“Ο θάνατος του Ναβάλνι είναι κάτι περισσότερο από έγκλημα, είναι λάθος”

 “Ο θάνατος του Ναβάλνι είναι κάτι περισσότερο από έγκλημα, είναι λάθος”

29 Φεβρουαρίου, 2024prodromikos

Από τον Renaud Girard

Δημοσιεύθηκε στις 19 Φεβρουαρίου στη Figaro

“ Είναι χειρότερο από έγκλημα, είναι λάθος! ” φώναξε ο βοναπαρτιστής σύμβουλος του κράτους Antoine Boulay de la Meurthe, όταν έμαθε για την εκτέλεση του δούκα d’Enghien στις 21 Μαρτίου 1804, που είχε διατάξει ο Ναπολέων, ως πρώτος ύπατος. Διακόσια είκοσι χρόνια αργότερα, η φράση αυτή ισχύει απόλυτα για τον θάνατο που επέβαλε στις 16 Φεβρουαρίου 2024 το αυταρχικό ρωσικό καθεστώς στον Αλεξέι Ναβάλνι, ο οποίος υπήρξε ο κυριότερος αντίπαλός του επί δώδεκα χρόνια.

Το έγκλημα είναι προφανές: ποια ανάγκη είχε το Κρεμλίνο να μεταφέρει τον Ναβάλνι, ο οποίος ήταν ήδη φυλακισμένος, σε μια σωφρονιστική αποικία μακριά από τη Μόσχα, βόρεια του Αρκτικού Κύκλου, όταν ήταν γνωστό ότι η υγεία του είχε κλονιστεί σημαντικά από τότε που δηλητηριάστηκε με Novitchok το 2020;

Σταλινικές πρακτικές

Αλλά πέρα από τη δολοφονία ενός ανυπεράσπιστου ανθρώπου, που προκλήθηκε από ένα καθεστώς που παραδόξως ισχυρίζεται ότι υπερασπίζεται τις χριστιανικές αξίες, έχουμε να κάνουμε εδώ με ένα πολιτικό λάθος. Τόσο στην εσωτερική όσο και στην εξωτερική πολιτική.

Στην εσωτερική πολιτική, σηματοδοτεί την επιστροφή της Ρωσίας σε σταλινικές πρακτικές. Υπό τον Μπρέζνιεφ, οι αντιφρονούντες φυλακίζονταν, αλλά δεν σκοτώνονταν. Ο τελευταίος άνθρωπος που ο αυταρχισμός της Μόσχας θανάτωσε για πολιτικούς λόγους ήταν ο Imre Nagy, ο βραχύβιος πρωθυπουργός της Ουγγαρίας κατά τη διάρκεια της εξέγερσης της Βουδαπέστης. Αυτό ήταν πριν από εξήντα πέντε χρόνια…

Το παραμύθι της ρωσικής δημοκρατίας, ή έστω της “δημοδικτατορίας“, έφτασε στο τέλος του. Η Ρωσία του Πούτιν καταπατά το ίδιο της το Σύνταγμα. Επομένως, οι προεδρικές εκλογές στις 15-17 Μαρτίου θα έχουν πολύ μικρή σημασία, καθώς ούτε ο πιο ήπιος εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης, ο Μπόρις Ναντέζντιν, δεν έχει δικαίωμα να θέσει υποψηφιότητα. Αυτός ο πρώην βουλευτής της Δούμας (1999-2003) θεωρήθηκε από το Κρεμλίνο πολιτικά επικίνδυνος επειδή επέκρινε την απόφαση του Βλαντίμιρ Πούτιν να προχωρήσει σε πόλεμο με την Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2022, χωρίς να προηγηθεί κανένας εθνικός διάλογος.

Οι προπαγανδιστές του καθεστώτος ισχυρίζονται ότι ο Ναβάλνι ήταν πολιτικά ασήμαντος στη Ρωσία. Αυτό δεν είναι αλήθεια, διότι ο αγώνας του κατά της διαφθοράς ήταν όντως δημοφιλής.

Ο Ναβάλνι κατάφερε να νικήσει τον φόβο. Αυτός, ο αδύναμος, ο δηλητηριασμένος, ο φυλακισμένος, δεν ενέδωσε ποτέ. Ποτέ δεν ενέδωσε στο φόβο.

Σήμερα, έχει γίνει ένα είδωλο. Γιατί η αρετή που σέβονται περισσότερο οι Ρώσοι είναι η τόλμη. Ο Πούτιν κατάφερε να εξοντώσει τον Ναβάλνι, αλλά ποτέ δεν κατάφερε να τον εκφοβίσει. Αφού έλαβε θεραπεία για τη δηλητηρίασή του στη Γερμανία, ο αντίπαλος είχε το απίστευτο θάρρος να επιστρέψει στην πατρίδα του τον Ιανουάριο του 2021, γνωρίζοντας τους κινδύνους που διέτρεχε.

Από την άλλη πλευρά, σαφώς ενέπνευσε τον πανικό στα ανώτατα κλιμάκια των ρωσικών υπηρεσιών ασφαλείας, ώστε να συμπεριφερθούν τόσο απάνθρωπα απέναντι στον ίδιο και την οικογένειά του.

Μια  «ειρηνική Ρωσία»

Στις αρχές Αυγούστου 1940, ένα στρατιωτικό δικαστήριο του Βισύ καταδίκασε ερήμην σε θάνατο τον στρατηγό ντε Γκωλ, ελπίζοντας να φιμώσει τη φωνή του που ενθάρρυνε τους Γάλλους να συνεχίσουν την αντίστασή τους κατά του ναζιστικού εχθρού, μαζί με τους Βρετανούς συμμάχους τους. Αυτό δεν πέτυχε. Η φλόγα της αντίστασης του Ναβάλνι κατά της διαφθοράς και για την ελευθερία στη Ρωσία δεν θα σβήσει ούτε αυτή. Η σύζυγός του, η Γιούλια, έχει ήδη πάρει τη σκυτάλη. Σε ένα μήνυμα που μεταδόθηκε στις 19 Φεβρουαρίου 2024, επανέλαβε μια όμορφη φράση που ο εκλιπών σύζυγός της συνήθιζε να απευθύνει στους συμπατριώτες του: “ Δεν είναι ντροπή να κάνεις λίγα πράγματα. Είναι ντροπή να μην κάνεις τίποτα ή να αφήνεις τον εαυτό σου να εκφοβίζεται “. Κάλεσε τους Ρώσους να πάρουν τη μοίρα τους στα χέρια τους, να οικοδομήσουν μια “ ειρηνική, ευτυχισμένη, ήρεμη και όμορφη Ρωσία “.

Δεν χωράει αμφιβολία. Το φάντασμα της πανύψηλης φιγούρας του Αλεξέι Ναβάλνι, της αξιοπρέπειας και του χιούμορ του θα στοιχειώνει τους γκρίζους διαδρόμους του Κρεμλίνου και της Δούμας για πολύ καιρό ακόμη.

Στην εξωτερική πολιτική, πρόκειται επίσης για ένα κραυγαλέο λάθος. Τους τελευταίους μήνες, ο Πούτιν είχε καταφέρει να βελτιώσει τη θέση του στην παγκόσμια σκηνή. Ο στρατός του είχε αντέξει στις ουκρανικές επιθέσεις του 2023 – στις 17 Φεβρουαρίου 2024 κατάφερε ακόμη και να καταλάβει το προπύργιο Avdiivka, δεκαπέντε χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Ντονέτσκ. Η κόπωση και οι διαιρέσεις είχαν αρχίσει να εμφανίζονται στην Ουκρανία, όπως και μεταξύ των συμμάχων της. Στην παγκόσμια κοινή γνώμη, οι εικόνες των ερειπίων της Γάζας επισκίασαν εκείνες της Μαριούπολης. Ο κύριος του Κρεμλίνου έτυχε πολυτελούς υποδοχής στα Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία. Την τηλεοπτική του συνέντευξη με τον δημοσιογράφο Τάκερ Κάρλσον, που μεταδόθηκε από το Twitter το παρακολούθησαν πάνω από 200 εκατομμύρια άνθρωποι. Χειραγωγούμενο από τον Τραμπ, το Κογκρέσο των ΗΠΑ αμφιταλαντευόταν για το αν θα παράσχει οικονομική και στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία μέσω μιας επιχορήγησης ρεκόρ ύψους 60 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Και μετά πατατράκ. Ήταν μια σταγόνα κτηνωδίας παραπάνω που ξεχείλισε το ποτήρι. Τώρα που η τραγική μοίρα του Ναβάλνι έχει ευαισθητοποιήσει τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο, θα είναι πολύ δύσκολο για τη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ να μην εξετάσει το ψήφισμα που έχει ήδη εγκριθεί από τη Γερουσία και προβλέπει ένα πακέτο στρατιωτικής βοήθειας ύψους 90 δισεκατομμυρίων προς το Ισραήλ, την Ταϊβάν και την Ουκρανία. Φυσικά, ο πρόεδρος της Βουλής είναι κύριος της ατζέντας της Βουλής στην οποία προεδρεύει, αλλά δεν μπορεί για πάντα να αρνείται να λάβει υπόψη του τις επιθυμίες όλων των Δημοκρατικών αντιπροσώπων και ενός σημαντικού ποσοστού των Ρεπουμπλικανών αντιπροσώπων, οι οποίοι τάσσονται υπέρ της συνέχισης της παροχής βοήθειας στην Ουκρανία.

Στην πραγματικότητα, η συγκινητική ανθρώπινη ιστορία του θανάτου του Ναβάλνι έχει ενεργοποιήσει την αντίθεση προς το καθεστώς Πούτιν στη Δύση, και ως εκ τούτου την επιθυμία να συνεχιστεί η υποστήριξη της ουκρανικής στρατιωτικής αντίστασης.

Σε αντίθεση με ό,τι μπορεί να πίστευε το Κρεμλίνο, ο θάνατος του Ναβάλνι δεν θα μπορέσει να ξεχαστεί σύντομα στο εσωτερικό και θα έχει σημαντικό αντίκτυπο στο εξωτερικό για πολύ καιρό ακόμη.

https://prodromikos.wordpress.com/

Βόλος: Πόμολο καρφώθηκε στο χέρι μαθητή - Χειρουργήθηκε το παιδί

 Βόλος: Πόμολο καρφώθηκε στο χέρι μαθητή - Χειρουργήθηκε το παιδί

σχολείο (Eurokinissi)

Τι δήλωσε γιατρός του νοσοκομείου

Στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του Νοσοκομείου Βόλου μεταφέρθηκε χθες το πρωί ένας 11χρονος μαθητής δημοτικού που στο χέρι του καρφώθηκε το πόμολο της πόρτας. Το παιδί οδηγήθηκε στο Νοσοκομείο με το πόμολο να είναι σφηνωμένο στο μπράτσο του, ενώ ούρλιαζε από τους πόνους.

Τι δήλωσε γιατρός του νοσοκομείου

«Δεν έχουμε ξαναδεί τέτοιο περιστατικό. Το πόμολο κρεμόταν από το χέρι του στην περιοχή του μπράτσου. Μας εξήγησαν πως βρισκόταν στο σχολείο. Τα παιδιά παίζανε στον διάδρομο και κάποιος χτύπησε την πόρτα με δύναμη, με αποτέλεσμα να καρφωθεί το πόμολο στον μαθητή ο οποίος βρισκόταν πίσω από την πόρτα, μέσα στην τάξη. Το πόμολο δεν ήταν αιχμηρό, φαινόταν πως ήταν παλιό,  κι’ όμως σφηνώθηκε στο μπράτσο του. Ευτυχώς δεν είχαν πειραχτεί αγγεία», τόνισε γιατρός του Τμήματος Επειγόντων Περιστατικών στο gegonota.news.

Το παιδί μεταφέρθηκε αμέσως στο χειρουργείο και έγινε επέμβαση αφαίρεσης. Σύμφωνα με την ενημέρωση των γιατρών το παιδί είναι καλά στην υγεία του και σήμερα το απόγευμα πήρε εξιτήριο.

https://www.ethnos.gr/

 

ΕΝΝΕΑ ΜΗΝΕΣ ΣΤΗ ΦΟΡΜΟΛΗ, Ποιήματα, Εκδόσεις Ρώμη 2024

Δελτίο τύπου

Από το Οπισθόφυλλο του βιβλίου

Εννέα μήνες στη Φορμόλη, ποιήματα. ISBN: 978-960-655-167-3. Εξώφυλλο: Νόπη Φουντουκίδου

Σε καίει μέσα μια περίεργη ζέστη.

Ιδρώνεις μέσα σου.

Ζέγνεις με στεγνές μασχάλες.

Εσωτερική αιμορραγία.

Γάγγραινα.

Σήψη συέλου.

Εξωτερικά μια επιτηδευμένη απάθεια:

«Οὕτως ἔσονται οἱ ἔσχατοι πρῶτοι καὶ οἱ πρῶτοι ἔσχατοι.»

Η συλλογή ποιημάτων Εννέα μήνες στη Φορμόλη αποτελούν το δεύτερο μέρος ενός λογοτεχνικού σχεδίου. Ενώ η αφήγηση του ομότιτλου θεατρικού έργου τριών πράξεων (εκδόσεις Ρώμη, 2022) τοποθετείται in media res με την προσωποποίηση των εσωτερικών φωνών του δρώμενου προσώπου, η ποιητική συλλογή ακολουθεί την στατική τοποθέτηση του ποιητικού Εγώ σε συγκεκριμένα πλαίσια σύλληψης, χαράζοντας την πορεία φυγής από τον κεντρικό θεματικό πυρήνα, ο οποίος δεν είναι τίποτε άλλο από την απόρριψη, την αποβολή μιας εννιάμηνης κύησης ερωτικής ιστορίας, η οποία παραμένει μετέωρη. Αντίθετα από το θεατρικό, ως κείμενο πολυδιάστατο, τα ποιήματα διαγράφουν σημεία ημερολογιακής αφήγησης (ακόμα και αυτά σε διαλογική μορφή), καθώς μερικά είναι αυτόματης γραφής. Δύο ποιήματα προμετωπίδας σηματοδοτούν την αφετηρία και το τέλος δυο διαφορετικής έντασης και αυτογνωσίας διακριτών θεματικών πυρήνων. Η σταδιακή μετουσίωση της απόρριψης οδηγεί τον ποιητικό αφηγητή στην αυτοσυνειδησία και στην αποστασιοποίηση.

---

Η ποιητική συλλογή συνοδεύεται από ΕΠΙΜΕΤΡΟ, συνέντευξη του ποιητή στον Κωνσταντίνο Καραγιαννόπουλο (κριτικός λογοτεχνίας, δημοσιογράφος και ποιητής): «ΜΕΣΑ ΚΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΘΟΥΣ – Η ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ ΩΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΗΣ.»

---

ISBN: 978-960-655-167-3

Αριθμός Σελίδων: 102

Εξώφυλλο: Μαλακό εξώφυλλο

Διαστάσεις: 14Χ21 cm

Επιμέλεια κειμένων: Πυρένη Στέλλα, Ματσούκα Ρούλα

Μακέτα και εικαστικά Εξωφύλλου: Νόπη Φουντουκίδου

Σελιδοποίηση: Γιάννης Κιντάπογλου

Έτος Έκδοσης: 2024

ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ:

Ο Δημήτρης Σούκουλης γεννήθηκε το 1973 στο Περιγιάλι Κορινθίας και σπούδασε Κλασική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο του Λέτσε, στην Ιταλία από το οποίο αποφοίτησε με διπλωματική εργασία στον Κ. Καρυωτάκη. Διαμένει και εργάζεται στην Ιταλία ως καθηγητής μέσης εκπαίδευσης. Ασχολείται με τη συγγραφή από το 2014, έτος από το οποίο άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα και λογοτεχνικές αφηγηματικές δοκιμές σε λογοτεχνικά ιστολόγια. Το 2018 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Θερμαϊκός «Το Σκουληκοσύννεφο», ένα παραμύθι για μεγάλους. Το 2022 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ρώμη το θεατρικό έργο τριών πράξεων «Εννέα μήνες στη Φορμόλη». Ποιήματά του και ποιητική πρόζα έχουν συμπεριληφθεί σε περιοδικές εκδόσεις και συλλογικές ανθολογήσεις. Ασχολείται, επίσης, με το αναλογικό κολάζ και έργα του έχουν εκτεθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Μαγεία, Παγανισμός, Πνευματισμός, Μορμονισμός, Μασονία, Ιλλουμινάτι, Σατανισμός, Παπισμός, Ιησουϊτες, Καμπάλα ~ Witchcraft, Paganism, Spiritualism, Mormonism, Freemasonry, Illuminati, Satanism, Papacy, Jesuits, Kabbalah…! (Videos)

 Μαγεία, Παγανισμός, Πνευματισμός, Μορμονισμός, Μασονία, Ιλλουμινάτι, Σατανισμός, Παπισμός, Ιησουϊτες, Καμπάλα ~ Witchcraft, Paganism, Spiritualism, Mormonism, Freemasonry, Illuminati, Satanism, Papacy, Jesuits, Kabbalah…! (Videos)

Posted by Der Kamerad on 2024-02-29

Έρωτας στα χρόνια της Κόλασης: Ο SS που αγάπησε την Εβραία στο Άουσβιτς – Το συγκλονιστικό τέλος της ιστορίας τους

Απαγορευμένος έρωτας στα χρόνια της Κόλασης: Ένας Αυστριακός υπαξιωματικός των SS αγάπησε μιαν Εβραία. Κι όπως στα παραμύθια το τέλος της ιστορίας ήταν συγκλονιστικό.

Ακόμα και στα βάθη της Κόλασης υπάρχουν χαραμάδες που εισβάλλει το φως και ο Παράδεισος, δειλά υπενθυμίζει την ύπαρξή του. Γιατί η ζωή δεν είναι μόνο σκοτάδι και οιμωγές.

Και στο διαβόητο κολαστήριο σωμάτων και ψυχών, στο κρεματόριο πολιτισμού και ανθρωπιάς, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, υπήρχε ένα κομμάτι επίπλαστου Παραδείσου…

Υπήρχε ένας χώρος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Πολωνίας, που τον ονόμαζαν οι κρατούμενοι «Καναδά»· ήταν εγκαταστάσεις αποθήκευσης αντικειμένων. Εκείνα τα κτίρια χρησιμοποιούνταν για να αποθηκευτούν κλεμμένα (κυρίως) προσωπικά είδη κρατουμένων- Εβραίων- που είχαν δολοφονηθεί στους θαλάμους αερίων. Οι αποθήκες εκείνες ονομάστηκαν «Καναδάς» επειδή οι κρατούμενοι τις έβλεπαν σαν τη χώρα της αφθονίας. Οι κρατούμενοι που εργάζονταν εκεί ήταν γνωστοί ως κομάντο εκκαθάρισης ή Κάναδα Κομάντο.

Προνομιακές θέσεις εργασίας στην Κόλαση

Ο χώρος θεωρείτο ως μια από τις καλύτερες «θέσεις εργασίας» στο Άουσβιτς, επειδή οι κρατούμενοι μπορούσαν εκεί να απομονωθούν από το μακελειό του στρατοπέδου και- κυρίως- να προμηθευτούν αγαθά για τους ίδιος, αλλά και για άλλους κρατούμενους.

Από τις αρχές του 1942, όταν άρχισε η μαζική εξόντωση ανθρώπων στο Άουσβιτς, οι περισσότεροι από όσους κατέφθαναν κουβαλούσαν μαζί τους προσωπικά αντικείμενα αξίας και τρόφιμα, πιστεύοντας ότι σύντομα θα εγκατασταθούν σε κάποια πόλη… Και ήταν σαν να πήγαιναν στον στρατό όπως γίνεται σήμερα. Οι Γερμανοί επέτρεπαν στους κρατούμενους να μεταφέρουν έως και 45 κιλά, κι εκείνοι έφερναν μαζί τους τρόφιμα, αλκοόλ, είδη σπιτιού, μαγειρικά σκεύη, ρούχα, παιδικά καρότσια, φάρμακα, τιμαλφή και επαγγελματικά εργαλεία· όλα αυτά τα κουβαλούσαν σε μεγάλους μπόγους ή βαλίτσες που είχαν πάνω γραμμένα τα ονόματα, τις διευθύνσεις και τις ημερομηνίες γέννησής τους και τα οποία κατέληγαν στον «Καναδά».
Για τους κρατούμενους του Άουσβιτς, που είχαν την τύχη να επιλεγούν στην ομάδα που θα… ταξίδευε στον «Καναδά», η ζωή ήταν διαφορετική. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί επιθυμούσαν να χωθούν σε εκείνες τις αποθήκες και να μην τους ξαναδεί το φως.

Ένας έρωτας από ένα τραγούδι

Ανάμεσα σε εκείνους τους «τυχερούς», που πέρασαν τα … σύνορα του «Καναδά» ήταν και η Χελένα Σιτρονόβα. Και μάλιστα συνέπεσε, την ημέρα που μπήκε στη νησίδα του Παραδείσου καταμεσής της Κόλασης, να έχει γενέθλια ένας φρουρός των SS που επέβλεπε τις εργασίες στις αποθήκες. Ο άνδρας των SS ήταν Αυστριακός, δεκανέας στον βαθμό και ονομαζόταν Φραντς Βουντς.
«Κατά τη διάρκεια του μεσημεριανού διαλείμματος», θυμόταν χρόνια μετά η Χελένα, «ο Κάπο (σ.τ.σ. Κάπο που στα γερμανικά ονομαζόταν Funktionshaftling, ήταν φυλακισμένοι που συνεργάστηκαν με τους Ναζί για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε ηγετικές ή διοικητικές θέσεις στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης), μας ρώτησε αν κάποιος από εμάς είχε καλή φωνή για να τραγουδήσει ή να απαγγείλει κάτι ωραίο, καθώς ήταν τα γενέθλια του υπαξιωματικού των SS».

Ο έρωτας τρυπώνει ακόμα και μέσα στην Κόλαση...

Η Χελένα ήταν μια από αυτές που επιλέχθηκαν να τραγουδήσουν. Ο Αυστριακός γοητεύτηκε. Αφού τραγούδησε δακρυσμένη, δειλά το «Χρόνια πολλά», τραγούδησε και ένα γερμανικό τραγούδι με ερωτικούς στίχους: «It was not Love»… Ο δεκανέας ενθουσιάτηκε και γρήγορα διέταξε τον Κάπο να σημειώσει το όνομα εκείνου του νεαρού κοριτσιού με την όμορφη φωνή για να επιστρέψει το επόμενο πρωί για να δουλέψει στον «Καναδά». Και δίχως, ίσως, να το καταλάβει, μόλις της είχε σώσει τη ζωή!

Και οι μέρες περνούσαν μέσα στη «νύχτα» του στρατοπέδου και ο νεαρός Βουντς όλο και περισσότερο ερχόταν κοντά με την Χελένα.
«Με κοίταζε με ευγένεια και με τρυφερότητα, χωρίς ούτε μια φορά να εκδηλώσει ανάρμοστη συμπεριφορά, όπως άλλοι αξιωματούχοι στο Άουσβιτς, που δεν δίσταζαν να κάνουν τα πάντα για να κορέσουν τα σεξουαλικά τους πάθη», θυμόταν η Χελένα.
Κι όσο ο καιρός περνούσε, η Χελένα και ο Φραντς έρχονταν πιο κοντά ο ένας στον άλλον. Η καλοσύνη που έδειξε ο υπαξιωματικός προς την κρατούμενη μαλάκωσαν την καρδιά της, που είχε σκληρύνει από τις θηριωδίες που έβλεπε γύρω της και τη βαρβαρότητα των ανθρώπων. Σε κάποια περίπτωση, μάλιστα, ο δεκανέας των SS κατάφερε να σώσει την αδερφή της Χελένα από τον θάλαμο αερίων.
Τον Οκτώβριο του 1944, η αδερφή της Χελένα, η Ρόζα, μαζί με τον σύζυγό της και τα δύο παιδιά της μεταφέρθηκαν στο Άουσβιτς. Η Χελένα έστειλε, μυστικά, σημείωμα, παρακαλώντας τον Φραντς να τους σώσει. Ο δεκανέας κατάφερε να σώσει την αδερφή της, βγάζοντάς την, την τελευταία στιγμή από τον θάλαμο αερίων αλλά όχι την υπόλοιπη οικογένεια.

«Τον αγάπησα πραγματικά...»

«Καθώς περνούσε ο καιρός, ήρθε μια στιγμή που τον αγάπησα πραγματικά. Διακινδύνευσε τη ζωή του για μένα περισσότερες από μία φορές». Αυτή η ομολογία της Χελένα απείχε πολύ από τις σκέψεις της, στους πρώτους μήνες των διώξεων, ότι: « θα προτιμούσα να πεθάνω παρά να έρθω κοντά με κάποιον από τα SS». Κι όμως η Έλενα είχε αρχίσει να ερωτεύεται τον Αυστριακό, ωστόσο, οποιαδήποτε σχέση μεταξύ τους ήταν απαγορευμένη και περιοριζόταν σε «συνομιλία» με τα μάτια, φευγαλέα λόγια και μικρά γραπτά μηνύματα που γλιστρούσαν από τα ιδρωμένα χέρια τους καθώς διασταυρώνονταν στο στρατόπεδο.

Όταν η Έλενα προσβλήθηκε από τύφο, ο Φραντς την έκρυψε και τη φρόντισε μέχρι να γίνει καλά. Σε αντίθεση με τους άλλους κρατούμενους που πεινούσαν, η Χελένα ήταν πάντα χορτάτη. Σε μια φωτογραφία, που τραβήχτηκε στο στρατόπεδο, η Χελένα εμφανίζεται χαμογελαστή με μοντέρνα ζώνη πάνω από τα ριγέ ρούχα της φυλακής. Και εκείνη η σχέση κράτησε μέχρι το τέλος του πολέμου και δεν ξεκαθαρίστηκε αν, ήταν σεξουαλική, πλατωνική είτε κάτι άλλο διαφορετικό που αναπτύχθηκε μέσα στην Κόλαση του Άουσβιτς.

Ο Φραντς δεν την ξέχασε ποτέ...

Ο πόλεμος τελείωσε κι ο έρωτας χάθηκε

Τον Ιανουάριο του 1945, καθώς οι Σοβιετικοί πλησίαζαν στο Άουσβιτς, ο Βουντς επικοινώνησε με την Χελένα για τελευταία φορά, στέλνοντάς της ζεστά ρούχα και κάλτσες για την πορεία του θανάτου μαζί με ένα τελευταίο σημείωμα που της έγραφε: «Σε αγάπησα πολύ». Η Χελένα Σιτρονόβα ήταν μια από τις αιχμαλώτους που απελευθέρωσε ο Κόκκινος Στρατός. Και ο πόλεμος τελείωσε, ο Φραντς Βουντς διέφυγε τη σύλληψη από τους Συμμάχους, κρύφτηκε και όταν ένιωσε ότι δεν κινδυνεύει άρχισε μια απεγνωσμένη αναζήτηση της Χελένα. Πέρασαν σχεδόν δύο χρόνια ψάχνοντας οπουδήποτε πίστευε ότι θα την έβρισκε.

Η Χελένα Σιτρονόβα και η αδελφή της Ρόζα επέστρεψαν στη γενέτειρά τους, στο Χούμενε, στη Σλοβακία, αλλά όλοι όσοι γνώριζαν ήταν νεκροί, έτσι τον Ιούλιο του 1945, μετανάστευσαν στο Ισραήλ. Η Χελένα απέκρουσε όλες τις προσπάθειες για να επικοινωνήσει με τον Βουντς, που την εντόπισε στη νέα της χώρα.
Και η καταιγίδα των χρόνων πλημμύρισε τη ζωή και των δύο με καθημερινότητα. Αλλά… Το 1972-σχεδόν 30 χρόνια μετά- ο Φραντς Βουντς συνελήφθη και δικάστηκε για εγκλήματα πολέμου. Τότε ήταν που η σύζυγός του άλλοτε δεκανέα των SS, αναζήτησε την Χελένα και την βρήκε· ήταν πια παντρεμένη, , είχε δυο παιδιά και προσπαθούσε να ξεχάσει…

Η Χελένα Σιτρονόβα σε μεγάλη ηλικία

Η σύζυγος του Φραντς, επικοινώνησε με την Χελένα και της ζήτησε με δάκρυα να καταθέσει στη δίκη του, στη Βιέννη. Η Χελένα πάλεψε με τις ενοχές της, τη ντροπή και ίσως την αίσθηση της συνενοχής· ένιωθε πως είχε παραβιάσει το απόλυτο ταμπού: να ερωτευτεί έναν από τους δήμιους της οικογένειάς της και των ομοεθνών της. Όμως δεν ήταν ακριβώς έτσι. Η σχέση της με τον δεκανέα των SS έσωσε πολλές ζωές, συμπεριλαμβανομένων των φίλων και της αδερφής της. Και αποφάσισε να παραστεί στη δίκη. Και κάποιοι συμπατριώτες της την απείλησαν ακόμα και με θάνατο, γιατί τη θεωρούσαν συνεργάτιδα του εχθρού.

Η κατάθεση της Χελένα (ίσως και να) έσωσε τον Φραντς. Σε ολόκληρη την ακροαματική διαδικασία, δεν τον κοίταξε ούτε μια φορά στα μάτια. Η Χελένα κατέθεσε για όσα καλά είχε πράξει ο Φραντς, αλλά δεν παρέλειψε να πει ότι τον είδε να διαπράττει εγκλήματα εναντίον άλλων κρατουμένων. Ο Φραντς αθωώθηκε.
Η Χελένα Σιτρονόβα πέθανε το 2007 σε ηλικία 84 χρονών και ο Φραντς Βουντς δυο χρόνια μετά, το 2009, στα 87 του. Η Χελένα δεν μίλησε ποτέ στους οικείους της για την πραγματική σχέση της με τον Αυστριακό· προσπαθούσε να τον ξεχάσει κάθε μέρα… Ο Φραντς, μέχρι που πέθανε κρατούσε τα σημειώματα της Χελένα και μια φωτογραφία της· δεν την ξέχασε ποτέ!

*** Το 2003, το ισραηλινό ντοκιμαντέρ «Love in Auschwitz» αφηγήθηκε για πρώτη φορά την ιστορία της Helena Citronova και του Franz Wunsch, όμως η ιστορία των δύο νέων έγινε ευρέως γνωστή το 2015 από το ντοκιμαντέρ του BBC: «Auschwitz: The Nazis και «The Final Solution»

https://www.ethnos.gr/

Ο Αυτοκράτορας είναι γυμνός: οι Φινλανδοί αποκάλυψαν την ανεπάρκεια του Κοκκίνου Στρατού στον Χίτλερ

Η παντοδυναμία του Κόκκινου Στρατού αποδείχτηκε μύθος για τους Φινλανδούς, που φώναξαν στον Χίτλερ: (μην φοβάσαι) ο Αυτοκράτορας είναι γυμνός…

Από τη μια μεριά ήταν ένα έθνος τρεισήμισι εκατομμυρίων ανθρώπων και από την άλλη μια απέραντη Αυτοκρατορία που απλωνόταν σε 11 ωρολογιακές ζώνες και στα εδάφη της ανάσαιναν περίπου 170 εκατομμύρια άνθρωποι!

Ο Σοβιετοφινλανδικός πόλεμος είχε αρχίσει το Νοέμβριο του 1939 με σοβιετική εισβολή σε φινλανδικά εδάφη. Οι σοβιετικές δυνάμεις ήταν τριπλάσιες σε αριθμό από τις φινλανδικές, είχαν 30 φορές μεγαλύτερη αεροπορική δύναμη και εκατονταπλάσιο αριθμό τεθωρακισμένων. Κι όμως… Εκείνος ο χειμώνας του 1939-1940 ήταν πολύ βαρύς για τους Σοβιετικούς. Οι Φινλανδοί είχαν σταματήσει τη στρατιωτική Μηχανή του Στάλιν και είχαν ταπεινώσει τον Κόκκινο Στρατό! Τον Κόκκινο Στρατό, που ήταν αποδυναμωμένος και σε κατάσταση αναδιοργάνωσης, έπειτα από τις μαζικές εκκαθαρίσεις που είχε κάνει το 1937 ο ηγέτης της ΕΣΣΔ.

Ο Στάλιν, αλλόφρων από τις ειδήσεις που έφθαναν από το μέτωπο της Φινλανδίας, διέταξε τους επιτελείς του να νικήσουν με κάθε θυσία, διαφορετικά… Αυτό το «διαφορετικά» έκανε τον Κόκκινο Στρατό να προχωρήσει και να φέρει τους γενναίους Φινλανδούς σε αδιέξοδο. Μια μέρα σαν σήμερα, 29 Φεβρουαρίου του 1940, οι επικεφαλής της φινλανδι

κής κυβέρνησης πρότειναν ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις στους σοβιετικούς, αφού έβλεπαν ότι ο πόλεμος θα χανόταν.

Ανοιχτοί λογαριασμοί

Το μίσος ανάμεσα σε Φινλανδούς και Σοβιετικούς είχε ξεπηδήσει μέσα από τα πεδία των μαχών του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Φινλανδία είχε ξεφύγει από το αγκάλιασμα της ρωσικής αρκούδας μετά την Επανάσταση του 1917. Ο Στάλιν, είχε την ευκαιρία τώρα να πάρει πίσω κάποια από τα χαμένα εδάφη. Τον Σεπτέμβριο του 1939 οι Σοβιετικοί είχαν επιτεθεί από κοινού με τους Ναζί στην Πολωνία και την είχαν διαμοιράσει. Επίσης είχαν υποχρεώσει τις χώρες της Βαλτικής να ανοίξουν τα σύνορά τους στον Κόκκινο Στρατό.

Η Φινλανδία αποδείχθηκε σκληρός αντίπαλος· όταν διατάχθηκε ναι επιστρέψει εδάφη που παλιά ανήκαν στους Ρώσους αρνήθηκε κατηγορηματικά. Το φθινόπωρο του 1939 ο Στάλιν έστειλε στα σύνορα της Φινλανδίας 21 μεραρχίες- συνολικά 450.000 άνδρες- και βομβάρδισε τη φινλανδική πρωτεύουσα, το Ελσίνκι. Ο ηγέτης της ΕΣΣΔ ήταν σίγουρος ότι... θα έπινε τον καφέ του στο Ελσίνκι σε λίγες εβδομάδες· διαψεύστηκε. Ο Κόκκινος Στρατός συνετρίβη από τους Φινλανδούς και υπέστη σοβαρές κακουχίες από τον σκληρότερο- και από τον ρωσικό- φινλανδικό χειμώνα. Ατέλειωτες σειρές από άρματα μάχης εξολοθρεύθηκαν από ενέδρες στα πυκνά δάση της Φινλανδίας. Χιλιάδες στρατιώτες του Στάλιν πέθαιναν από το κρύο στους μείον 30°C! Δεν υπήρχαν ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι στη συνοριακή γραμμή της Φινλανδίας, και ακόμα και οι χωματόδρομοι ήταν σπάνιοι· το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους καλυπτόταν από πυκνά αδιαπέραστα δάση και βάλτους. Ο Στάλιν ευαγγελιζόταν έναν Κεραυνοβόλο Πόλεμο, όπως εκείνον του Χίτλερ· αντ’ αυτού κεραυνοβολήθηκε από τους αμυνόμενους!

Ανταρτοπόλεμος αφανίζει τους Σοβιετικούς!

Στις μάχες που έλαβαν χώρα βορείως της Λάντογκα-Καρελίας μέχρι και το αρκτικό λιμάνι του Πετσάμο, οι Φινλανδοί χρησιμοποίησαν τακτικές ανορθόδοξου πολέμου. Ο Κόκκινος Στρατός υπερείχε σε αριθμούς προσωπικού και υλικού, οι Φινλανδοί όμως χρησιμοποίησαν την ταχύτητα, τη στοχευμένη τακτική και την οικονομία δυνάμεων. Και νικούσαν. Οι Σοβιετικοί βρέθηκαν να δίνουν πραγματικό αγώνα επιβίωσης αντιμέτωποι με ένα λαό κυνηγών, δεινών σκοπευτών, εξαιρετικών σκιέρ με αντοχή στο ψύχος.

«Οι Σοβιετικοί στρατιώτες δεν είχαν καμία επιλογή. Αν αρνιόνταν να πολεμήσουν, θα εκτελούντο. Αν προσπαθούσαν να διαφύγουν μέσα από τα δάση, θα πάγωναν μέχρι θανάτου. Όσο για την παράδοση στον εχθρό, η σοβιετική προπαγάνδα τούς είχε προειδοποιήσει ότι οι Φινλανδοί βασάνιζαν τους αιχμαλώτους μέχρι θανάτου», έγραφε ο ιστορικός Ουίλιαμ Τρότερ.

Μέχρι τα τέλη Φεβρουαρίου, ο αλλόφρων Στάλιν πλημμύρισε το νότιο μέτωπο με ενισχύσεις. Περίπου 600.000 σοβιετική επιτέθηκαν σε 150.000 Φινλανδούς. Μέχρι το τέλος του μήνα η Φινλανδία είχε καταλάβει πως βρίσκονταν απέναντι σε μια αναπόδραστη ήττα. Οι διαπραγματεύσεις που άρχισαν μια μέρα σαν σήμερα κατέληξαν στην παράδοση του 11% των εδαφών της Φινλανδίας και περίπου του ενός τρίτου των περιουσιακών στοιχείων της στη σοβιετική ένωση.

Οι απώλειες ήταν συντριπτικές: 25.904 νεκροί και αγνοούμενοι, 43.557 τραυματίες και 1.000 αιχμάλωτοι για τους Φινλανδούς, 126.875 νεκροί και αγνοούμενοι. 188.671 τραυματίες, 5.572 αιχμάλωτοι για τους Σοβιετικούς!

Ο «λύκος» που παρακολουθούσε από τη φωλιά του, στο Βερολίνο, κατάλαβε ότι έχει να κάνει με ένα εξουθενωμένο θήραμα. Ο Κόκκινος Στρατός θα ήταν εύκολη λεία για τον Χίτλερ- στην αρχή ήταν- που ήδη σχεδίαζε την Επιχείρηση Μπαρμπαρόσα. Ο Στάλιν είχε κάνει το μοιραίο λάθος να αποκαλύψει την ανεπάρκεια των στρατιωτικών δυνάμεων του. Οι Φινλανδοί είχαν φωνάξει στον κόσμο: ο Αυτοκράτορας είναι γυμνός!

https://www.ethnos.gr/