Μισώ αυτό που ήμουν πριν σε γνωρίσω…

 Μισώ αυτό που ήμουν πριν σε γνωρίσω…

Σίγουρα θα περιμένατε να σας πω πώς ήμουν πριν τον γνωρίσω και να αναθεματίσω στιγμές και διάρκειες σκέψεών μου, που μου καθήλωναν το νου κι έπαιζαν τραγικά με την νόησή μου και περαιτέρω με θέματα της αντίληψής μου. Μα θα σας προκαλέσω την έκπληξή σας, με στόχο να σας χαρίσω τροφή για σκέψη και επίσκεψη, στα δικά μας δώματα της ψυχής και τα οικήματα εκείνα της καρδιάς μας, που όντως καλοβολεμένα καιρό τώρα, δεν έλεγαν να αφυπνισθούν και να διεκδικήσουν ό,τι τους άρμοζε και τους άξιζε.

Στοιχειώσανε οι συγκυρίες και δεν έλεγαν να κάνουν λίγο παρέκει, αφού είχε στοχοποιηθεί η θέληση για απαλλαγή των ευθυνών των άλλων και άκρως εγωιστικά στα δικά μου τα βαρίδια, που δεν έλεγαν να γνωρίσουν την παραμικρή τους ελάφρυνση. Μα θα σας γνωρίσω τον νέο μου εαυτό, που ήθελα πάντα να ‘χω, μα ο φόβος και η ανασφάλεια με έκαναν να μένω πίσω και εγώ και τα όνειρά μου. Μισώ τον παλιό μου εαυτό, μα πάνω απ’ όλα θέλω να σας συστήσω τον νέο μου αδάμαστο και πάνω απ’ όλα απρόσιτο και απροβλημάτιστο, για το τι θα πει ο ένας και ο άλλος.

Αλήθεια όταν ήμουν μόνη μου και κλείδωνα το σπίτι μου, ήμουν εγώ και οι τοίχοι του, υγροί απ’ τα δάκρυα της ψυχής μου, καθότι μετρούσα απώλειες που ακόμα και τώρα παλεύω να τις διαχειριστώ, να τις αποδεχτώ και πάνω απ’ όλα να συμφιλιωθώ με το μισεμό τους. Ένα παραπάνω, έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου, να στηριχτώ σε μένα, άσχετα αν τα καμάρια μου τα ‘χα δίπλα μου. Τα δικά μου θέματα έπρεπε να τα λύσω και να τα σώσω μόνη μου, πριν με έπαιρνε καμιά κατηφόρα ψυχικής αμφιταλάντευσης και διαιώνισής της.

Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και με το συμπλήρωμα των χρόνων της οπωσδήποτε ανόδου κλίμακας της ωριμότητάς μου και της ωρίμανσης των συναισθημάτων μου, ώστε να με ψάξω, να με βρω και να μ’ έχω στολίδι στη βιτρίνα του εσωτερικού μου κόσμου. Μ’ αποτέλεσμα τώρα πια να του φωνάζω του παλιού και να του δείχνω τα δόντια μου, να του τα τρίζω, μη αναλογιζόμενη τι θα πει, τι θα κάνει και τι θα εννοήσει περαιτέρω. Έτσι μ’ αγαπάω, με έμαθα, με φρόντισα και κυρίως με λάτρεψα μέσα απ’ τις ατέλειες και τις αδυναμίες μου. Αυτές λάτρεψα και κυρίεψε η θέλησή μου για μια επαναφορά και έναν ριζικό επαναπροσδιορισμό ονείρων μου και θέλω μου, ενάντια στα απαίσια και επιβεβλημένα πρέπει των άλλων.

Τώρα πια με συγχαίρω και κάθομαι και αφουγκράζομαι την παραμικρή του ανάγκη και επιθυμία. Μ’ έσωσε το πείσμα για ζωή και κυρίως για μη θέληση άφεσής της στα χέρια του Υψίστου, μέσω απονενοημένων εν μέρη και εν θολωμένων τοπίων του νου μου ταυτόχρονα. Ξεκαθάρισαν όλα, διαυγή και πεντακάθαρα τα υποδέχτηκα όλα, καθώς η πρόσκληση μιας ψυχής, ευωδιάζει αγνότητα του παρόντος και θελκτική έλξη του μέλλοντος.

https://thewomen.gr/

Άννα Ζανιδάκη