Βασισμένο σε μια αληθινή ιστορία Όλα ξεκίνησαν όταν τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στη χώρα μου, την Ελλάδα στη δεκαετία του '40. Εκείνη την εποχή, ήμουν μόνο στα γόνατα σε μια ακρίδα, αγνώριστα ευτυχώς για την ανομία του κόσμου. Αυτή η αδιανόητη φούσκα της άγνοιας ξέσπασε όταν, καθώς επέστρεφα με το τρένο από την παραλία με τη μητέρα μου και κοιτούσα έξω από το παράθυρο, παρατήρησα ότι τα γερμανικά στρατεύματα πηγαίνουν στη βία που έβγαζαν όλα τα κουδούνια ειδοποίησης. Όταν τελικά έφτασα στα Τρίκαλα, την πατρίδα μου, ο πατέρας μου μου είπε ότι ξεκίνησε ένας πόλεμος, αλλά, ως νεαρός, το όλο πράγμα με ξεπέρασε καθώς δεν μπορούσα να καταλάβω τις έννοιες που είναι απογοητευτικές στην ψυχή μου. Ένα κρύο πρωί, τα ιταλικά αεροσκάφη έκαναν έκρηξη στην πόλη μας, στέλνοντας όλους να τρέχουν για καταφύγιο. Ο πατέρας μου είχε προβλέψει ότι θα υπάρξει πόλεμος, οπότε πήγαμε σε έναν αμπελώνα που είχαμε μακριά από το σπίτι μας στα Τρίκαλα για να επιβιώσουμε. Είχε χτίσει ένα μεγάλο δωμάτιο με δύο μικρά παράθυρα που ήταν εύκολο να κλείσουν, ώστε να μην λιποθυμούμε από την εισπνοή των αερίων δηλητηριάσεων. Ο πατέρας μου ήταν λογιστής και μια μέρα έφυγε για να ελέγξει το γραφείο του στα Τρίκαλα. Εκείνη τη συγκεκριμένη ημέρα, η μητέρα μου και εγώ μείναμε στην αποθήκη περιμένοντας τον πατέρα μου να φτάσει ενώ οι βόμβες έπεφταν. Θα μπορούσαμε να ακούσουμε τις επιδρομές να γίνονται και να κρυφοκοιτάζουν στη γωνία, μούδιασμα με φόβο. Η μητέρα μου καταβροχθίστηκε με ανησυχία όταν οι προβολείς του αυτοκινήτου έβγαζαν για ένα λεπτό και έπειτα ξεθωριάστηκαν μόνο για να προσθέσουν στη θλίψη μας. Η σιωπή έπεσε ξαφνικά. Είχαν περάσει μερικές ώρες όταν ακούσαμε μια στροφή στην κλειδαριά. Το αίμα μας κρυώθηκε, αλλά όταν άνοιξε η τρεμάμενη πόρτα, ήμασταν ενθουσιασμένοι που βλέπουμε τον πατέρα μου με μια τσάντα χρημάτων στο αριστερό του χέρι και δύο κοτόπουλα στο δεξί του χέρι. Βλέποντας όλους τους ντόπιους να φεύγουν, έπεισα τους γονείς μου να φύγουν και να μετακομίσουν σε ένα χωριό που ονομάζεται Rapsista, όπου μείναμε στο ξάδερφο του πατέρα μου για λίγο. Μια μέρα, ο πατέρας μου επέστρεψε στα Τρίκαλα για να ελέγξει το γραφείο του. Αλλά στο σπίτι μας, μερικοί Γερμανοί στρατιώτες χτύπησαν την πόρτα αναζητώντας ένα μέρος για να μείνουν για τη νύχτα. Πήραν δύο όπλα που είχαμε για κυνήγι και βρήκαν επίσης ένα μεγάλο στήθος που, με την πρώτη ματιά, έμοιαζε να είχε πολλά χρήματα μέσα του, αλλά στην πραγματικότητα ήταν γεμάτο βιβλία. Οι στρατιώτες κατάλαβαν ότι είμαστε μορφωμένοι και έτσι έφυγαν αμέσως. Μείναμε στη Rapsista για 2 μήνες και δεν υπήρξαν καθόλου βομβαρδισμοί. Ένα βράδυ, οι στρατιώτες χτύπησαν την πόρτα μας και δεν είχαμε άλλη επιλογή παρά να τους αφήσουμε μέσα. Πήραν μαζί μου και τη μητέρα μου μαζί με εννέα άλλους ανθρώπους από το χωριό για ανάκριση και μας έβαλαν σε μια σκοτεινή φυλακή. Το επόμενο πρωί, μας δόθηκε ένα τελεσίγραφο. Ήταν χρόνος εκτέλεσης για μένα και τη μητέρα μου. Θα μπορούσαμε να δούμε από ένα μικρό παράθυρο πτώματα και μια ανοιχτή τάφρο με πτώματα στοιβαγμένα το ένα πάνω από το άλλο σαν μια τράπουλα. Το θέαμα ήταν φρικτό και το άρωμα από τη νεκρή σάρκα απέραντα διαπερατό. Φώναζα κουβάδες ενώ η μητέρα μου προσπαθούσε να ηρεμήσει τον φόβο μου. Ξαφνικά, ακούσαμε τα βήματα των ανθρώπων να πλησιάζουν. Ένας Έλληνας στρατηγικός που ονομάζεται Saradis έλεγε τώρα στους φρουρούς να μας σώσουν. Αργότερα οι στρατιώτες ήρθαν και με χώρισαν από τη μητέρα μου. Με πήραν για ανάκριση και με ρώτησαν πού είχαμε κρύψει όλα μας τα χρήματα, και επειδή δεν ήμουν συνεργάτης, έβαλαν βελόνες στα πόδια μου. Ο πόνος ήταν βασανιστικός. Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι όταν άνοιξα τα μάτια μου ήταν το θέαμα του πατέρα μου που με έβαλε στην αγκαλιά του, με καθησυχάζοντας με καθησυχασμό ότι όλα θα ήταν καλά. Λίγες μέρες αργότερα, μια εκεχειρία συμφωνήθηκε και ο πόλεμος τελείωσε. Ήταν αργά το απόγευμα, όταν η μητέρα μου έφυγε από τη φυλακή και όλοι γυρίσαμε πίσω στο σπίτι. Τώρα, η μητέρα μου ήταν υπεύθυνη για το λογιστικό γραφείο του πατέρα μου. Για πάντα σημαδεμένοι από αυτές τις αναμνήσεις, μεγάλωσα πριν από την εποχή μου. Μακάρι να μπορούσα να διαβάσω ξανά τα παραμύθια - χωρίς να μαντέψω. Πνευματικά δικαιώματα 2020 https://pagespineficshowcase.com/ |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου