Η χρονιά που δεν βγήκε το Άγιο Φως-

 

Η χρονιά που δεν βγήκε το Άγιο Φως- Αρχιμανδρίτης π. Αντώνιος Στυλιανάκης Ιατρός

Δοξάζω το Θεό διότι βρέθηκα στις 12 Μαρτίου στη Γερμανία στο Heroldsbach της Νυρεμβέργης (μια γερμανική πόλη με δέκα χιλιάδες Έλληνες!) προσκεκλημένος όχι των Ελλήνων αλλά των Γερμανών Καθολικών! Μέγας είσαι Κύριε! Διάβασαν στο διαδίκτυο για την προσωπική μαρτυρία μου από τους Αγίου Τόπους και είδαν το μοναδικό ντοκουμέντο που τράβηξε η κάμερα το 1994. Θέλησαν να το ακούσουν αυθεντικά από έναν άνθρωπο που το είδε με τα μάτια του και το κατέγραψε με την κάμερα του.

Η αλήθεια είναι ότι από την αρχή δεν ήθελα να πάω και έκανα “φιλότιμες” προσπάθειες για να ξεφύγω… Δεν είναι από περιφρόνηση προς τους ετεροδόξους, αλλά από διάκριση και οικονομία δυνάμεων… Έπειτα συμβουλεύτηκα ανθρώπους της Εκκλησίας και διακριτικούς πατέρες, αλλά και ανθρώπους που έζησαν στη Γερμανία για να κρίνω αν ένα τέτοιο εγχείρημα θα είχε κάποια σκοπιμότητα και αξία.

 

Η πρόσκληση συνοδεύτηκε από επισκέψεις γνωριμίας στον Άγιο Αθανάσιο στη Θεσσαλονίκη, όπου είμαι εφημέριος. Έθεσα τότε αναγκαστικά κάποιες κόκκινες γραμμές. Θέλω να ξέρω ότι δεν θα έχουμε συμπροσευχές τους είπα (γνωρίζοντας ότι εκείνοι αυτό ακριβώς επιδιώκουν θεωρώντας ότι η “Ένωση των Εκκλησίων” μπορεί να επιτευχθεί στην πράξη, de facto εν ονόματι της αγάπης!), είναι κάτι που η Εκκλησία μας το απαγορεύει με τους ετεροδόξους και αυτό θα μπορεί να γίνει μόνον όταν οι Καθολικοί ενωθούνε με την αρχέγονη Εκκλησία που είναι η Ορθοδοξία. Εν τάξει συμφώνησαν, θα γίνει μια απλή διάλεξη σε δικό μας ακροατήριο και όσοι Έλληνες θέλουν να έρθουν μου είπαν. Επίσης τους προειδοποίησα ότι μπορεί να πω πράγματα που μπορεί να τους θίξουν, από τη στιγμή που θα αναφέρω ότι το Άγιο Φως βγαίνει μόνον στους Ορθοδόξους του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. Δεν πειράζει μου είπαν εμείς είμαστε ανοιχτοί και βλέπουμε με καλό μάτι την Ορθοδοξία, θέλουμε όλοι οι χριστιανοί να είναι ενωμένοι με την αγάπη! Προσέξτε όμως τους είπα διότι αγάπη χωρίς την αλήθεια μπορεί να είναι ένα ναρκωτικό που απλώς σε κοιμίζει και νομίζεις ότι αγαπάς ενώ στην πραγματικότητα υποτιμάς την αλήθεια και προσβάλεις και αυτόν ακόμη τον ίδιο το Θεό που είναι η Αγάπη, η Αλήθεια και η Ζωή. Τέλος είμαστε διατεθειμένοι μου δήλωσαν να εκδώσουμε το βιβλίο σας για το Άγιο Φως στα Γερμανικά, πράγμα που με συγκίνησε και τελικά το έκανα από μόνος…

Βρέθηκα λοιπόν στη Γερμανία. Η διάλεξη για το Άγιο Φως μετατράπηκε τελικά σε ημερίδα και κανονικό σεμινάριο.
Με τον μεταφραστή μου (στο κέντρο) π. Μαρτίνο πρώην Καθολικό και τώρα ορθόδοξο κληρικό της Μητροπόλεως Γερμανίας

Έγιναν ουσιαστικά τρείς διαλέξεις με άμεση μετάφραση στα γερμανικά, που κράτησαν από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ! Ο Θεός μου έστειλε τον καλύτερο μεταφραστή, έναν πρώην καθολικό γερμανό που έγινε ορθόδοξος παπάς, με γυναίκα ελληνίδα! Με εξέπληξε θετικά το γεγονός ότι διακόσιοι τόσοι άνθρωποι, από όλη τη Γερμανία, ήρθαν και υπομονετικά παρακολούθησαν τη μαρτυρία για το Άγιο Φως, μια ιστορική αναδρομή για το Άγιο Φως από την πρωτοχριστιανική εποχή και τέλος μια εισήγηση περί του θαύματος στην Ορθοδοξία. Η ημερίδα μεταδόηθηκε ζωντανά σε όλη της Γερμανία μέσω του διαδικτύου. Από όλα όσα ειπωθηκαν και μάλιστα την ιστορική αναδρομή, ξεχωρίζω λίγα λόγια από την δεύτερη διάλεξη που αφορούσαν άμεσα τον κόσμο των Καθολικών.

Το έτος 1099 οι Σταυροφόροι με τις ευλογίες του Πάπα Ουρβανού του Β΄, κατέλαβαν τους Αγίους Τόπους με το πρόσχημα να τους ελευθερώσουν από τους απίστους Μουσουλμάνους, στην πραγματικότητα όμως για να επεκτείνουν την ηγεμονία του Πάπα και μάλιστα σε ένα μέρος τόσο σημαντικό για τη Χριστιανοσύνη. Η σφαγή υπήρξε πρωτοφανής για την αγριότητά της απέναντι σε Μουσουλμάνους αλλά και Εβραίους και πολλούς Ορθοδόξους, ακόμη και μικρά παιδιά! Όλα αυτά μετά το Πάσχα, είχε βγει ήδη το Άγιο Φως. Το επομενο Πάσχα του 1100 μ.Χ. οι Λατίνοι εκδιώκουν τους Ορθοδόξους από το Πατριαρχείο και τα πανάγια προκυνήματα και κάνουν την τελετή στον Πανάγιο Τάφο για να βγάλουν το Άγιο Φως.
Οι Σταυροφόροι στα Ιεροσόλυμα το 1099 μ.Χ.

Το Ἀγιο Φως όμως δεν βγαίνει! Συνεχίζουν τις προσευχές με αγωνία και οι ιερείς τους προτρέπουν τους Σταυροφόρους να μετανοήσουν για τις σφαγές και να εξομολογηθούν διότι ο Θεός είναι θυμωμένος μαζί τους! Το Άγιο Φως όμως εξακολουθεί να μην βγαίνει μέχρι αργά. Οι Λατίνοι αποσύρονται και επιτρέπουν στους Ορθοδόξους να κάνουν τη λιτανία στον Παναγιο Τάφο. Το Άγιο Φως βγαίνει πανηγυρικά και τρέχουν όλοι να το παραλάβουν και να ανάψουν τις καντήλες τους για να γιορτάσουν την άλλη μέρα Πάσχα! Την επόμενη χρονιά 1101 μ.Χ. οι Σταυροφόροι με το ιερατείο τους και πάλι προσπαθούν να βγάλουν το Άγιο Φως, το Μέγα Σάββατο, προσευχόμενοι όλη μέρα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ο βασιλιάς τους Βαλδουίνος παρακολουθεί περίλυπος και αποφασίζουν να συνεχίσουν και την άλλη μέρα το πρωί για να μπορέσουν να κάνουν Πάσχα με Άγιο Φως. Το Άγιο Φως όμως και πάλι δεν βγαίνει και απογοητεύονται, κλειδώνουν το Άγιο Κουβούκλιο και φεύγουν για να συνεχίσουν τις προσευχές στο Ναό του Κυρίου που βρίσκεται πάνω στη βάση του Ναού του Σολομώντος. Αφήνουν πίσω τους Έλληνες (μένουν πίσω και οι Αρμένιοι και Κόπτες) που επιχειρούν λιτανία γύρω από του Κουβούκλιο του Παναγίου Τάφου. Και ω του θαύματος! Το Άγιο Φως βγαίνει πανηγυρικά και βλέπουν τον Πανάγιο Τάφο να αστραποβολά μέσα, παρότι είναι κλειδωμένος! Σε λίγο ειδοποιούνται και οι Λατίνοι που έρχονται και ξεκλειδώνουν για να πάρουν το Άγιο Φως για όλους! Είναι η πρώτη και μοναδική φορά που αναφέρεται στην ιστορία ότι το Άγιο Φως δεν βγαίνει το Μέγα Σάββατο αλλά την επόμενη μέρα, Κυριακή του Πάσχα του 1101 μ.Χ.
Το Άγιο Φως στον Τάφο του Χριστού με DVD κυκλοφορεί τώρα και στα γερμανικά!

Αυτό το συγκλονιστικό περιστατικό εξηγεί την ανοχή πλέον των Λατίνων στο να βγάζουν οι Έλληνες το Άγιο Φως ακόμη και στην περίοδο της λατινοκρατίας στους Αγίου Τόπους (88 χρόνια) αλλά και αργότερα μέχρι σήμερα, που δεν συμμετέχουν καθόλου στην τελετή αλλά έχουν δική τους τελετουργία, άλλη ώρα. Το γεγονός επιβεβαιώνει και ο Λατίνος Πουλχέριος που διετέλεσε 11 χρόνια Πατριάρχης στα Ιεροσόλυμα επί κατοχής Σταυροφόρων. Παρά ταύτα η αρνητική προπαγάνδα των Λατίνων εναντίον των Ορθοδόξων και του Αγίου Φωτός δεν σταματάει ανά τους αιώνες, με αποκορύφωμα την εγκύκλιο του Πάπα Γρηγορίου Θ΄(1238) να απαγορεύει στους Καθολικούς τη συμμετοχή στην τελετή του Αγίου Φωτός στους Αγίους Τόπους επειδή είναι τέχνασμα των Ορθοδόξων, ενώ παλαιότερος Πάπας ο Ουρβανός Β΄ είχε μιλήσει επίσημα για το μεγάλο θαύμα του Αγίου Φωτός και την αξία των προσκυνημάτων… Ο Θεός μίλησε ανά τους αιώνες και δίνει και σήμερα ουράνιο “σημείο”, με το καταπληκτικό αυτό θαύμα του Αγίου Φωτός και πολλοί Καθολικοί που μελετούν την ιστορία πήραν το μήνυμα και κάτι καταλαβαίνουν για την αξία της Ορθοδοξίας, σαν της αληθινής Εκκλησίας. Έχουμε καθημερινά παραδείγματα ανθρώπων που έρχονται στην Ορθόδοξη πίστη, ας προσευχόμαστε ο Θεός να τους στηρίζει και να τους δίνει παρρησία ομολογίας. Δοξάζω το Θεό που βρέθηκα στη Γερμανία σαν πρεσβευτής του Αγίου Φωτός και άτυπα της Ορθοδοξίας. Και μη νομίζετε ότι δεν υπήρξαν ερωτήσεις και αντιρρήσεις… Η πιο σοβαρή αντίρρηση ήταν από έναν Φραγκισκανό μοναχό που ήρθε ξυπόλητος να παρακολουθήσει τη διάλεξη, και είπε ότι τα βίντεό μου δεν έχουν αξία διότι δεν είναι HD (υψηλής ανάλυσης)!
Ο Ελληνορθόδοξος Πατριάρχης Θεόφιλος με το Άγιο Φως

Αρχιμανδρίτης π. Αντώνιος Στυλιανάκης Ιατρός – Ψυχοθεραπευτής Οικογένειας, Παιδιών και Νέων

Σημ.: Εννοείται ότι τους έδειξα μεταξύ των άλλων και το δημοφιλές βίντεο με τις φωτεινές σφαίρες του Αγίου Φωτός τη χρονιά 1994 https://www.youtube.com/watch?v=QixmmUAlCY8&feature=youtu.be αλλά και το άλλο του 2008 https://www.youtube.com/watch?v=940Siv9VLUg με τους τοίχους του Ναού να παίρνουν φωτιά!

 

Δημιουργία μικροσκοπικών αστικών δασών με την μέθοδο Miyawaki

 Απέναντι Όχθη  Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 10, 2020 

Μικρά αστικά πυκνά δάση ξεφυτρώνουν σε όλο τον πλανήτη αλλά και στην Ευρώπη ως μέρος ενός κινήματος που αποσκοπεί στην αποκατάσταση της βιοποικιλότητας και στην καταπολέμηση της κλιματικής κρίσης.Δίπλα σε σχολεία ή σε λεωφόρους , δάση τόσο μικρά όσο ένα γήπεδο τένις. Τα μικροσκοπικά αυτά δάση αναπτύσσονται 10 φορές ταχύτερα , γίνονται 30 φορές πιο πυκνά και 100 φορές με περισσότερη βιοποικιλότητα από αυτά που φυτεύονται με συμβατικές μεθόδους. Η μέθοδος Miyawaki βοηθά στη δημιουργία ενός δάσους σε μόλις 20 έως 30 χρόνια, αντι 200 έως 300 χρόνια μέσω συμβατικών μεθόδων. Ξεκίνησε από την Ιαπωνία και έχει εξαπλωθεί με μικροσκοπικά δάση σε περισσότερες από 3.000 περιοχές σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 1.400 τοποθεσιών στην Ιαπωνία.Αυτή η τεχνική λειτουργεί παγκοσμίως ανεξάρτητα από το έδαφος και τις κλιματολογικές συνθήκες. Έχει εξαπλωθεί σε χώρες όπως η Ταϊλάνδη, η Ινδονησία, η Γαλλία,το Βέλγιο,η Ολλανδία, η Μαλαισία, η Βραζιλία, η Ινδία και πολλές άλλες σε όλο τον κόσμο.Η μέθοδος Miyawaki είναι μια πρωτοπόρος τεχνική καλλιέργειας δασών. Ο Dr Akira Miyawaki, βοτανολόγος και καθηγητής, είναι ο εφευρέτης της τεχνικής από το 1980. Είναι αποδέκτης του Βραβείου Μπλε Πλανήτη του 2006 , το οποίο ισοδυναμεί με το Βραβείο Νόμπελ στην οικολογία.Θεωρείται παγκοσμίως ως ειδικός στην αποκατάσταση της φυσικής βλάστησης σε υποβαθμισμένη γη Έχει φέρει επανάσταση στην έννοια της αστικής αναδάσωσης μετατρέποντας τις αυλές σε μίνι δάση. Αυτό επιτυγχάνεται με τη φύτευση δενδρυλλίων κοντά, τρία ανά τετραγωνικό μέτρο, χρησιμοποιώντας γηγενείς ποικιλίες προσαρμοσμένες στις τοπικές συνθήκες. Μια μεγάλη ποικιλία ειδών - ιδανικά 30 ή περισσότερα - φυτεύονται για να αναδημιουργήσουν τα στρώματα ενός φυσικού δάσους.Η μέθοδος όχι μόνο εξοικονομεί χώρο, αλλά τα φυτά που βρίσκονται σε κοντινή απόσταση τα βοηθούν και αλληλοϋποστηρίζονται, αποτρέπουν το φως του ήλιου να φτάσει στο έδαφος και την ανάπτυξη ζιζανίων. 

Ένα δάσος Miyawaki μεγαλώνει κάθε χρόνο κατά τουλάχιστον 1 μέτρο, χωρίς χημικά ή συνθετικά λιπάσματα, χωρίς καμμία συντήρηση μετά τα πρώτα τρία χρόνια , υποστηρίζει την τοπική βιοποικιλότητα και έχει 30 φορές καλύτερη απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα σε σύγκριση με μια φυτεία μονοκαλλιέργειας.Επίσης 30 φορές καλύτερη μείωση θορύβου και σκόνης.

Τα αστικά δάση είναι οι πνεύμονες των πόλεων, που λειτουργούν ως τράπεζα οξυγόνου .Το αστικό δάσος έχει ένα οικοσύστημα το οποίο μπορεί να αποκαταστήσει τους βιότοπους πουλιών, μελισσών, πεταλούδων και μικρο-πανίδας. Αυτά είναι απαραίτητα για τη γονιμοποίηση των καλλιεργειών και των φρούτων και για τη διατήρηση ενός ισορροπημένου οικοσυστήματος.Η μέθοδος Miyawaki είναι ένας καλός τρόπος για να βελτιώσουμε την πράσινη κάλυψη, στις μεγαλουπόλεις σε πάρκα , δρόμους, σχολεία και νοσοκομεία. 

Τάσος Τσακάλης


* Ο συντάκτης σας επιτρέπει να αναδημοσιεύσετε το κείμενό του, μόνο εφόσον αναφέρετε την πηγή με ενεργό URL του άρθρου.

https://www.apenantioxthi.com/

 

“Τρία Πράγματα Μας Θυμίζουν Τον Χαμένο Παράδεισο: Το Άρωμα Των Λουλουδιών, Το Κελάιδισμα Των Πουλιών Και Το Γέλιο Των Παιδιών”…! (Photo)

“Διεγέλα τα πάντα, γέλωτος ορών άξια, τα τοις πολλοίς σπουδαζόμενα”.  – Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος

Νομίζω είναι του Ντοστογιέφσκι η παρακάτω μυρίπνοος φράση: “Τρία πράγματα μας θυμίζουν τον χαμένο παράδεισο: το άρωμα των λουλουδιών, το κελάιδισμα των πουλιών και το γέλιο των παιδιών”. Και το γέλιο δεν ευφραίνει μόνον την ακοή, αλλά και την όραση, το βλέπεις, ζωγραφίζεται στο πρόσωπο, που λάμπει από χαρά.

Κατ’ εξοχήν χώρος γέλιου, παιδιάς και χαράς είναι η σχολική αίθουσα. Είναι φως η αίθουσα, έτσι ερμηνεύεται ετυμολογικώς η λέξη. Όποιος την επινόησε για τα σχολεία ήταν ποιητής ο άνθρωπος. Η λέξη πρωτοφανερώθηκε στις “αμμουδιές του Ομήρου”. Παράγεται από το ρήμα “αίθω” που σημαίνει καίω και φωτίζω και λάμπω. Ο αίθριος καιρός, ο αιθέριος, η αιθάλη (=καπνιά), ο Αιθίοπας (ο έχων καμένη όψη, ο μαύρος), όλες από το “αίθω”.

Και τα σχολεία παλιά, που οι άνθρωποι είχαν μεράκι και φιλοκαλία, τα έχτιζαν έτσι ώστε “απ’ τα πορτοπαράθυρα να έρχεται ο κυρ Ήλιος διαφεντευτής”. Και “απ’ της χώρας, ακάθαρτης, πολύβουης, αρρωστιάρας, μακριά, χτίστε τα σκολειά”, όπως όμορφα έγραφε ο Κωστής Παλαμάς.

Την Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου, εορτή της “Παγκοσμίου Υψώσεως του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού”, τα σχολεία ανοίγουν. Την ημέρα που η εκκλησία μας ψάλλει και υμνεί “τον φύλακα πάσης της οικουμένης…το αήττητον τρόπαιον …τον ιατρό των ασθενούντων”, θα εμφανιστούμε στα σχολεία, αφύλακτοι και ηττημένοι. Θα αγιαστούν, όχι πρόσωπα, αλλά μασκοφόροι. Γέλωτος ορών άξια…

Μόνο που το γέλιο των παιδιών δεν θα το βλέπουμε ούτε θα το ακούμε.

Το θέμα έχει διχάσει πολύ κόσμο. Σεβόμαστε σίγουρα τις απόψεις και την επιστημοσύνη των ειδικών ιατρών. Όσα σημειώνω, τα γράφω ως δάσκαλος, με τριαντάχρονη εμπειρία σχολικής αίθουσας και διδασκαλίας. Είναι, νομίζω, δημοκρατικό και λογικό να καταθέτουμε την γνώμη μας ως ειδικοί της σχολικής αγωγής και ζωής. Οι γιατροί επισημαίνουν τους κινδύνους μετάδοσης και διασποράς της νόσου και προτείνουν ως “φάρμακο” την μάσκα και την ώρα της διδασκαλίας. Σεβαστό.

Ας μετρήσουμε όμως και ας σκεφτούμε κάποια πράγματα, που αφορούν την σχολική ζωή. Ένας μαθητής από τις οκτώ και τέταρτο το πρωί, που χτυπάει το κουδούνι “για μέσα” – προσευχή στο προαύλιο πια δεν επιτρέπεται και δύσκολα θα ξαναδούμε – μέχρι την μία και τέταρτο το μεσημέρι, που χτυπά το κουδούνι για σχόλασμα, θα φοράει στο πρόσωπό του, θα μιλάει, θα διαβάζει, θα γράφει στον πίνακα, “θα κινείται” μες στην αίθουσα με μάσκα. Τα τρία διαλείμματα κρατούν περίπου σαράντα πέντε λεπτά. Τότε θα βγάζει την μάσκα.  Άρα για τέσσερις ώρες και δεκαπέντε λεπτά τα παιδιά θα φορούν μάσκα. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για τους εκπαιδευτικούς.

Θέλω να ρωτήσω: Μπορεί ένα 5χρονο, ένα 6χρονο παιδάκι να αντέξει τόσες ώρες; Έχω παρατηρήσει ανθρώπους που βγαίνουν από πολυκαταστήματα και αγορές, να πετούν με ανακούφιση και αγανάκτηση πολλές φορές, την μάσκα. Μου θυμίζει κάποιους “λουόμενους” του καλοκαιριού, που κάνουν βουτιές στην θάλασσα, μακροβούτια, και μόλις βγαίνουν στην επιφάνεια ξεφυσούν ωσάν τις φάλαινες.

Τα παιδιά, ως γνωστόν, δεν περπατούν. Κινούνται περίπου με χαμηλή πτήση, τρέχουν, φωνάζουν, χοροπηδούν, τσιρίζουν, ιδρώνουν, λαχανιάζουν. Όταν θα επιστρέφουν στην αίθουσα, μούσκεμα στον ιδρώτα, η μάσκα δεν θα τα δυσκολεύει στην αναπνοή; Και αν μας λένε ότι δεν μπορούν και δεν αντέχουν τι θα κάνουμε; Θα απαγορεύουμε διά ροπάλου την…αποκάλυψη, θα κόβουμε πρόστιμα ή θα καταδίδουμε τους παραβάτες στον κύριο διευθυντή; (Του σχολείου, όχι της αστυνομίας).

Ζούμε σε χώρα με υψηλές θερμοκρασίες. Αν μας πιάσουν “σαραντάρια”, που σκάει ο τζίτζικας, κατά το κοινώς λεγόμενο, τι θα γίνει; Μπορούν να κρατηθούν οι μάσκες στο πρόσωπο των παιδιών; Οι γιατροί τι λένε γι’ αυτό; Τι είναι υγιεινότερο, η μάσκα στο πρόσωπο ή η καθαρή αναπνοή, η εισπνοή οξυγόνου, ιδίως σε μεγάλες πόλεις που είναι επιβαρημένες και με την ρύπανση του ατμοσφαιρικού αέρα; (Δίπλα σε σχολεία υπάρχουν “πολύβουοι” αυτοκινητόδρομοι).

Νομίζω ότι ίσως χειρότερα τα πράγματα να είναι για τους εκπαιδευτικούς. Δυστυχώς ο εκπαιδευτικός κλάδος είναι σχετικά γερασμένος. Αν θυμάμαι καλά ο μέσος όρος ηλικίας τους είναι κοντά στα πενήντα. Κερδίζουμε στο θέμα της εμπειρίας, όμως υστερούμε σε θέματα υγείας και αντοχής…

Η λέξη που εισήλθε εν είδει κατακλυσμού στο λεξιλόγιό μας είναι ο συγχρωτισμός. Πάση θυσία να αποφευχθεί ο συγχρωτισμός!! Στα μικρά παιδιά, στο διάλειμμα, αυτό είναι αδύνατον. Χρειάζεται να γίνουν διορισμοί δασκάλων ίσοι με τον αριθμό των μαθητών . Ένας για κάθε παιδί.

Με θλίψη έβλεπα τους μαθητές, όταν ανοίξαμε λίγο μετά το Πάσχα, να περιφέρονται στην αυλή, με την απορία στα πρόσωπά τους. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι συμβαίνει. Να σφύζουν από υγεία και να τα περιορίζουμε και να τα παρατηρούμε να αποφεύγουν τους φίλους τους και το παιχνίδι… για να μην κολλήσουν. Και ας έχουμε υπ’ όψιν ότι τα παιδιά μας σήμερα, τα περισσότερα, ζώντας μες στα υπέροχα παιδικά τους δωμάτια, διψούν για χώρο, για ανοιχτωσιά και παιχνίδι με συμμαθητές. Προσθέστε και την καθήλωση επί ώρες μπροστά στα ηλεκτρονικά καλούδια, τα οποία κυριολεκτικά τα αιχμαλώτισαν και ροκανίζουν ώρες πολύτιμες για την υγιή ανάπτυξή τους. Η καραντίνα επιδείνωσε την κατάσταση, το βιβλίο και η ευλογημένη μελέτη είναι πια σε “κωματώδη κατάσταση”. Μπορεί να επαίρεται το υπουργείο γιατί “δεν άφησε κανένα παιδί πίσω στην μάθηση”, όμως έμεινε πολύ πίσω η μελέτη και οι εξαρτήσεις από τις νέες τεχνολογίες ελλοχεύουν. Χωρίς παιχνίδι και διάβασμα τι παιδεία προσφέρουμε; (“Τέρπειν και διδάσκειν” συμβουλεύει ο Πλάτωνας). Και το παιχνίδι, ομόρριζη λέξη με το παιδί, το εξασφαλίζει εν πολλοίς, μόνο η σχολική αυλή. Τα παιδιά του δημοτικού περιμένουν με λαχτάρα να ανοίξουν τα σχολεία, για να ανταμώσουν και να παίξουν με τους συμμαθητές τους.

Δεν ξέρω, όμως κάποια ζημία γίνεται στην εύπλαστη και αθώα ψυχή τους. Το περιρρέον πνεύμα καχυποψίας και φόβου τίποτε το καλό δεν προοιωνίζεται για την εξέλιξή τους. Ως αντίλογος προβάλλεται η καλλιέργεια της υπευθυνότητας, του σεβασμού στον πλησίον και της αλληλεγγύης προς τον συνάνθρωπο. Συμφωνούμε. Ας γνωρίζουμε όμως ότι ο νους των μικρών νηπίων και μαθητών δεν χωράει το κακό, οπότε είναι σίγουρο, ας μην κρυβόμαστε υποκριτικά, ότι διαταράσσεται η πνευματική τους ισορροπία.

Τέλος πάντων. Ας ανοίξουν τα σχολεία, ας δοκιμαστεί η οδηγία στην πράξη και βλέπουμε.

Δημήτρης Νατσιός

Posted by Der Kamerad on 2020-09-13

https://derkamerad.com/

 

Όταν Αποκαλείται Τουρκιστί “Καρα-Τεπέ” Το Ελληνικότατο “Μαυροβούνι”, 

Τι Ακριβώς Περιμένετε Να Καταλάβουν Όσοι Το Ακούν, Ιδιαίτερα Αν Είναι Ξένοι, Πέρα Από Το Γεγονός Της Υπενθύμισης Της Παλιάς Τουρκικής Κατοχής Της Νήσου Λέσβος…; (Photo)

“Καρα-Τεπέ, Καρα-Τεπέ”…, μας έχουν πρήξει τα ούμπαλα με τα τούρκικα τοπωνύμια! Έχεις την εντύπωση ότι η Λέσβος είναι στην Τουρκία! Γιατί βρε άθλιοι δεν το λέτε “Μαυροβούνι”, που είναι το κανονικό ελληνικό του όνομα; Για ποιους δουλεύετε με πλάγιους και ύπουλους τρόπους; Δεν έχετε αντιληφθεί ότι τα τοπωνύμια είναι μια κλασική μέθοδος προπαγάνδας και ιστορικής-ιδιοκτησιακής προβολής; Τα ονόματα έχουν τεράστια σημασία. Όταν αποκαλείται τουρκιστί “Καρα-τεπέ” το ελληνικότατο “Μαυροβούνι”, τι ακριβώς περιμένετε να καταλάβουν όσοι το ακούν, ιδιαίτερα αν είναι ξένοι, πέρα από το γεγονός της υπενθύμισης της παλιάς τουρκικής κατοχής της νήσου;

Δεν γνωρίζουν οι Καρατεπέδες, ότι η αλλαγή των τοπωνυμίων, είναι μια από τις βασικές τακτικές που κάνουν οι νέοι ιδιοκτήτες της γης προκειμένου να εξαλείψουν κάθε ανάμνηση των προηγούμενων; Δεν βλέπουν ότι οι Τούρκοι έχουν αλλάξει σκοπίμως όλα τα ονόματα των ελληνικών νησιών που διεκδικούν με τουρκικά ονόματα δικά τους; Ότι έχουν αλλάξει όλα τα ελληνικά τοπωνυμία της αρχαιόθεν ελληνικής Μικράς Ασίας; Γιατί το κάνουν, για να σπάνε πλάκα;

Φανταστείτε να αποκαλούσαμε όλοι την Κωνσταντινούπολη με την τουρκική παραφθορά του ονόματος “Ινσταμπούλ”. Και αν το κάναμε αυτό, δεν θα σήμαινε εμμέσως ότι αποδεχόμαστε το τουρκικό τετελεσμένο; Το ότι την ονομάζουμε ακόμα Κωνσταντινούπολη δεν είναι μια μορφή άρνησης ενάντια στην Τουρκική κατοχή της; (Αυτό δεν είναι που μας καταλόγισε ο Νορβηγός Άσπεν Έιντε, όπως ανέφερα σε χθεσινή μου δημοσίευση;)

Αδυνατώ, λοιπόν, να αποδεχθώ ότι υπάρχουν τόσοι ξεπουλημένοι στην Ελλάδα που θα ήθελαν να χαρίσουν την Λέσβο στην Τουρκία . Μου είναι όμως πιο εύκολο να παραδεχθώ, ότι υπάρχουν πολλοί ανόητοι και απερίσκεπτοι φραπεδιάρηδες που πέρα από τον εαυτό τους δεν τους νοιάζει τίποτα άλλο!

Γ.Γ.Γ.

Πηγή

Posted by Der Kamerad on 2020-09-14

https://derkamerad.com/

Πώς θα φορούν τα παιδιά μάσκα όλη την ημέρα στο σχολείο;

 Πώς θα φορούν τα παιδιά μάσκα όλη την ημέρα στο σχολείο;

Η χρήση της μάσκας από τα παιδιά στο σχολείο, όσο δύσκολο και να φαίνεται, έχει να κάνει με τη σωστή καθοδήγηση και πρακτική. Μην ξεχνάμε πως τα παιδιά προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα σε νέες συνθήκες σε σχέση με τους μεγάλους. Αν τους εξηγήσετε την αναγκαιότητα και αν κάνετε να μοιάζει και με παιχνίδι η τήρηση των κανόνων υγιεινής, τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα. Αν γνωρίζουν γιατί δεν πρέπει να την πιάνουν, να μην βάζουν τα χεράκια στο πρόσωπο ή το δακτυλάκι στη μυτούλα για παράδειγμα, θα προσπαθήσουν να υπακούσουν, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον… και εννοείται πως θα υπάρξουν και εκείνες οι φορές που θα …τους ξεφύγει και δεν θα κάνουν σωστή χρήση.

Αρκετά ακούγονται για τη χρήση μάσκας από τα παιδιά στο σχολείο, καθώς άλλοι συμφωνούν, άλλοι διαφωνούν… οι περισσότεροι όμως συγκλίνουν στο πόσο εύκολο είναι ένα μικρό – αλλά και μεγάλο παιδί – να υπακούσει και να φοράει τη μάσκα του όλη την ημέρα.

 

 

Σίγουρα θα είναι σχετικά ξένο αν δεν έχετε μάθει το παιδί σας να φοράει μάσκα το προηγούμενο διάστημα και μάλιστα αν δεν έχει δει και εσάς να την φοράτε ή αν διαμαρτύρεστε για τη χρήση της και δυσφορείτε, δίνοντάς του αρνητικό παράδειγμα.

Υπάρχουν και παιδιά που έμαθαν στη χρήση της – κυρίως αν έχουν ευάλωτες ομάδες στο σπίτι. Όπως υπάρχουν και παιδιά που την φοράνε λόγω προβλημάτων υγείας για μήνες ή και χρόνια. Και υπάρχουν και παιδιά που για λόγους υγείας και πάλι δεν είναι εύκολο να την φορέσουν…

Πράγματι, δεν είναι μία εύκολη κατάσταση. Πρόκειται για ένα μέτρο που περιορίζει αρκετά την μετάδοση του ιού, χρειάζεται όμως να τηρηθεί για να επιτευχθεί αυτό.

Και δεν είναι μόνο το αν θα φορέσουν τα παιδιά τη μάσκα. Είναι και ο τρόπος που θα την βάζουν και θα την βγάζουν, αν θα την φοράνε όλες τις ώρες ή αν θα την κατεβάζουν στο λαιμό κάποιες φορές, αν θα αφήνουν έξω τη μυτούλα τους, πως θα την πιάνουν, τι θα κάνουν όταν θα θέλουν να φάνε ή να πιουν κάτι, κλπ.

Η χρήση της μάσκας από τα παιδιά στο σχολείο, όσο δύσκολο και να φαίνεται, έχει να κάνει με τη σωστή καθοδήγηση και πρακτική. Μην ξεχνάμε πως τα παιδιά προσαρμόζονται πολύ πιο εύκολα σε νέες συνθήκες σε σχέση με τους μεγάλους. Αν τους εξηγήσετε την αναγκαιότητα και αν κάνετε να μοιάζει και με παιχνίδι η τήρηση των κανόνων υγιεινής, τα πράγματα θα είναι πιο εύκολα. Αν γνωρίζουν γιατί δεν πρέπει να την πιάνουν, να μην βάζουν τα χεράκια στο πρόσωπο ή το δακτυλάκι στη μυτούλα για παράδειγμα, θα προσπαθήσουν να υπακούσουν, τις περισσότερες φορές τουλάχιστον… και εννοείται πως θα υπάρξουν και εκείνες οι φορές που θα …τους ξεφύγει και δεν θα κάνουν σωστή χρήση.

Τι χρειάζεται να προσέξω;

Αυτό που θα προσέξετε, είναι η μάσκα να ταιριάζει στο προσωπάκι και να μην τα πιέζει πολύ, να μπορεί να αναπνέει αλλά και να μπορεί μόνο του να την βάλει και να την βγάλει με τον σωστό τρόπο.

Και το σημαντικότερο, θα το ενθαρρύνετε να μιλήσει στη δασκάλα του αν νιώσει δυσφορία και θέλει να την βγάλει, έστω και για λίγο.

Ας ελπίσουμε πως αυτή η κατάσταση θα αντιμετωπιστεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα, επειδή όμως θα πάρει χρόνο, χρειάζεται και εμείς να μπορέσουμε να προστατευτούμε όσο το δυνατόν περισσότερο. Με το να αντιδρούμε, δεν καταφέρνουμε τίποτα, παρά μόνο χαλάμε και τους εαυτούς μας αλλά και δυσχεραίνουμε την κατάσταση…

Μαρίνα Μόσχα

Πρώτη δημοσίευση: Mothersblog

https://marinamoscha.life/

Τρούμπα: Σαν σήμερα πριν από 53 χρόνια έσβησαν τα «Κόκκινα φανάρια»

Η ιστορία της κακόφημης συνοικίας του Πειραιά, που «έκλεισε» πριν από ακριβώς 53 χρόνια

Χωρίς υπερβολή, αποτελεί από μόνη της κεφάλαιο της ευρωπαϊκής κοινωνικής ανθρωπολογίας και επειδή στο ιστορικό της είναι καταγεγραμμένο έντονο και το αμερικανικό στοιχείο, «η χάρη» της καταχωρήθηκε και στην άλλη ήπειρο.

Τα δικά της κόκκινα φανάρια κρατήθηκαν αναμμένα για τρεις «γεμάτες» δεκαετίες και σ΄ αυτό το διάστημα «άντρωσαν» παλικαράκια, ροκάνισαν χαρτζιλίκια, φούντωσαν έρωτες και αίματα, αντήχησαν τον ρεμπέτικο καημό... Αυτά τα φανάρια έσβησαν σαν σήμερα, 12 Σεπτεμβρίου, πριν από 53 χρόνια, όταν δήμος και αστυνομία αποφάσισαν να βάλουν λουκέτο στη μακρά παρουσία και προσφορά της. Από την επομένη, η Τρούμπα έγινε ιστορία...

Τρούμπα είναι η ηχητική παραφθορά της τρόμπας, της βρύσης στο δυτικό τμήμα της Τερψιθέας (στη διασταύρωση της σημερινής λεωφόρου 2ας Μεραρχίας με την παραλιακή) απ΄ όπου για πολλά χρόνια μετά την τοπόθετησή της τη δεκαετία του 1860, τροφοδοτούνταν τα ατμόπλοια του Πειραιά. Έτσι ονομάστηκε η περιοχή της Τερψιθέας στα σύνορα του κεντρικού λιμανιού και της Ακτής Μιαούλη ίσαμε την οδό Κολοκοτρώνη. Για την ακρίβεια, τα όρια της θρυλικής Τρούμπας εκτείνονταν ανάμεσα σε δυο εκκλησίες. Τον Άγιο Νικόλαο και τον Άγιο Σπυρίδωνα. «Καρδιά» της ήταν η οδός Νοταρά, όπου κατά κανόνα βρίσκονταν οι οίκοι ανοχής, ξενοδοχεία που χρέωναν με την ώρα και γραφεία γιατρών εξειδικευμένων στα αφροδίσια νοσήματα... Στους γειτονικούς δρόμους, τη Φίλωνος, τη Σκουζέ και την Κολοκοτρώνη, λειτουργούσαν τα μπαρ και τα καμπαρέ


ΟΙ «ΜΑΓΔΑΛΗΝΕΣ» ΤΗΣ ΤΡΟΥΜΠΑΣ

Την περίοδο του Μεσοπολέμου, ή δράση των εκδιδόμενων γυναικών εντοπίζεται χωροταξικά στα Βούρλα, ελώδη περιοχή της Δραπετσώνας, όπου αν δεν είσαι «απόκληρος», δεν κατοικείς... Ειδικότερα, το 1867, υπό την πίεση των κατοίκων του Πειραιά, που διαμαρτύρονται για «χαμαιτυπεία, που ξεφυτρώνουν στην πόλη ως μανιτάρια προκειμένου να καλύπτουν τις ανάγκες των ναυτικών», η δημοτική Αρχή αποφασίζει τη συγκέντρωση των ιεροδούλων σε σημείο, που δεν θα προσβάλλει την αισθητική και την ηθική... Αυτό το αθέατο σημείο είναι τα Βούρλα. Έτσι, το 1876 -με ανάθεση από τον δήμο- κατασκευάζεται συγκρότημα κρατικών πορνείων, που προστατεύεται μάλιστα από τη Χωροφυλακή. Αλλά το 1937, η περιοχή επιλέγεται για εγκατάσταση σωφρονιστικού ιδρύματος και οι εκτοπισμένες πόρνες συγκεντρώνονται πέριξ της Τρούμπας -όπου λειτουργούν ήδη μπαρ και καμπαρέ- στήνοντας εκεί, αυτή τη φορά με ιδιωτική πρωτοβουλία, ένα άλλο ανθηρό βασίλειο...

«Μια φορά κι έναν καιρό σ' ένα από τα πιο όμορφα λιμάνια της Μεσογείου, τον Πειραιά, υπήρχε μια συνοικία, που ήταν το καμάρι του και η... ντροπή του» γράφει για την Τρούμπα η αείμνηστη Σπεράντζα Βρανά στο σχετικό βιβλίο της και όχι αδίκως. Από τις περιγραφές των βιβλίων, των ταινιών, των ανθρώπων που την έζησαν, προκύπτει ότι η Τρούμπα ήταν μια «άλλη» κοινωνία μέσα στην κοινωνία του Πειραιά. Ένας θορυβώδης μικρόκοσμος που ξεδιπλωνόταν ανάμεσα στα χιλιοχρησιμοποιημένα κρεβάτια των κοριτσιών της χαράς, στα σοκάκια, όπου εύκολα έβγαινε η φαλτσέτα για μια στραβή ματιά, στους γκαζοτενεκέδες που «φιλοξενούσαν» την τέχνη του παπατζή και στα μπαρ, όπου έρεε άφθονο το αλκοόλ, ειδικά όταν ερχόταν ο 6ος αμερικανικός στόλος. Περισσότερες από 500 δηλωμένες γυναίκες όλων των ηλικιών -μαρτυρούν τα αρχεία της Αστυνομίας- πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους κατά την εξαιρετικά ανθηρή δεκαετία του 1950 στα «σπίτια» της Τρούμπας. Αλλά υπήρχαν και οι... περιστασιακές. Γυναίκες, αδήλωτες, ενίοτε νοικοκυρές, σύζυγοι και μάνες με οικονομικά προβλήματα, που σε περιόδους μεγάλης ζήτησης (όταν ερχόταν ο στόλος) ... εμπλούτιζαν με την παρουσία και τη δουλειά τους την «πρώτη ύλη» των «σπιτιών» για να ενισχύσουν και το δικό τους εισόδημα. Το σίγουρο, πάντως, είναι πως εκεί όλες ήταν «σπιτωμένες». Δεν πατούσε «καλντεριμιτζού» στην Τρούμπα. Κι αν έκανε το λάθος, ο «προστάτης» των κοριτσιών την έστελνε από κει που ΄ρθε. Εκεί όλοι ζούσαν για μια μπέσα. Ο λόγος του άντρα στον άντρα ήταν ιερός κι αν κάποιος τον βρόμιζε, ήξερε τη συνέχεια... Μόνοι θα καθάριζαν. «Οι μπάτσοι στην Τρούμπα ήταν ανεπιθύμητοι. Εκεί ήταν άλλοι οι νόμοι» μαρτυρά η Σπεράντζα. Μόνο ο λόγος στη γυναίκα ήταν ανίσχυρος. Γιατί τι κι αν ήταν πόρνες; Είχαν καρδιά και την έδιναν. Συχνά ερωτεύονταν τους «προστάτες» τους, που πουλούσαν αίσθημα και όνειρα για να τις εκμεταλλεύονται. Κι άμα ανακάλυπταν ότι αντίστοιχες υποσχέσεις έδιναν αυτοί και σε άλλες, γίνονταν άγρια θηρία και χειροδικούσαν κι αυτές και μαχαίρωναν και ρίχνανε βιτριόλια... Ήταν αυτές οι ίδιες λαϊκές γυναίκες, που έδιωχναν από την Τρούμπα τους πιτσιρικάδες για να μη «βρομίσουν», που έφτιαχναν πρόσφορο για να πάνε στην εκκλησία την Κυριακή, που κάλυπταν με μαύρα πανιά τα κόκκινα φανάρια τους και κατέβαζαν ρολά τη Μεγάλη Εβδομάδα...

Εκεί στα μέσα της δεκαετίας του ΄50, η συνεύρεση με ένα κορίτσι της Τρούμπας κυμαινόταν στις 25 δραχμές κι όταν ερχόταν ο στόλος, η ταρίφα διπλασιαζόταν υπερδιπλασιαζόταν. Όλα πλήθαιναν όταν ερχόταν ο στόλος. Οι τιμές των ποτών, η δράση των παπατζήδων, η προσφορά των κοριτσιών. Έως και 40 -πολλές φορές και 50- πελάτες έφτανε να πάρει η κάθε μια σε μια μέρα και ασφαλώς τα έσοδα πολλαπλασιάζονταν. Αλλά κυρίως για τον «προστάτη» που πίεζε για μεγαλύτερη... απόδοση κι αν η προστατευόμενη δεν ανταποκρινόταν, ο πέλεκυς έπεφτε βαρύς. Και να σκεφτείς ότι λεόντεια μερίδια από κείνη την ταρίφα των 25 δραχμών έπαιρναν ο προστάτης και η τσατσά. Το κορίτσι αρκείτο στην ασφάλιση («πουτανόσημα» τα λέγανε οι ίδιες) τη δωρεάν στέγη, το φαγητό και σ΄ ένα ισχνό χαρτζιλίκι για τα τσιγάρα και τα μικροέξοδά του... Πικρή ζωή κι ακόμα πιο πικρό το τέλος γι αυτές τις γυναίκες, που γερνούσαν γρηγορότερα απ΄ όλες κι έχαναν τη φρεσκάδα τους και κατέληγαν στον δρόμο. Αλλά εκεί, στα κακόφημα της Τρούμπας, όση λάσπη κι αν έπνιγε τα σώματα, ήταν και κάτι ψυχές που θαρρείς με το πέρασμα του χρόνου, γίνονταν πιο διάφανες, πιο καθαρές... Κορίτσια που πόνεσαν Έλληνες και ξένους ναυτικούς, που ζούσαν με την ανάμνησή τους, που πέθαιναν κάθε μέρα και ανασταίνονταν με την επιστροφή εκείνων από τα μεγάλα ταξίδια. Κορίτσια που αγάπησαν και αγαπήθηκαν, που παντρεύτηκαν κι έφυγαν μακριά κι άλλαξαν ζωή. «Κορίτσια που δεν άφησαν τη μαύρη καθημερινότητά τους να βρομίσει την ψυχή τους. Κορίτσια που κρατήθηκαν μέσα τους αγνά για τα ταίρια τους. Γιατί άμα είσαι τέτοια, μπορείς και κρατάς αμόλυντη την ψυχή σου και πιο αληθινά, πιο πιστά αγαπάς...» έλεγε η Σπεράντζα, στιγματίζοντας με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο την... «οξύμωρη ηθική μιας κοινωνίας που ευκολύνεται να ασκεί την πιο ανηλεή κριτική στην αιδώ, της οποίας η ίδια αποτελεί κομμάτι...». Κοπέλες των οίκων δήλωναν πως «οι χειρότεροι διώκτες τους την ημέρα ήταν οι καλύτεροι πελάτες τους τη νύχτα»... Σ΄ έναν κόσμο, όπου η «ηθική» ερμηνεύεται κατά το δοκούν, ευκολότερα στιγματίζεσαι ως «ανήθικος», παρά ως «περιθωριακός» και όπως δήλωσε κάποτε ο Πειραιώτης συγγραφέας Γιάννης Κακουλίδης «στην Τρούμπα δεν κυριαρχούσε ο υπόκοσμος. Κυριαρχούσε το περιθώριο»... Γι αυτό και ο λόγος ήταν η τιμή. Γι αυτό και οι ρεμπέτες που πλημμύρισαν την Τρούμπα με τη μουσική τους ήταν εκτοπισμένοι στο περιθώριο και πάμπολλα τραγούδια εμπνεύστηκαν από τα καλντερίμια της.

ΤΑ ΔΥΟ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΤΡΟΥΜΠΑΣ

Όλα τα χρόνια λειτουργίας της Τρούμπας ως παραδείσου του αγοραίου έρωτα, η εικόνα της περιοχής θυμίζει τα δύο πρόσωπα του Ιανού. Το πρωί λειτουργούν εμπορικά καταστήματα, άνθρωποι περιδιαβάζουν αμέριμνοι, οικογενειάρχες τροφοδοτούν τα σπιτικά με τα παιδιά και τις γυναίκες τους. Πολλά νοικοκυριά είναι στημένα ανάμεσα στις επιχειρήσεις του πληρωμένου έρωτα. Μόλις πέφτει ο ήλιος και ανάβουν τα φώτα, το σκηνικό της Τρούμπας αλλάζει. Οι οικογένειες κλείνονται στα σπίτια τους και κάποια άλλα «σπίτια» ετοιμάζονται για το νυχτοκάματο. Οι περίφημες «μαντάμες» ή «τσατσάδες», παλιές πόρνες που λόγω περασμένης ηλικίας περνούν στην εφεδρεία της εκπόρνευσης των δικών τους κορμιών, αλλά όχι εν γένει του επαγγέλματος, ανοίγουν τον ένα μετά τον άλλο τους «οίκους ανοχής» και αντί αδρού αντιτίμου στεγάζουν κοπέλες, τα ραντεβού των οποίων κλείνουν οι ίδιες. Αλλά στην καθημαγμένη Ελλάδα της δεκαετίας του 1950 συντελούνται και κοσμοϊστορικές αλλαγές υπέρ της γυναίκας, η οποία κατά κανόνα αποτελεί αντικείμενο εκμετάλλευσης. Το 1956 δίνεται στο «ασθενές φύλο» το προνόμιο του «εκλέγειν» και την ίδια χρονιά η πρώτη γυναίκα υπουργός (Κοινωνικής Πρόνοιας) στην ιστορία της Ελλάδας, η Λίνα Τσαλδάρη της ΕΡΕ, εκδίδει νόμο, σύμφωνα με τον οποίο απαγορεύεται η λειτουργία των οίκων ανοχής ως ομαδικών εταιρισμών. Σε κάθε «σπίτι» επιτρέπεται η εξάσκηση του επαγγέλματος από μόνον δύο ιερόδουλες. Οι «τσατσάδες» χάνουν τη δουλειά τους και οι ιδιοκτήτες ακινήτων (κυρίως μικρών κατοικιών) στην Τρούμπα βρίσκουν ευκαιρία να πλουτίσουν. Συχνά επιλέγουν να αφήσουν την κατοικία τους στην περιοχή για να τη νοικιάσουν στις πεταλούδες της νύχτας με τη μέρα και για εξωφρενικά ποσά. Οι... κακές γλώσσες λένε πως ιερέας είναι ο πρώτος ιδιοκτήτης κατοικίας, την οποία ενοικίασε σε ιερόδουλες, κι έχει συμφωνήσει να εισπράττει 150 δραχμές ημερησίως! Για την ιστορία, το 1960, ο μηνιαίος μισθός ενός υπαλλήλου κυμαίνεται μεταξύ 1.500 και 3.000 δραχμών και το ημερομίσθιο του ανειδίκευτου εργάτη είναι περί τις 50 δραχμές!

Αλλά, έτσι κι αλλιώς, καθώς ο καιρός περνά και το βασίλειο του αγοραίου έρωτα φουντώνει, η περιοχή αποψιλώνεται από οικογένειες. Συχνά ανίδεοι ή μεθυσμένοι πελάτες εισβάλλουν σε οικογενειακές κυψέλες, τρομοκρατώντας τα μέλη τους. Τη δεκαετία του 1960 τα εναπομείναντα νοικοκυριά αναγκάζονται να τοποθετήσουν στις εισόδους των σπιτιών τους -πολλές φορές και στην Αγγλική- πινακίδες με την ένδειξη «προσοχή, σε αυτό το σπίτι κατοικεί οικογένεια»!


ΣΤΑ ΥΨΗ ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΉΡΙΟ ΑΞΙΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΡΤΩΛΗΣ ΣΥΝΟΙΚΙΑΣ

Χρόνο με τον χρόνο -και παρά την ανακατεμένη ανθρωπογεωγραφία της περιοχής, που έχει στήσει μια νέα, αυθεντική γενιά νοικοκύρηδων Πειραιωτών υποδεχόμενη νωρίτερα μετανάστες από τα νησιά και την ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά και μικρασιάτες πρόσφυγες- η Τρούμπα ενσωματώνεται στον οικιστικό ιστό του Πειραιά ως αναγκαίο κακό. Ως «τόπος χαράς που επιβάλλεται να προσφέρει κάθε λιμάνι στον ναυτικό», αλλά και ως πηγή παραγωγής χρήματος. Χαρακτηριστικό είναι δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Βήμα» της 13/2/1966. Ο τίτλος του κειμένου που φέρει την υπογραφή Ν.Ν., είναι «Οι εισπράξεις της Τρούμπας είναι όσες και του ΟΛΠ» και το περιεχόμενο: «Σε πραγματικό χρηματιστήριο έχει εξελιχθεί η Τρούμπα η γνωστή και άγνωστη "αμαρτωλή" συνοικία του Πειραιώς. Οι καθαρές καθημερινές εισπράξεις της- όσο και αν φανεί απίστευτο- είναι γεγονός ότι συναγωνίζονται τις καθημερινές εισπράξεις του πρώτου λιμενικού οργανισμού της χώρας, του ΟΛΠ, δηλαδή υπερβαίνουν τις 260.000 δραχμές περίπου. Αυτό είναι το συμπέρασμα στο οποίο καταλήξαμε ύστερα από ειδική έρευνα στην περιοχή αυτή.

Σήμερα, στο οικοδομικό τετράγωνο της Τρούμπας, στεγάζονται και εργάζονται -σύμφωνα με τα στοιχεία της Υπηρεσίας Ηθών της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πειραιώς- 140 ιερόδουλοι, 16 καμπαρέ και 25 μπαρ, που συνθέτουν έναν δεύτερο οικονομικό "οργανισμό" με καθημερινά κέρδη καταπληκτικά.

Υπολογίζεται λοιπόν ότι οι 140 αυτές "χαρακτηρισμένες"- γυναίκες που δέχονται αντί 55 δραχμών γύρω στις 15 "επισκέψεις" την ημέρα- εισπράττουν αυτές μόνο συνολικά 115.000 δραχμές ημερησίως. Η Εφορία δεν τις φορολογεί. Τις φορολογούν όμως (κάθε επάγγελμα έχει τα μυστικά του πολύ δε περισσότερο το επάγγελμα του αγοραίου έρωτος) οι υπενοικιαστές ή "προστάτες". Είναι αυτοί, που ενοικιάζουν πρώτοι τα σπίτια από τους ιδιοκτήτες τα οποία υπενοικιάζουν κατόπιν στις ιερόδουλες με το απίστευτο ενοίκιο των 300-400 δραχμών την ημέρα! Δηλαδή περίπου 9.000-12.000 δραχμές εισπράττουν τον μήνα, από τις οποίες αποκλείεται να πληρώνουν στους ιδιοκτήτες -σύμφωνα με την γνώμη των ίδιων των γυναικών- περισσότερες από 3-4000 δραχμές τον μήνα.

Και να φαντασθεί κανείς ότι υπάρχουν πολλοί τέτοιοι ενοικιαστές στην Τρούμπα οι οποίοι διαθέτουν και 4 και 5 σπίτια ο καθένας!

Τη δεύτερη θέση στη σειρά των συντελεστών που διαμορφώνουν τον τεράστιο "προϋπολογισμό" των 260.000 περίπου δραχμών που παρουσιάζει από ημέρα σε ημέρα το χρηματιστήριο της Τρούμπας κατέχουν τα καμπαρέ. Συγκεντρώνοντας σχετικά στοιχεία που αφορούν την κίνηση πελατών όλον τον χρόνο και τα διάφορα έξοδα που αντιμετωπίζουν, αποδοχές προσωπικού και καλλιτεχνικών συγκροτημάτων, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι και τα 16 καμπαρέ που υπάρχουν θα πρέπει να συγκεντρώνουν την ημέρα καθαρό κέρδος γύρω στις 96.000 χιλιάδες δραχμές. Βεβαίως ο αριθμός αυτός δεν είναι απόλυτος, αλλά κυμαίνεται άλλοτε λιγότερο (όπως αυτή την εποχή) και άλλοτε περισσότερο (όπως όταν επισκέπτεται τον Πειραιά ο στόλος).

Ας σημειωθεί δε ότι οι τιμές των ποτών που σερβίρονται στα καμπαρέ αυτά δεν υπόκεινται σε αγορανομικό έλεγχο και εμφανίζονται κατά μεγάλο ποσοστό ανώτερες από τις τιμές των ελεγχομένων καταστημάτων. Αρκεί να προσθέσουμε ότι τη μικρή φιάλη της μπύρας (τιμή αγορανομίας 4,20)... την κοστολογούν προς 33 δραχμές, ενώ τη φιάλη το ουίσκι (180) προς 1.000 δραχμές.

Τέλος, υπάρχουν και τα μπαρ και δεν είναι λίγα. Είκοσι πέντε εργάζονται σήμερα και συνεχώς αυξάνονται. Κατά τους μετριότερους υπολογισμούς σε 50.000 δραχμές αντιστοιχεί το καθημερινό τους μερίδιο από τον γενικό "τζίρο" των 260.000 δραχμών περίπου».

Η ΤΡΟΥΜΠΑ ΩΣ ΕΜΠΝΕΥΣΗ

Η ζωή των γυναικών της πειραϊκής «αμαρτωλής» συνοικίας που από ανάγκη ή και από επιλογή βιοπορίζονται πουλώντας το κορμί τους και συντηρώντας στρατιές προαγωγών και «τσατσάδων» γίνεται συχνά έμπνευση υπηρετών όλων των μορφών της τέχνης. Από τους λογοτέχνες της περίφημης «γενιάς του ΄30», που στα έργα τους θα βρεθεί τουλάχιστον μία αναφορά στη ζώσα τότε Τρούμπα (είναι, βλέπεις, η εποχή της μεγάλης μετανάστευσης, κατά την οποία μετανάστες και εμιγκρέδες ξεφορτώνονται καραβιές στο λιμάνι του Πειραιά) έως τους σύγχρονους συγγραφείς, που αναζητούν μαρτυρίες του παρελθόντος και καταγράφουν στο παρόν, τους Πειραιώτες Διονύση Χαριτόπουλο και Βασίλη Πισιμίση κ.α.. Μια ιδιαίτερη μνεία στη «Μπέμπα» της Τρούμπας κάνει στο βιβλίο του με τίτλο «Αναφορά στον Κύριο Κωστάκη Πρου» ο Γιάννης Κακουλίδης. «Πριν έρθεις να ξαπλώσεις, βγάλε τα φτερά σου κρέμασέ τα κάπου» του έλεγε του 15χρονου Φωκά η περπατημένη «Μπέμπα» και πώς εκείνος να μην πέσει βαθιά, θανάσιμα, στον έρωτά της;

Αλλά και στο σινεμά. Από τον Γιώργο Τζαβέλλα που αποτυπώνει στο πρόσωπο της ηρωίδας του, της Αγνής του λιμανιού, όλη την πίκρα για τη γονική εγκατάλειψη που την οδήγησε στην Τρούμπα έως τον σκηνοθέτη Βασίλη Γεωργιάδη, που φέρνει τα «Κόκκινα φανάρια» του στην Ακαδημία Κινηματογράφου, ως υποψήφια για το Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας, αλλά και τον Μάνο Χατζηδάκι, που κερδίζει το χρυσό αγαλματίδιο για τη μουσική επένδυση της ταινίας «Ποτέ την Κυριακή», με σκηνοθέτη τον Ζιλ Ντασέν και τη Μελίνα Μερκούρη στον ρόλο της πόρνης του πειραϊκού λιμανιού. Η πρωταγωνίστρια θα βραβευθεί για την ερμηνεία της με το βραβείο α΄ γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ των Καννών.

Καθώς μάλιστα η άνθηση της Τρούμπας συμπίπτει χρονικά με τους πειραματισμούς του ελληνικού σινεμά, η παραγωγή ταινιών με θεματολογία από τη ζωή των ανθρώπων της «αμαρτωλής» συνοικίας είναι πλούσια. «Η Αγνή του λιμανιού» (1952), «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Το κάθαρμα» (1963) «Τα κόκκινα φανάρια» (1963), «Λόλα» (1964) , «Το δόλωμα» (1964), «Τρούμπα ΄67» (1967), «Καλώς ήρθε το δολάριο» (1967), «Οι βάσεις και η Βασούλα» (1975) είναι μερικές από τις γνωστές κινηματογραφικές επιτυχίες που «γέννησε» η θρυλική γειτονιά του Πειραιά.

Όσο για τη μουσική, αναμφισβήτητα η δυνατότερη έμπνευση από το χρώμα, τον ήχο, τις μυρωδιές της Τρούμπας πιστώνεται στον Σταύρο Ξαρχάκο, που «ντύνει» αριστουργηματικά τις εμβληματικές ταινίες «Λόλα» και «Κόκκινα Φανάρια», με τη Βίκυ Μοσχολιού (σε πρώτη εμφάνιση στη «Λόλα»), τον Γρηγόρη Μπιθικώτση, την Πόλυ Πάνου, τον Πάνο Γαβαλά και τη Ρία Κούρτη να ερμηνεύουν επιτυχίες, που θα κρατούν για πάντα τη δική τους φωτεινή σελίδα στα χρονικά του πενταγράμμου.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Κι εκεί που η Τρούμπα έχει ενταχθεί για τα καλά στο τοπικό ηχόχρωμα του ελληνικού λιμανιού, έρχεται η Χούντα και ο δήμαρχος Αριστείδης Σκυλίτσης, στις 5 Αυγούστου του 1967 αποφασίζει το λουκέτο της «αντιχριστιανικής, αντικοινωνικής και εν πάση περιπτώσει απαραδέκτου δια την κοινωνίαν του Πειραιώς καταστάσεως». Κάποιες... διεισδυτικότερες ματιές αποδίδουν αλλού τον λόγο της απόφασης. Οι εφοπλιστές εγκαθιστούν σιγά σιγά τα γραφεία τους στην ακτή Μιαούλη, σε απόσταση αναπνοής από την Τρούμπα, και μια γειτνίαση με πόρνες και περιθώριο είναι τουλάχιστον ταπεινωτική εικόνα για την επιχειρηματική δράση τους.

Η απόφαση, πάντως, αναφέρει πως σε έναν μήνα πρέπει να αποχωρήσουν τα «σπίτια της χαράς», τα οποία ασφαλώς, φεύγοντας θα πάρουν μαζί τους και την πελατεία που συντηρεί τα ξενοδοχεία, τα μπαρ και τα καμπαρέ της περιοχής. Ένας κόσμος, που τριάντα χρόνια τώρα πορεύεται με τη δική του ηθική στα καλντερίμια της Τρούμπας, εκπαραθυρώνεται, ένα μεγάλο κομμάτι του τοπικού ηχοχρώματος σβήνει, μια «αντιχριστιανική» ανορθόδοξη βιομηχανία παραγωγής χρήματος βάζει λουκέτο. Όσα σπίτια δεν κλείνουν εγκαίρως, όργανα της τάξης τα «τακτοποιούν» σε λίγες ώρες, τη 12η Σεπτεμβρίου του 1967. Οι δρόμοι της Τρούμπας «πνίγονται» στα... αμαρτωλά στρώματα, που μαζεύουν οι υπηρεσίες καθαριότητας του δήμου. Τα κορίτσια σκορπίζουν. Άλλες ανηφορίζουν στα «σπίτια» της Αθήνας κι άλλες αναζητούν την τύχη τους σε ξένα λιμάνια. Η Τρούμπα καθαρίζει και ο Αρ. Σκυλίτσης καμαρώνει που διαφύλαξε τα χρηστά ήθη των κατοίκων, απαλλάσσοντάς τους από το «κοινωνικόν άγος»...

Τα Πρακτικά της 18ης Συνεδρίας του Δημοτικού Συμβουλίου Πειραιώς, της γενομένης την 15η Ιουλίου 1968, ημέρα Δευτέρα και ώραν 09.30, παρουσιάζουν τα πεπραγμένα του δημάρχου κατά το έτος 1967. Η παράγραφος για την Τρούμπα αναφέρει: «Απομάκρυνσις κακοφήμων οίκων περιοχής Τρούμπας. Ο κεντρικός τομεύς της πόλεως, περιοχή Τρούμπας ως απεκαλείτο, απετέλη τόπον ακολασίας διά των υφισταμένων κακοφήμων οίκων και της εν αυτή εγκαταστάσεως, παραμονής και εκθέσεως των ασέμνων γυναικών. Οι Πειραιείς οι οικογενειάρχαι και οι υγειώς σκεπτόμενοι πολίται, δεν διήρχοντο των οδών του τομέως αυτού [...] Κατόπιν συντόμων ενεργειών μας οι κακόφημοι οίκοι εκλείσθησαν οριστικώς. Άπασαι αι άσεμναι γυναίκες απομακρύνθησαν των οδών του εν λόγω κεντρικού τομέως της πόλεως, ούτω δε εξέλειπεν το κοινωνικόν άγος εκ της περιοχής ήτις απαλλαγμένη πλέον εκ των αμαρτιών του παρελθόντος αφέθη ελευθέρα εις τους Πειραιείς».


Πηγή: www.saronicmagazine.gr

https://www.protothema.gr/