Ένα νόστιμο και πανεύκολο σνακ θα γίνει το αγαπημένο σου και θα σου λύσει τα χέρια στο ερώτημα “τι να βάλω στα παιδιά στο σχολείο”. Η τυρόπιτα στην τοστιέρα θα σε ξετρελάνει.
Μια συνταγή απλή και πεντανόστιμη!
Τα υλικά ελάχιστα και ο χρόνος παρασκευής ιδανικός για να προλάβεις το πρώτο κουδούνι του σχολείου.
Υλικά
250 γραμμάρια φέτα
60 γραμμάρια αλεύρι
1 αυγό
Εκτέλεση
Τρίβουμε τη φέτα σε μικρά κομμάτια, προσθέτουμε το αυγό και το αλεύρι και ανακατεύουμε.
Προσθέτουμε ελάχιστο νερό.
Βάζουμε το μείγμα στη λαδόκολλα και τοποθετούμε στην τοστιέρα.
Ψήνουμε μέχρι να πάρει χρώμα, ανάλογα πόσο δυνατή είναι η τοστιέρα μας.
Στρατηγός Λεοντάρης στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ για East Med: Υποκριτική η αντίδραση να αναζητούμε έναν άλλον «κακό»-Τι ενίσχυση χρειάζεται ο Στρατός Ξηράς
Συνέντευξη στον Μάνο Χατζηγιάννη Μέρος Α'
Στην επόμενη φάση θα πρέπει να δοθεί βαρύτητα στο Στρατό Ξηράς και κυρίως σε συστήματα Drones και anti-Drones, Ηλεκτρονικού Πολέμου, Επιτήρησης, Αναγνώρισης και Συλλογής Πληροφοριών, Α/Α και Α/Τ Άμυνας μεγάλου βεληνεκούς, θωρακισμένα οχήματα Μάχης και Μεταφοράς προσωπικού και μέσων Αερομεταφοράς, αναφέρει
"Είναι ανάγκη να προσαρμόσουμε το δόγμα μας και τις τακτικές στα σημερινά (και μελλοντικά) χαρακτηριστικά της απειλής. Η στατική ή η άμυνα «επί ευρέως μετώπου» ίσως δεν εξυπηρετούν πλέον τον ελιγμό μας. Πρέπει να διασφαλισθεί το επιθετικό πνεύμα στις ενέργειές μας" επισημαίνει στο πρώτο μέρος της αποκλειστικής του συνέντευξης στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ, ο Αντιστράτηγος (εα) Ηλίας Λεοντάρης, Επίτιμος Διοικητής 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ & Τέως Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ).
Μιλάει ασφαλώς για την τρέχουσα εξοπλιστική δραστηριότητα της χώρα μας κρίνοντας "σωστή την απόφαση της ενίσχυσης της Αεροναυτικής Διάστασης καθόσον αυτό επιβάλλεται ή απαιτείται από την μορφή των επιχειρήσεων που εκτιμάται ότι θα συνθέτουν τον «επόμενο πόλεμο»" , ωστόσο δεν παραλείπει να επισημάνει την ανάγκη ενίσχυσης και των χερσαίων δυνάμεων, "αφενός για να εξασφαλίζεται η διαλειτουργικότητα των συστημάτων μεταξύ των κλάδων αλλά κυρίως διότι δεν νοείται κατάληψη, κατοχή και διατήρηση εδάφους χωρίς τη χερσαία δύναμη".
Εξηγεί πως η επιχειρησιακή ικανότητα των Ενόπλων δυνάμεων κάθε χώρας είναι προϊόν των επιχειρησιακών δυνατότητων που δημιουργούνται από ένα συγκεκριμένο τρίπτυχο, ενώ αναλύει και τις ανάγκες της Κύπρου.
Κύριε Χατζηγιάννη σας ευχαριστώ για την πρόσκληση και τη φιλοξενία στον έγκριτο ιστότοπο «ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ».
Επιτρέψτε μου να ευχηθώ σε σας, το προσωπικό σας καθώς και στους αναγνώστες σας να έχετε ένα δημιουργικό και ευτυχισμένο χρόνο (το 2022) απαλλαγμένο από κάθε μορφής «ιούς και παράσιτα».
-Στρατηγέ, σύμφωνα με τα τελευταία δεδομένα στα εξοπλιστικά αναμένουμε σε λίγες μέρες τα πρώτα 6 Rafale ,αποφασίζει η Βουλή για τις Belharra,το ΠΝ για τις κορβέτες, ενώ μέσα στο χρόνο αναμένουμε και τα Romeo.Πως κρίνετε αυτόν τον οργασμό εξοπλιστικής δραστηριότητας;
Θα μπορούσα να απαντήσω σύντομα ή και σχεδόν μονολεκτικά λέγοντας ότι είναι μια σωστή απόφαση. Ωστόσο θεωρώ ότι για την κατανόηση του θέματος των αμυντικών εξοπλισμών είναι απαραίτητο να επεκταθώ για λίγο.
Το πρόγραμμα του Αμυντικού Εξοπλισμού κάθε χώρας και εν προκειμένω της Ελλάδος είναι μια διαρκής διαδικασία η οποία επηρεάζεται από τον κύκλο ζωής του κάθε οπλικού συστήματος, την εξέλιξη της τεχνολογίας, την επιχειρησιακή σχεδίαση, καθώς και των επιχειρησιακών απαιτήσεων όπως αυτές διαμορφώνονται από την ποιοτική ή/και την ποσοτική εξέλιξη ή αναβάθμιση της/των απειλών.
Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν έχει αναπτυχθεί το Πρόγραμμα Αμυντικού Σχεδιασμού και Προγραμματισμού της χώρας (Πενταετές παλαιότερα, μεγαλύτερης διάρκειας σήμερα). Στόχος του προγράμματος αυτού είναι η δημιουργία των δυνατοτήτων εκείνων που εγγυώνται τη διατήρηση της μαχητικής ισχύος/ικανότητας των Ενόπλων Δυνάμεων στο επίπεδο που απαιτείται για την ικανοποίηση των επιχειρησιακών απαιτήσεων.
Δυστυχώς για λόγους που άπτονται της πολιτικής προσέγγισης της κάθε κυβέρνησης, της οικονομικής κατάστασης της χώρας ή και των προτεραιοτήτων που έθεταν κάθε φορά, το πρόγραμμα αυτό δεν τηρήθηκε με αποτέλεσμα να διαταραχθεί η ισορροπία. Δυστυχώς και πάλι, όταν δεν ακολουθείται ο προγραμματισμός αυτός, όταν δε γίνουν δηλαδή οι αναγκαίες ενέργειες στο χρόνο που πρέπει τότε είναι βέβαιο ότι θα υποχρεωθείς σε λύσεις όπως αυτή που βλέπουμε να εξελίσσεται σήμερα και να εμφανίζεται με την μορφή του «οργασμού». Δηλαδή να προβαίνουμε σε μεγάλες αγορές.
Θεωρώ λοιπόν σωστή την απόφαση και δεν έχω λόγο να αναφερθώ στο κόστος και στην ονοματολογία των συστημάτων. Είμαι βέβαιος ότι οι αρμόδιοι που έχουν την ευθύνη της διοίκησης των Ενόπλων Δυνάμεων έκαναν τις σωστές επιλογές. Θεωρώ επίσης σωστή την απόφασης της ενίσχυσης της Αεροναυτικής Διάστασης καθόσον αυτό επιβάλλεται ή απαιτείται από την μορφή των επιχειρήσεων που εκτιμάται ότι θα συνθέτουν τον «επόμενο πόλεμο».
Εκμεταλλεύομαι όμως την ευκαιρία να επισημάνω την ανάγκη ενίσχυσης και των χερσαίων δυνάμεων, αφενός για να εξασφαλίζεται η διαλειτουργικότητα των συστημάτων μεταξύ των κλάδων αλλά κυρίως διότι δεν νοείται κατάληψη, κατοχή και διατήρηση εδάφους χωρίς τη χερσαία δύναμη. Νομίζω ότι όλοι συμφωνούν ότι είναι η ώρα για την αναβάθμιση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων του Στρατού Ξηράς.
-Είστε ικανοποιημένος με τη σημερινή ισορροπία δυνάμεων των Ελλάδος-Τουρκίας; Επειδή ακούμε διαρκώς πληροφορίες εκατέρωθεν για νέα εξοπλιστικά, αν χρειαζόταν να προχωρήσουμε σε μια περαιτέρω ενίσχυση εσείς τι θεωρείτε πως θα μας ήταν απαραίτητο;
Η ισορροπία δυνάμεων είναι ένα στοιχείο ή μάλλον μια κατάσταση με πολλές παραμέτρους. Ασφαλώς ο αριθμός (η ποσότητα) των οπλικών συστημάτων ή του μέγεθος των Ενόπλων Δυνάμεων είναι ένα από τα συνθετικά στοιχεία, ωστόσο τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του συνόλου αυτού είναι εξ ίσου σημαντικά. Η οργάνωση, η εκπαίδευση, το ηθικό, η αφοσίωση και η αποφασιστικότητα του προσωπικού, η ορθή διάταξη των δυνάμεων και η επιχειρησιακή σχεδίαση, το δόγμα, η τακτική και ο ελιγμός, το λειτουργικό σύστημα Διοικητικής Μέριμνας, σε συνδυασμό με την τεχνολογία, αποτελούν μερικά εξ αυτών.
Όπως ανέφερα και νωρίτερα η προμήθεια των εξοπλισμών είναι μια συνεχής διαδικασία και πρέπει να κλιμακώνεται σε βάθος ώστε να αποφεύγονται οι μαζικές ανάγκες και να κατανέμεται το κόστος καλύτερα και ασφαλώς να διασφαλίζεται η συνεχής υποστήριξη (follow on support) και η αναβάθμιση των υφισταμένων συστημάτων.
Στην επόμενη φάση θα πρέπει να δοθεί βαρύτητα στο Στρατό Ξηράς και κυρίως σε συστήματα Drones και anti-Drones, Ηλεκτρονικού Πολέμου, Επιτήρησης, Αναγνώρισης και Συλλογής Πληροφοριών, Α/Α και Α/Τ Άμυνας μεγάλου βεληνεκούς, θωρακισμένα οχήματα Μάχης και Μεταφοράς προσωπικού και μέσων Αερομεταφοράς.
Πέραν όμως της οποιασδήποτε «υλικής ενίσχυσης» των Ενόπλων Δυνάμεων ιδιαίτερης σημασίας κρίνεται η ανάγκη η αξιοποίηση της τεχνολογίας καθώς επίσης η μέριμνα και η εξασφάλισης συνθηκών ορθής/κατάλληλης Επιχειρησιακής Εκπαίδευσης στη βάση ενδεχόμενων σεναρίων και όχι στη βάση του «Ενός Σχεδίου». Είναι ανάγκη να προσαρμόσουμε το δόγμα μας και τις τακτικές στα σημερινά (και μελλοντικά) χαρακτηριστικά της απειλής. Η στατική ή η άμυνα «επί ευρέως μετώπου» ίσως δεν εξυπηρετούν πλέον τον ελιγμό μας. Πρέπει να διασφαλισθεί το επιθετικό πνεύμα στις ενέργειές μας, η πρωτοβουλία, το αποφασιστικό πλήγμα και κυρίως η αντοχή σε παρατεταμένες επιχειρήσεις. Οι αριθμοί έτσι κι αλλιώς δεν ήταν ποτέ με το μέρος του ελληνικού έθνους. Ήταν πάντα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, σε συνδυασμό με την τακτική που έκαναν τη διαφορά και έφεραν τα επιθυμητά αποτελέσματα
Καλόν είναι τέλος να έχουμε υπόψη μας ότι η επιχειρησιακή ικανότητα των Ενόπλων δυνάμεων κάθε χώρας είναι προϊόν των επιχειρησιακών δυνατότητων που δημιουργούνται από το τρίπτυχο:
-Η Κύπρος θα χρειαζόταν ανάλογη ενίσχυση; Και σε ποιο βαθμό;
Οι Ένοπλες Δυνάμεις (Εθνική Φρουρά/ΕΦ) της Κυπριακής Δημοκρατίας βρίσκονται σε υψηλό επίπεδο επιχειρησιακής ικανότητας και αποτελούν μια αξιόπιστη δύναμη αποτροπής στο πλαίσιο των δυνατοτήτων που διαθέτουν. Λέγοντας αυτό εννοώ ότι αξιοποιούνται πλήρως τα διαθέσιμα μέσα. Είναι γεγονός όμως ότι και στην Κύπρο υπήρξε ένα μεγάλο χρονικό κενό στην ανανέωση ή την ενίσχυση των οπλικών συστημάτων και των μέσων της ΕΦ.
Το 2015 έγινε η παραγγελία του πρώτου ΠΑΘ και ολοκληρώθηκε η παραλαβή του το Δεκέμβριο του 2017. Παρότι δε η μελέτη προέβλεπε τρία σκάφη, μέχρι και σήμερα έχουμε μείνει στο ένα. Την περίοδο 2017-2019 συνεχίστηκε η προσπάθεια και ακολούθησε η υπογραφή κάποιων άλλων συμβάσεων πού αφορούσαν στην προμήθεια ή και στην αναβάθμιση υφισταμένων Οπλικών Συστημάτων και ευτύχησα να δω τις πρώτες παραλαβές αυτών των μέσων στον τελευταίο χρόνο της υπηρεσίας μου (2019/2020) στο νησί και στις Ένοπλες Δυνάμεις.
Στην ουσία του ερωτήματός σας, θεωρώ ότι βαρύτητα θα πρέπει να δοθεί και εκεί στην ενίσχυση της Αεροναυτικής Διάστασης της ΕΦ, συμπεριλαμβανομένης της Έγκαιρης Προειδοποίησης και της Αντιαεροπορικής Άμυνας. Είναι καιρός όμως να εξετασθεί και η ένταξη στην Πολεμική Αεροπορία της ΕΦ ενός αριθμού Ελαφρών Επιθετικών και Μεταγωγικών Αεροσκαφών και να ενισχυθεί το Πολεμικό Ναυτικό σύμφωνα με τις υπάρχουσες μελέτες που αφορούν στα πλοία, στα μέσα επιτήρησης και θαλάσσιας αποτροπής αλλά και τα έργα υποδομής στην ξηρά.
Ο στρατός ξηράς της ΕΦ ασφαλώς και έχει κι αυτός τις ανάγκες του στην Α/Τ Άμυνα, την Μηχανοκίνηση των Μονάδων, την αναβάθμιση των Αρμάτων Μάχης, τις Επικοινωνίες, την Κυβερνοάμυνα και τον Ηλεκτρονικό Πόλεμο καθώς και στα Μέσα Επιτήρησης. Ωστόσο θεωρώ επιβεβλημένη, ως προτεραιότητα, τη βελτίωση των επιχειρησιακών δυνατοτήτων της ΠΑ και του ΠΝ ώστε να ενισχυθεί και η διακλαδικότητα των Ενόπλων Δυνάμεων της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Θεωρώ επίσης ως απολύτως απαραίτητο, να επανεξεταστούν και να επικαιροποιηθούν οι πρόνοιες και οι απαιτήσεις του Δόγματος του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου (ΔΕΑΧ) στη βάση των σημερινών και κυρίως των μελλοντικών επιχειρησιακών απαιτήσεων και συνθηκών, ώστε να διασφαλίζεται η στρατηγική και επιχειρησιακή λειτουργία του Άξονα, Έβρος – Αιγαίο – Κύπρος.
Η Εθνική Φρουρά όμως πέρα από εξοπλισμούς και εγκαταστάσεις είναι το προσωπικό της. Και η ενίσχυση του προσωπικού θα πρέπει να είναι η ΠΡΩΤΗ προτεραιότητα.
-Μετά από την συμφωνία με τις ΗΠΑ πως κρίνετε την πολυποίκιλη κι ενισχυμένη αμερικανική παρουσία στην χώρα μας το τελευταίο διάστημα;
Θεωρώ σημαντική και ορθή κίνηση την αναθεώρηση και τη χρονική επέκταση της Συμφωνίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA )με τις ΗΠΑ. H πολυποίκιλη, από πλευράς μέσων και περιοχών και η ενισχυμένη από την άποψη των αριθμών παρουσία είναι μια ένδειξη του αυξημένου ενδιαφέροντος και της αναγνώρισης εκ μέρους των ΗΠΑ της γεωστρατηγικής αξίας της χώρας μας και του καταλυτικού ρόλου που έχει στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων και των επιδιώξεων της κυβέρνησης των ΗΠΑ.
Το σημαντικό όμως στοιχείο σ’ αυτή τη σχέση είναι η αμφίδρομη λειτουργία της συμφωνίας και η αμοιβαιότητα των παροχών ή εξυπηρετήσεων στο βαθμό που οι συνθήκες το επιτρέπουν ώστε να εξυπηρετούνται και τα εθνικά συμφέροντα της χώρας μας και να διασφαλίζονται τα κυριαρχικά μας δικαιώματα καθώς και η ασφάλεια και η σταθερότητα στην περιοχή. Θεωρώ επιπλέον χρήσιμο να επισημάνω ότι συμφωνίες και συνεργασίες αυτής της μορφής καλόν είναι να σχεδιάζονται σε βάθος χρόνου, να έχουν συγκεκριμένους (μετρήσιμους) στόχους και επιδιώξεις, να εδράζονται στη βάση των κοινών αρχών και αξιών και όχι στην εξυπηρέτηση περιστασιακών αναγκών που προέρχονται ή προκαλούνται από την πρόσκαιρη διατάραξη των σχέσεων (του ενός ή του άλλου εκ των συμβαλλομένων) με άλλους «παίκτες» στην περιοχή ενδιαφέροντος.
Στο πλαίσιο αυτής της συνεργασίας θα πρέπει να αποφεύγονται και ατυχείς (όπως χαρακτηρίστηκε από κάποιον ειδικό) ενέργειες με την μορφή του «non paper» του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ για τον East Med Pipeline. Είναι γνωστό ότι οι ΗΠΑ τάσσονται υπέρ των Euro-Asia καιEuro-Africa Interconnectors για τη μεταφορά ηλεκτρικής ενέργειας από το Ισραήλ και την Αίγυπτο αντίστοιχα στην Ευρώπη και όχι υπέρ τουEast Med Pipeline, από καθαρά οικονομική προσέγγιση, όπως ισχυρίζονται.
Άλλωστε ο σχετικός με το θέμα χάρτης «Μπάιντεν» δεν είχε αναφορά στον EastMed Pipeline και επιπλέον ο συντάκτης του (Χόκσταϊν), έχει αξιοποιηθεί σε ανάλογο τομέα της διοίκησης Μπάιντεν. Είναι λογικό λοιπόν η κίνηση αυτή να θεωρηθεί (θα μπορούσε και να είναι ),ως μία κίνηση αβρότητας και κατευνασμού της Τουρκίας για τον περιορισμό της έντασης στην περιοχή. Στην πραγματικότητα όμως πέραν της όποιας συναισθηματικής φόρτισης και αντίδρασης προκάλεσε σε αρκετούς κύκλους, οι ΗΠΑ δεν είναι συμβαλλόμενη χώρα στο συγκεκριμένο έργο και ως εκ τούτου προέχουν η θέληση και η αποφασιστικότητα των ενδιαφερομένων χωρών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την υλοποίησή του μάλλον παρά οιοδήποτε τρίτου.
Τίθεται όμως από πολλούς και ένα εύλογο ερώτημα. Προς τι τόση ανησυχία και αγανάκτηση;
Αφού η Ελλάδα έχει σχεδόν αποποιηθεί την ιδιότητα της «παραγωγού χώρας», αφού οι προκαταρτικές εργασίες του έργου βρίσκονται ακόμη σε νηπιακή μορφή, αφού η σχέση κόστους οφέλους εκτιμάται ως αρνητική, αφού τα χρονικά περιθώρια δε συνάδουν με τις χρονικές δεσμεύσεις της ΕΕ σ’ ότι αφορά στην μεταφορά των χωρών στην πράσινη ενέργεια.
Μήπως είναι ελαφρώς υποκριτική η αντίδραση και αναζητούμε και σ’ αυτή την περίπτωση έναν άλλον «κακό»; Προσωπικά εκτιμώ ότι η μεταφορά των όποιων ενεργειακών αποθεμάτων τελικά αξιοποιηθούν θα είναι περισσότερο συμφέρουσα με τη διαδικασία της υγροποίησης και τη μεταφορά με τα ειδικά πλοία. Είναι πιο γρήγορη και θα δώσει έργο και εργασία στον τοπικό πληθυσμό Ελλάδας και Κύπρου αλλά και στην ελληνική ναυτιλία.
Υπό τις παρούσες συνθήκες θεωρώ την πολεμική σύρραξη με τη συμβατική της μορφή/διάσταση ως απίθανη, αναφέρει και προσθέτει πως η συνεργασία μας με τη Ρωσία δεν ενοχλεί τις ΗΠΑ
Συνέντευξη στον Μάνο Χατζηγιάννη
"Η Ελλάδα διαθέτει ένα μικρό αριθμό οπλικών συστημάτων Ρωσικής προέλευσης. Δεδομένου ότι πλησιάζει και η ολοκλήρωση του κύκλου ζωής των, θεωρώ ότι θα πρέπει σταδιακά να αντικατασταθούν με συστήματα σύγχρονης γενιάς" επισημαίνει στο δεύτερο μέρος της αποκλειστικής του συνέντευξης στο ΠΕΝΤΑΠΟΣΤΑΓΜΑ (Διαβάστε εδώ το πρώτο μέρος) , ο Αντιστράτηγος (εα) Ηλίας Λεοντάρης, Επίτιμος Διοικητής 1ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ & Τέως Αρχηγός Γενικού Επιτελείου Εθνικής Φρουράς (ΓΕΕΦ).
Με αφορμή τις μνήμες των Ιμίων και τον συσχετισμό με το σήμερα σημειώνει πως"ο κίνδυνος να εξελιχθεί μια κρίση σε «θερμό» επεισόδιο υπάρχει και θα υπάρχει όσο διαρκεί η παραβατική συμπεριφορά, επιθετικότητα, δυσπιστία και καιροσκοπική τακτική της Τουρκίας".
Συγκεκριμένα για τον "πόλεμο των τρυπανιών" εκτιμά ότι η Τουρκία θα τηρήσει μια «μετριοπαθή» στάση στο προσεχές διάστημα, χωρίς να αποποιηθεί τους μακροχρόνιους στόχους της και θα αποφύγει τη ρήξη με τις εταιρείες. Τονίζει ωστόσο πως "το «non paper» του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ για τον East Med Pipeline μπορεί να αποτελέσει μια καλή ευκαιρία για την Τουρκία, ανεξαρτήτως των πραγματικών προθέσεων των ΗΠΑ".
Σχολιάζει τις ελληνορωσικές σχέσεις σημειώνοντας πως η συνεργασία μας με τη Ρωσία δεν ενοχλεί τις ΗΠΑ...
Τέλος αναλύει την κατάσταση και στα Βαλκάνια εκτιμώντας πως καθίσταται "επιβεβλημένη μια περισσότερη δυναμική και πειστική ανάπτυξη των θέσεων της χώρας μας και τη διασφάλιση των προαπαιτούμενων προ κάθε δέσμευσης για την υποστήριξη της ενταξιακής πορείας των χωρών των δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση"
Ακολουθεί το δεύτερο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης :
-Ο Ιανουάριος όμως είναι και ο μήνας των Ιμίων. Ήδη οι Τούρκοι έχουν στήσει κάποια σκηνικά στην περιοχή με αφορμή και την “μάχη της τσιπούρας”. Πιστεύετε πως η κλιμακούμενη τουρκική προκλητικότητα από στεριά, αέρα και θάλασσα, μπορεί να οδηγήσει σε κάποιου είδους θερμό επεισόδιο;
Είναι γεγονός ότι ο Ιανουάριος έχει συνδεθεί με την κρίση των Ιμίων το 1996, μια «ατυχή» στιγμή της ελληνικής διπλωματίας, η οποία δυστυχώς προσέφερε στην Τουρκία τις συνθήκες για τη δημιουργία ενός ακόμη τετελεσμένου (στην αλυσίδα της Βέρνης, του Νταβός και του Ελσίνκι) και αναφέρομαι στη δήλωση της Μαδρίτης και τον τρόπο που η Τουρκία την αξιοποιεί μέχρι σήμερα.
Καθώς γράφονται αυτές οι γραμμές, η «μάχη της τσιπούρας» είναι σ’ εξέλιξη και η τουρκική προκλητικότητα εξακολουθεί με την ίδια ένταση. Η διαρκής παρουσία, η υψηλή ετοιμότητα και η αποφασιστική αντιμετώπιση από τις αρμόδιες ελληνικές αρχές έχουν φέρει αποτέλεσμα και περιορίζουν τα τουρκικά αλιευτικά στα τουρκικά χωρικά ύδατα και διευκολύνουν τους Έλληνες αλιείς στο έργο τους.
Σ’ ότι αφορά στο «Θερμό Επεισόδιο» και παρά το γεγονός ότι δεν υπάρχει διεθνώς σαφής αποδεκτός ορισμός, εκτιμώ ότι ο κίνδυνος να εξελιχθεί μια κρίση σε «θερμό» επεισόδιο υπάρχει και θα υπάρχει όσο διαρκεί η παραβατική συμπεριφορά, επιθετικότητα, δυσπιστία και καιροσκοπική τακτική της Τουρκίας.
Άλλωστε θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι όταν εξελίσσεται μια κατάσταση, στην οποία εμπλέκονται πολλοί δρώντες, είναι θέμα μιας άστοχης κίνησης, ενός εσκεμμένου ή όχι λάθους, ή ακόμη και μιας μεθοδευμένης σειράς ενεργειών που μπορούν να κλιμακώσουν μια κρίση και να ξεφύγει από τον έλεγχο των υπευθύνων…
Υπό τις παρούσες συνθήκες όμως, θεωρώ την πολεμική σύρραξη με τη συμβατική της μορφή/διάσταση, ως απίθανη. Όταν όμως έχεις να αντιμετωπίσεις γείτονες τύπου «Τουρκίας» θα πρέπει να επιδιώκεις την αποτροπή, ως επιλογή, αλλά θα πρέπει ταυτόχρονα να είσαι έτοιμος κάθε στιγμή, δηλαδή ΤΩΡΑ και όχι «αν ποτέ χρειασθεί».
Θα επαναλάβω και σε σας ότι ένας «Υβριδικός και Πολυχωρικός» πόλεμος της Τουρκίας κατά της Ελλάδος και της Κύπρου βρίσκεται σ’ εξέλιξη τα τελευταία 48 σχεδόν χρόνια. Διαρκής επιδίωξη της Τουρκίας είναι η συνεχής φθορά μας (σ’ όλους τους τομείς). Ο Ερντογάν φαίνεται να επιδιώκει την αναίμακτη, κατά το δυνατόν, υλοποίηση των στόχων και θα αποφύγει με κάθε τρόπο μια τέτοια εμπλοκή καθότι γνωρίζει ότι οι συνέπειες/το κόστος της θα είναι δυσανάλογο των «κερδών».
-Πως κρίνετε το μέλλον των ελληνορωσικών σχέσεων ιδίως και μετά το ταξίδι Μητσοτάκη στο Σότσι;
Θεωρώ την επίσκεψη ως ορθή και επιβεβλημένη κίνηση. Εκτιμώ ότι είχε και το ανάλογο περιεχόμενο.
Πιστεύω ότι η χώρα μας πρέπει με κάθε τρόπο να ακολουθήσει την τακτική της πλουραλιστικής εξωτερικής πολιτικής στο βαθμό που οι δυνατότητες και τα εθνικά συμφέροντα ή επιδιώξεις το απαιτούν.
Το γεγονός ότι η Ελλάδα ανήκει στο δυτικό στρατόπεδο είναι γνωστό και αποδεκτό από τη Ρωσία από τη Διάσκεψη της Γιάλτας και θεωρώ ότι αυτό δεν αποτελεί εμπόδιο για την ανάπτυξη παραγωγικών σχέσεων και συνεργασίας σε πολλούς άλλους τομείς αμοιβαίου ενδιαφέροντος, πέραν αυτής-καθαυτής της Αμυντικής Συνεργασίας.
Εκτιμώ ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει ή θα έπρεπε να συμβαίνει και από την πλευρά των ΗΠΑ. Και θεωρώ ότι συμβαίνει. Δηλαδή η συνεργασία μας με τη Ρωσία δεν ενοχλεί τις ΗΠΑ.
Είναι γεγονός και είναι γνωστό διεθνώς ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα μικρό αριθμό οπλικών συστημάτων Ρωσικής προέλευσης. Δεδομένου ότι πλησιάζει και η ολοκλήρωση του κύκλου ζωής των, θεωρώ ότι θα πρέπει σταδιακά να αντικατασταθούν με συστήματα σύγχρονης γενιάς, με τα οποία να διασφαλίζεται η διαλειτουργικότητα αυτών με τα λοιπά μέσα των Ενόπλων Δυνάμεων στο εθνικό και συμμαχικό πλαίσιο.
-Με αφορμή των “πόλεμο των τρυπανιών” και τη γεώτρηση της Exxon Mobil στο θαλάσσιο οικόπεδο 10 της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην αδειοδότηση των εργασιών έρευνας, γεωτρήσεων και εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων, τι εξελίξεις αναμένετε στην Ανατολική Μεσόγειο;
Η συνέχιση των ερευνητικών αλλά και των γεωτρητικών εργασιών στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας αποδεικνύουν την ορθότητα της απόφασης για την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και το Λίβανο (καλόν θα ήταν να είχε προχωρήσει και η Ελλάδα στην ίδια κίνηση).
Είναι εμφανές ότι η Τουρκία ενοχλείται από την εξέλιξη αυτή και για αυτό η επιθετικότητα της έχει ως επίκεντρο την Κύπρο. Θα μπορούσα να πω ότι, γεωγραφικά και όχι μόνο, η Κύπρος είναι ένα εμπόδιο στα σχέδιά της. Οι σημερινές συνθήκες και κυρίως τα ενεργειακά κοιτάσματα στη θαλάσσια περιοχή της ΑΟΖ της Κύπρου, έχουν διαμορφώσει νέα δεδομένα.
Υπό αυτές τις συνθήκες εκτιμώ ότι η Τουρκία θα τηρήσει μια «μετριοπαθή» στάση στο προσεχές διάστημα, χωρίς να αποποιηθεί τους μακροχρόνιους στόχους της, θα αποφύγει τη ρήξη με τις εταιρείες που έχουν αναλάβει τα συμβόλαια αλλά και με τις χώρες από τις οποίες προέρχονται για τους δικούς της και διαφορετικούς κατά περίπτωση λόγους (ΗΠΑ, Κατάρ, Γαλλία κλπ). Επιπλέον θα επιδιώξει την αναθέρμανση των σχέσεων της με την Αίγυπτο και το Ισραήλ προσβλέποντας σε μια νέα προσέγγιση στις διμερείς διαφορές τους αλλά και τη δημιουργία ενός νέου πλαισίου για τη διευθέτηση των διαφορών και την εκμετάλλευση προς όφελός της των ενεργειακών αποθεμάτων στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Το «non paper» του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ για τον East Med Pipeline, που ανέφερα νωρίτερα, μπορεί να αποτελέσει μια καλή ευκαιρία για την Τουρκία, ανεξαρτήτως των πραγματικών προθέσεων των ΗΠΑ.
Συμπερασματικά, δεν αναμένω κάτι, στο προσεχές μέλλον, που θα σημάνει «την αλλαγή του κόσμου», όσο έχουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το είδος της καιροσκοπικής και αναθεωρητικής πολιτικής, που ακολουθεί η Τουρκία.
Σε κάθε περίπτωση δεν επιτρέπεται εφησυχασμός από την πλευρά μας. Αντίθετα είναι επιτακτική ανάγκη τόσο η Ελλάδα όσο και η Κυπριακή Δημοκρατία να ανακτήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων για να ισοσκελισθεί η απώλεια του χρόνου, σε σχέση με τις χρονικές στιγμές που έπρεπε να έχουν γίνει κάποιες ενέργειες στο παρελθόν.
-Σας ανησυχούν όσα διαδραματίζονται το τελευταίο διάστημα στα Βαλκάνια, σε Αλβανία-Κόσοβο, Σερβία, Βοσνία και Σκόπια;
Η αστάθεια σε κάθε χώρα αποτελεί αναμφισβήτητα εσωτερικό της θέμα, ωστόσο είναι αντιληπτό ότι κάθε αρνητική εξέλιξη επηρεάζει τις γειτονικές χώρες, αλλά θέτει και σε κίνδυνο την ασφάλεια και τη σταθερότητα της ευρύτερης περιοχής, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Τα Βαλκάνια στην περίπτωση μας αποκτούν ένα επιπρόσθετο ενδιαφέρον λόγω των «ανοικτών» θεμάτων που υπάρχουν τόσο στο εσωτερικό των χωρών (Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Κόσοβο, Αλβανία, Σκόπια) όσο και στις διακρατικές τους σχέσεις.
Η περίπτωση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης χρήζει ιδιαίτερου ενδιαφέροντος καθόσον το πολυσύνθετο σύστημα διοίκησης που επέβαλλε η Συμφωνία του Dayton (1995) φαίνεται ότι δεν αποδίδει. Είκοσι επτά χρόνια μετά τη συμφωνία υπάρχει ανησυχία ότι οι εθνοτικές και πολιτικές διαφορές μπορεί να βάλουν ξανά φωτιά στη χώρα και στα Βαλκάνια.
Η περίπτωση του Κοσόβου είναι επίσης ανησυχητική. Είναι δύσκολο να εξηγηθεί που στηρίζεται η οικονομία της χώρας αυτής και τι θα συμβεί αν για κάποιο λόγο αποχωρήσει η διεθνής κοινότητα από την περιοχή. Η κατάσταση περιπλέκεται περισσότερο καθόσον δε φαίνεται να υπάρχει χώρος αλλά ούτε και διάθεση για συνεννόηση μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας. Λογικό θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος αν λάβει υπόψη τις συνθήκες υπό τις οποίες φθάσαμε στη σημερινή κατάσταση. Θεωρώ δε ότι στη θέση της Σερβίας κάθε χώρα με τον ίδιο τρόπο θα ενεργούσε. Αν σ’ αυτά προστεθεί και η συνεχιζόμενη φλυαρία για τη δημιουργία της Μεγάλης Αλβανίας τότε τα πράγματα γίνονται περισσότερο περίπλοκα.
Ανησυχητική είναι επίσης και η εφαρμοζόμενη πολιτική της Τουρκίας στην περιοχή. Δυστυχώς με διαφορετικό τρόπο για κάθε περίπτωση/χώρα έχει επιβάλλει μια σχέση με μορφή υποτέλειας των χωρών αυτών προς την Τουρκία και αυτό καθιστά από μόνο του δύσκολη την ανάπτυξη της εμπιστοσύνης και των σχέσεων αμοιβαίας κατανόησης και συνεργασίας με την Ελλάδα.
Στο πλαίσιο αυτό θεωρώ επιβεβλημένη μια περισσότερη δυναμική και πειστική ανάπτυξη των θέσεων της χώρας μας και τη διασφάλιση των προαπαιτούμενων προ κάθε δέσμευσης για την υποστήριξη της ενταξιακής πορείας των χωρών των δυτικών Βαλκανίων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η πολιτική που ακολουθήθηκε στην περίπτωση της ένταξης της Αλβανίας και των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ, φαίνεται πως δεν απέδωσε.
Τελικά καταλήγεις στα λόγια του του βρετανού πρωθυπουργού Ουίνστον Τσόρτσιλ «Τα Βαλκάνια έχουν την τάση να παράγουν περισσότερη ιστορία από αυτήν που μπορούν να καταναλώσουν». Μια φράση, η οποία έμεινε στην ιστορία και ίσως δεν απέχει και από την πραγματικότητα.
Είμεθα πανάρχαιοι Πελασγοί! Είναι δε μεγάλη τιμή για μας διότι οι προπάτορες μας υπήρξαν το δυναμικότερο γένος της ιστορίας. Παρόλο που φέρουμε διάφορες ονομασίες κατά το φύλο (Αχαιοί, Ίωνες, Αιολείς, Αρκάδες, Μινωίτες, Μυκηναΐοι, Μακεδόνες κλπ) τρία υπήρξαν τα κύρια γενικά ονόματα του γένους των Ελλήνων:
Πελασγοί ( εκ του Πελασγού) , Γραικοί ( εκ του Γραικού ) και Έλληνες ( εκ του Έλληνος ) Και θα ήτο περιττόν να τονίζουμε την καταγωγή μας αν οι «καλοθελητές»δεν προέβαιναν στον άγριο τεμμαχισμό και ακρωτηριασμό του ενδόξου Γένους μας, με σκοπό να το αφανισουν αριθμητικά και να το κάνουν νήπιο ηλικιακά. ΠΕΛΑΣΓΟΙ ΕΣΜΕΝ Ο Πελασγός
Ητο υιός του Διός και της Νιόβης, αυτόχθων πάππος του Θεσσαλού [Και όχι Ινδοευρωπαίος εκ του πουθενά, ή εξ Ασίας και Αφρικής όπως ισχυρίζονται ορισμένοι αμαθείς ή κακόβουλοι κονδυλοφόροι] Η ετυμολογία του Πελασγός προέρχεται α/ εκ του πάλαι +γέγαα =γίνομαι παλιός β/ εκ του «Πέληον Αργος»=παλαιός γέρων(εξ ου και Αργος Πελασγικόν) γ/ εκ του πελαργός=ταξιδευτής δ/ εκ του περάω=περνώ θάλασσαν (μετανάστης, θαλασσοπόρος ) ε/ εκ του πλάζω=περιπλανώμαι δια θαλάσσης( λαός της θάλασσας) στ/ εκ του πέλας=πλησίον+άγω(οδηγώ, ηγούμαι μεταφέρω στους γειτονικούς λαούς) Όλα τα ετυμολογικά στοιχεία του ονόματος Πελασγός οδηγούν στον πανάρχαιο, ανήσυχο και τολμηρό λαό της θάλασσας που μεταναστεύει και ταξιδεύει (όπως ο πολύπλαγκτος Οδυσσεύς) Οι πρώτοι Πελασγοί ήσαν Αρκάδες που επέζησαν από τον Κατακλυσμό και από εκεί ορμώμενοι προσήγγισαν στις γειτονικές ακτές(Ιταλία, Μικρά Ασία, Μεσόγειο κλπ ) Ο Γραικός
Ητο προκατακλυσμιαίος ήρως, υιός του Θεσσαλού και δισέγγονος του Πελασγού που ήκμασε προ του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος . Ετυμολογείται εκ του «γραίος =γεραιός ή γηραιός εκ της ΅γης + ρέωΆ ή ΅γη +έραΆ»[ Ο Κωνστ. Οικονόμου εξ Οικονόμων στο « Περί γνησίας Προφοράς» σελ.335 γράφει: «Γραικός είναι άνθρωπος τον μεν σώμα στερρός , κραταιός, το δε γένος γηραιός, ήτοι παλαιός, αρχαιόγονος, πρεσβυγενής και γεράσμιος» Για τον Έλληνα γράφει ότι είναι εκ του έλα, είλη, ήλιος, σέλας πάντα σημαίνονται το ταχυκίνητον και πολυέλικτον φως »(Αεροπορική Ιδέα , άρθρο Αννας Τζιροπούλου-Ευσταθίου τ.40 2004)] Πάντως η κοιτίδα μας είναι η Θεσσαλία με επίκεντρο τον Όλυμπο. Ο Έλλην
Ητο υιός του Δευκαλίωνος και είναι μετεξέλιξη εκ της γενιάς των Πελασγών και Γραικών «Έλλην, γόνω μεν ην Διός, λόγω δε Δευκαλίωνος» Και η χώρα που κατοικούσαν οι Έλληνες ωνομάσθη Ελλάς, «πρότερον Πελασγία καλουμένη» [Ηρόδ. Β! 56] Ετυμολογικές εκδοχές α/ Ελλάς= η φωτεινή καθέδρα,(σελ+ελλά) β/ Ελλάς=ο φωτεινός λίθος(σέλ+λας) Κατά τον Αριστοτέλη το όνομα της πήρε από την Δωδώνη της Ηπείρου , όπου ζούσαν οι Σελλοί και οι καλούμενοι τότε Γραικοί και νυν Έλληνες . Το Πάριον Μάρμαρον γράφει: «Έλληνες ωνομάσθησαν , το πρότερον Γραικοί καλούμενοι» Η ονομασία ΅ΠελασγοίΆ είναι γενική και περιλαμβάνει μια ευρύτερη ομάδα που ξεκίνησε μεν από την ίδια περιοχή με κέντρο το Αιγαίο Πέλαγος (την Ελληνική Χερσόνησο και τις πέριξ του Αιγαίου ακτές) αλλά ξαπλώθηκε στην σε όλη την λεκάνη της Μεσογείου, στην Ευρώπη και στον κόσμο ολόκληρο και συν τω χρόνω πήρε διαφορετικά ονόματα. Και δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι Πελασγοί με διάφορα ονόματα είναι διεσπαρμένοι σε κάθε γωνιά του πλανήτου.
Ο Ηρόδοτος γράφει (Κλειώ 58) τα εξής: «Εγώ πιστεύω ότι οι Ελληνικοί λαοί μιλούσαν την ίδια γλώσσα, αλλά αποδυναμώθηκαν μετά τον χωρισμό τους από τους Πελασγούς, και ξεκινώντας αρχικά από ένα μικρό πυρήνα, έφτασαν στους τεράστιους αριθμούς που αντιπροσωπεύουν τώρα με την ενσωμάτωση διαφόρων ξένων εθνών, ανάμεσα στα οποία ήταν και οι Πελασγοί. Δεν πιστεύω ότι οι Πελασγοί, ένας βαρβαρικός λαός, έγινε ποτέ πολυάριθμος ή ισχυρός». Ωστόσο η διαφορά έθνους κατά τον Ηρόδοτο σημαίνει διαφορά φυλής μάλλον, παρά έθνους όπως το θεωρούμε σήμερον.
Και αντιγράφω ένα άλλο απόσπασμα του (Κλειώ 56) που επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές: «Οι έρευνες έδειξαν ότι οι Λακεδαιμόνιοι ήταν δυνατότεροι από τους Δωριείς και οι Αθηναίοι από τους Ίωνες. Αυτοί οι δυο, από τους οποίους οι πρώτοι κατάγονταν από τους Πελασγούς, ενώ οι άλλοι από τους Έλληνες». Ποιος όμως πιστεύει ότι οι Λακεδαιμόνιοι δεν ανήκαν στο Ελληνικό έθνος; Κατά τον Ηρόδοτο το Αθηναϊκό έθνος ήτο Πελασγικό, και Πελασγοί ήσαν και οι πρώτοι Αρκάδες και οι κάτοικοι του Κρότωνα και της Τροίας και άλλων πόλεων. Ο διαχωρισμός των Ελλήνων σε πολλά φύλα (Δρύοπες, Λέλεγες, Πελασγοί, Καύκωνες, Θράκες, Τηλεβόες κλπ) οφείλεται στον βαθύ γεωγραφικό διαχωρισμό τους, που και ακόμη και σήμερα δημιουργεί προβλήματα επικοινωνίας σε ορισμένες εποχές του έτους. Συνεπώς, ούτε από βορρά κατήλθαν στην Ελλάδα, ούτε Σλαύοι εξελληνισθέντες είναι οι Έλληνες -όπως υπεστήριζε παλαιότερον ο Φαλμεράϊερ- ούτε τέλος προήλθαν από την Αγγλία, ανοησίες που διετύπωσε στο «μυθιστόρημά» του το 1842 ο Λόρδος Μπούλβερ Λύττον, και συνηγόρησε με αυτές και ο Γερμανός επιστήμων Μύλλερ. Ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει.
Οι Ευρωπαίοι προέρχονται από τους Αιγαίους Πελασγούς Πρωτοέλληνες, αλλά αυτό δεν το ανέχεται ο εγωισμός των που θέλουν πάση θυσία να συμμετέχουν στον λαμπρότερο πολιτισμό που έφτιαξε ο άνθρωπος ως τώρα. Είναι απίθανον να είχαν ξένη προέλευση οι Έλληνες διότι προ των περιόδων των παγετώνων, ως προανεφέρθη, ολόκληρος η Βόρεια Ευρώπη, η πέραν του Δουνάβεως και εντεύθεν του κάτω Ρήνου και των Άλπεων, αλλά και η Ανατολή-μηδέ της βορείας Περσίας και των Ινδιών εξαιρουμένων- εκαλύπτοντο από παγετώνες. Αλλά και μετά την τήξη των παγετώνων τα πεδινά μέρη εκαλύφθησαν από ύδατα και λάσπη. Επομένως, ήτο αδύνατον να ζήσουν, και πολύ περισσότερο να δημιουργήσουν πολιτισμό στις περιοχές της Μεσευρώπης οι υποτιθέμενοι ΙΕ ή Άριοι και αργότερον να τον μεταφυτεύσουν στους Αιγαίους Πελασγούς. Διότι οι τελευταίοι είχαν το προνόμιο να ζουν στην πλέον εύκρατη περιοχή του κόσμου, να «κολυμπούν» στην Μεσόγειο Θάλασσα και να επικοινωνούν με όλους τους λαούς του τότε γνωστού κόσμου. Και τότε φυσικά δεν υπήρχον οι σημερινές πηγές ενέργειας, για να στηρίξουν οι βόρειοι πολιτισμό, όπως συμβαίνει σήμερον με την σύσταση του τεχνολογικού πολιτισμού. Οι Πολυταξιδεμένοι Πελασγοί
Ο Πελασγός είναι τόσο παλιός ώστε φέρεται, σύμφωνα με την μυθολογία, ως υιός του Ποσειδώνος. Ο συμβολισμός αυτός είναι σύμφωνος με την θαλασσινή καταγωγή του Ελληνικού έθνους και την ναυτοσύνη των Ελλήνων. Αλλά και ο Ίναχος, ο «πρώτος άνθρωπος της Πελοποννήσου», ήτο υιός των Ωκεανού και της θαλασσινής θεάς Τηθύος. Δεν υπήρχον τότε άλλοι προηγμένοι άνθρωποι, που να ταξιδεύουν όχι μόνον θαλασσίως αλλά δια ξηράς βορείως ή ανατολικώς του Δουνάβεως. Πώς όμως έμαθαν οι Αρχαιοέλληνες Αιγαίοι Πελασγοί να ταξιδεύουν;
Μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος βρέθηκαν ξεκομμένοι στα νησιά από την φυλή και τους συγγενείς των και επιθυμούσαν διακαώς να ξεφύγουν από αυτήν την απομόνωση. Έτσι έμαθαν να θαλασσοπορούν, πρώτα πάνω σε κορμούς δένδρων και έπειτα σε πλοιάρια. Οι Έλληνες από τα πανάρχαια χρόνια συνδέονται στενότατα με την θάλασσα και κυριολεκτικά αλωνίζουν το Αιγαίο και την Μεσόγειο θάλασσα.
Από το Αιγαίο και τα Μικρασιατικά παράλια εισχώρησαν προοδευτικά και ακτινοειδώς-εν είδη βεντάλιας-προς βορράν, ανατολάς, νότον και δυτικά και εκπολίτισαν τις υποανάπτυκτες φυλές, όταν οι κλιματολογικές συνθήκες το επέτρεψαν. Τότε τα θαλάσσια ταξίδια ήσαν σχετικώς ευκολότερα και πιο ασφαλή εν συγκρίσει με τα χερσαία. Μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος είναι φυσικό οι πέριξ του Αιγαίου νομάδες να μετακινήθηκαν προς βορράν και ανατολάς προς εξεύρεση βοσκοτόπων για τα ποίμνια των. Αυτοί εισχώρησαν στις αποστραγγιζόμενες πεδιάδες μετά την υποχώρηση των υδάτων. Τέτοιες παλινδρομικές μετακινήσεις -άγνωστον πόσες- ασφαλώς συνέβησαν στην διάρκεια των χιλιετιών υπό την πίεση των αναγκών των πληθυσμών της εποχής. Όμως το κύριο ρεύμα μετανάστευσης ήτο σταθερά προσανατολισμένο από την περιοχή του Αιγαίου και της Χερσονήσου του Αίμου προς βορράν, νότον, ανατολάς και δυσμάς, διότι οι έποικοι ανεζήτουν νέες κενές και παρθένες εκτάσεις, αρχικά για την κτηνοτροφική και βραδύτερα για την γεωργική τους εκμετάλλευση. Εξ άλλου η τάση αυτή προς μετανάστευση συνεχίζεται ως την εποχή μας (μεταναστευτικά κύματα προς Αμερική, Αυστραλία κλπ).Πάντως στην αρχή ζούσαν βίον νομαδικόν, όπως ακριβώς και οι Σαρακατσαναίοι της Πίνδου, οι οποίοι μπορούμε να πούμε ότι είναι οι γνησιότεροι και αρχαιότεροι Πρωτοέλληνες «Ευρωπαίοι», απόγονοι των Πελασγών. Εξ Αιγηίδος ο Πολιτισμός
Εκ της Αιγηίδος ξεκίνησαν όλοι εκείνοι οι λαοί, οι οποίοι παρουσιάζονται βραδύτερον στις γύρω περιοχές της Μικρασίας, του Καυκάσου και της Μεσογείου ως τον Δούναβη με διάφορες ονομασίες, μεταφέροντες μαζί και τον πολιτισμό τους. Είναι φυσικά αδύνατον να προσδιορισθή πόσα χρόνια πέρασαν μετά την καταβύθιση της Αιγηίδος, μέχρις ότου διαμορφωθούν σε φυλές οι διάφορες αυτές ομάδες που διεσώθησαν στα παράλια ή μετεκινήθησαν στα ενδότερα. Κατά τις μαρτυρίες των Αιγυπτίων ιερέων της Σάϊν προς τον Σόλωνα, όπως αναφέρει ο Πλάτων στον «Τίμαιο», από τους Αρχαιοέλληνες Αιγαίους πήραν τον πολιτισμό. Τούτο καταφαίνεται και από τις επιδόσεις των στην ναυσιπλοία, αλλά και στις τέχνες (προηγμένη Κυκλαδίτικη τέχνη αγαλματιδίων). Τα προπαγανδιστικά μυθεύματα περί αφίξεως Φοινίκων και άλλων («Μαύρη Αθηνά», Μπερνάλ), εκτός του ότι στερούνται λογικής και επαρκούς τεκμηρίωσης έχουν επιστημονικά καταπέσει, αφού και ο ίδιος παρεδέχθη ότι το κίνητρο του ήτο το κέρδος και η προσέλκυση της προσοχής.
Το πολλαπλά διαφημισθέν αφήγημα του Μεσοποταμίου Γιλγαμές, το οποίο θέλησαν να παρουσιάσουν σαν απόδειξη της παλαιάς πνευματικής ανάπτυξης των διαφόρων λαών της Μεσοποταμίας, είναι πολύ νεώτερο και κακότεχνο κατασκεύασμα, συντεθέν βάσει Ελληνικών παραδόσεων και μύθων. Πρόκειται πράγματι περί κακότεχνης αντιγραφής των αναφερομένων περί του κατακλυσμού του Δευκαλίωνος, ο οποίος ας σημειωθή, είναι παλαιότερος του κατακλυσμού του Νώε, εάν έγινε φυσικά κι αυτός. Γιατί όλα τα γραφόμενα περί του κατακλυσμού του Νώε είναι τερατώδη, αντιεπιστημονικά και προσιδιάζοντα μόνον σε λαό που δεν είχε ιδέα περί της θαλάσσης και της ναυσιπλοϊας.
Αντίθετα από τα κείμενα των Ορφικών περί του κατακλυσμού του Ωγύγου πιστοποιείται ότι κανένας άλλος αρχαίος λαός δεν έχει παλαιότερες αναμνήσεις και επιστημονικές μαρτυρίες και ούτε έχει σημειώσει πνευματικές εκδηλώσεις και άλλες ενδιαφέρουσες διαπιστώσεις (λ.χ. αστρονομικές παρατηρήσεις 11.000 ετών π.Χ.) όπως αυτές που περιέχονται στα αρχαία Ελληνικά κείμενα. Όπως μας πληροφορεί ο Έρμαν Ντίλς [«Προσωκρατικοί», Κεφ. Ορφεύς, σελ. 3] οι Αιγαίοι Αρχαιοέλληνες έγραφον τις παρατηρήσεις των αρκετές χιλιάδες χρόνια πριν επί λεπτών σανίδων, λίθων ή οστράκων (γραφή Δισπηλιού, Γιούρων, Αλοννήσου κλπ),γεγονός που μαρτυρεί ότι ήσαν εχέφρονες άνθρωποι (Homo Sapiens). Το ερώτημα που γεννάται λοιπόν είναι γιατί είχαν αγνοήσει ή παραμερίσει τόσο σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία οι νεώτεροι δήθεν «σοφοί» ερευνητές της Δύσεως;
Ασφαλώς δεν είναι τυχαίο το γεγονός, διότι η Ελληνική Προϊστορία καίει και προτιμούν να την αγνοούν, να την παραμερίζουν και όταν βγαίνη τυχαίως στην επιφάνεια να την αποσιωπούν ή να την παραχαράζουν ακόμη. Διότι στην περιοχή αυτή κατοικούσαν εχέφρονες άνθρωποι όχι προ 10, 20 χιλιετιών -όπως ισχυρίζονται για την Μεσοποταμία οι γνωστοί Φοινικιστές ή προ 35-40.000 ετών των Αφροκεντριστών- αλλά προ 100, 800.000 ετών, αλλά και εκατομμυρίων ετών, όπως απέδειξαν οι έρευνες των Πετραλώνων, της Τρίγλιας και της Πτολεμαΐδος, υπό του ανθρωπολόγου-αρχαιολόγου κ. Άρη Πουλιανού. Επομένως οι Αμερικανικές έρευνες στο σπήλαιο Φράχθυ της Ερμιονίδος, οι οποίες έφεραν στο φως στοιχεία του πολιτισμού προ 25 χιλιάδων ετών, έρχονται να αποδείξουν την ύπαρξη και την συνέχεια της αναπτύξεως του ανθρώπου στον Ελλαδικό χώρο. Τα κενά που σήμερον υπάρχουν σε μακρές περιόδους της ιστορίας δεν σημαίνουν αρνητική ύπαρξη ζωής, αλλά μάλλον έλλειψη συστηματικών ερευνών στην περιοχή αυτή. Ο Πολιτισμός των Ρωμαίων
Ο εκπολιτισμός είναι πανάρχαιος και ανάγεται από την εποχή των Ετρούσκων και Τυρσηνών. Όμως ο κυρίως πολιτισμός των Ρωμαίων πριν αρχίσουν την αυτοκρατορική τους πορεία άρχισε κυρίως μετά την κατάκτηση της Ελλάδος (180-120 π.Χ), δηλαδή από την εποχή του Καίσαρος. Προηγουμένως οι φυλές της Κεντρικής και Βορείου Ιταλίας ήσαν σχετικά πρωτόγονες και άξεστες, δεν γνώριζαν την γραφήν και εσυνήθιζαν ακόμη και την ανθρωποφαγία και ανθρωποθυσία σε παλαιότερες εποχές. Επομένως, τον πολιτισμό και την γραφή όλοι οι Ευρωπαίοι την χρεωστούν στους Πελασγούς και Κρήτες Πρωτοέλληνες. Η Λατινική γραφή είναι κι αυτή Ελληνική (Χαλκιδικό αλφάβητο) και ο Ρωμαϊκός Πολιτισμός είναι αντίγραφο -συχνά κακέκτυπο- του Ελληνικού Πολιτισμού. Έτσι αποδεικνύεται η πανάρχαια κοινή καταγωγή των κατοίκων της Βόρειας και Δυτικής Ευρώπης (Τεύτονες, Γαλάτες, Σουάβοι, Σάξωνες, Ίβηρες κλπ) από τους Αιγαίους Πρωτοέλληνες.
Οι λαοί αυτοί διατηρούν ακόμη ονομασίες ορισμένων θεών της Αρχαίας Ελλάδος, λέξεις ή ρίζες λέξεων της αρχικής μητρικής των γλώσσας, ή μάλλον του γλωσσικού ιδιώματος των το οποίο ανήκει στην Ελληνική (Ινδοευρωπαϊκή) ομογλωσσία. Επειδή συν τω χρόνω αυτοί ήρθαν σε επιμειξία με άλλους λαούς, αλλά και λόγω διαφορετικών κλιματολογικών και πολιτιστικών συνθηκών, ήτο επόμενον να διαφοροποιηθούν και να απομακρυνθούν αναγκαστικά από την αρχική πολιτιστική των κοιτίδα, του Αιγαίου. Άλλοι εξ αυτών στις νέες των πατρίδες εκβαρβαρίστηκαν ή αφομοιώθησαν για να επιβιώσουν και παρέμειναν ανεξέλικτοι, όπως τους ανευρίσκουμε μετέπειτα κατά την ιστορική περίοδο, διασκορπισμένους σε διάφορες χώρες του βορρά σε φυλές (Κιμμέριοι, Σκύθες, Γέτες, Αριμασποί, Γέλωνες, Μασαγέτες, Βουδίνοι, Αγριππαίοι, Ισηδόνες, Σαρμάτες, Δάκες κ.ο.κ.). Αυτοί εξελίχθησαν αργότερα υπό την επίδραση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και δημιούργησαν τα γνωστά έθνη του βορρά και της Ανατολής. Εκείνους που εισχώρησαν ανατολικότερα και εκείθεν της λίμνης Βαϊκάλης, τους ανευρίσκουμε κατόπιν ως Υπερβορείους ( ή ως Γκιλάκους).
Στην Ιαπωνία έφθασε προ αμνημονεύτων χρόνων μια λευκή φυλή, οι Αϊνού (=Ίωνες), ενώ συναντώμεν διάσπαρτες λευκές φυλές στην Ασία και Άπω Ανατολή. [Βλέπε Τόμ. «ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ» «Γενική Εισαγωγήν» όπως και «Γενική Εισαγωγή» στο Δεύτερο βιβλίο του Ιωάν. Πασσά «ΤΑ ΟΡΦΙΚΑ» και τα σχόλια στους «Ύμνους του Ορφέως»]. Οι Τούρκοι είναι ένα μωσαϊκό λαών στην πλειοψηφία των αυτοχθόνων που ζούσαν από αρχαιοτάτων χρόνων στην περιοχή. Οι Τούρκοι αποτελούν μια μικρή μειοψηφία που κατήλθαν σαν νομάδες από τα υψίπεδα της Κεντρικής Ασίας, από την περιοχή του Αλτάϊ, στην Μεσόγειο. Οι τελευταίοι είναι Ταταρομογγολικής καταγωγής και έμειναν άξεστοι και απολίτιστοι από της εγκαταστάσεως τους στην Μικρά Ασία ως σήμερον. Η φυλή αυτή αποτελούσε την ιθύνουσα τάξη της Οθωμανικής Τουρκίας, αλλά και της σημερινής Κεμαλικής Τουρκίας. Η Καταγωγή των Ευρωπαϊκών Λαών
Κατά τον Αθαν.Σταγειρίτη [«ΩΓΥΓΙΑ», Τόμ. Β του Αθαν.Σταγειρίτη, Εκδ. Βιέννης 1808] η καταγωγή όλων των φυλών -και φυσικά των νεωτέρων Εθνών της Βορείου, Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης, καθώς και οι λευκοί της Ρωσσίας και Κεντρικής Ασίας- προέρχονται από το Αιγαίον, και συγκεκριμένα από τον Ελληνικό πολιτιστικό χώρο, και όχι από τους ανύπαρκτους Ινδοευρωπαίους [Βλέπε Διόδ. Σικελιώτη, Βιβλ. Α, Στράβωνα, «Εισαγωγή» και Συρέ «Οι Μεγάλοι Μύσται», Καρλάυλ «Οι Ήρωες» (Οντίν) και Σαρλ Μπερλίτζ «Τα Μυστήρια από ξεχασμένους Κόσμους»]. Η εξέταση των λεγομένων Αριανών γλωσσών, όπως πραγματικά ομιλούνται σήμερον διαθέτουν πολυάριθμα Πελασγικά στοιχεία, τα οποία αναμφισβήτητα προέρχονται από την Πελασγική των κοιτίδα, τα Βαλκάνια, την Κάτω Ιταλία και την Μ. Ασία.
Όταν η ίδια ρίζα βρίσκεται σ’ όλες τις γλώσσες ή στις περισσότερες από αυτές, θα πρέπει να συμπεράνουμε ότι το αντικείμενο που υποδηλούται δια της ρίζας ταύτης, ήτο κοινό για τους προγόνους των, οι οποίοι είχαν κάποτε τον ίδιο πολιτισμό. [Για παράδειγμα η λέξη «Άξων», υπάρχει παρεφθαρμένη σ’ όλες τις λεγόμενες αριανές γλώσσες, διότι οι λαοί αυτοί γνώριζαν όλοι την βοήλατη άμαξα. Ορισμένοι την βελτίωσαν και της έβαλαν ακτίνες στο διάβα του χρόνου, ενώ άλλοι διατήρησαν τον παραδοσιακό τροχό εκ κορμού δένδρου. Άρα διαφοροποιήθησαν. Με την πρόσθεση λοιπόν νέων λέξεων αρχίζει η διαφοροποίηση της γλώσσας και της ταυτότητας των λαών]. Έτσι έγινε βαθμιαία η διαφοροποίηση των φυλών εκ της αρχικής των καταγωγής. Τελικά παραμένει η κοινή καταγωγή σαν μύθος. Ο μύθος λ.χ της Ατλαντίδος, ο οποίος σχετίζεται με την πανάρχαιη δραστηριότητα της Ελληνικής φυλής, όπως δείχνουν τα διάφορα ευρήματα, υπήρξε κάποτε πραγματικότης. Όχι όμως και ο τεχνητός «μύθος» περί των Ινδοευρωπαίων. Ο Μύθος των Ινδοευρωπαίων
Η κάθοδος φυλών από Βορρά και Ανατολών στην Ελληνική Χερσόνησο, για να εκπολιτίσουν τους δήθεν άξεστους Αιγαίους, δεν ευσταθεί ούτε επιστημονικά, αλλά ούτε από λογικής απόψεως, διότι οι Αιγαίοι ήσαν αποδεδειγμένα ναυτικός και στο έπακρον πολιτισμένος λαός που ταξίδευε, από την χαραυγή της Προϊστορίας του, όχι μόνον στην Μεσόγειο, αλλά και στους Ωκεανούς. Αν δεχθούμε τις δοξασίες περί «Ινδοευρωπαϊστών», τότε θα έπρεπε κανονικά να είχαν βρεθή κάπου τα ίχνη τους, ο ανώτερος πολιτισμός τους, η γλώσσα τους και τέλος τα ιστορικά πνευματικά μνημεία που θα άφηναν πίσω στην αρχική των κοιτίδα. Τέτοιο πράγμα όμως δεν έχει βρεθή. Τίποτα απολύτως δεν επιβεβαιώνει την ύπαρξη τους.
Αντίθετα, συνεχώς έρχονται στο φως νέες συντριπτικές αποδείξεις και ατράνταχτα τεκμήρια από τον Ελληνικό χώρο και εκτός αυτού-στις χώρες που ταξίδευσε-που επιβεβαιώνουν ότι οι Αιγαίοι Πρωτοέλληνες μετέδωσαν πρώτοι τον πολιτισμό τους σ’ όλους τους λαούς του τότε γνωστού κόσμου. Βέβαια, όλες αυτές οι αντιεπιστημονικές και δογματικές θεωρίες του παρελθόντος έχουν προ πολλού καταπέσει, αλλά επανέρχονται κάθε φορά με καινούργιο περιτύλιγμα στην επικαιρότητα από το «επιστημονικό» κατεστημένο της διεθνούς εξουσίας. Γιατί αυτός ο μύθος βολεύει την διαιώνιση της εξουσίας τους. Σήμερα βρισκόμαστε σε μια έξαρση του φαινομένου τούτου. Παντού επιδιώκουν να μειώσουν την αξία και την συμβολή του ανυπέρβλητου Ελληνικού παράγοντα στην δημιουργία του παγκόσμιου Πολιτισμού [Βλέπε «ΦΥΣΙΚΗ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ», Τόμ. «ΕΛΛΑΣ» της Εγκυκλοπ. «ΗΛΙΟΣ», του Ιωάννη Κουμάρη]. Αρκεί να επαναλάβουμε ότι «όταν οι αρχαίοι Έλληνες έφτιαχναν τον Παρθενώνα, οι πρόγονοι των σημερινών Άγγλων ζούσαν μέσα στα σπήλαια ή στα ανήλια δάση, ενώ πλείστοι απ’ αυτούς και άλλοι βόρειοι λαοί, ήσαν ακόμη ανθρωποφάγοι ή έκαναν ανθρωποθυσίες» [Στράβων, βιβλ.VI, σελ. 226, 21] [Ανέκαθεν το θαρραλέο και ανήσυχο Βρεταννικό έθνος συμπεριφέρθηκε αλαζονικά και σαν κατακτητής στην Ελλάδα, μιμούμενο τους δήθεν ξανθούς Ινδοευρωπαίους αποικιοκράτες και εκπολιτιστές]. Ακόμη και στην γειτονική μας Ιταλία, ακόμη και κατά την κλασσική εποχή, εθυσίαζαν παίδες στην εορτή των Κομπιταλίων και Λαραλίων, και μόλις επί Βρούτου κατηργήθη το έθιμον τούτο.[«ΩΓΥΓΙΑ» του Αθαν. Σταγειρίτη, Β. Τόμ. σελ.480].
Επομένως, είναι απαράδεκτη και εξοργιστική η τόσο κραυγαλέα παραποίηση και διαστροφή της Ιστορίας και Προϊστορίας των Ελλήνων. Δωδωναία η Λατρεία των Δρυίδων. Σύμφωνα με παλαιότερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις, διεπιστώθη ότι κατά την Μινωική περίοδο οι Κρήτες θαλασσοπόροι μετέφεραν στην Μεσόγειο «Κασσίτερο» από την Αγγλία. Όμως δεν πήγαιναν με άδεια χέρια εκεί. Τους μετέδιδαν τον ανώτερο Κρητομινωϊκό πολιτισμός τους. Πρόσφατα, ανεκαλύφθησαν στην Αγγλία προϊστορικές Ελληνικές εγκαταστάσεις, οι οποίες φανερώνουν ότι οι πρωτόγονοι και καθυστερημένοι λαοί της Αγγλίας δέχθηκαν την επίδραση των Ελλήνων και συν τω χρόνω εκπολιτίσθησαν. Έτσι αποδεικνύεται ότι η πανάρχαια λατρεία των Δρυίδων στην Βρεταννία είναι Ελληνικής προέλευσης, εκ του Μαντείου της Δωδώνης, και μετεφέρθη εκεί προ αμνημονεύτων χρόνων. Η Ελληνική Προϊστορία παρουσιάζει πράγματι ένα εκπληκτικό μυστήριο και μια σαγηνευτική πρόκληση για αυτόν που θα προσπαθήση να την αποκρυπτογράφηση και να εμβαθύνη σ’ αυτήν. Η αυτοχθονία των Ελλήνων έχει αποδειχθή με ατράνταχτα τεκμήρια από διαπρεπείς ανθρωπολόγους, όπως ο Ιωάν. Κουμάρης [Βλέπε άρθρον «Φυσική Ανθρωπολογία» Ιωάν. Κουμάρη, Α. Μέρος, Τόμος «ΕΛΛΑΣ», Εγκυκλοπ. «ΗΛΙΟΣ» και Αλέξη Σίνου «Η Γεωγραφική Ενότης του Ελληνικού Μεσογειακού Χώρου» Μέρος Α. Σελ. 94-95, Μέρος Β. Σελ.179-182 κλπ]. Ο Ευρωπαίος «Αρχάνθρωπος» των Πετραλώνων
Αδιάσειστα τεκμήρια της γηγενούς προέλευσης του Έλληνα έφερε εσχάτως εις φως ο διεθνούς κύρους ανθρωπολόγος Άρης Πουλιανός με την ανακάλυψη του «Ευρωπαίου Αρχανθρώπου των Πετραλώνων Χαλκιδικής» και του «Κυνηγού Ελεφάντων της Πτολεμαίδος» για τον οποίο θα μιλήσουμε σε άλλο κεφάλαιο. Ο Ορφεύς λέγει: «ήδ’ όσον Αιγύπτω ιερόν λόγον εξελόγχευσα», δηλαδή στην Αίγυπτο και στην Λιβύην, εδίδαξα,(εξελόγχευσα=εξεγέννησα) τον ιερόν λόγον [«Αργοναυτικά» των «Ορφικών» στίχ. 42-44 και 102 Εκδ. Λειψίας TAUCHNIZIT 1829]. [Τυγχάνει ευνόητον ότι το «εξελόγχευσα» δεν σημαίνει ότι «εδιδάχθην», όπως υπεστήριξαν αμαθέστατοι και κακοηθέστατοι συγγραφείς].
Επομένως, η απόδειξη αυτή κονιορτοποιεί κάθε άλλη παλαιά και νεώτερη δογματική θεωρία, οι εμπνευστές των οποίων δεν μπαίνουν καν στον κόπο να τις τεκμηριώσουν με στοιχεία. Είναι γνωστόν ότι κατά την 8 ην χιλιετίαν π.Χ. ελάμβανε χώραν μεταφορά Οψιανού Λίθου με πλοία από την νήσο Μήλον του Αιγαίου πελάγους στην Αργολίδα, όπως απέδειξαν τα ευρήματα οψιανού λίθου στο σπήλαιο του Φράγχθη της Αργολίδος. Άρα οι Αιγαίοι από τότε θαλασσοπορούσαν. Αλλά και στον χώρον της Ανατ. Μεσογείου οι Πρωτοέλληνες Μινωίτες και Μυκηναίοι κυριαρχούν από αμνημονεύτων χρόνων. [Πανάρχαιοι Αχαιοί Κρήτες και Κύπριοι οι αρχαιο-Φοίνικες και οι Φιλισταίοι και «Παλαισάτι», διέσχιζαν την Μεσόγειο για να εγκατασταθούν στην Παλαιστίνη].
Ο Ισοκράτης το διαλαλεί ότι: «Είμαστε αυτόχθονες. Δεν διώξαμε άλλους που ήσαν εδώ, ούτε ήρθαμε από αλλού να την καταλάβουμε έρημη από πληθυσμό, ούτε είμαστε μιγάδες και ανακατεμένοι με άλλα έθνη, αλλά προερχόμεθα από καλό και γνήσιον έθνος, ώστε γεννηθήκαμε σ’ αυτήν εδώ την γην, την κατέχουμε και διαβιούμε όλον τον καιρό. Ασχέτως αν όλον τον 20ον αιώνα η διεθνής εξουσία ραδιουργεί σε βάρος του Ελληνισμού και με την χρησιμοποίηση της Τουρκίας σαν «πολιορκητικό κριό» επιδιώκει την έξωση του Ελληνικού Γένους από τις πανάρχαιες πατρογονικές του εστίες (Μικρά Ασία, Κύπρος, Αιγαίο, Μακεδονία, Ηπειρο). [Η διεθνής εξουσία και οι εδώ υπηρέτες και διεκπεραιωτές της θέλουν να μας επιφέρουν ανάμειξη και να μας μεταβάλουν σ’ ένα άθλιο συνονθύλευμα, ώστε να απωλέσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Προς τούτο συμβάλουν και ορισμένοι «γραικύλοι» και δήθεν.
ΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ, γιατρέ, πὼς κάποτε στὴν ἀρρώστι’ ἀπάνω ὁ ἄρρωστος παραλαλεῖ, καὶ παραλαλώντας λέει καὶ τὴν ἀλήθεια;
