές κατά των χριστιανών των Βαλκανίων.
