Φλέγεται ο Καύκασος - Επίθεση Αζέρων κατά των Αρμενικών ΕΔ
Στα ύψη η ένταση
Νέα ένταση έχουμε ανάμεσα σε Αζέρους και Αρμένιους, καθώς έχουν αναφερθεί έντονες μάχες στα σύνορα κοντά στον θύλακα του Ναχιτσεβάν.
Ανακοίνωσε του Αρμενικού ΥΠΑΜ:
Το απόγευμα της 19ης Ιουλίου, οι ένοπλες δυνάμεις του Αζερμπαϊτζάν χτύπησαν Αρμένιους στρατιώτες που βρίσκονταν στην κατεύθυνση του Yeraskh για αρκετές ώρες με πυροβόλα όπλα διαφορετικών διαμετρημάτων.
Η κατάσταση παραμένει τεταμένη μέχρι τις 23:00 μ.μ. Το Υπουργείο της Δημοκρατίας της Αρμενίας προειδοποιεί και πάλι ότι οποιαδήποτε πρόκληση στα σύνορα θα αντιμετωπιστεί σκληρά, ολόκληρη η ευθύνη για την επιδείνωση της κατάστασης βαραίνει τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία του Αζερμπαϊτζάν. "
Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ᾿ αρέσαν. Τ᾿ αλφαβητάρι των άστρων που συλλαβίζεις όπως το φέρει ο κόπος της τελειωμένης μέρας και βγάζεις άλλα νοήματα κι άλλες ελπίδες, πιό καθαρὰ μπορείς να το διαβάσεις. Τώρα που κάθομαι άνεργος και λογαριάζω λίγα φεγγάρια απόμειναν στη μνήμη- νησιά, χρώμα Θλιμμένης Παναγίας, αργὰ στη χάση ἢ φεγγαρόφωτα σε πολιτείες του βοριὰ ρίχνοντας κάποτε σε ταραγμένους δρόμους ποταμοὺς και μέλη ανθρώπων βαριὰ μία νάρκη. Κι όμως χτες βράδυ εδώ, σε τούτη τη στερνή μας σκάλα όπου προσμένουμε την ώρα της επιστροφής μας να χα- ράξει σαν ένα χρέος παλιό, μονέδα που έμεινε για χρόνια στην κάσα ενὸς φιλάργυρου, και τέλος ήρθε η στιγμὴ της πλερωμής κι ακούγονται νομίσματα να πέφτουν πάνω στο τραπέζι- σε τούτο το τυρρηνικὸ χωριό, πίσω απὸ τη Θάλασσα του Σαλέρνο πίσω απὸ τα λιμάνια του γυρισμού, στην άκρη μιας φθινοπωρινής μπόρας, το φεγγάρι ξεπέρασε τα σύννεφα, και γίναν τα σπίτια στην αντίπερα πλαγιὰ απὸ σμάλτο. Σιωπὲς αγαπημένες της σελήνης.
Είναι κι αυτὸς ένας ειρμὸς της σκέψης, ένας τρόπος ν᾿ αρχίσεις να μιλάς για πράγματα που ομολογείς δύσκολα, σε ώρες όπου δε βαστάς, σε φίλο που ξέφυγε κρυφὰ και φέρνει μαντάτα απὸ το σπίτι κι απὸ τους συντρόφους, και βιάζεσαι ν᾿ ανοίξεις τη καρδιά σου μη σε προλάβει η ξενιτιὰ και τον αλλάξει. Ερχόμαστε απ᾿ την Αραπιά, την Αίγυπτο την Παλαιστίνη τη Συρία το κρατίδιο της Κομμαγηνής που ῾σβησε σαν το μικρὸ λυχνάρι πολλὲς φορὲς γυρίζει στο μυαλό μας, και πολιτείες μεγάλες που έζησαν χιλιάδες χρόνια κι έπειτα απόμειναν τόπος βοσκής για τις γκαμούζες χωράφια για ζαχαροκάλαμα και καλαμπόκια. Ερχόμαστε απ᾿ την άμμο της έρημος απ᾿ τις Θάλασσες του Πρωτέα, ψυχὲς μαραγκιασμένες απὸ δημόσιες αμαρτίες, καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλὶ μες στο κλουβί του. Το βροχερὸ φθινόπωρο σ᾿ αυτὴ τη γούβα κακοφορμίζει την πληγὴ του καθενός μας ἢ αυτὸ που θα `λεγες αλλιώς, νέμεση μοίρα ἢ μοναχὰ κακὲς συνήθειες, δόλο και απάτη, ἢ ακόμη ιδιοτέλεια να καρπωθείς το αίμα των άλλων. Εύκολα τρίβεται ο άνθρωπος μες στους πολέμους- ο άνθρωπος είναι μαλακός, ένα δεμάτι χόρτο- χείλια και δάχτυλα που λαχταρούν ένα άσπρο στήθος μάτια που μισοκλείνουν στο λαμπύρισμα της μέρας και πόδια που θα τρέχανε, κι ας είναι τόσο κουρασμένα, στο παραμικρὸ σφύριγμα τοῦ\υ κέρδους. Ο άνθρωπος είναι μαλακὸς και διψασμένος σαν το χόρτο, άπληστος σαν το χόρτο, ρίζες τα νεύρα του κι απλώνουν- σαν έρθει ο Θέρος προτιμά να σφυρίξουν τα δρεπάνια στ᾿ άλλο χωράφι- σαν έρθει ο Θέρος άλλοι φωνάζουνε για να ξορκίσουν το δαιμονικὸ άλλοι μπερδεύουνται μες στ᾿ αγαθά τους, άλλοι ρητο- ρεύουν. Αλλὰ τα ξόρκια τ᾿ αγαθὰ τις ρητορείες, σαν είναι οι ζωντανοὶ μακριά, τί θα τα κάνεις; Μήπως ο άνθρωπος είναι άλλο πράγμα; Μην είναι αυτὸ που μεταδίνει τη ζωή; Καιρὸς του σπείρειν, καιρὸς του θερίζειν.
Πάλι τα ίδια και τα ίδια, θα μου πεις, φίλε. Όμως τη σκέψη του πρόσφυγα τη σκέψη του αιχμάλωτου τη σκέψη του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτὸς πραμάτεια δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς. Ίσως και να `θελε να μείνει βασιλιὰς ανθρωποφάγων ξοδεύοντας δυνάμεις που κανεὶς δαν αγοράζει, να σεργιανά μέσα σε κάμπους αγαπάνθων ν᾿ ακούει τα τουμπελέκια κάτω απ᾿ το δέντρο του μπαμπού, καθὼς χορεύουν οι αυλικοί με τερατώδεις προσωπίδες. Όμως ο τόπος που τον πελεκούν και που τον καίνε σαν το πεύκο, και τον βλέπεις είτε στο σκοτεινὸ βαγόνι, χωρὶς νερό, σπασμένα τζάμια, νύχτες και νύχτες είτε στο πυρωμένο πλοίο που θα βουλιάξει καθὼς το δεί- χνουν οι στατιστικές, ετούτα ρίζωσαν μες στο μυαλὸ και δαν αλλάζουν ετούτα φύτεψαν εικόνες ίδιες με τα δέντρα εκείνα που ρίχνουν τα κλωνάρια τους μες στα παρθένα δάση κι αυτὰ καρφώνουνται στο χώμα και ξαναφυτρώνουν- ρίχνουν κλωνάρια και ξαναφυτρώνουν δρασκελόντας λεύγες καὶ λεύγες- ένα παρθένο δάσος σκοτωμένων φίλων το μυαλό μας. Κι ά σου μιλώ με παραμύθια και παραβολὲς είναι γιατὶ τ᾿ ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη δεν κουβεντιάζεται γιατὶ είναι ζωντανὴ γιατὶ είναι αμίλητη και προχωράει- στάζει τη μέρα, στάζει στον ύπνο μνησιπήμων πόνος.
Να μιλήσω για ήρωες να μιλήσω για ήρωες: ο Μιχάλης που έφυγε μ᾿ ανοιχτὲς πληγὲς απ᾿ το νοσοκομείο ίσως μιλούσε για ήρωες όταν, τη νύχτα εκείνη που έσερνε το ποδάρι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία, ούρλιαζε ψηλαφώντας τον πόνο μας- «Στα σκοτεινὰ πηγαίνουμε, στα σκοτεινὰ προχωρούμε…» Οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά.
Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ᾿ αρέσουν.
Cava dei Tirreni, 5 Ὀκτωβρίου ῾44
Last Stop
The moonlit nights that I liked were just a few.
The abc-book of the stars that you spell
as the tiredness of the ending day carries it
and you find other meanings and other hopes
you can read it more clearly now.
Now that I sit here idle and think of it
just a few moons have remained in my memory
islands, color of a sorrowful Virgin, slowly at the moon’s
waning or moonlight on cities of the north at times
throwing on turbulent streets rivers and peoples’ limbs
a heavy torpor.
And yet over here last night, in this final port of ours
where we wait for the hour of our return home
to dawn
like an old debt, like money that stayed for years
in the chest of an old miser, and finally
the time for payment comes and you hear
coins falling on the table
in this Tyrrhenian village, behind the sea of
Salerno
behind the ports of our return, at the edge
of an autumn squall, the moon
surpassed the clouds, and the houses
on the opposite slope turned into gold.
Beloved silences of the moon
Even this is a train of thought, a way
to start talking of things you confess
uneasily, at times when you can’t hold back, to a friend
who secretly escaped and brings
news from home and from the comrades
and you hurry to open your heart
before the foreign lands get ahead of you and change him.
We come from Arabia, Egypt, Palestine, Syria
to the little nation of Kommagene that flickered out like a small lamp,
many a time comes to our minds
and great cities that lived thousands of years
and then turned into pastures for the water buffalo
fields for sugar-cane and corn.
We come from the desert sand and the sea of Proteus
souls withered by public sins,
each of us with his office like a bird in its cage.
The rainy autumn in this gorge
festers the wound of each of us
or what you may otherwise call nemesis, fate
or just bad habits, fraud and deceit
or even the selfish urge to gain out of the other’s blood.
Man smartens up easily in wars
man is soft, a bale of grass;
lips and fingers desiring a white breast
eyes that squint in the day’s radiance
and feet that would run, even if tired
at the slightest whistle of profit.
Man is soft and thirsty like the grass,
insatiable like grass, his nerves roots that spread;
when harvest comes
prefers that the scythes whistle in the other field;
when harvest comes
others call out to exorcise the demon
others get entangled with their riches, others
deliver speeches.
But what can you do with the riches, exorcisms
and speeches when the alive are far away?
Perhaps man is something else?
Perhaps it is him who transmits life?
Time for sowing, time for harvest.
You may say, friend, it’s the same again and again.
But the refugee’s thought, the thought of the captive
the thought of a man who ended up being a commodity
try to change it, you can’t.
Perhaps he would have preferred to stay king of the cannibals
spending strength that nobody buys
sauntering among the agapanthi fields
hearing side drums under the bamboo trees
as the courtiers dance with their monstrous masks.
But the country that they chop and they burn like
the pine, and which you see
either in the dark train wagon, without water, broken
windows, night after night
or in the burning ship that will sink as the statistics
prove it,
these grew roots in the mind and don’t change
these planted images same with those trees
that grow their branches in the virgin forests
and they nail themselves in the soil and sprout again
they spread branches and re-grow striding
league after league
a virgin forest of killed friends in our minds.
And if I describe it to you in fables and fairytales
Έφυγε σήμερα από τη ζωή, σε ηλικία 88 ετών, η μεγάλη πρωταγωνίστρια του ελληνικού κινηματογράφου και του θεάτρου, Γκέλυ Μαυροπούλου.
Την είδηση έκανε γνωστή μέσα από τον λογαριασμό του στο faceook, ο πρόεδρος του ΣΕΗ, Σπύρος Μπιμπίλας, ο οποίος αναφέρθηκε με μεγάλη θλίψη στον θάνατο της ηθοποιού, του Τόλη Βοσκόπουλου, αλλά και του ηθοποιού Τάσου Παπαδάκη.
Η Γκέλυ Μαυροπούλου γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου του 1932 στη Θεσσαλονίκη. Γονείς της ήταν οι επίσης ηθοποιοί Άγγελος Μαυρόπουλος (1901 - 1979) και Μαρίκα Κρεβατά (1910 - 1994). Σπούδασε στη Γαλλική Ακαδημία Αθηνών και στη Δραματική Σχολή του «Θεάτρου Τέχνης» του Καρόλου Κουν. Καθηγητές της στη σχολή, ήταν μεταξύ άλλων ο Κάρολος Κουν, ο Βασίλης Διαμαντόπουλος και ο Μίνως Βολανάκης. Υπήρξε παντρεμένη με τον ηθοποιό Στέφανο Στρατηγό.
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1953 με την ταινία «Ο μπαμπάς εκπαιδεύεται» του Γιώργου Λαζαρίδη και ακολούθησαν πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε περισσότερες από 40 ακόμη ταινίες που καλύπτουν όλα τα είδη του ελληνικού κινηματογράφου της περιόδου 1950-1980, κλασικές κωμωδίες.
Η τελευταία κινηματογραφική της εμφάνιση πραγματοποιήθηκε στην ταινία «17 σφαίρες για έναν άγγελο» (1981) των Νίκου Φώσκολου-Τάκη Βουγιουκλάκη. Οι μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες της θεωρούνται ο ρόλος της Κατίνας, της ανύπαντρης κοπέλας που πρέπει πάση θυσία να αποκατασταθεί στην ταινία «Ο Φανούρης και το σόι του» (1957) του Δημήτρη Ιωαννόπουλου, πλάι στον Μίμη Φωτόπουλο, ο ρόλος της Εύας, της πονηρής και φιλόδοξης μεσοαστής που κατευθύνει την καριέρα του συζύγου της, στην ταινία «Η κυρία του κυρίου» (1962) του Γιάννη Δαλιανίδη, πλάι στον Ντίνο Ηλιόπουλο, και ο ρόλος της Δήμητρας, της χήρας του επισμηναγού Αυγέρη, που προσλαμβάνει έναν σωσία για να υποδυθεί τον άντρα της, στην ταινία του Τάκη Βουγιουκλάκη «Οι γενναίοι πεθαίνουν δυο φορές» (1973), πλάι στον Άγγελο Αντωνόπουλο.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ήταν η πρωταγωνίστρια που λάνσαρε το ροκ-εν-ρολ στον ελληνικό κινηματογράφο, μαζί με τον Θεόδωρο Δημήτριεφ, στην ταινία «Η θεία απ' το Σικ
Ίσως να μην ήταν μόνο η εποχή με όλη την γραφικότητά της, η αιτία. Ίσως να ήταν τα δικά μου μάτια τα εφηβικά, που μέσα τους γιγαντωνόταν το καλοκαίρι μου.
Φορούσα τα δικά μου γυαλιά και κυκλοφορούσα ανέμελη. Με χρώμα, κοκάλινα, ν’ αστράφτουν. Η άμμος ήταν καθαρή. Τα studios, χαμόσπιτα. Η Χαλκιδική ξυπνούσε απ’ την αγροτική καθημερινότητά της κι άρχισε ν’ αγγίζει τον τουρισμό. Κι εμείς μετρούσαμε τα μπάνια και τα παγωτά μας.
Κι απλωνόμασταν στην πετσέτα πάνω κι αποχαιρετούσαμε τον ήλιο. Και τρέχαμε χωρίς “μη”. Στο καμένο δέρμα μας βάζαμε μόνο γιαούρτι και το βράδυ στην ντισκοτέκ άστραφταν τα δόντια μας στο πλήθος απ’ τα νέον φώτα.
Εφηβικοί έρωτες ήλθαν και προσπέρασαν. Φαντάσου να ερχόταν μια στιγμή και να γύριζα πίσω στο χρόνο, σε εκείνη την ακρογιαλιά τη νύχτα, που έπαιζε στο κασετόφωνο 2002 GR…
Οι ΗΠΑ με νέο σχέδιο Μάρσαλ διώχνουν τους Κινέζους από τις ελληνικές υποδομές - Μάχη γιγάντων μέχρις εσχάτων
Σχέδιο εξοβελισμού των Κινέζων από την Ελλάδα και την ΕΕ από τις ΗΠΑ
Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, για να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη παγκόσμια οικονομική επιρροή της Κίνας αλλά και της Ρωσίας, αποφάσισε αντί να δανείζει χρήματα, όπως έκανε τις τελευταίες δεκαετίες, να επενδύει σε δολάρια στο εξωτερικό για να προωθήσει σημαντικά τα αμερικανικά συμφέροντα εθνικής ασφάλειας.
Οι Αμερικανοί θέλουν λιμάνια, δίκτυα κινητής τηλεφωνίας και γενικά επικοινωνίες άλλα και άλλες στρατηγικές υποδομές να παραμείνουν σε “φιλικά χέρια”.
Στο προσκήνιο αυτής της προσπάθειας ευρίσκεται σύμφωνα με το Κογκρέσο από το 2019, ο επενδυτικός κολλοσός International Development Finance Corp. ή η DFC.
«Είναι ένα πολύ σημαντικό επενδυτικό εργαλείο, με το οποίο θα πρέπει να ανταγωνιστούμε ενάντια στην Κίνα”, δήλωσε ο κ. Michael McCaul, Ρεπουμπλικανός επικεφαλής στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής.
Η κυβέρνηση Τραμπ χρησιμοποίησε από την αρχή της διακυβέρνησης της, τον επενδυτικό κολοσσό DFC, για την αγορά του ναυπηγείου στην χώρα μας μετά από συμφωνία με Έλληνες αξιωματούχους, ενώ προσέφερε χαμηλότοκα δάνεια και στην Αιθιοπία για να απομακρυνθεί από το δίκτυο 5G της κινεζικής Huawei Technologies Co.
Η κυβέρνηση Μπάιντεν δίνοντας συνέχεια σε αυτήν την πολιτική, θέλει να προχωρήσει περισσότερο, για να αντισταθμίσει τη διπλωματία των εμβολίων του Πεκίνου και άλλες προσπάθειες.
Η Ομάδα των Επτά πλούσιων κρατών τον περασμένο μήνα ανακοίνωσε μια νέα πρωτοβουλία, που ονομάζεται Build Back Better World, με την οποία οι χώρες αυτές υποσχέθηκαν ότι θα “εξαπολύσουν” εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια για έργα σε χώρες που το έχουν άμεσα ανάγκη ( μίνι σχέδιο Μάρσαλ).
Το όλο πρότζεκτ σχεδιάστηκε ως μια ρητή εναλλακτική λύση στις κινεζικές προσφορές για δημιουργία υποδομών σε διάφορες χώρες.
Αξιωματούχοι των ΗΠΑ δηλώνουν ότι ο επενδυτικός κολοσσός DFC είναι το πιο ισχυρό εργαλείο τους κατά του Πεκίνου, βάζοντας ανώτατο όριο επενδύσεων, τα 60 δισεκατομμύρια δολάρια σε συνεργασία και με τις άλλες έξι ισχυρές χώρες.
«Θα επενδύσουμε περισσότερα φέτος από οποιαδήποτε περίοδο ποτέ, σύμφωνα με το όραμα του προέδρου μας», δήλωσε ο Διευθύνων Σύμβουλος του ομίλου David Marchick.
Αξιωματούχοι των ΗΠΑ δηλώνουν ο επενδυτικός όμιλος DFC προσφέρει χρηματοδότηση με λιγότερες δεσμεύσεις σε σύγκριση με το Πεκίνο, του οποίου τα δάνεια έχουν υψηλά επιτόκια και “σκληρά ενέχυρα”, όπως λιμάνια και απαιτήσεις για χρήση αποκλειστικά Κινέζων προμηθευτών.
Ο όμιλος DFC στοχεύει στην τόνωση των επενδύσεων του ιδιωτικού τομέα και όχι μόνο στις αμερικανικές εταιρείες, αναφέρουν πηγές.
“Ο στόχος του DFC και των ομολόγων του G-7 είναι «να προσφέρουν ένα καλύτερο προϊόν από τους αδιαφανείς, εξωτικούς και καταναγκαστικούς όρους» των επενδυτικών σχεδίων που υποστηρίζονται από την Κίνα”, δήλωσε ο αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Daleep Singh, και αξιωματούχος του Λευκού Οίκου που συνεργάζεται στενά με το DFC.
Η νέα επιθετικότητα της Κίνας στην παγκόσμια σκηνή έχει επικεντρωθεί στο παιχνίδι της εξωτερικής βοήθειας της Ουάσιγκτον.
Η ξένη βοήθεια στις αναπτυσσόμενες χώρες είναι εγγενώς επικίνδυνη επιχειρηματικά , και ο αμερικανικός όμιλος DFC θα μπορούσε ακόμη και να αποσυρθεί από τα ελληνικά ναυπηγεία και την Αιθιοπία λόγω των πολλών εμποδίων που υπάρχουν.
Το Κογκρέσο εξακολουθεί να συζητά ποιες χώρες πληρούν τις προϋποθέσεις για χρηματοδότηση και ετοιμάζει επενδυτική "επίθεση".
Ο αμερικανικός κολοσσός DFC είναι η τελευταία ενσάρκωση του μεταπολεμικού σχεδίου αμερικανικής εξωτερικής βοήθειας, η οποία περιελάμβανε το σχέδιο Marshall, το οποίο βοήθησε στην ανοικοδόμηση της Ευρώπης, και του Οργανισμού Διεθνούς Ανάπτυξης των ΗΠΑ, ο οποίος παρείχε οικονομική βοήθεια σε αναπτυσσόμενες χώρες.
“Η Ουάσιγκτον ξεκίνησε τα τεράστια οικονομικά αυτά προγράμματα για την ενίσχυση των δεσμών με τους συμμάχους της ( συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδος), για να σταματήσει η εξάπλωση του κομμουνισμού και να ανοίξουν οι αγορές στις εταιρείες των ΗΠΑ", αναφέρει ξένος ειδικός.
Μπορούμε λοιπόν να κατανοήσουμε γιατί αποχώρησε ο Κινέζος πρέσβης πριν δύο μήνες, σχετικά με σχέδια που αφορούσαν την Ελλάδα.
Η σύγκρουση Αμερικανών και Κινέζων σε ελληνικό έδαφος έχει ακόμα πολλά επεισόδια, με την Ουάσιγκτον να επιδιώκει να κάνει ότι έκανε και την δεκαετία του 1980 με τους Ιάπωνες, ενώ η μάχη είναι ακόμη στην αρχή.
Έμφραγμα μυοκαρδίου: Τα προειδοποιητικά συμπτώματα που αγνοούν οι γυναίκες
Οι καρδιακές παθήσεις αποτελούν τη βασική αιτία αιφνίδιου θανάτου στις γυναίκες.
Το μεγαλύτερο ποσοστό των γυναικών αγνοούν εντελώς τα προειδοποιητικά συμπτώματα του εμφράγματος, καθώς οι περισσότερες πιστεύουν ότι οφείλεται στο γεγονός ότι γερνάνε.
Οι έρευνες υπογραμμίζουν την ανάγκη τόσο οι γυναίκες όσο και οι γιατροί να ενημερωθούν επαρκώς για τις ιδιαιτερότητες ενός εμφράγματος και να δίνουν μεγαλύτερη προσοχή στα συμπτώματα. Ειδικά αν η γυναίκα έχει και άλλους παράγοντες κινδύνου όπως είναι η παχυσαρκία, ο διαβήτης και η υψηλή αρτηριακή πίεση.
Μελέτη που έγινε σε γυναίκες ηλικίας 29-97 ετών που τους τελευταίους 4-6 μήνες πριν τη μελέτη είχαν υποστεί έμφραγμα του μυοκαρδίου, έδειξε ότι τόσο οι ίδιες γυναίκες όσο και οι γιατροί τους δεν έδωσαν την απαραίτητη προσοχή στα συμπτώματα που προηγήθηκαν του εμφράγματος, καθώς δεν εμφάνιζαν τα ίδια συμπτώματα με τους άνδρες που έχουν υποστεί έμφραγμα ή καρδιακή προσβολή.
Συγκεκριμένα από τη μελέτη διαπιστώθηκε ότι:
Το 95% των γυναικών είχαν ασυνήθιστα γι' αυτές συμπτώματα. Το 71% των γυναικών ανέφεραν ότι ένιωθαν μια ασυνήθιστη κούραση και δεν μπορούσαν να στρώσουν ούτε το κρεβάτι τους ή να ανέβουν μία σκάλα.
Το 48% αντιμετώπισε προβλήματα στον ύπνο.
To 42% εμφάνισε δυσκολία στην αναπνοή.
Το 30% ένιωσε πόνο στο στήθος.
Ένα μικρό ποσοστό ανέφερε ότι ένιωθε δυσπεψία και ανησυχία
Σκύβω κοντά του. Είναι κλειστό παιδί, σχεδόν αμίλητο. Από τσακισμένη, διαλυμένη οικογένεια.
Κάνουμε τέχνη, κολλητική.
-Τι θα ζωγραφίσεις;
-Τον παράδεισο, μου απαντά χαμηλόφωνα.
Πώς φτιάχνεται ο παράδεισος; διερωτώμαι αμήχανα. Ποια λανθάνουσα ανάγκη του μιλά;
Τον βοηθώ να κολλήσουμε τα σκαλιά για τον παράδεισο..
Δίπλα του ο Μ. Από το κέντρο υποδοχής πολιτικών προσφύγων στην Κοφίνου, όπου έζησε χρόνια.
Μιλά ακόμα μόνο με τα μαύρα του μάτια.
Αντιγράφει. Φτιάχνει ουρανό και σύννεφα.
Απομακρύνομαι. Όταν επιστρέφω ξανά κοντά τους βλέπω το παιδί που δεν ξέρει να μιλά με το παιδί που προτιμά να σιωπά να δουλεύουν μαζί στο ίδιο σχέδιο. Κόβει τα γαλάζια σύννεφα ο ένας, κολλά ο άλλος.
