Εκεί που οι αντάρτες του Ζέρβα ταπείνωσαν τους Γερμανούς…

Εκεί που οι αντάρτες του Ζέρβα ταπείνωσαν τους Γερμανούς…

Posted on Αύγουστος 17, 2018by ellas

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΚΟΓΚΑ

Για τη μεγάλη μάχη  της Μενίνας, που ήταν η πιό δυσχερής από όλες τις άλλες  μάχες των ανταρτών του Ζέρβα  εναντίον των στρατευμάτων κατοχής, έχουν  γραφεί  στη διάρκεια των ετών που πέρασαν  αρκετά. Παρά ταύτα  πρέπει να τονίζεται πάντοτε η τιτανομαχία εκείνη για να μη λησμονούν όσοι ζούνε ακόμα από αυτούς που πρωταγωνίστησαν στο πεδίο της μάχης και να μαθαίνουν οι νέες γενιές πως οι Έλληνες πολεμούσαν στα χρόνια της  ξενικής κατοχής  πάνω και από  τους ήρωες.

Η Μενίνα λοιπόν ήταν ένα μικρό χωριό, ανάμεσα σε απότομα υψώματα και με ελάχιστα κτίρια, που τα περισσότερα  από αυτά  ανήκαν σε επιφανείς τουρκοτσιάμηδες.Το χωριό αυτό, λόγω της συγκοινωνιακής θέσεως, ανάμεσα Ηγουμενίτσα- Γιάννινα, οι Γερμανοί με τους συνεργάτες τους  Τουρκοτσιάμηδες, το είχαν μετατρέψει σε εξαιρετικά ισχυρό οχυρό. Οι κεντρικές λιθόκτιστες  οικίες  του είχαν  μεταβληθεί σε συγκροτήματα οχυρών με σοβαρότατες αποθήκες πυρομαχικών η κάθε μία. Τα πολυβολεία των γύρω λόφων, το εχθρικό πυροβολικό σε συνδυασμό με τη μεγάλη δύναμη πυρός. Εκεί ήταν  στρατοπεδευμένο ένα τάγμα  Γερμανικού στρατού  250 ανδρών, με συνεργάτες και βοηθούς  πάνω από 500 τουρκοτσιάμηδες.

Αυτό το απόρθητο φρούριο οι αντάρτες του Ζέρβα που αποτελούσαν τη Χ Μεραρχία με  Διοικητή το Συνταγματάρχη Καμάρα, έλαβαν Διαταγή από το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής να επιτεθεί εναντίον του με αντικειμενικό σκοπό την προσβολή και εξουδετέρωση της Γερμανικής φρουράς, τη μεταφορά των μεγάλων ποσοτήτων πυρομαχικών  στην Παραμυθιά, και τη τελεία καταστροφή κάθε  πολυβολείου.

Η ημερομηνία επιθέσεως ορίστηκε, ύστερα από σύσκεψη των  ηγετών των  ανταρτών τα χαράματα της 17ης Αυγούστου. Πράγματι  την 5.15  πρωϊνήν  και ενώ σήμανε εγερτήριο  ο Γερμανός σαλπιγκτής, δίνει το σύνθημα ο  Διοικητής της Μεραρχίας για ένα θανάσιμο εγερτήριο με καταιγιστικές ομοβροντίες όλμων, πολυβόλων, όπλων, και ενός αντιαρματικού πυροβόλου που διέθεταν, λάφυρο από άλλες μάχες με Γερμανούς.

Τα Γερμανοτουρκοτσιάμικα τμήματα αιφνιδιάστηκαν πριν ακόμα εγερθούν από τον ύπνο τους και έτρεχαν να καταλάβουν μια οποιαδήποτε θέση.  Ακολούθησαν στιγμές τραγικές, με πείσμα αφάνταστο, τόσο των  ανταρτών του Καμάρα, όσο και των  αμυνομένων  Γερμανοτσιάμηδων. Οι αντάρτες ήταν αποφασισμένοι να φέρουν σε πέρας το δύσκολο σκοπό τους. Έτσι μέχρι την 8.30  πρωϊνή της ημέρας εκείνης όλες οι εξωτερικές φρουρές είχαν εξουτερωθεί και η άμυνα περιορίζονταν  στο κεντρικό οχυρό τους, σε έναν αγώνα μέχρις εσχάτων, με την ελπίδα ότι θα καταφθάσουν ενισχύσεις από τα  Γιάννινα και την Ηγουμενίτσα.

Το κεντρικό   φρούριο ήταν απόρθητο και έτσι   οι αντάρτες μετέφεραν πολύ πλησίον σ’ αυτό με τα χέρια το αντιαρματικό πυροβόλο τους και η μεταφορά αυτή  κόστισε θύματα πολλά. Η αγριότητα της μάχης  ήταν πρωτόγνωρη. Συνεχώς αγγέλονται νεκροί και τραυματίες μας. Μεταξύ των πρώτων  νεκρών μάλιστα ήταν  και ο Άγγλος Ταγματάρχης Δαυίδ Ουάλλας. Οι αξιωματικοί των τμημάτων μας αποδεκατίζονται και το βράδυ της 17ης Αυγούστου ο  αγώνας φαίνονταν στάσιμος. Οι αξιωματικοί των ανταρτών μας έλαβαν διαταγή να κρατήσουν τις θέσεις που είχαν καταλάβει και την επομένη, 18 Αυγούστου να επαναλάβουν τις επιθέσεις    και κυρίως να καταστρέψουν με το αντιαρματικό τους πυροβόλο το κεντρικό κτιριακό φρούριο, στόχος που επιτεύχθηκε και  οι φρουροί των  κεντρικού κτιρίου στις 14.30 αναγκάζονται να  υψώσουν λευκή σημαία. Εξέρχονται με τα χέρια ψηλά και παραδίνονται στα πρώτα ανταρτικά τμήματα που είχαν πλησιάσει. Ο αγώνας κατέπαυσε. Ο αντικειμενικός  σκοπός  εκπληρώθηκε. Τα ανταρτικά τμήματα επιδόθηκαν στη μεταφορά του πολεμικού υλικού και την καταστροφή όσων ήταν αδύνατη η μεταφορά. Το έργο αυτό κράτησε μέχρι το μεσημέρι της 19ης Αυγούστου οπότε όλα τα τμήματά μας αποσύρθηκαν στις θέσεις εξορμήσεως κατά το σχέδιο του Γενικού Αρχηγείου.

Η μάχη της Μενίνας ήταν πολύνεκρη  και για τα δύο μέρη. Οι απώλειες του εχθρού ήταν ασυγκρίτως ανώτερες των δικών μας. Καταμετρήθηκαν 87 νεκροί Γερμανοτσιάμηδες, τραυματίες  48 και αιχμάλωτοι 100. Ήτοι το σύνολο   απωλειών του εχθρού ανήλθε στους 235. Καταστράφηκαν στη διάρκεια της μάχης 35 αυτοκίνητα, 1 πυροβόλο των 75 και 3.000 βλήματα διαφόρων διαμετρημάτων. Στα χέρια των ανταρτών μας   περιήλθαν ανέπαφα 6 αυτοκίνητα, 1 πυροβόλο των 75 με  350 βλήματα, 6 ποδήλατα, 2 μοτοσυκλέτες, 200 άλογα, άφθονο τηλεφωνικό και υγειονομικό υλικό.

Αλλά και οι δικές μας απώλειες ήταν σημαντικές.  Νεκροί  25 και τραυμαματίες 31. Τα ονόματα των νεκρών μας είναι γραμμένα στην επιτύμβια στήλη που η ευγνωμοσύνη  των Ελλήνων έστησε εκεί στον τόπο της μεγάλης θυσίας. Είναι και αυτά μέρος απο τα δοξασμένα παιδιά της Ελλάδας μας, πάντα  με την ίδια γεναιότητα, το φρόνημα, τη θυσία, που συνεχίζουν  την ιστορική μνήμη του Έθνους μας. Τα παλληκάρια μας αυτά πρόσφεραν ολοκαύτωμα τον εαυτό τους στο βωμό της ένδοξης πατρίδας μας. Η ιστορία αποθέτει σε αυτά το αμάραντο στεφάνι της δόξας και  η αιώνια  ευγνωμοσύνη όλων μας πρέπει να   διατηρείται άσβεστη.

 ΠΗΓΗ

https://ellas2.wordpress.com/

Το httβρήκα στο ;   ps://vequinox.wordpress.com/author/vequinox/

Η βαρβαρότητα της πατριδοκαπηλίας και της προγονοπληξίας

Η βαρβαρότητα της πατριδοκαπηλίας και της προγονοπληξίας

17/08/2018

The Parthenon, 1871, by Frederic Church

Του Νίκου Τσούλια

      Συνήθως αυτά τα δύο ιδεολογικά και κοσμοθεωρητικά άκρως αρνητικά στοιχεία συνδέονται άρρηκτα και μορφοποιούνται κυρίως μέσα από την πολιτική έκφραση του εθνικισμού και του ρατσισμού. Πρόκειται για βαθιά αντεθνική και αντιπατριωτική στάση και συμπεριφορά που οδηγεί σε ευρεία αντιδημοκρατική και αντικοινωνική αντίληψη και πρακτική μέσα από μια ιταμή βεβήλωση της ιστορίας.

      Είναι στοιχεία που εκφράζονται συνήθως από καθυστερημένα μορφωτικά στρώματα, που προσπαθούν να καλύψουν τα μεγάλα ελλείμματα ουσιαστικής παιδείας σε στρεβλές αναγνώσεις της πραγματικότητας, σε ρηχές και ανούσιες προσεγγίσεις των βασικών εννοιών της συλλογικής ταυτότητας, του έθνους και της πατρίδας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο βέβαια το γεγονός ότι τις μεγαλύτερες καταστροφές στους λαούς και στις χώρες τις έχουν προκαλέσει πρωτίστως αυτά τα βαθιά αντιδραστικά ρεύματα.

      Ο ναζισμός στη Γερμανία και ο φασισμός στην Ιταλία χρησιμοποίησαν ως έδαφος ένα εθνικιστικό και δημαγωγικό παραλήρημα για να ενισχύσουν το λαϊκισμό και να βρουν στη συνέχεια υπόστρωμα νομιμοποίησης και κοινωνικής δυναμικής! Το ότι όλο αυτό το σκηνικό βαρβαρότητας οδηγούσε σχεδόν νομοτελειακά στην πιο μαζική και φρικιαστική μαζική μηχανή του θανάτου στο Άουσβιτς, στο Νταχάου και αλλού δεν φαίνεται να λειτούργησε σε κανένα στάδιο στη δημιουργία μιας στοιχειώδους έστω μορφής ορθοκρισίας και αυτοκριτικής διάθεσης, που θα ήταν ικανές να αποτρέψουν το αιματοκύλισμα του μεγάλου μέρους της ανθρωπότητας. «Αγαπώ υπερβολικά τη χώρα μου για να είμαι εθνικιστής», σημείωσε με τον πιο εμφαντικό τρόπο ο Αλμπέρ Καμύ για να τονίσει την εναντίωσή του στα φαινόμενα παρακμής και βαρβαρότητας.

      Είχαμε και στη χώρα μας την πρόκληση μιας μεγάλης πληγής, εκείνης της Κυπριακής Τραγωδίας με την τουρκική εισβολή και κατοχή, για να μείνουμε μόνο στο τελευταίο συμβάν εκμετάλλευσης της πατριδοκαπηλίας. Και εδώ χρησιμοποιήθηκε φραστικά ο δήθεν πατριωτισμός αλλά ο όλη συμπεριφορά κατέτεινα στο ακριβώς το αντίθετο, γιατί ήταν μια ενέργεια κατά της πατρίδας και του έθνους των Κυπρίων αλλά και του ελληνισμού γενικότερα. Έτσι, η πατριδοκαπηλία μπορεί εύκολα να οδηγήσει στην προδοσία και στην περιπέτεια της πατρίδας, την οποία δήθεν γίνεται επίκληση. Δυστυχώς στην ιστορία μας οι περισσότερες εθνικές καταστροφές – με πιο επώδυνη εκείνη της Μικρασιατικής καταστροφής – προκλήθηκαν σε μεγάλο βαθμό από πολιτικές πατριδοκαπηλίας.

      Συγγενική μορφή της πατριδοκαπηλίας είναι και η προγονοπληξία, η στείρα και δημαγωγική προσκόλληση σε ένα ένδοξο παρελθόν προκειμένου να «νομιμοποιηθούν» οι σύγχρονες εθνικιστικές τάσεις. Στη χώρα μας η προγονοπληξία έχει και πολιτικό περιεχόμενο, μια βαθιά συντηρητική και οπισθοδρομική αντίληψη. Εμφανίζεται μάλιστα η εν λόγω αντίληψη με την αλαζονική μορφή, της αποκλειστικής έκφρασης του κλέους των προγόνων και δεν αφήνει περιθώρια σ’ άλλα ιδεολογικά ρεύματα να έχουν μνεία και αναφορά στο δήθεν δικό της προνομιακό πεδίο οριοθέτησης.

      Μερικές φορές η προγονοπληξία αναπτύσσεται με μια σχεδόν αθώα εκδοχή, του άπειρου θαυμασμού. Αλλά ποτέ κανένας πολιτισμός «δεν επιθυμεί» τη μετά απ’ αυτό στασιμότητα ή και οπισθοδρόμηση. Αντίθετα ένας πολιτισμός δικαιώνεται όταν οδηγεί τους επόμενους καιρούς σε ακόμα πιο φωτεινούς για την πρόοδο του ανθρώπου δρόμους. Και η καλύτερη μορφή σεβασμού στο όποιο θαύμα των προγόνων σου δεν είναι το προσηλωμένο βλέμμα και η καθηλωμένη σκέψη προς αυτόν˙ είναι η ανάπτυξη εκείνης της δημιουργικότητας που εμπνεόμενη από τις αρχαιότερες πολιτιστικές αναλαμπές ανοίγει όλο και πιο νέα ξέφωτα εξανθρωπισμένης συμπεριφοράς.

      Και έτι περαιτέρω, πέραν της συνεχούς δημιουργικότητας είναι η καλλιέργεια εκείνων των αξιών και των προτύπων που προάγουν την ειρήνη και τη δημοκρατία, την αλληλεγγύη και την «ανοιχτή κοινωνία». Γιατί όταν τα ακροδεξιά ρεύματα εμφανίζονται στη χώρα μας να χρησιμοποιούν την πολιτισμική μας κληρονομιά με τον πιο δημαγωγικό τρόπο και ταυτόχρονα να επιτίθενται σε πρόσφυγες ως δήθεν οι μόνοι υπερασπιστές μιας «καθαρής ελληνικότητας», προσβάλλουν το αξιακό και πολιτισμικό φορτίο των προγόνων μας. Και πρέπει να αποκαλύπτεται η πατριδοκαπηλία και η συνεργός της η προγονοπληξία για να μην λεηλατούν τμήματα κοινωνικών στρωμάτων με όχι ισχυρή κριτική σκέψη και ορθοκρισία. Δυστυχώς στη χώρα μας έγινε και μια άλλη υποκριτική λαθροχειρία. Χρησιμοποιήθηκε η επιβολή της καθαρεύουσας ως δήθεν ένα καθαρό εργαλείο άμεσης σχέσης με την αρχαία Ελλάδα, ενώ στην ουσία χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο αναχαίτισης της μορφωτικής εξέλιξης και της μαζικής εκπαίδευσης των νεοελλήνων, με τελικό αποτέλεσμα να έχουμε και το γλωσσικό διχασμό που τόσο πολύ ταλαιπώρησε την Ελλάδα και την εξέλιξη του νεότερου πολιτισμού μας.

      Φυσικά όλοι αυτοί οι θιασώτες της πατριδοκαπηλίας και της προγονοπληξίας δεν έχουν καμιά μορφωτική σχέση με την ουσία του κλέους των αρχαίων Ελλήνων. Είναι βαθιά αμόρφωτοι και ρέπουν ηθελημένα προς μορφές βαρβαρότητας προσπαθώντας να ρίξουν σκοτάδι εκεί που το φως καταυγάζει τα πάντα. Γι’ αυτό και πάντα αποκαλύπτεται η ιταμή επιδίωξή τους.

The Parthenon by Justin Dobbs

https://anthologio.wordpress.com/ 

Το βρήκα στο : https://vequinox.wordpress.com/

Ο αναρχο-λαϊκισμός, μια νέα ιδεολογία; Φωτεινή Μαστρογιάννη

Σύμφωνα με τους ερευνητές, η ιδεολογία που γεννήθηκε το 2011 είναι ένα μίγμα του κυβερνο-αναρχισμού, της αντι-παγκοσμιοποίησης και του λαϊκισμού όπως αυτό που εμφανίστηκε στη Ρωσία και τις ΗΠΑ στα τέλη του 19ου αιώνα. Όλοι γνωρίζουμε την ανώνυμη μάσκα, σύμβολο του νέου τύπου επανάστασης (αναρχο-λαϊκισμός), ένα σύμβολο που είδαμε στους δρόμους του Κάιρου και αλλού. Η νέα ιδεολογία που προέκυψε βασίζεται στα κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης που εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1990 και το 2000. Οι κινήσεις που απέρριψαν την εξουσία των μέσων ενημέρωσης και προώθησαν την ιδέα της συλλογικότητας μέσω λαϊκών συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά. Υπάρχει, ωστόσο, σημαντική διαφορά μεταξύ των κινήσεων κατά της παγκοσμιοποίησης και των κινήσεων των πλατειών, όπως εκείνων που έχουν αναστηθεί στην Ελλάδα κ.λπ. Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης ήταν βέβαια ενάντια στον παγκόσμιο νεοφιλελευθερισμό και τους κύριους εκθέτες του, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου κλπ., Ενώ οι πλατείες, όπως βιώσαμε με τους Αγανακτισμένους στην Ελλάδα, ήταν που απευθύνονται κυρίως στην εσωτερική ολιγαρχία του πολιτικού συστήματος. Η ιδεολογική καθαρότητα, απλά, δεν υπήρχε. Συνηθισμένοι άνθρωποι συμμετείχαν στις κινήσεις των πλατειών, όπου συζήτησαν δημοσίως και μοιράστηκαν τις σκέψεις τους με άλλους, και στόχος τους ήταν περισσότερη δικαιοσύνη και διαφάνεια από το πολιτικό σύστημα. Η "σύμβαση" μεταξύ κυβερνώντων και ανθρώπων έχει σπάσει λόγω της οικονομικής κρίσης. Η δημιουργία τεχνητών οικονομικών κρίσεων από τις νεοφιλελεύθερες ελίτ, τα λεγόμενα προγράμματα διάσωσης που δεν σώζουν τελικά κανέναν, έχουν οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια και την εξαθλίωση (η Ελλάδα είναι ένα ζωντανό παράδειγμα). Οι κυβερνήσεις δεν εγγυώνται πλέον την ευημερία, ούτε καν τη βιωσιμότητα των πολιτών τους και η ελευθερία είναι περιορισμένη. Τα νέα κινήματα και η νέα ιδεολογία χρησιμοποιούν κυρίως τα κοινωνικά μέσα για να διαδώσουν μηνύματα για να κινητοποιήσουν τους εξαγριωμένους πολίτες και να τους προστατεύσουν από τα μέτρα λιτότητας (βλ. Οι εκστρατείες επικοινωνίας αυτών των κινημάτων αποκαλύπτουν τα πολιτικά και οικονομικά σκάνδαλα, τη φτώχεια της μεσαίας τάξης και την καταπίεση της κυβέρνησης. Δημιουργείται ένα δίπολο σύστημα - συνηθισμένοι άνθρωποι ενάντια στις ελίτ. Συνηθισμένοι άνθρωποι που αναζητούν δημοκρατία και ολοκληρωτισμό. Η σχέση με την Αριστερά είναι πλέον ανταγωνιστική, επομένως η Αριστερά καταπολεμά αυτές τις κινήσεις. Στην οικονομία, οι κύριοι άξονες είναι να παρέχουν κοινωνικές υπηρεσίες και να εγγυώνται έναν κατώτατο μισθό, ενώ αντίθετα με τα κινήματα της παγκοσμιοποίησης που περιμένουν το τέλος του καπιταλισμού, η νέα ιδεολογία δίνει έμφαση στο τέλος των ανισοτήτων, κυρίως σε εθνικό / τοπικό επίπεδο. Το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να ταιριάξει με αυτή τη νέα ιδεολογία και, κατά τη γνώμη μου, είναι λάθος να θεωρήσουμε αυτή τη νέα ιδεολογία ως λαϊκιστική υπό την έννοια του σοβινιστικού εθνικισμού. Η αδυναμία κατανόησης αυτού του νέου ιδεολογικού πλαισίου θα είναι επίσης η αιτία της κατάρρευσης πολλών πολιτικών κομμάτων και συνασπισμών που υπάρχουν σήμερα. Στην Ελλάδα, αυτή η κατάρρευση γίνεται αντιληπτή μέσω της μαζικής αμφισβήτησης και της δημιουργίας πολλών μικρών κομμάτων, τα οποία, ωστόσο, δεν καταλαβαίνουν αυτές τις αλλαγές, αλλά σκέφτονται με έναν ντεμοντέ πολιτικό τρόπο. Οι αλλαγές του κόσμου, μια τόσο ριζική αλλαγή που προκαλεί αναταραχή. Η νέα πραγματικότητα δεν έχει διαμορφωθεί ακόμα, αλλά θα δημιουργηθεί, ίσως μετά από πολύ οδυνηρές διαδικασίες, ελπίζοντας για καλύτερους όρους διαβίωσης για τους ανθρώπους. Η Φωτεινή Μαστρογιάννη είναι οικονομολόγος, λέκτορας, συγγραφέας, blogger από την Αθήνα. Είχε διδάξει, μεταξύ άλλων, στο Πανεπιστήμιο της Ουαλίας & Πανεπιστήμιο του Glyndwr. Αυτό το άρθρο ανακτάται από την Oped Column Syndication.  Αποκλειστική για τον καθημερινό παρατηρητή Φωτεινή Μαστρογιάννη http://www.observerbd.com/index.php

Τουρκία: «Πόλεμος» με Αμερική, Κλάδος Ελαίας προς Ελλάδα

Τουρκία: «Πόλεμος» με Αμερική, Κλάδος Ελαίας προς Ελλάδα από selana019

Τουρκία: «Πόλεμος» με Αμερική, Κλάδος Ελαίας προς Ελλάδα

 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Μερικές ώρες αφότου επαναπατρίσθηκαν απελευθερωθέντες οι Έλληνες στρατιωτικοί, τουρκικό δικαστήριο απέρριψε το αίτημα αποφυλάκισης του πάστορα Μπράνσον και ο εκπρόσωπος της τουρκικής Προεδρίας κατηγόρησε τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι έχουν σχεδόν διακόψει τις σχέσεις με την Τουρκία.

Ακριβώς επειδή κλιμακώνεται η σύγκρουση της Τουρκίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, ο Ερντογάν έχει απελπιστικά ανάγκη τώρα από «ειρήνη» στο δυτικό μέτωπο, στο Αιγαίο δηλαδή.

Ο Τούρκος ηγέτης απευθύνει προς την Ελλάδα, με την απελευθέρωση των δύο στρατιωτικών, ανήμερα της Παναγιάς, κλάδο ελαίας, ζητώντας να μη συμμαχήσουν οι Έλληνες με τις δυνάμεις που του επιτίθενται. Οι κορυφαίοι άλλωστε σύμβουλοί του δεν έχουν κρύψει την ανησυχία τους για το ενδεχόμενο η Αμερική και το Ισραήλ να θελήσουν να χρησιμοποιήσουν την Ελλάδα και την Κύπρο κατά της Τουρκίας.

Κάνοντας μια τέτοια χειρονομία καλής θέλησης προς τον ελληνικό λαό και την Αθήνα, ο Ερντογάν δυσκολεύει επιπλέον ενδεχόμενα σχέδια νεοσυντηρητικών εξτρεμιστών, που έχουν ήδη τεθεί σε εφαρμογή από τις αρχές του χρόνου, να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις σύγκρουσης Ελλάδας και Τουρκίας για δικούς τους λόγους, στρατηγικές και συμφέροντα.

Δεν είμαστε σε θέση να ελέγξουμε τη θεωρία που προβάλλεται από ορισμένους ότι υπήρξε ανταλλαγή μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας για το θέμα των Μουφτήδων. Ακόμη όμως κι αν υπήρξε, έχει τελείως τριτεύουσα σημασία. Ο Ερντογάν δίνει τώρα τη μάχη της ζωής του για το κεφάλι του και για το μέλλον της χώρας του. Το θέμα της Θράκης έχει απολύτως τριτεύουσα σημασία και ασφαλώς υποτάσσεται στις βασικές ανάγκες επιβίωσης. Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η Τουρκία τώρα είναι μια σύγκρουση στο Αιγαίο και θα κάνει πάρα πολλά για να την αποφύγει. Αν τώρα μπορεί παράλληλα, με την ευκαιρία, να κερδίσει και κάτι, θα το κάνει ασφαλώς.

Δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για το πως θα εξελιχθούν οι αμερικανο-τουρκικές σχέσεις. Αυτό όμως που διαπιστώνουμε ακόμα και εμπειρικά είναι ότι κάθε νέο επεισόδιο της κρίσης φέρνει την κατάσταση, όλο και πιο κοντά στο σημείο μιας ανοιχτής ρήξης.

Το μόνο που έως τώρα την έχει αποτρέψει, είναι το τεράστιο διακύβευμα μιας τέτοιας σύγκρουσης και για τις δύο πλευρές. Αλλά ένας συμβιβασμός, αν υποθέσουμε ότι είναι επιθυμητός και από τις δύο πλευρές, φαίνεται όλο και πιο δύσκολος.

Πριν από τέσσερις μήνες, ο Μαρκ Ρούμπιν, «λαγός» των νεοσυντηρητικών, έγραφε στην ιστοσελίδα του ΑΕΙ ένα άρθρο με τον προκλητικό τίτλο «Είναι δυνατός ένας αμερικανο-τουρκικός πόλεμος;». Χωρίς να αποκλείει εντελώς έναν τέτοιο πόλεμο, ο Ρούμπιν, στο ίδιο το κείμενό του, τον θεωρεί απίθανο, αν και όχι εντελώς αδύνατο και αναφέρεται κυρίως στην ανάγκη ενίσχυσης ορισμένων συμμάχων των ΗΠΑ στην περιοχή, υποθέτει κανείς για να κάνουν αυτοί τη δουλειά. Πρώτες πρώτες φιγουράρουν στο άρθρο του η Ελλάδα και η Κύπρος.

Θα μου πείτε έχει σημασία αυτό το άρθρο; Ναι, θα σας απαντήσω, για τους εξής λόγους.

Πρώτον, γιατί το ΑΕΙ, το American Enterprise Institute είναι ο πατέρας του δυτικού οικονομικού δόγματος, του Νεοφιλελευθερισμού, αλλά και του Νεοσυντηρητισμού και εκ των βασικών αρχιτεκτόνων του πολέμου στο Ιράκ, πρώτου σε μια αλυσίδα πολέμων που γκρέμισαν κυριολεκτικά τα μισά και πιο προοδευμένα κράτη της περιοχής.

Δεύτερο, γιατί την τελευταία φορά που ο Ρούμπιν έγραψε ένα προκλητικό και «προφητικό» άρθρο ήταν τον Μάρτιο του 2016, πάλι στο ΑΕΙ. Προέβλεπε το πραξικόπημα στην Τουρκία και προέτρεπε ουσιαστικά τους αξιωματικούς να το κάνουν χωρίς να φοβούνται αντιδράσεις του ΝΑΤΟ. Το πραξικόπημα αυτό έγινε τον Ιούλιο, τέσσερις μήνες μετά την εμφάνιση του άρθρου.

Τρίτο, γιατί το άρθρο αυτό δεν είναι παρά μία μόνο από μια πληθώρα ενδείξεων, στις οποίες έχουμε κατά καιρούς αναφερθεί και θα επανέλθουμε σύντομα.

Ελπίζουμε ότι παραμένουν, στο μυαλό των Ελλήνων ιθυνόντων, εναργείς οι αναμνήσεις και από την Μικρασιατική Εκστρατεία των Έξι, που κατέληξε στη Μικρασιατική Καταστροφή και από την Κυπριακή «Εκστρατεία» του Δημητρίου Ιωαννίδη που κατέληξε στην Κυπριακή Καταστροφή.

Ο ταχύτερος και αποτελεσματικότερος τρόπος για να καταστραφεί ολοκληρωτικά η Ελλάδα είναι η εμπλοκή της στο μεσανατολικό ηφαίστειο και ειδικά μια ελληνοτουρκική σύρραξη.

 

 

https://info-war.gr/toyrkia-polemos-me-ameriki-klados-elaias-pros-ellada/

Δημοσιεύτηκεαπό τον χρήστη selana

Μια τραγωδία στα χρώματα της Benetton

Posted on 16 Αὐγούστου 2018

0

Μια τραγωδία στα χρώματα της Benetton

Ραγδαία μείωση των επενδύσεων στα έργα υποδομών μετά την ιδιωτικοποίηση των εθνικών δικτύων, καταγγέλλει ο διασημος Ιταλός αρχιτέκτονας Robin Monotti Graziadei.

Τα εθνικά δίκτυα της Ιταλίας ιδιωτικοποιήθηκαν το 1999, την ίδια χρονιά που η χώρα μπήκε και στην Ευρωζώνη σημειώνει ο Graziadeiκα συμπληρώνει ότι το 2007 πέρασαν στην ιδιοκτησία της Atlantia, το 30% της οποίας ανήκει στην Benetton Group. Ανάμεσα στους ιδιοκτήτες βρίσκονται επίσης και η HSBC και η BlackRock.

Ο Ιταλός αρχιτέκτονας Robin Monotti Graziadei καταγγέλλει ότι οι επενδύσεις στα έργα υποδομών των ιταλικών εθνικών δικτύων μειώθηκαν ραγδαία από τότε που η διαχείρισή τους πέρασε σε χέρια ιδιωτών.

Στο γράφημα φαίνονται οι μειώσεις στις επενδύσεις από το 2007 και μετά:

Μία μέρα μετά την κατάρρευση της γέφυρας Μοράντι στη Γένοβα, οι μετοχές της εταιρείας Atlantia σημείωσαν πτώση κατά 35%. Η εταιρεία ζητά αποζημιώσεις, τις οποίες η ιταλική κυβέρνηση δηλώνει ότι δεν θα πληρώσει. Μάλιστα η κυβέρνηση επιρρίπτει ευθύνες στην εταιρεία και εξετάζει το ενδεχόμενο να ανακαλέσει την άδεια της εταιρείας που είχε αναλάβει τη διαχείριση του εθνικού δικτύου.

Δείτε το μίνι ντοκιμαντερ του Συλλόγου Εργαζομένων στην ΕΓΝΑΤΙΑ ΟΔΟΣ Α.Ε. ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του δικτύου αυτοκινητοδρόμων:

*Στην αρχική εκδοχή του κειμένου αναφέραμε εκ παραδρομής ότι η Ιταλία μπήκε το 1999 στην Ε.Ε αντί για την Ευρωζώνη

 https://anhsyxia.wordpress.com/

https://info-war.gr/mia-tragodia-sta-chromata-tis-benetton/

Δημοσιεύτηκε από τον χρήστη selana

16/08/2018 BY ΒΙΚΥ ΠΑΠΑΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Μάνος Ελευθερίου, Η δόξα των ανέμων

Η δόξα των ανέμων

Οχτώ Νοέμβρη. Εποχή των χρυσανθέμων –
γυαλί σπασμένο το κορμί σου καταγής.
Ντυμένη θαύματα στη δόξα των ανέμων
τον αιματόφυρτο καιρό αιμορραγείς.

Οχτώ Νοέμβρη πια ποτέ δε θα ξανάρθει
σαν θεατρίνα που έχει σβήσει αλκοολική
κι ένα παιδί που μεγαλώνει μες στη στάχτη
θα διδαχτεί απ’ τους θεούς τη μαντική.

Μες στα νεκρά τα καφενεία πέφτει χιόνι
κι έξω περνάει μια κηδεία της συμφοράς.
Των αισθημάτων λάμπει πάντοτε το αφιόνι
σ’ ένα κουτί μέσα κλεισμένο ζαφοράς.

Πρέπει να μάθεις να διαβάζεις το σκοτάδι
σαν ένα σώμα, στην αρχή, συλλαβιστά.
Να κατακτήσεις και το μπλε που είναι στον Άδη.
Να ιδρώνουν θάνατο οι χορδές και τα πνευστά.

Σ’ ένα δωμάτιο τρεις γιατροί συλλογισμένοι
πίνουν θανάτους μιας ζωής πριν μ’ αρνηθεί.
Και συνεχώς με ψηλαφίζουν σαστισμένοι
γιατί το μέλλον μου λυσσάει για να σωθεί.

Παλιά φεγγάρια της αγάπης τα μπακίρια.
Πλεχτές κουβέρτες με τοπάζι και χρυσό.
Μυρίζουν κίτρινο και δάφνη τα σανίδια
και πίνω αρώματα και οινόπνευμα να ζω.

Μες στις βελόνες του ένας ράφτης καρφωμένος –
διαμάντια το αίμα του, καρφίτσες και κλωστές.
Ένα παλτό μεταποιεί σαν μαγεμένος
να το φορέσουν των ανέμων εραστές.

Οχτώ Νοέμβρη και το σπίτι ταξιδεύει
σ’ ενός σουλτάνου τις αυλές ψηφιδωτό.
Του σώματός μας τα κρυφά και τα ερέβη
μόνο της τέχνης μας φυλούν την κιβωτό.

Ποιμένες άγγελοι στα μοβ των αθανάτων
πενθούν και ψάλλουν τη μεσίστια ζωή.
Κι εγώ στο έλεος πενθώ των αοράτων
και των προβάτων που πηγαίνουν για σφαγή.

Απόψε τίποτα δεν έχεις να δηλώσεις.
Η νομιμότητά σου εξωπραγματική.
Αρκεί σαν γράμμα τη ζωή σου να διπλώσεις
κι ύστερα παίζεις κοπτική και ραπτική.

Οχτώ Νοέμβρη. Εορτή των Αρχαγγέλων.
Των Μιχαήλ και Γαβριήλ Ταξιαρχών.
Δεν έχει νόημα πως κάψαμε το μέλλον.
Το κέρδος μένει και σωμάτων και ψυχών.

Κι όπως τις ροζ τις εποχές των χρυσανθέμων
πλανόδιοι θίασοι πουλούσαν μαγικά
έτσι κι εσύ μέσα στη δόξα των ανέμων
τα αινίγματά σου αθροίζεις με μηδενικά.

Από τη συλλογή Η πόρτα της Πηνελόπης (2004) του Μάνου Ελευθερίου

Η ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΛΑΟΥΡΑ

Η

ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΛΑΟΥΡΑ

«…αυτό το σύντομο μυθιστόρημα δεν επιδιώκει να είναι αστυνομικό αφήγημα για την εξαφάνιση μιάς νεαρής γυναίκας, αλλά μια απόπειρα να ζωγραφιστεί, με απλά μέσα, ένα γυναικείο πορτρέτο περίπλοκο, αλλά όχι τόσο ασυνήθιστο όπως ίσως φαίνεται εκ πρώτης όψεως».

Η παραπάνω σημείωση του συγγραφέα, στο τέλος του βιβλίου «Η εξαφάνιση της Λάουρα», «ζωγραφίζει» το στόχο του και υποψιάζει τον αναγνώστη για το λόγο που γράφτηκε το έργο, κάτι που θα αποκαλυφθεί σε μια ακόμη σημείωση τέλους.

Η πολυσήμαντη σχέση της  Λάουρα, της ηρωίδας του Camilleri, με τη ζωγραφική αλλά και τις αισθήσεις, τη σάρκα και το πνεύμα, χάθηκε στη μετάφραση του τίτλου στα ελληνικά. Η πρωτότυπη έκδοση από τον εκδοτικό Mondadori του Μιλάνου το 2016 είχε τίτλο Noli me tangere, στα λατινικά, φράση αντίστοιχη του Μη μου άπτου · με τα λόγια Μη μ’ αγγίζεις απευθύνθηκε ο Χριστός στην Μαρία Μαγδαληνή μετά την Ανάστασή του, σύμφωνα με το Ευαγγέλιο του Ιωάννη. Η βιβλική αυτή σκηνή συνοδεύεται από μια μακρά εικονογραφική παράδοση στην ιταλική ζωγραφική, γύρω από την οποία εξελίσσεται το έργο και με βάση την οποία δίνεται και η λύση του μυστηρίου της εξαφάνισης της Λάουρα.

Το βιβλίο αποτελεί σπουδή στη φευγαλέα προσωπικότητα μιας γυναίκας και στη διαρκή πάλη της ανάμεσα σε δύο άκρα, από την απόλυτη σωματική απόλαυση έως την απομόνωση και το ολοκληρωτικό δόσιμο του πνεύματος. Η νέα και πλούσια σύζυγος ενός διάσημου ιταλού συγγραφέα, η οποία κάποτε εγκατέλειψε χάριν του έρωτα μια πολλά υποσχόμενη ακαδημαϊκή καριέρα στην ιστορία της τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Bologna εξαφανίζεται και αναζητείται από την ιταλική αστυνομία. Στη συνέχεια δίνει σημεία ζωής με διάφορους συμβολικούς τρόπους, διεκδικώντας το δικαίωμά της να παραμείνει εξαφανισμένη και στο τέλος να διαφύγει για πάντα από το αστικό ιταλικό περιβάλλον για τις φυλές του Αμαζονίου. Επιλέγει να δοθεί ολοκληρωτικά στους άλλους ξεχνώντας το ίδιο της το σώμα και τις ανάγκες του.  Ένας ευαίσθητος αστυνομικός επιθεωρητής θα συλλάβει το νήμα των τόπων που επισκέπτεται στη διάρκεια της «εξαφάνισής» της και θα φθάσει στον εντοπισμό της με οδηγό το θέμα της νεανικής πανεπιστημιακής της έρευνας, την σκηνή του Μη μου άπτου, στην τοιχογραφία του Fra Angelico, στο μοναστήρι San Marco της Φλωρεντίας. Η ευαισθησία της νεαρής φοιτήτριας είχε ερμηνεύσει την απεικόνιση των χεριών του Ιησού και της Μαγδαληνής από τον ιταλό ζωγράφο  ως μια κίνηση απομάκρυνσης μετά το άγγιγμα, μια κίνηση οριστικού διαχωρισμού της σάρκας από το πνεύμα μετά την Ανάσταση (εικ. 1).

Μη μου άπτου, Φρα Αντζέλικο, 1437, μονή Αγίου Μάρκου, Φλωρεντία

Ο αστυνομικός επιθεωρητής την παρακολουθεί διακριτικά σε ένα ταξίδι αποχαιρετισμού του Μη μου άπτου μεγάλων ζωγράφων στα μουσεία και τα μοναστήρια της Ιταλίας, στο Πράντο της Μαδρίτης και στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Εδώ ο εμβληματικός πίνακας του Τιτσιάνο,

«…περισσότερο από κάθε άλλο, βρίσκεται πιο κοντά στην διαίσθηση που είχε η Λάουρα μπροστά στην ομώνυμη τοιχογραφία του Φρα Αντζέλικο:  «…το δεξί χέρι της Μαρίας της Μαγδαληνής πλησιάζει πραγματικά πολύ κοντά στο ύφασμα που καλύπτει το μηρό του Ιησού. Δημιουργείται σαφώς η αίσθηση ότι μόλις έχουν αγγιχτεί. Και ότι δεν θα αγγιχτούν ποτέ ξανά»» (εικ. 2)

Μη μου άπτου, Τιτσιάνο, περ. 1515, Εθνική Πινακοθήκη, Λονδίνο

Ο Andrea Camilleri, σ’ αυτό το έργο-σπουδή της γυναικείας ευαισθησίας, κινείται με ιδιαίτερη οξυδέρκεια όχι μόνο στο χώρο της ιστορίας της τέχνης αλλά και της λογοτεχνίας. Κομβικό σημείο στην ανάπτυξη του θέματος αποτελεί η αναφορά στο θεατρικό έργο The Cocktail Party (1948) του T.S. Eliot. O διάλογος της Celia Coplestone, ερωμένης του πρωταγωνιστή, με τον ψυχίατρο για την μοναξιά, την ηθική και την επιθυμία παρατίθεται αυτούσιος στο μυθιστόρημα, παρότι ο Camilleri αφήνει στον αναγνώστη να «θυμηθεί» ότι η Celia του Eliot έγινε ιεραπόστολος στην Αφρική.

Η αναφορά στο ποίημα Furibondo του Dino Campana, ενός από τους μεγαλύτερους ιταλούς ποιητές του 20ού  αιώνα, εμπλουτίζει την ατμόσφαιρα της αναζήτησης του ερωτικού μυστικισμού.

Το βιβλίο αναδεικνύει τις συγγραφικές ικανότητες του διάσημου από την αστυνομική σειρά με τις περιπέτειες του επιθεωρητή Μονταλμπάνο σύγχρονου ιταλού συγγραφέα, ο οποίος δεν διστάζει να πρωτοτυπήσει στη δομή, με εναλλαγή ζωντανών διαλόγων, επιστολών, sms, e-mails και άρθρων εφημερίδων.

Πηγή : https://alchetron.com/Andrea-Camilleri

Η τελική του σημείωση φωτίζει δραματικά το λόγο για τον οποίο έγραψε το Μη μου Άπτου:

«Το μυθιστόρημα είναι αφιερωμένο σε μια Βραζιλιάνα φίλη μου που υπήρξε ηθοποιός, μετά τραγουδίστρια και τελικά μοναχή, και πέθανε δολοφονημένη από ιθαγενείς του Αμαζονίου ανάμεσα στους οποίους επιτελούσε το έργο της».

Το μυθιστόρημα «Η εξαφάνιση της Λάουρα» κυκλοφόρησε στα ελληνικά το 2017 από τις εκδόσεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ σε μετάφραση Γιάννας Σκαρβέλη.

Εκδόσεις : ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

https://passepartoutreading.wordpress.com/

Το μπαχαρικό που δεν αφήνει το φθόριο να καταστρέψει τον εγκέφαλό σας

Το μπαχαρικό που δεν αφήνει το φθόριο 

να καταστρέψει τον εγκέφαλό σας

Ποιο μπαχαρικό προστατεύει τον εγκέφαλό σας;Το φθόριο βρίσκεται παντού σήμερα, από τα αντιβιοτικά μέχρι το πόσιμο νερό, αλλά και σε οδοντόκρεμες, καθιστώντας αναπόφευκτη την έκθεση. Η νευροτοξικότητα από το φθόριο έχει αποτελέσει αντικείμενο ακαδημαϊκής συζήτησης για δεκαετίες. Είναι τώρα γνωστό ότι μειώνει το IQ και ενισχύει την ασβεστοποίηση της επίφυσης.

Η κουρκουμίνη εξασθενεί τη νευροτοξικότητα που προκαλείται από το φθόριο.

Το φθόριο (F) είναι ίσως το πρώτο ανόργανο ιόν που επέστησε την προσοχή του επιστημονικού κόσμου για τις τοξικές επιδράσεις της και τώρα η τοξικότητα F μέσω του πόσιμου νερού είναι ευρέως αναγνωρισμένη ως ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Η έκθεση σε F προκαλεί ορισμένους τύπους καρκίνου, βλάπτει το αναπαραγωγικό σύστημα και προκαλεί καρδιαγγειακές και νευρολογικές ασθένειες.

Η μελέτη επικεντρώθηκε στην νευροτοξικότητα από το φθόριο, προσδιορίζοντας τη διεγερτοτοξικότητα και το οξειδωτικό στρες και τις κύριες κινητήριες δυνάμεις του νευροεκφυλισμού. Η φθορίωση των δοντιών προκαλεί, επίσης, νευροεκφυλιστικές αλλαγές που σχετίζονται με μια μορφή οξειδωτικού στρες που είναι γνωστή ως υπεροξείδωση των λιπιδίων. xorisorianews.gr Η λιπιδική υπεροξείδωση στον εγκέφαλο μπορεί να οδηγήσει σε μείωση της συνολικής περιεκτικότητας των φωσφολιπιδίων του εγκεφάλου. Λόγω αυτών των γνωστών μηχανισμών το φθόριο συνδέεται με νευροτοξικότητα και νευροεκφυλισμό και οι πολυφαινόλες στην κουρκουμίνη είναι νευροπροστατευτικές ουσίες. Η κουρκουμίνη είναι αντιοξειδωτικό και αυξάνει την ενδογενή παραγωγή γλουταθειόνης στον εγκέφαλο, που είναι σημαντική αντιοξειδωτική άμυνα του συστήματος.

Προκειμένου να αξιολογηθούν οι νευροτοξικές επιδράσεις του φθορίου και ο προστατευτικός ρόλος της κουρκουμίνης:

Δημιουργήθηκαν 3 ομάδες:

1η oμάδα: Δεν ελάμβανε φθόριο

2η ομάδα: Έπαιρνε φθόριο (120 ppm): Το φθόριο δόθηκε σε αποσταγμένο νερό πόσιμο νερό χωρίς περιορισμό.

3η ομάδα: Έπαιρνε φθόριο (120 ppm) + κουρκουμίνη (30 mg / kg σωματικού βάρους): Από του στόματος δόση κουρκουμίνη διαλυμένη σε ελαιόλαδο μαζί με φθόριο στο πόσιμο νερό

Προκειμένου να εξακριβωθεί η επίδραση της θεραπείας, οι ερευνητές μέτρησαν την περιεκτικότητα της μηλονοδιαλδεΰδης (MDA) στους εγκεφάλους των ποντικών. Η MDA είναι ένας γνωστός δείκτης του οξειδωτικού στρες και της βλάβης από αυτό.

Όπως ήταν αναμενόμενο, η ομάδα που ελάμβανε μόνο φθόριο έδειξε σημαντικά αυξημένα επίπεδα της MDA εναντίον της ομάδας που δεν έπινε νερό με φθόριο. Η ομάδα που έπαιρνε φθόριο και κουρκουμίνη είδε μειωμένα επίπεδα MDA σε σχέση με την ομάδα που ελάμβανε μόνο φθόριο ομάδα, αποδεικνύοντας τη νευροπροστατευτική δράση της κουρκουμίνης.

Η μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα, ότι η καθημερινή δόση 120 ppm F έχει σαν αποτέλεσμα σημαντικές αυξήσεις στην λιπιδική υπεροξείδωση, του εγκεφάλου, καθώς και σε νευροεκφυλιστικές αλλαγές στα κυτταρικά σώματα των νευρώνων του ιππόκαμπου. Η κουρκουμίνη μειώνει σημαντικά την τοξική επίδραση του F με την επαύξηση της αντιοξειδωτικής άμυνας και προστατεύει από τον νευροεκφυλισμό.

Η κουρκούμη προστατεύει τον εγκέφαλο και αποκαθιστά τις βλάβες του εγκεφάλου

https://www.pentapostagma.gr/