Στον καπνό του τσιγάρου μου κρύβεσαι…
Κάθε φορά είναι το τελευταίο τσιγάρο και κάθε φορά ανάβω κι άλλο, για να μην φύγει η μορφή σου μέσα από τον καπνό.
Ανάβω το ένα μετά το άλλο, θέλοντας να σε κρατήσω ακόμα μια φορά κοντά μου.
Μια στιγμή φτάνει για να δώσει ευτυχία στην άδεια ψυχή μου.
Αφήνω τον καπνό να τυλίξει κάθε πτυχή του κορμιού μου, όπως όταν με αγκάλιαζες τότε που ήσουν εδώ.
Δεν θέλω να σβήσει η φλόγα που μας ένωσε και να χαθείς για πάντα. Ένα ακόμα τσιγάρο λέω στον εαυτό μου, το τελευταίο και μετά θα κοιμηθώ. Μα σαν τελειώνει το πρώτο, δεν μπορώ να αντισταθώ στο επόμενο που θα σε φέρει και πάλι κοντά μου. Αυτός ο καπνός που γίνεται ένα με το πρόσωπό σου.
Σε βλέπω, μπορώ να σε κοιτάζω όσο ρουφάω το τσιγάρο. Φυσάω τον καπνό και το χαμόγελό σου χαζεύω όπως την πρώτη φορά.
Πώς άραγε να πω αντίο και τούτο το βράδυ; Πόσα αντίο να αντέξω;
Αυτή την ρουφηξιά την έχω τόσο πολύ ανάγκη τώρα που νιώθω την μοναξιά σαν φλόγα να καίει τα σωθικά.
Εκεί, στο δικό μας παγκάκι λέω κάθε βράδυ το αντίο, όταν πια το ξημέρωμα φτάνει και το πακέτο είναι αδειανό.
Ξημέρωσε και η μέρα σε πήρε μακριά, δεν είσαι πια εδώ στου καπνού την μυρωδιά. Με τον ήλιο έφυγες μακριά, όπως το τσιγάρο που τελείωσε σαν η ηλιαχτίδα χαϊδεύει το πρόσωπό μου για τελευταία φορά.
Αυτό το τελευταίο τσιγάρο δεν το έκανα ποτέ, γιατί δεν θέλησα το αντίο να πω, δεν θέλησα να ξεχάσω την μορφή σου, που για πάντα σαν φλόγα έμεινε στην ψυχή.
https://thewomen.gr/
Άνδρεα Αρβανιτίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου