Σταμάτα να γκρινιάζεις για τη ζωή σου, αν δεν σ’ αρέσει κουνήσου, δεν είσαι δέντρο!
Το δάσος της Στροφυλιάς παντού δέντρα, υπέροχα σκιά, ζωντάνια, οξυγόνο, στις παρυφές του δάσους ξύλινοι φράχτες, οικόσιτα ζώα… τουλάχιστον αυτά κινούνται, σκέφτομαι…
Του κόσμου τα θηλαστικά κάνουν βόλτες και ζουν κάτω από τα ριζωμένα δέντρα.
“Και εσύ” λέω στην κυρία επιθετικά που κάθεται μονίμως κάτω από το ίδιο δέντρο “έχεις βγάλει ρίζες μαζί τους;”
“Εγώ στέκομαι κάτω από αυτό, γιατί μου παρέχει στέγη, μου δίνει καρπούς κάποιες φορές, έρχονται ζωάκια και συζητάμε.”
“Δηλαδή εσύ δεν κουνιέσαι, κάθεσαι από κάτω για να νιώθεις μια σιγουριά που δεν ισχύει και μία συντροφιά που την φαντάζεσαι, γιατί σίγουρα με τις νυφίτσες, τους σκαντζόχοιρους και τις νυχτερίδες, δεν μπορείς να μιλήσεις, απλά συμβιβάζεσαι, απλά φοβάσαι!
Και αποδέχεσαι τη δήθεν σχέση σου μαζί τους! Μένεις ριζωμένη, γιατί η δυστυχία σου έγινε συνήθεια.
Δεν χρησιμοποιείς τη δύναμή σου, γιατί την καλύπτει η απραξία σου.
Εκεί που θέλεις να πας είναι η αληθινή ζωή.
Τολμάς να το πεις;
Ούτε αυτό δεν είσαι άξια να κάνεις!
Όχι, μην κυλούν ψεύτικα δάκρυα από τα μάτια σου, δεν σε λυπάμαι, ξέρεις γιατί;
Γιατί το δάσος είναι ωραίο για συντροφιά, είναι όμορφο για τη φύση, για όσα μας προσφέρει, αλλά δεν είσαι εσύ!
Δεν είσαι εσύ αυτό!
Εσύ είσαι άνθρωπος.
Είσαι oν… έχεις όνειρα, έχεις ανάγκες, έχεις φιλοδοξίες!
Φύγε λοιπόν που στρογγυλοκάθισες!
Ωραία πέρασες τόσα χρόνια στην αδιαφορία, μόνιμα να ακούς το θρόισμα των δέντρων για μουσική.
Είσαι ευτυχισμένη;”
Το ταρακούνημα στους ώμους, μία ψυχική αναστάτωση στη γυναίκα.
“Όχι δεν είμαι ευτυχισμένη!” ούρλιαξε η γυναίκα. Υποφέρω, μου λείπει ο έρωτας, η αγάπη. Μου λείπει χαρά, μου λείπει ο κόσμος, έγινα αντικοινωνική έγινα καταθλιπτική, χρειάζομαι όνειρα τα έχω ανάγκη!
Τρώω χρόνια τώρα παγωνιά, βροχές, δυστυχίες. Ο άντρας μου δεν με αγαπά, με πέταξε στο δάσος. Μου είπε “τόλμα να φύγεις και θα δεις!”.
Μα μέσα μου έχω σπάσει!
Μου φέρνει λίγο μία τροφή, σαν ζώο μου μιλάει!
Κοίτα, δεμένη με έχει στα κρυφά, το βλέπεις το σχοινάκι;
Μονάχη μου μιλάω!
Δεν την αντέχω για ζωή, θέλω να περπατήσω καινούργιους δρόμους, να διαβώ χαρούμενη, να ζήσω, ακούς καταραμένη ερημιά;
Μονάχα το ρετσίνι βρήκα να παίζω στον κορμό των δέντρων, την ώρα μου για να περνώ!”
“Και αφού μου είπες πως πονάς, σήκω τώρα και πάμε! Δεν είσαι εδώ για να πονάς, πρέπει να αγαπιέσαι!
Έλα, τα πόδια σου κουνάς, το βλέπεις, σήκω πάλι!
Το ανάστημά σου όρθωσε, πάλεψε πριν τη ζάλη!
Φεύγουμε όταν μας λείπει το μέσα μας, το ξέρεις;
Οι ρίζες κόβονται αν θες, αρκεί να το θυμάσαι!
Ελπίδες τρέφε στη ζωή για κάθε τι καινούργιο.
Γέλασε, ονειρέψου!
Κοίτα, ο ήλιος βγήκε, τα δέντρα δες τα! Θέλουν την ευτυχία σου!
Χαιρέτησέ τα και όταν τα δεις ξανά, θα έρθεις σαν επισκέπτης μόνο, που θα χαμογελάς με ευτυχισμένες σκέψεις!”
https://thewomen.gr/
Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου