Και κάπως έτσι εμείς οι δύο γίναμε ξένοι…
Σε κοιτάζω από μακριά και δεν βλέπω τίποτα. Σαν να βλέπω κάτι ξένο, δεν είσαι αυτή η φίλη που κάποτε θα έδινα τα πάντα.
Τα μάτια σου μόνο μίσος βγάζουν.
Και με μια μικρή αφορμή καταφέραμε να γίνουμε μεταξύ μας δύο ξένες.
Εμείς που κάποτε ορκιζόμασταν αγάπη παντοτινή στα εύκολα και στα δύσκολα.
Άραγε εννοούσες την λέξη “σ’ αγαπώ” που τόσο εύκολα ξεστόμιζες;
Ένα σ’ αγαπώ ψεύτικο, όπως οι υποσχέσεις σου.
Άραγε άκουσες ποτέ την ψυχή μου να ουρλιάζει;
Γίναμε ξένες πριν καν καταλάβεις ποια είμαι εγώ.
Ξένες σε μια φιλία που μόνο εγώ στήριζα, που αγάπη έδινα και εσύ πετούσες ψίχουλα.
Μπορεί μια φιλία να είναι μονόπλευρη;
Αισθήματα από μόνο μια πλευρά πόσο να κρατήσουν;
Ξένοι σε μια φιλία που δεν υπήρξε ποτέ.
Σχέσεις κάλπικες σε εποχές που μόνο το ψέμα μετράει.
Ξένοι σε μια στιγμή. Πόσες άραγε έζησα χωρίς ουσία μαζί σου;
Όλα αλλάζουν, δεν είμαι όπως πριν που έλεγα ναι σε όλα, που γινόμουν χαλί να με πατήσεις. Άλλαξα κι εγώ, γιατί για πόσο να πιστέψω σε ψεύτικα λόγια; Για πόσο να με κοροϊδεύεις; Για πόσο να αφήνω τα “σ’ αγαπώ” σου σαν μαχαίρι να τρυπάει την καρδιά; Αίμα δεν έμεινε να τρέξει σε αυτή την φιλία.
Διέγραψα συναισθήματα δικά μου για να μην τρελαθώ, για να μην χαθώ στην άβυσσο που εσύ ήθελες να μπω.
https://thewomen.gr/
Άνδρεα Αρβανιτίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου