Γιώργος Σεφέρης – Συλλεκτικά Ποιήματα
Σαλαμίνα στην Κύπρο
… και τη Σαλαμίνα
του οποίου η μητρόπολη σήμερα είναι η αιτία όλης της θλίψης μας
- ΑΙΣΧΥΛΟΣ, ΟΙ ΠΕΡΣΕΣ
Μερικές φορές ο μεσημεριανός ήλιος, μερικές φορές χούφτες ελαφριάς βροχής
και η ακτή γέμισε με θραύσματα από αρχαία πιθάρια αποθήκευσης.
Οι στήλες ασήμαντες. μόνο η εκκλησία του Αγίου Επιφανίου
αποκαλύπτει αόριστα την εξαφανισμένη δύναμη της χρυσής αυτοκρατορίας.
Νεαρά κορμιά ερωτευμένων έχουν περάσει από εδώ.
παλλόμενο στήθος, ροζ κόγχες και τα πόδια
ξαφρίζοντας το νερό χωρίς φόβο
και ανοιχτές αγκαλιές για την ερωτική σύζευξη.
Ο Κύριος πάνω από πολλά νερά, πάνω από αυτό το πέρασμα.
Μετά άκουσα βήματα στα βότσαλα.
Δεν είδα κανένα πρόσωπο. όταν γύρισα είχαν φύγει.
Ωστόσο η βαριά φωνή, σαν το πέλμα του ταύρου
έμεινε εκεί στις φλέβες του ουρανού, στο ρολό της θάλασσας
ανάμεσα στα βότσαλα, ξανά και ξανά.
«Η γη δεν έχει λαβές
ότι μπορούν να το πάρουν στους ώμους τους και να φύγουν
ούτε μπορούν, όσο κι αν διψούν,
γλυκάνετε τα πελάγος με μισό γραμμάριο νερό.
Και αυτά τα σώματα
που σχηματίζεται από χώμα που δεν ξέρουν
έχουν ψυχές.
Μαζεύουν εργαλεία για να τα αλλάξουν,
αλλά δεν θα μπορέσουν? μπορούν μόνο να τα ξεφτιάξουν
αν οι ψυχές μπορούν να ξεφτιλιστούν.
Το σιτάρι δεν αργεί πολύ να ωριμάσει
δεν παίρνει πολύ χρόνο
για να φουσκώσει η μαγιά της πικρίας, δεν χρειάζεται πολύς χρόνος
για να σηκώσει κεφάλι το κακό και το άρρωστο μυαλό που αδειάζει
δεν παίρνει πολύ χρόνο για να γεμίσει τρέλα,
υπάρχει ένα νησί…».
Φίλοι του άλλου πολέμου, σ' αυτή την έρημη συννεφιά
ακτή σε σκέφτομαι καθώς η μέρα γυρίζει-
Αυτοί που έπεσαν πολεμώντας και αυτοί που πέθαναν χρόνια μετά τη μάχη.
αυτοί που είδαν την αυγή μέσα από την ομίχλη του θανάτου ή,
στην άγρια μοναξιά κάτω από τα αστέρια,
ένιωσε πάνω τους τα μωβ τεράστια μάτια
της συνολικής καταστροφής? και ακόμη και αυτοί που προσεύχονταν
όταν ο φλεγόμενος χάλυβας πριόνισε τα πλοία. «Κύριε, βοήθησέ μας να θυμηθούμε
γιατί έγινε αυτή η σφαγή? η απληστία, η ανεντιμότητα, ο εγωισμός
το στέγνωμα της αγάπης? Κύριε, βοήθησέ μας να τους ξεριζώσουμε…».
—Τώρα, σε αυτά τα βότσαλα, καλύτερα να τα ξεχάσουμε όλα αυτά.
Το να μιλάς δεν βοηθάει. ποιος μπορεί να αλλάξει τη γνώμη των ισχυρών;
Ποιος μπορεί να ακουστεί; Ο καθένας ονειρεύεται χωριστά και
δεν ακούει τον Εφιάλτη του άλλου.
-Ναί; αλλά ο αγγελιοφόρος τρέχει
και όσο μακρύ κι αν είναι το ταξίδι του, θα φέρει
σε όσους προσπάθησαν να αλυσοδέσουν τον Ελλήσποντο
το φοβερό μήνυμα από τη Σαλαμίνα.
Φωνή Κυρίου πάνω από τα νερά.
Υπάρχει ένα νησί.
Σαλαμίνα, Κύπρος, Νοέμβριος `53
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου