ψαρι ΧΡΥΣΟ ΣΤΟ ΦΟΥΡΝΟ (ΟΛΑ ΤΑ "ΑΚΟΥΑ ΠΑτσΑ") ("ΤΡΕΛΟ ΝΕΡΟ")

Δημοσιεύτηκε στις 25 Φεβρουαρίου 2015από elganspo

Καλημέρα σε όλους. Θα προτείνω σήμερα μια δεύτερη πλάκα από τα ψάρια που χαρακτηρίζουν την περιοχή της Νάπολης, όπως η τσιπούρα ψημένη όλα τα «άκουα πάτσα».Το πιάτο χαρακτηρίζεται για το στόλισμα με ντοματίνια ένα καλό έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, μαϊντανό και το σκόρδο. Το ψήσιμο γίνεται με λευκό κρασί και νερό. 

Ονομάζεται «Acqua Pazza» επειδή οι ψαράδες μόλις καθαρίσουν τα ψάρια τα μαγειρεύουν  με θαλασσινό νερό, και έτσι προήλθε και το όνομα «Acqua Pazza». Τώρα στην κουζίνα ή στο εστιατόριο μαγειρεύεται με λευκό κρασί και κανονικό νερό .Μπορείτε να το συνοδεύσετε με πατάτες ή μαύρες ελιές, δίνει επίσης πολύ γευστικό αποτέλεσμα

Είναι εύκολο να το κάνουμε, μας παίρνει λίγο χρόνο για να το προετοιμάσουμε και έχει ένα μέτριο κόστος, όπως η τσιπούρα σε αυτόν τον τόπο όπου ζω δεν κοστίζει και πολύ με 18-20 ευρώ έχουμε φαγητό για 4 άτομα. 

Εκλεκτά ψάρια για μια ιδιαίτερη περίσταση ή ένα πάρτι και πάντα μπορείτε να αλλάξετε την τσιπούρα με ένα λαβράκι που ίσως μας αρέσει περισσότερο και τελειώνοντας πηγαίνουμε στη συνταγή.

Πληροφορίες:

1. Χαμηλή δυσκολία
2. Συνολικός χρόνος προετοιμασίας 1 ώρα (εξαρτάται από το εάν πρέπει να καθαρίσουμε το ψάρι, αν είναι καθαρό παίρνει λιγότερο χρόνο)
3. Δόση για 4 άτομα
4. Χαμηλό κόστος

ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ:

1. 2 ψάρια 700-800 γρ.
2. 150 γρ. ντοματίνια
3. 5-6 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένο
4. λίγο ψιλοκομμένο μαϊντανό
5. το αλάτι και το μαύρο πιπέρι που χρειάζεστε
6. 1 ποτήρι και μισό λευκό κρασί
7. 1 ποτήρι νερό
8. ένα λεμόνι
9. 50 ml. εξαιρετικού παρθένου ελαιολάδου

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ:

Ξεκινήσαμε με τον καθαρισμό του ψαριού, που για ευκολία μπορεί να το ετοιμάσει ο ιχθυοπώλης που αφαιρεί τα λέπια, όλα τα πτερύγια και κάνοντας μια μικρή περικοπή του κορμού του ψαριού αφαιρώντας τα εντόσθια και τα βράγχια ενώ αν το πάρουμε ακαθάριστο εμείς θα κάνουμε όλη αυτή τη βρώμικη δουλειά.

Ωραία όταν το ψάρι είναι καθαρό, απλώστε το λάδι στη βάση του ταψιού. Στη συνέχεια, στον κορμό του ψαριού βάζουμε λεπτό αλάτι, μαύρο πιπέρι, μαϊντανό, λίγο σκόρδο και ένα ελαφρύ χυμό λεμονιού. ο,τι βάλουμε στο κενό μέρος του κορμού το κλείνουμε πιέζοντας τα πλευρά.

 Συνεχίζουμε να βάζουμε περισσότερο έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, λευκό κρασί και νερό (αυτό δύο συστατικά δεν πρέπει να υπερβαίνουν το μισό του δίσκου, για να αποφύγουμε να έχουμε στο τέλος ένα βραστό ψάρι), και τα ντοματίνια που ταιριάζουν προσθέτουμε περισσότερο μαϊντανό, εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο και μια πρέζα αλάτι και πιπέρι.

Ωραία. Τώρα μαγειρεύουμε σε φούρνο στους 220 βαθμούς για 25-30 λεπτά καταβρέχοντας κατά διαστήματα το ψάρι με τη σάλτσα. 

Μπορείτε να ελέγξετε το μαγείρεμα του ψαριού με ένα μαχαίρι, όταν το κρέας είναι ψημένο ξεκολλάει από τη σπονδυλική στήλη (ψαροκόκαλο) τότε είναι έτοιμο να ανοίξει στη μέση .Με τη βοήθεια ενός μαχαιριού και ενός κουταλιού αφαιρούμε τα αγκάθια και τελικά  χύνουμε ομοιόμορφα τη σάλτσα.

Αν η σάλτσα είναι πολύ ρευστή τη βάζουμε σε μια κατσαρόλα σε χαμηλή φωτιά μέχρι να φτάσει στην επιθυμητή πυκνότητα. Όταν το ψάρι μαγειρεύεται στην πλάκα με τη σάλτσα, βάλτε λίγο περισσότερη από πάνω από το ψάρι..Βάλτε γενναιόδωρα μαϊντανό , Θα δείτε γρήγορο αποτέλεσμα και φαίνεται πιο εμφανίσημο το πιάτο είναι  καλό, όπως ακριβώς φαίνεται .

Θέλετε κάτι συγκεκριμένο ή έχετε κάποια ερώτηση μην διστάσετε να μου γράψετε σε αυτό το blog.Χαιρετισμούς σε όλους. Αύριο επιστρέφω με άλλη συνταγή.

Garrucha, Αλμερία, Ισπανία

https://cocinaitaly.wordpress.com/

James “Iron Head” Baker – Black Betty

James “Iron Head” Baker – Black Betty

Το “Black Betty” είναι ένα διάσημο αφρικοαμερικάνικο παραδοσιακό “work song” (τραγούδι της δουλειάς) που εμφανίστηκε στις αρχές του 20^ου αιώνα. Το τραγούδι πιστώνεται, συχνά, λανθασμένα στον Huddie William Ledbetter γνωστό ως “LeadBelly” (1939), μιας και η πρώτη καταγραφή του τραγουδιού εικάζεται πως έγινε από τον James “Iron Head” Baker το 1933.

Το τραγούδι κατηγοριοποιείται ως “work song” (τραγούδι της δουλειάς), όπως πολλά άλλα αφρικανικά παραδοσιακά τραγούδια, διότι τραγουδιόταν είτε κατά την διάρκεια μιας δουλειάς είτε γιατί συνδεόταν με μια συγκεκριμένη εργασία (παράδειγμα μάζεμα βαμβακιού). Υπάρχει όμως και η περίπτωση να ήταν τραγούδι διαμαρτυρίας.

Όσον αφορά την ερμηνεία του “Black Betty” κανείς δεν ξέρει με σιγουριά τι πραγματικά σημαίνει αφού ιστορικά, ο όρος “Black Betty”, είχε διάφορες ερμηνείες σε διάφορες ιστορικές περιόδους. Η πρώτη ερμηνεία είναι ότι η “Black Betty” ήταν μουσκέτο (είδος όπλου) όπου συνοδευόταν από το “bam-ba-lam” που αναφερόταν στον ήχο του όπλου. Μια άλλη εκδοχή είναι ότι η “Black Betty” είναι το μπουκάλι με το ουίσκι. Αυτό μαρτυρείται και από μια slang έκφραση που έλεγαν οι μεθυσμένοι, “He’s kiss’d black Betty. Για την εκδοχή του ουίσκιου, υπάρχουν και άλλες ερμηνείες που συνδέονται με το τραγούδι όπως για παράδειγμα ότι προήλθε από την μαύρη μπαργούμαν Tawny Betty, που την φώναζαν Black Betty και δούλευε στο διάσημο Tom King’s Coffee House στο Λονδίνο. Οι άντρες παράγγελναν ουίσκι λέγοντας απλά θέλουμε μια “Black Betty”. Άλλη εκδοχή είναι ότι η “Black Betty” ήταν μια ονομασία που έβγαλαν οι μαύροι για το μαστίγιο που τους χτυπούσαν. Συνοψίζοντας να αναφέρω ακόμη μια εκδοχή, όπου σύμφωνα με τους ιστορικούς η “Black Betty” ήταν τα βαγόνια όπου τους μετέφερναν στις φυλακές ή στα κάτεργα. Τραγουδούσαν αυτό το τραγούδι καθώς μεταφέρονταν.

Συνοψίζοντας το κείμενο να αναφέρω πως το τραγούδι ήταν ιδιαίτερο αγαπητό γι’ αυτό και τραγουδήθηκε από πολλούς μουσικούς. Πολύ διάσημες εκτελέσεις ήταν των Ram Jam (1977), Tom Jones (2002) και Spiderbait (2004). Εξαιρουμένων των 2 πρώτων εκτελέσεων, James “Iron Head” Baker (1933) και Huddie William Ledbetter “LeadBelly” (1939) οι νεότερες εκτελέσεις είχαν διαφορετικούς στίχους.

https://perithorio.wordpress.com/

Οδηγοί προσοχή: Αυτά πρέπει να προσέξετε αν θέλετε να βάλετε υγραέριο

Οδηγοί προσοχή: 

Αυτά πρέπει να προσέξετε αν θέλετε 

να βάλετε υγραέριο

Η τιμή της βενζίνης έχει πάρει την ανιούσα και όπως συμβαίνει σε αντίστοιχες περιπτώσεις, τα δημοσιεύματα για τα πλεονεκτήματα του υγραερίου έχουν την τιμητική τους. Παρακάτω αναλύουμε τα σημεία που θα πρέπει να προσέξετε πριν επιλέξετε να βάλετε υγραέριο στο αυτοκίνητό σας.

Η οικονομική κρίση οδήγησε πολλούς στο να επιλέξουν τη λύση του υγραερίου στο αυτοκίνητό τους, στοχεύοντας στη μείωση των εξόδων κίνησης λόγω της χαμηλότερης τιμής του καυσίμου. Τι πρέπει όμως να προσέξει κάποιος πριν πραγματοποιήσει αυτή την μετατροπή; Υπάρχουν κίνδυνοι στο υγραέριο;

Το πρώτο στοιχείο που θα πρέπει να έχει υπόψιν του όποιος προχωρήσει στην τοποθέτηση υγραερίου στο αυτοκίνητό του, είναι ότι πρόκειται ουσιαστικά για μετατροπή. Και αυτό σημαίνει ότι για τη σωστή και χωρίς προβλήματα λειτουργία της, παίζει μεγάλο ρόλο τόσο ο τεχνικός που θα τοποθετήσει το κιτ υγραεριοκίνησης (οπωσδήποτε να είναι αδειοδοτημένος!), όσο και η ποιότητα του ίδιου του κιτ, καθώς και η συμβατότητά του με τον κινητήρα του αυτοκινήτου μας.

Τι θα πρέπει να προσέξει ο ενδιαφερόμενος:

– Στη χώρα μας έχουν παρατηρηθεί πολλά φαινόμενα τοποθέτησης κιτ υγραεριοκίνησης αμφιβόλου ποιότητας (από Κίνα, Βουλγαρία κ.λπ.), που δημιουργούν πολλά προβλήματα έπειτα στον κινητήρα.

– Υπάρχουν πολλά συνεργεία και εγκαταστάτες οι οποίοι χωρίς την απαιτούμενη εκπαίδευση και στο βωμό της χαμηλής τιμής επιλέγονται από τον ιδιοκτήτη του αυτοκινήτου για την εγκατάσταση του υγραερίου, με αποτέλεσμα μετά την μετατροπή να εμφανίζονται πολλές και σημαντικές βλάβες, οι οποίες απαιτούν πολλά χρήματα για να επισκευαστούν.

– Ο κινητήρας του αυτοκινήτου που θα γίνει η μετατροπή του υγραερίου θα πρέπει να βρίσκεται σε καλή κατάσταση – εξ ου και ο εγκαταστάτης πριν τοποθετήσει το κιτ υγραεριοκίνησης θα πρέπει να κάνει όλους τους ελέγχους που απαιτούνται, ώστε να βεβαιωθεί ότι δεν θα υπάρξουν προβλήματα στο μέλλον.

– Η μετατροπή ενός αυτοκινήτου σε υγραέριο περιλαμβάνει πολλές αλλαγές πάνω σε αυτό (τρύπημα πλαισίου και καπακιού κινητήρα και πολλά ακόμη). Στις περισσότερες των περιπτώσεων ένα τέτοιο αυτοκίνητο χάνει τμήμα της μεταπωλητικής του αξίας.

– Έχουν αναφερθεί πολλά περιστατικά όπου μοτέρ έσπασαν μετά την εγκατάσταση υγραερίου. Ζητήστε γραπτή εγγύηση ώστε να είστε καλυμμένοι.

Πολύ μεγάλο ρόλο παίζει και η συντήρηση του συστήματος υγραεριοκίνησης, η οποία πρέπει να γίνεται πιο σχολαστικά μετά την εγκατάσταση του υγραερίου, ενώ και το σύστημα LPG απαιτεί ξεχωριστό service. Μεγάλη λοιπόν προσοχή θα πρέπει να δώσει ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου στην τήρηση των διαστημάτων συντήρησης, ενώ είναι δεδομένο ότι και σε αυτό το πεδίο το ρόλο του παίζει και το συνεργείο-μηχανικός που θα γίνει ο έλεγχος.

Πόση οικονομία έχω με το υγραέριο;

Η χρήση του υγραερίου ως καύσιμο είναι δεδομένο ότι προσφέρει σημαντική οικονομία σε σχέση με ένα παλαιότερο βενζινοκίνητο αυτοκίνητο, λόγω της χαμηλής τιμής του LPG στο πρατήριο. Ιδίως εάν το αυτοκίνητο έχει έναν υψηλού κυβισμού κινητήρα (μπορεί να φτάσει έως και το 50%). Ωστόσο, θα πρέπει να τονιστεί ότι δεν πρέπει να θεωρείται το υγραέριο ως εναλλακτική ενός καινούργιου αυτοκινήτου με σύγχρονο κινητήρα βενζίνης ή diesel, τα οποία προσφέρουν πλέον σημαντικά χαμηλότερη κατανάλωση καυσίμου σε σχέση με αυτοκίνητα π.χ. 10 ετών.

Για παράδειγμα, ο ιδιοκτήτης ενός 2λιτρου SUV του 2010 που επιλέγει να τοποθετήσει υγραέριο, θα δει την κατανάλωσή του με το υγραέριο να αυξάνεται κατά 20% και το αυτοκίνητό του θα καίει 12 λτ./100 χλμ., από 10 λτ./100 χλμ. με τη βενζίνη. Όμως με βάση την τιμή του LPG (0,83 ευρώ/λτ.) και της βενζίνης (1,552 ευρώ/λτ.) το κόστος της κατανάλωσης με το υγραέριο θα μειωθεί στα 10 ευρώ/100 χλμ. αντί 15,5 ευρώ/100 χλμ. με τη βενζίνη. Στην περίπτωση τώρα που ο ίδιος ιδιοκτήτης επιλέξει ένα καινούργιο diesel μοντέλο και πιο συγκεκριμένα ένα σύγχρονο πετρελαιοκίνητο crossover το οποίο έχει πραγματική κατανάλωση κοντά στα 7 λτ./100 χλμ., τότε το κόστος της κατανάλωσης (τιμή diesel: 1,327 ευρώ/λτ.) δεν θα ξεπερνά τα 9,3 ευρώ/100 χλμ.

https://www.pentapostagma.gr/

Δείτε ποιο είναι το φυτό που απωθεί τα κουνούπια!

Δείτε ποιο είναι το φυτό που απωθεί 

τα κουνούπια!

Αμερικανοί επιστήμονες κατάφεραν να εντοπίσουν εκείνες τις χημικές ουσίες που είναι υπεύθυνες για την ιδιότητα του φυτού που βλέπετε στην φωτογραφία να απωθεί πολύ αποτελεσματικά τα κουνούπια.

Πρόκειται για το πολύ κοινό Sweetgrass, ένα φυτό που απωθεί, όχι μόνο τα κουνούπια, αλλά παραδοσιακά χρησιμοποιείται από κάποιους ιθαγενείς Αμερικανούς για να κρατάει μακρυά κάθε είδους έντομο.
Σε εργαστηριακές δοκιμές, δύο χημικές ενώσεις στο Sweetgrass οδήγησαν τα κουνούπια μακριά από ένα… δελεαστικότατο για εκείνα δείγμα αίματος, ακριβώς όπως θα έκανε και ένα χημικό αντικουνουπικό από εκείνα που είναι διαθέσιμα στην αγορά. Η διαφορά βέβαια, έγκειται στο ότι το φυτό είναι κάτι απόλυτα φυσικό, ενώ τα χημικά εντομοαπωθητικά μπορεί να είναι επιβλαβή σε πολλές περιπτώσεις για την υγεία σας.

Το βασικό συστατικό που έχει αυτό το φυτό είναι η κουμαρίνη (coumarin), σύμφωνα με τον επικεφαλής της έρευνας, δρ Charles Cantrell. Το δεύτερο βασικό συστατικό που εντόπισαν οι ερευνητές ήταν η φυτόλη (phytol), ένα κοινό συστατικό σε αιθέρια έλαια από φυτά.

Η ομάδα του δρ Cantrell απομόνωσε αυτά τα χημικά με την διέλευση ατμού μέσα από τα φύλλα του, κάτι που οδήγησε στο διαχωρισμό των ελαιωδών και πτητικών του ενώσεων. Στη συνέχεια επεξεργάστηκαν αυτές τις ενώσεις, τις “καθάρισα” και τις διαχώρισαν σε 12 επιμέρους κατηγορίες. Αυτά τα 12 δείγματα δοκιμάστηκαν στα κουνούπια για να προσδιοριστούν εκείνες που τα απωθούσαν περισσότερο. Η κουμαρίνη και η φυτόλη ξεχώρισαν σε αυτό τον τομέα.

https://www.pentapostagma.gr/

Γλῶσσα καί Ἀναρχία

Γλῶσσα καί Ἀναρχία

«Ἀρχὴ παιδεύσεως ἡ τῶν ὀνομάτων ἐπίσκεψις» (ΕΠΙΚΤΗΤΟΣ, «Διατριβαί»)

Ἕνα «εὔλογο» ἐρώτημα πού τίθεται εὐθύς ἐξ ἀρχῆς εἶναι κατά πόσον καί μέχρι ποίου σημείου, ἀφορᾶ τούς ἀναρχικούς ἡ ἐνασχόλησις μέ τό θέμα της γλώσσης. Εἶναι, κάτι τό ὁποῖο θά χρησιμεύση στίς ἀπελευθερωτικές διεργασίες; Ἄν ὄντως ὑπάρχει αὐτή ἡ χρησιμότης, ὑπό ποίαν ὀπτική θά πρέπει νά ἰδωθῆ; Ἔχει, ἄραγε, ἰδιαίτερη σημασίαν τό εἶδος ἤ ἡ μορφή τῆς γλώσσης ἡ ὁποία θά χρησιμοποιεῖται ἀπό τούς ἀνθρώπους πού διαμένουν στόν ἑλλαδικό χῶρο; Τί προσέφερε ἡ ἐπί 40 χρόνια χρῆσις τῆς «δημοτικῆς»;

Αὐτά καί πολλά ἀκόμη ἐρωτήματα τίθενται ἐμπρός στό δίλλημα ἐάν θά πρέπη νά ἐπακολουθήση μία συζήτησις ἀναφορικά μέ τήν γλῶσσα ἤ νά ἀφεθῆ τό θέμα ὡς ἔχει.

Ἀναπτύσσεται, ἐν τούτοις, συχνά καί ἐν συντομίᾳ, ἡ ἄποψις ὅτι μία συζήτησις ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θέματος εἶναι ἀσύνδετη μέ τά ἐνδιαφέροντα τῆς ἀναρχικῆς σκέψεως καί δράσεως. Μέ αὐτό τό σκεπτικόν ἀποτρέπεται κάθε πιθανότητα συζητήσεως. Τό περίεργο δέν εἶναι μόνον ὅτι ἔτσι ἀποτρέπεται κάθε δυνατότητα διερευνήσεως τοῦ ζητήματος, ἀλλά καί τά ὅποια ἀντίθετα ἤ διαφορετικά ἐπιχειρήματα, ἀκόμη καί νά ὑπάρχουν, δέν διατυπώνονται. Τό κυρίαρχο, ἐν πολλοίς, ἐπιχείρημα πού προβάλλεται εἶναι ὅτι ἡ γλῶσσα εἶναι ἕνα κατασκεύασμα τῆς ἐξουσίας καί ὡς ἐκ τούτου ἀφορᾶ τούς ἐξουσιαστές καί ὄχι τούς ἀναρχικούς.

Βρισκόμαστε, ἑπομένως, ὑποχρεωμένοι νά λάβουμε ὑπ’ ὄψιν μας τίς ἀντιρρήσεις καί τούς προβληματισμούς, τά ἐπιχειρήματα καί τά τεχνάσματα, ἀκόμα καί τίς κακόβουλες προθέσεις πού ὑπάρχουν σέ ὅλες αὐτές τίς τοποθετήσεις, καθώς καί τόν κυκεῶνα ἀπόψεων καί θεωριῶν πού προβάλλονται καί νά προσπαθήσωμε νά προσεγγίσωμεν τό ὅλον ζήτημα προκειμένου νά ὑπάρξη μία ὅσον τό δυνατόν πληρέστερη κατανόησις τοῦ ζητήματος πού εὑρίσκεται ἐνώπιόν μας, ὄχι μόνον αὐτήν τήν χρονικήν στιγμή, ἀλλά ἐδῶ καί πολύ περισσότερον ἀπό ἕναν αἰῶνα.

Εἶναι ἀναγκαῖον, ἐπίσης, νά ἀντιμετωπίσωμε, μέσα ἀπό τόν προβληματισμό σχετικά μέ τό ζήτημα τῆς γλώσσης, κάποια σημαντικά καί παρεμφερῆ θέματα, τά ὁποῖα ἀφοροῦν τόν ἀναρχικό ἀγῶνα.^[1]

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ἀναρχική θεώρησις καί σκέψις μάς προτρέπει στό νά ἀναζητῶμεν τό παρελθόν καί τά αἴτια, ἀκολούθως νά γνωρίσωμεν τά ἀποτελέσματα πού προέκυψαν καί νά εἴμαστε πρόθυμοι νά ἀναγνωρίζωμεν κατά πόσον οἱ καταστάσεις, στίς ὁποῖες ἔχομε ἐμπλακεῖ, ὑπῆρξαν ἀποτέλεσμα πραγματικῶν ἐπιλογῶν ἤ παρορμητικές ἐνέργειες, πού ἀκολούθησαν τις ἐξουσιαστικές ἐπιλογές, οἱ ὁποῖες ἐνεφανίζοντο ὡς προοδευτικές καί καινοτόμες.^[2]

Ἄς ἔλθωμεν, ἑπομένως, στό προκείμενο.

Ἀπό τό 1976, ὁπότε ἐπεβλήθη ἡ χρῆσις τῆς «δημοτικῆς» στήν ἐκπαιδευτική διαδικασία, ἀκολούθησε ἕνα τεράστιο παλινδρομικό κῦμα τό ὁποῖο μέχρι σήμερα ἐξακολουθεῖ νά ταλανίζει ὅσους ὁμιλοῦν ἑλληνικά καί ἐνδιαφέρονται γιά τήν σχέσιν ἐννοίας καί διατυπουμένου λόγου. Αὐτό τό κῦμα ἐκδηλώθηκε ἄλλοτε μέ ἔντονον τρόπον καί ἄλλοτε μέ ἤπιες ἐκδηλώσεις, μετά τόν χαμόν πού ἀκολούθησεν αὐτήν τήν ἀλλαγή.

Ἐν συντομία οἱ ἀλλαγές ἔγιναν μέ τήν κάθετη ἐπέμβασιν τοῦ κράτους ἡ ὁποία, ἕξι χρόνια μετά, κατάφερε ἕνα ἀκόμα πλῆγμα μέ τήν κατάργησιν τοῦ πολυτονικοῦ συστήματος γραφῆς τῶν λέξεων.

Βεβαίως, ἡ εὐκολία δέν εἶναι πάντοτε ὅ,τι καλύτερον. Αὐτό τό λέγομε ἐπει­δή αὐτές οἱ ἀλλαγές ἐνεφανίσθησαν μέ τό προσωπεῖον τῆς εὐκολίας καί τῆς ἁπλότητος. Ὅμως, ἡ ἁπλότης, ἡ ἁπλοϊκότης καί ἡ ἐμβάθυνσις στήν ἀμά­θεια συμβαίνει νά συγγενεύουν. Ἐπί παραδείγματι, ἡ γενική πτώσις τῆς λέξεως φῶς δέν εἶναι τοῦ φῶς ἀλλά τοῦ φωτός, ὁμοίως ἡ γενική του ἑνικοῦ ἀριθμοῦ τῆς λέξεως πολυπληθής δέν εἶναι τοῦ πολυπληθής, ἀλλά τοῦ πολυπληθοῦς. Αὐτό συμβαίνει ἐπειδή, πολύ ἁπλά, οἱ λέξεις τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης κλίνονται, ἐν ἀντιθέσει μέ τίς ξένες light, Winston κ.λπ. οἱ ὁποῖες δέν κλίνονται στά ἑλληνικά.

Ἐπί προσθέτως καλόν εἶναι νά εἰπωθῆ ὅτι ἡ γραφή λέξεων ἤ προτάσεων τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης μέ ἀγγλικούς χαρακτῆρες σέ καμμίαν τῶν περιπτώσεων δέν ἀποδίδει τεχνικά ἤ μορφικά τά νοήματα πού ἔχουν οἱ ἑλληνικοί χαρακτῆρες. Τό μόνον πού ἀποδεικνύει μία τέτοιου εἴδους συμπεριφορά ἐκ μέρους τοῦ γράφοντος εἶναι μία προσπάθεια ἀπαξιώσεως τῶν ἑλληνικῶν, ἡ ὁποία ὅμως μειώνει κυρίως τόν ἴδιο, ἀφοῦ ἐκδηλώνει τήν ἀδυναμίαν τῆς ὀρθῆς ἐκφραστικῆς ἱκανότητος ἐκ μέρους του.

Πρίν προχωρήσομεν, ἂς κάνωμεν κάποιες παρατηρήσεις.

Σέ προηγουμένη παράγραφο ὑπῆρξε ἡ διατύπωσις «ταλανίζει ὅσους ὁμιλοῦν ἑλληνικά». Τό ἐρώτημα πού τίθεται εἶναι ἐάν θά μποροῦσε νά ὑπάρξη ἄλλος τρόπος γραφῆς, πού νά ἀποδίδει τό ἴδιο νόημα.

Ἄς δοκιμάσωμεν, λοιπόν.

Ἄλλη διατύπωσις: «βασανίζει ὅσους ὁμιλοῦν ἑλληνικά». Στήν προκειμένη περίπτωση ὑπάρχει ἀντικατάστασις τοῦ ρήματος ταλανίζω μέ τό βασανίζω. Εἶναι προφανές πώς, παρά τήν ἐξίσωσιν πού ἔχει ἐπιχειρηθεῖ στήν «καθομιλουμένη», ὑπάρχει σημαντική διαφορά ἀνάμεσα στό ταλανίζω καί στό βασανίζω.^[3]

Ταλανίζω σημαίνει ταλαιπωρῶ κάποιον ψυχικά, ἐνῶ τό βασανίζω ἀποδίδει τήν ἐκτεταμένην διερεύνησιν μέ σωματικήν (καἰ στην ουσίαν ὑλικήν) καταπόνησιν κάποιου, προκειμένου νά ἀποκαλυφθῆ ἡ ἀλήθεια.

Εἶναι προφανές πώς ἡ ἀντικατάστασις τοῦ ἑνός ρήματος ἀπό τό ἄλλο ἀλλοιώνει τό περιεχόμενον ἄν καί αὐτό δέν εἶναι διακριτόν μέ τήν πρώτην ἀνάγνωσιν. Θά ἦταν εὔκολο νά παραθέσωμεν μίαν ἀκόμη καταγραφήν τῆς διατυπώσεως, πού θά εἶχε ὡς ἑξῆς: «βασανίζει τούς ὁμιλοῦντας ἑλληνικά», ἀλλά ὑπάρχει κίνδυνος νά κατακριθῶμεν γιά λογιωτατισμό, γι’ αὐτό καί τό ἀφήνομε κατά μέρος.

Ἐπ’ εὐκαιρία, μποροῦμε νά κάνωμεν ὁρισμένας ἰδιαιτέρως χρησίμους παρατηρήσεις.

Συνήθως λέγεται καί γράφεται συλλήβδην ἡ λέξις κανείς ἀνεξαρτήτως ἐάν κυριολεκτοῦμε ἤ ἐάν θέλωμεν νά εἴπωμεν κάποιος. Ὅμως, ὑπάρχει μεγάλη διαφορά ἀνάμεσα στίς δυό λέξεις. Μέ τό κανείς ἔχομεν τήν ἕνωσιν τριῶν λέξεων κάν(καί+ ἄν)+εἷς πού σημαίνει οὔτε ἕνας=οὐδέ εἷς καί ἔχει σαφῶς ἀρνητική σημασία. Ἀντιθέτως, τό κάποιος προέρχεται ἀπό ἕνωσιν τοῦ καν+ποῖος καί ἔχει ἀόριστη σημασία. Ἑπομένως δέν ἀκριβολογοῦμεν ὅταν λέμε: Πέρασε κανείς; Ἐνῶ εἴμεθα ἀκριβεῖς ὅταν ποῦμε: Πέρασε κάποιος; Ἐπειδή στήν πρώτη διατύπωση ἡ ἐρώτησις ἐμπεριέχει καί τήν ἀπάντησι.

Θά μποροῦσαν νά παρατεθοῦν πάρα πολλά παραδείγματα, ὅπου ὑπάρχει ἔλλειψις ἀκριβείας σέ φράσεις καί λέξεις τῆς καθομιλουμένης ἀλλά καί τοῦ γραπτοῦ λόγου. Θά μείνωμεν, ὅμως, σέ κάποια ἀπό τά πολλά παρατράγουδα αὐτοῦ τοῦ σαραντάχρονου. Ἔχει ἐπικρατήσει, ἐν προκειμένῳ, ἕνα κλίμα ἀπαξιώσεως τῆς γραφῆς τῶν λέξεων πού έχουν κατάληξιν τῆς τρίτης κλίσεως. Θεωρεῖται, ἐπίσης, παράδοξον μετά τό να νά ἀκολουθεῖ ρῆμα μέ κατάληξιν –η, ἀποφεύγεται, ἐπιτηδευμένα, ἡ χρῆσις λέξεων τῆς καθαρευούσης (παραδείγματος χάριν ἀντί νά εἰπωθεῖ ὁ συλληφθείς ἔχομε τό ἐκκωφαντικόν ὁ συλληφθέντας) παρά τό ὅτι ἡ «δημοτική» ἀποτελεῖται κατά μεγάλο ποσοστό ἀπό λέξεις καί διατυπώσεις που εἶναι αὐτούσιες (ἤ παράγωγα) τῆς καθαρευούσης. Εἶναι φανερόν πώς πολλοί πού διαβάζουν αὐτές τίς γραμμές θά παραξενεύονται ἀπό τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖον γράφεται αὐτό τό κείμενο. Ὅμως τά κείμενα ἐγράφοντο μέ αὐτόν τόν τρόπο πρίν ἀπό τέσσερεις δεκαετίες ἀκριβῶς καί ἦταν κατανοητά. Γιά ὅσους μάλιστα ὑπῆρχαν ἄγνωστες λέξεις ὑπῆρχαν εὔχρηστα λεξικά πού διευκόλυναν ἐνῷ, ταυτοχρόνως, ἐγένετο ἐμπλουτισμός τοῦ λεξιλογίου τους. Τότε, αὐτή ἡ ἀναζήτησις ἦταν σέ ἀρκετό βαθμό κοπιαστική, ἀλλά ἡ ὕπαρξις τοῦ διαδικτύου, πλέον, τήν καθιστά ἁπλουστάτην. Τήν σήμερον, τό «προοδευτικό» κλίμα τῆς ἀγνοίας καί τῆς ἀμαθείας πού καλλιεργεῖται, σέ ἀρκετές περιπτώσεις, προσπαθεῖ νά θέσει ὑπό διωγμόν κάθε προσπάθεια συζητήσεως γιά μίαν ἐπανατοποθέτησιν τοῦ ζητήματος τῆς γλώσσης σέ μίαν στερεάν βάσιν.

Ἐπειδή ἡ διατήρησις τοῦ εὐφωνικοῦ –ν στίς λέξεις ἔχει ἀπό πολλές ἀπόψεις ἰδιαίτερη σημασία –μέ τήν ὁποίαν ἐνδεχομένως νά ἀσχοληθοῦμε–, μετά τήν ἄνευ νοήματος(;) κατάργησίν του ὑπάρχουν φωνές πού ὑποστηρίζουν τήν χρησιμότητά του. Μία ἀπό αὐτές τίς φωνές ἀντιμετωπίσθη μέ σαρκασμό ἀπό «ἀντιφρονοῦντα» καί «ὀρθοφρονοῦντα», πού ἐπεκαλέσθη καί τήν χρῆσιν τοῦ εὐφωνικοῦ –μ στό τέλος τῶν λέξεων. Βεβαίως, λαλεῖ ὁ μωρός ὡς ἀλέκτωρ ἐν τῆ νυκτί, διότι ὡς γνωστόν στήν ἁπλήν καθαρεύουσαν οἱ λέξεις στήν τεράστια πλειοψηφία τους τελειώνουν στά σύμφωνα –ν καί –ς (σῖγμα), ὅταν δέν τελειώνουν σέ φωνῆεν. Ἑπομένως, ἡ ἀναφορά στό –μ σχετίζεται μᾶλλον μέ κάποια διάλεκτο (κοινῶς «ντοπιολαλιά») ὅπου ὑπάρχει τό «εὐφωνικόν –μ», ὅπως λέγομε μάναμ, πουλίμ, κ.λπ.

Εὐτυχῶς, βαθμιαία κατανοεῖται ἡ στενωπός –τουλάχιστον– στήν ὁποίαν ἔχει περιέλθει ἡ ἐν χρήσει ἐπίσημος γλῶσσα καί ἡ ἀδυναμία (ὅσοι τουλάχιστον τήν κατανοοῦν) στήν ὁποία ἔχουν περιέλθει κάθε φορά πού προσπαθοῦν νά ἐκφρασθοῦν μέ γλωσσικήν καί ἄρα νοηματικήν ἀκρίβειαν.

Γιά ποιό λόγο πρέπει νά εἴμαστε ἀκριβεῖς; Ἄν καί φαίνεται νά μήν χρειάζεται νά ἀπαντήσωμεν, ἐν τούτοις θά πρέπη νά δοῦμε τήν σχέσιν καί τήν ἀναλογίαν τοῦ παράγοντος καί τοῦ παραγομένου.

Ἔχομεν, λοιπόν. Ἀπό τό οὐσιαστικό σοσιαλισμός (κοινωνισμός) προέρχεται τό ἐπίθετο σοσιαλιστής (κοινωνιστής), ἀπό τό οὐσιαστικό φασισμός προκύπτει τό ἐπίθετον φασιστής (καί ὄχι φασίστας ὅπως συνηθίζεται), ἀπό τό οὐσιαστικόν κομμουνισμός (κοινοτισμός) ἀντιστοιχεῖ τό ἐπίθετον κομμουνιστής (κοινοτιστής) κ.ο.κ.

Παραμένει, πάντως, ἄξιον περιεργείας μέ ποιό τρόπο ἀπό τό οὐσιαστικόν ἀναρχισμός προῆλθε τό ἐπίθετον ἀναρχικός, ἀντικαθιστώντας τό (σωστό) ἐπίθετον ἀναρχιστής. Ἐδῶ, πλέον, εἴτε πρόκειται περί σκοπίμου, εἴτε περί ἀφελοῦς ἀντιλήψεως συμφώνως πρός τήν ὁποία δέν ὑπάρχει οὐσιαστική διαφορά. Ὅμως, στήν πραγματικότητα ὑπάρχει καί μάλιστα μεγάλη διαφορά μεταξύ τῆς ἀναρχίας καί τοῦ ἀναρχισμοῦ, (πού δέν εἶναι θέμα αὐτοῦ τοῦ κειμένου). Πέραν αὐτοῦ, τίθεται ζήτημα ἀκριβείας καί –κυρίως– οὐσίας, ἀφοῦ μέ αὐτήν τήν «παράξενη» ἀντικατάστασι χάνεται τόσον ἡ ἀναρχία ὅσον καί ὁ ἀναρχιστής. Σέ αὐτήν τήν κατάστασι, ἡ ὁποία ἐνδιαφέρει τά μάλιστα ἐμᾶς τούς ἀναρχικούς, γίνεται αὐτή ἡ σύμμιξις, ὅπου τό συνονθύλευμα ἀναρχισμός ἀντικαθιστᾶ τήν ἀναρχία καί ταυτόχρονα ὁ ἀναρχιστής (ὑποστηρικτής τοῦ ἀναρχισμοῦ) γίνεται ἀναρχικός (ἐκφραστής τῆς ἀναρχίας).

Βεβαίως, εἶναι ἐνδεχόμενο νά εἰπωθῆ πώς δέν ἔχει ἰδιαίτερη σημασία ἄν αὐτός πού ἐκφράζει μέ τήν στάση ζωῆς καί τήν δράσιν του τό ἀναρχικόν ἰδεῶδες αὐτοαποκαλεῖται ἀναρχικός ἤ ἀναρχιστής. Κι ὅμως, ἔχει μεγάλη σημασία! Διότι ἡ σύγχυσις ἐν προκειμένῳ εἶναι τεράστια, καθώς καί τό μέγεθος τῆς ἀναντιστοιχίας πού ὑπάρχει, μέ ἀποτέλεσμα νά μήν γίνεται δυνατή ἡ κατανόησις, ἀφοῦ αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ ἀντιφάσεις εἶναι δύσκολο νά ἀπορροφηθοῦν ταυτοχρόνως ἀπό τόν νοῦ μέ ἀποτέλεσμα νά εἶναι ἀνύπαρκτη ἡ σύνθεσις ἤ νά γίνεται μία στρεβλή ἀποτύπωσις λέξεων πού εἶναι ἀναντίστοιχες τῶν ἐννοιῶν. Ἔτσι ἡ προσπάθεια δέν βρίσκει τό ἀντίστοιχο ἔδαφος πρός τό πεδίο τῶν λειτουργικῶν ἰδεῶν τῆς ἀναρχίας ἀλλά, συνήθως, ἔρχεται νά συγκρουσθῆ μέ ἕνα δομημένο ἰδεολογικό σύστημα, τόν ἀναρχισμό ἐν προκειμένῳ, ὁ ὁποῖος –στίς περισσότερες αὐτῶν τῶν περιπτώσεων– δείχνεται πρόθυμος νά τίς ἐκμεταλλευθῆ ἀξιοποιώντας τες πολιτικά.

Ἄς ἀφήσωμεν, ὅμως, τό σημεῖον πού ἀφορᾶ τά καθ’ ἡμᾶς. Προκειμένου νά τονίσωμεν τήν σημασίαν τῆς ἀκριβείας ἄς ἀρκεσθοῦμε σέ ἕνα ἁπλούστατον παράδειγμα. Ἀπό μία λεμονιά παράγονται λεμόνια. Ὅταν ἐκφραζόμαστε διά τῆς λέξεως λεμόνι εἴμαστε ἀκριβεῖς στήν διατύπωσι. Δέν μποροῦμε ἑπομένως νά ἐκφράσωμεν τήν λέξιν πορτοκάλι ἔχοντας μπροστά μας ἕνα λεμόνι, ἐπειδή δέν εἴμαστε ἀκριβεῖς. Οὔτε μποροῦμε νά χρησιμοποιήσωμεν τήν λέξιν ἐσπεριδοειδές ἐπειδή καί σ’ αὐτήν τήν περίπτωσιν δέν εἴμαστε ἀκριβεῖς, μολονότι τό λεμόνι ἀνήκει στά ἑσπεριδοειδῆ στά ὁποῖα, ὅμως, ἀνήκουν καί ἄλλα εἴδη φρούτων (πορτοκάλια, μανταρίνια κ.λπ.). Ἐν προκειμένῳ, θά ἀοριστολογούσαμε.

Ὄπως διαπιστώνουμε, τά ὅσα ἔχουν κατατεθεῖ ἔχουν σχέσιν μέ τήν λογική. Αὐτό εἶναι ἕνα θέμα μέ τό ὁποῖο θά ἀσχοληθoῦμε στήν συνέχεια.

Συσπείρωσις Ἀναρχικῶν

Ἀπό τήν ἀναρχική ἐφημερίδα ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΘΕΡΙΑΣ, φ. 160, Μάϊος 2016

^[1]. Αὐτή ἡ σειρά κειµένων ἔχει ὡς ἀφετηρίαν τήν ἐκδήλωσιν πού πραγµατοποιήθηκε στό Πολυτεχνεῖον τῆς Ἀθήνας τήν Πέµπτην 6 Μαρτίου 2014, στό πλαίσιο τοῦ Β΄ Κύκλου συζητήσεων τῆς Ἀναρχικῆς Ἀρχειοθήκης µέ θέµα Γλῶσσα καί Ἀναρχία. Ἐθεωρήσαµεν σκόπιµον νά καταγραφοῦν οἱ ἀπόψεις, πού ἀνεπτύχθησαν σέ αὐτήν τήν συζήτησι, σέ συνδυασµό µέ τίς περαιτέρω διερευνήσεις καί ἐµπειρίες πού συναποκοµίσθησαν στό διάστηµα αὐτό.

^[2]. Στό κείµενο ἀκολουθοῦµεν τήν σύνταξιν καί γραµµατικήν τῆς ἁπλῆς καθαρευούσης καί τό πολυτονικόν σύστηµα γραφῆς, θεωροῦντες ὅτι µέ αὐτόν τόν τρόπον θά ὑπάρξη µεγαλύτερη προσοχή κατά τήν ἀνάγνωσιν τοῦ κειµένου, ἐξ αἰτίας τῆς συνηθισµένης (µόνον κατά τά τελευταῖα 40 χρόνια) διαρκῶς χρησιµοποιουµένης «δηµοτικῆς», ἀλλά καί διότι δέν ὑφίσταται ἀδυναµία κατανοήσεως τῶν ὅσων γράφονται.

^[3]. Ἂς σηµειωθῆ ὅτι ἡ βάσανος, ἡ γνωστή καί ὡς Λυδία Λίθος, εἶναι πέτρωµα µαύρου χρώµατος πού ἐχρησίµευε διά τήν ἐξακρίβωσιν –µέσῳ τῆς τριβῆς σέ αὐτό– τῆς περιεκτικότητος τοῦ χρυσοῦ πού ὑπῆρχε σέ ἕνα κρᾶµα.

 

https://anarchypress.wordpress.com/2018/08/30/%CE%B3%CE%BB%E1%BF%B6%CF%83%CF%83%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%AF-%E1%BC%80%CE%BD%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1/

Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη selana

Πατάτες με αυγά στο φούρνο

Πατάτες με αυγά στο φούρνο

Υλικά

1-1,5 κ. πατάτες
4 αυγά
2 φρέσκα κρεμμυδάκια
2 κ. σούπας Βιτάμ
2 κ. σούπας αλεύρι
φρέσκια ντομάτα ή 1 κουτί τοματοχυμός
100 γ. κεφαλοτύρι
μαϊντανό
λάδι
αλάτι
πιπέρι
δεντρολίβανο ή ρίγανη
φρυγανιά

Εκτέλεση

Καθαρίζουμε, πλένουμε τις πατάτες και τις κόβουμε κυδωνάτες.
Τις βράζουμε και τις σουρώνουμε.
Στη συνέχεια τις βάζουμε σ' ένα πυρέξ, ρίχνουμε αλάτι, δεντρολίβανο, λάδι και τις βάζουμε στο φούρνο να ροδίσουν.
Εν συνεχεία, βάζουμε σ' ένα κατσαρολάκι λίγο λάδι, σοτάρουμε λίγο τα κρεμμυδάκια, ρίχνουμε το χυμό ντομάτας και το μαϊντανό.
Τα βράζουμε για λίγο.
Σ' ένα άλλο κατσαρολάκι, λιώνουμε 2 κουταλιές  Βιτάμ και ρίχνουμε 2 κουταλιές αλεύρι.
Ανακατεύουμε και ρίχνουμε τη σάλτσα ντομάτας, ανακατεύουμε μέχρι να πήξει.
Στη συνέχεια βγάζουμε τις πατάτες, ρίχνουμε τη σάλτσα ενδιάμεσα στις πατάτες κουταλιά κουταλιά και βάζουμε ενδιάμεσα και κεφαλοτύρι σε κυβάκια.
Στη συνέχεια σπάμε τ' αυγά ένα ένα πάνω από τη σάλτσα.
Πάνω από κάθε αυγό, ρίχνουμε τριμμένη φρυγανιά και τριμμένο τυρί.
Το βάζουμε στο φούρνο στους 180-200 βαθμούς για 20 λεπτά.

Καλή Επιτυχία!

https://www.gandmclub.com/

ΤΟ ΣΛΑΒΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

• About

Το σλαβικό πρόβλημα στην Ελλάδα*

POSTED ON ΙΟΥΝΙΟΥ 17, 2018

Απόπειρα καταγραφής

Του Φαίδωνα Μαλιγκούδη από το Άρδην τ. 67

α. Η ακαδημαϊκή έκφανση

Ο σλαβικός κόσμος αποτελεί, εδώ και 14 αιώνες, μιαν από τις σταθερές, η οποία δεσπόζει καθοριστικά στην εθνολογική, γλωσσική και την πολιτιστική φυσιογνωμία ενός μεγάλου μεγάλου μέρους της γηραιάς μας Ηπείρου …, οι Σλάβοι αποτελούν το τελευταίο χρονολογικά κύμα της μεγάλης μετανάστευσης των λαών στην Ευρώπη. …
Το καθοριστικό εκείνο στοιχείο που προσδίδει ιδιαιτερότητα στη σλαβική παρουσία στην Ευρώπη είναι οι συνθήκες, οι οποίες υπαγορεύουν το σλαβικό εποικισμό στη Βόρεια, την Κεντρική και τη ΝΑ Ευρώπη…, η μετακίνηση του κυρίως όγκου των σλαβικών φύλων από την κοιτίδα τους έχει τον χαρακτήρα μιας μετανάστευσης που υπαγορεύεται από δημογραφικούς κυρίως παράγοντες. Οι Σλάβοι δηλ. αρχίζουν από τις πρώτες δεκαετίες του 6ου αιώνα να διεισδύουν κατά φύλα στις περιοχές εκείνες της Ευρώπης που είναι αραιοκατοικημένες αναπληρώνοντας έτσι ένα δημογραφικό κενό….
Ένα δεύτερο, καθοριστικό για την εθνογενετική διαμόρφωση του σλαβικού κόσμου, δεδομένο είναι ότι την πολιτειακή δομή των σλαβικών φύλων που εγκαθίστανται από τον 6ο αιώνα την χαρακτηρίζει μια ατελής ακέφαλη οργάνωση. Ο θεσμός του φορέα της κεντρικής εξουσίας του μονάρχη, είναι ένας εξωγενής παράγων που θα μεταφυτευθεί, σε ένα μέρος μόνο του σλαβικού κόσμου. Οι ιστορικές διεργασίες, οι οποίες εκτυλίσσονται κατά διαστήματα, περίπου από τον 6ο μέχρι τις αρχές του 11ου αιώνα καταλήγουν σε μια τομή, η οποία εγκαινιάζει μια νέα ιστορική περίοδο:
Σε ορισμένες περιοχές, όπου έχουν εγκατασταθεί σλαβικά φύλα, θα επικρατήσει, κατά κανόνα: ως αποτέλεσμα εξωτερικών επιδράσεων, ο θεσμός της κεντρικής εξουσίας και θα σχηματισθούν τα επί μέρους μεσαιωνικά κρατικά μορφώματα (αναφέρω κατά χρονολογική σειρά: Βουλγαρία, Μοραβία, Ρωσία, Πολωνία, Σερβία και Κροατία) από τα οποία κατά τους νεότερους χρόνους, θα δημιουργηθούν τα αντίστοιχα έθνη, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Τα φύλα όμως εκείνα, τα οποία κατά την ανωτέρω περίοδο θα διατηρήσουν το αρχέγονο πολιτειακό καθεστώς (εκείνο δηλ. της ακέφαλης πολιτειακής οργάνωσης) είτε θα αφομοιωθούν εθνογλωσσικά από τους γειτονικούς λαούς, είτε θα επιβιώσουν ως τη νεότερη περίοδο ως μεμονωμένες γλωσσικές νησίδες μέσα σε ένα κράτος, η εθνική γλώσσα του οποίου δεν θα είναι η Σλαβική.
Επειδή, όπως είναι προφανές, η δεύτερη περίπτωση είναι εκείνη, η οποία μας ενδιαφέρει σήμερα, ας ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στα ιστορικά παραδείγματα, ξεκινώντας από τον απώτατο Βορρά και καταλήγοντας στο δικό μας Νότο.

Α) Τα σλαβικά εκείνα φύλα που, κατά τον 7ο αι. εγκαθίσταται στην παράλιο ζώνη της Β. Θάλασσας που ορίζεται από τις εκβολές του ποταμού Έλβα στη Δύση και του ποταμού Oder στην Ανατολή (Γερμανία) κατορθώνουν, διατηρώντας την παγανιστική τους θρησκεία και ένα ιδιότυπο πολιτειακό σύστημα ομοσπονδίας κατά φύλα, να διατηρήσουν την εθνολογική τους ταυτότητα μέχρι 12ο αιώνα, περίοδο κατά την οποία επιτείνεται η προσπάθεια του Φραγκικού κράτους να ενσωματώσει τα ανατολικά αυτά εδάφη στην επικράτεια του. Μετά την απώλεια της πολιτικής αυτονομίας, αρχίζει για τους βόρειους Σλάβους μια περίοδος βαθμιαίας αφομοίωσης από το γερμανικό στοιχείο. Λίγα χρόνια πριν την πτώση της Κων/πολης εξακολουθεί να ακούγεται η σλαβική διάλεκτος στην πόλη Lubeck… Στις αρχές του 18ου αι., όπως μαρτυρεί το ληξιαρχικό βιβλίο μιας μικρής ενορίας κοντά στο Αννόβερο, πεθαίνει και ο τελευταίος χρήστης του ιδιώματος και σβήνει οριστικά η σλαβική παρουσία στη ΒΑ. Γερμανία…
Β) Οι τύχες των Σοραβών, σλαβικών φύλων, που εγκαταστάθηκαν σε νοτιότερα από τους προηγούμενους εδάφη κατά την αυτή περίοδο, παρουσιάζουν την ίδια αναλογία. Κατά το πρώτο ήμισυ του 10ου αι., οι ηγέτες των φύλων αυτών εντάσσονται στο σύστημα της φεουδαρχικής αριστοκρατίας του Φραγκικού κράτους. Ως υπήκοοι του Φραγκικού κράτους αρχικά, του βασιλείου της Σαξονίας αργότερα και του νεότερου γερμανικού κράτους κατά τη σύγχρονη περίοδο, οι Σαραβοί επιβιώνουν γλωσσικά μέχρι σήμερα σαν μια μικρή νησίδα στη Ν. Σαξωνία.
Γ) Η σλαβική παρουσία στη σημερινή Ν. Αυστρία (Καρινθία) δεν γίνεται αντιληπτή σήμερα μόνον από το σλαβικό έτυμο της πόλης Graz, αλλά και από τη σλαβική διάλεκτο που ομιλείται ακόμη σε ορισμένες περιοχές…
Δ) Φτάνοντας, τώρα, στη σλαβική παρουσία στο μεσαιωνικό ελλαδικό χώρο θα πρέπει να επισημανθούν εδώ οι τυπολογικές αναλογίες με τα προηγούμενα δεδομένα, ότι δηλ.: α) Η ειρηνική διείσδυση και μόνιμη εγκατάσταση των Σλάβων γεωργών στον ελλαδικό χώρο ευνοείται από τη δημογραφική κατάσταση, στην οποία βρίσκεται το γηγενές στοιχείο και β) ότι τα σλαβικά φύλα, τα οποία συμβιώνουν με το γηγενή (ελληνόγλωσσο) πληθυσμό δεν κατορθώνουν να δημιουργήσουν κάποιο κρατικό μόρφωμα και εντάσσονται διοικητικά στο βυζαντινό σύστημα.
Οι εθνογενετικές διεργασίες που αρχίζουν να εκτυλίσσονται όταν, τον 6ο αι., τα σλαβικά φύλα εγκαταλείπουν την αρχική τους κοιτίδα στην Ουκρανία και κατά κύματα πλημμυρίζουν τον κεντρικό, το βόρειο και το νοτιανατολικό χώρο της ηπείρου μας, αποτελούν, αναμφίβολα, ένα αντικειμενικό δεδομένο με διαχρονικές και πανευρωπαϊκές συνέπειες. Τα σλαβικά φύλα, τα οποία εγκαθίστανται στις νέες τους πατρίδες θα αποτελέσουν, από την άλλη πλευρά, τον πυρήνα των επί μέρους σλαβικών εθνών, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Μια άλλη σημαντική έκφανση του φαινομένου, στο οποίο αναφερόμαστε σήμερα αποτελεί και η μακραίωνη συμβίωση των σλαβικών φύλων με γηγενή στοιχεία (τον γερμανόφωνο κόσμο στο Βορρά και τους ελληνόφωνους στο Νότο)…
3. …Αξίζει να αναφερθούμε και σε ένα ιστορικό δεδομένο που σημαδεύει, αφενός, τη γέννηση της γειτονικής μας τέως Γιουγκοσλαβίας και, αφετέρου, καταδεικνύει, αντικειμενικά πόσο επισφαλή είναι τα επιχειρήματα περί της δήθεν “μακεδονικής” εθνικής συνείδησης, τα οποία προβάλλονται κατά κόρον στις μέρες μας.
Όταν, το 1918, σχηματίσθηκε το “Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων”, παρέμειναν εκτός των βορείων του συνόρων εδάφη, τα οποία κατοικούνταν κατά πλειοψηφία από σλαβόφωνο πληθυσμό. Ειδικότερα: στη νοτιότερη επαρχία της Αυστρίας, την Καρινθία, που συνορεύει με τη Σλοβενία, υπερτερούσαν οι κάτοικοι με μητρική γλώσσα τη Σλοβένικη από εκείνους που μιλούσαν τη Γερμανική. Η σχέση αύτη ήταν,…, 2/3 χρήστες της Σλοβένικης έναντι 1/3 γερμανόφωνων.
Η γλωσσική αυτή πλειοψηφία δεν αντικατόπτριζε, όμως, και τον εθνικό αυτοπροσδιορισμό των κατοίκων της νότιας αυτής αυστριακής επαρχίας, διότι, όταν στις 10.10.1920 κλήθηκαν (με ελεύθερο δημοψήφισμα) να αποφασίσουν, αν επιθυμούσαν να παραμείνει η Καρινθία στην επικράτεια της Αυστρίας ή να ενωθεί με το νεότευκτο κράτος των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, το αποτέλεσμα ήταν: 59% υπέρ της Αυστρίας και 41% υπέρ της Γιουγκοσλαβίας.
Το αντικειμενικό αυτό δεδομένο μας οδηγεί σε ένα πρώτο καίριο συμπέρασμα: ότι η εθνική συνείδηση του μεμονωμένου πολίτη κατά την πρόσφατη ιστορική περίοδο δεν υπαγορεύεται οπωσδήποτε από τη γλωσσική του προέλευση ή, με άλλα λόγια, ότι η γλωσσική ταυτότητα δεν είναι πάντοτε ταυτόσημη με την εθνική. Αν μεταφέρουμε το συμπέρασμα αυτό(…) στη δική μας πραγματικότητα, θα αντιληφθούμε πληρέστερα πόσο έωλα είναι τα επιχειρήματα εκείνων, που (είτε βρίσκονται κοντά στα βόρεια σύνορα μας, είτε πιο μακριά, στη Δύση) “ανακαλύπτουν” καταπιεσμένες εθνικές μειονότητες στο βόρειο ελληνικό χώρο.
4. θα κλείσουμε… με μια δεύτερη καίρια επισήμανση: η ινδοευρωπαϊκή γλωσσολογία, η μεσαιωνική ιστορία της Δυτ. Ευρώπης, σλαβολογία, επιστήμες που έχουν, όπως είναι φυσικό, βαθιές τις ρίζες στην ακαδημαϊκή παράδοση της Ευρώπης, δεν καλλιεργούνται συστηματικά στην Ελλάδα.
Δεν είναι ίσως του παρόντος να αναζητήσουμε τα αίτια για την ύπαρξη αυτών των άγραφων σελίδων στην ακαδημαϊκή μας ιστορία. Θα πρέπει, ωστόσο να τονίσουμε επιγραμματικά ότι: δύο είναι οι λόγοι που οδήγησαν την νεοελληνική έρευνα σε μια εσωστρεφή θεώρηση του παρελθόντος· θεώρηση, η οποία έχει τον αντίκτυπο της στο ευρύτερο κοινωνικό μας σύνολο, με διαστάσεις ιδιαίτερα ανησυχητικές στις μέρες μας. Ο γνωστός σε όλους μας Philip Fallmeraier κληροδότησε στην επιστήμη ενός νέου κράτους, που εμάχετο να εδραιώσει την υπόσταση του στη μεταναπολεόντειο Ευρώπη, ένα αμυντικό σύνδρομο, οι συνέπειες του οποίου είναι ακόμα ορατές στην αντιρρητική εν γένει τάση της ερευνητικής μας προσπάθειας.
Ο δεύτερος λόγος συναρτάται άμεσα από τη στάση των βορείων μας γειτόνων, οι οποίοι, εδώ και έναν και πλέον αιώνα, δεν περιορίστηκαν μόνο στο «ακαδημαϊκό» έργο, χαλκεύοντας τις ελληνικές πηγές και την ελληνική ιστορία, αλλά κατέδειξαν έμπρακτα δύο φορές κατά το πρόσφατο παρελθόν ότι είναι ικανοί να προχωρήσουν ακόμα και στη φυσική εξόντωση του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας, αλλά και να εξαφανίσουν τους πνευματικούς του θησαυρούς…
Οι δύο, λοιπόν αυτοί παράγοντες (το σύνδρομο του Fallmeraier και οι διαθέσεις των γειτόνων) αποτελούν και το ιστορικό αίτιο της μέχρι σήμερα απροθυμίας των ελλήνων ερευνητών να εγκύψουν στη μελέτη του σλαβικού κόσμου.

*Απόσπασμα από το βιβλίο του καθηγηγή Φαίδωνα Μαλιγκούδη, Ελληνισμός και σλαβικός κόσμος, εκδόσεις Βάνιας, σελ. 39-45

http://ardin-rixi.gr/archives/208516

https://prodromikos.wordpress.com/