Μια φορά και έναν καιρό ήταν… το Hollywood

 

«Αγαπάω τον κινηματογράφο, όπως και εσείς. Είναι το ταξίδι της πρώτης ανακάλυψης μιας ιστορίας. Είμαι ενθουσιασμένος που βρίσκομαι εδώ στις Κάννες για να μοιραστώ το «Κάποτε στο Χόλιγουντ» με το κοινό του φεστιβάλ. Οι ηθοποιοί και οι συντελεστές της ταινίας έχουν δουλέψει τόσο σκληρά για να δημιουργήσουν κάτι πρωτότυπο και το μόνο που ζητώ είναι όλοι να αποφύγουν να αποκαλύψουν το οτιδήποτε που θα μπορούσε να αποτρέψει το μελλοντικό κοινό από το να βιώσει την ταινία με τον ίδιο τρόπο. Σας ευχαριστώ.»

Με αυτή του την ανάρτηση-παράκληση στα κοινωνικά δίκτυα λίγο πριν την επίσημη παγκόσμια πρεμιέρα της ένατης μεγάλου μήκους ταινίας του στο φετινό Φεστιβάλ των Καννών, ο Quentin Tarantino θέλησε να ευαισθητοποιήσει όσους αρέσκονται στην διάδοση spoiler και να αποτρέψει την διαρροή πικάντικων λεπτομερειών ενός έργου βαθιά προσωπικού, το σενάριο του οποίου επεξεργαζόταν για πέντε ολόκληρα χρόνια. Ο λόγος φυσικά για το πολυαναμενόμενο φιλμ «Once Upon a Time… in Hollywood», το οποίο ο ίδιος ο auteur χαρακτήρισε -πιθανότατα και με μια γερή δόση αυτοσαρκασμού- ως το δικό του «Roma», μολονότι στην πραγματικότητα φαίνεται πως ομοιάζει περισσότερο στη γλυκόπικρη ιταλική ταινία «Σινεμά ο Παράδεισος» για τον τρόπο με τον οποίο και τα δυο έργα αναδεικνύουν την αγάπη των δημιουργών τους για την έβδομη τέχνη.

Εντός ενός κυκεώνα από αποσπάσματα ταινιών που σε κάποιο παράλληλο σύμπαν θα μπορούσαν να είχαν πράγματι γυριστεί, ο διπλά βραβευμένος με Όσκαρ για την σεναριακή του δεινότητα σκηνοθέτης των κλασικών πλέον «Reservoir Dogs» και «Pulp Fiction» αποδεικνύει τόσο τις γνώσεις του γύρω από την τέχνη του σινεμά όσο και το ταλέντο του πίσω από τις κάμερες. Ως μια οπτικοποιημένη εξερεύνηση των ποικίλων κινηματογραφικών ειδών που άνθησαν και ήκμασαν εν μέσω της δεκαετίας του 1960, το «Once Upon a Time…in Hollywood» καταφέρνει να τα ανασυνθέσει όλα σε ένα έργο-εξύμνηση της αυτοαναφορικότητας, που συνδυάζει -εκτός των άλλων- φιλμ spaghetti western, ιταλικά B-movies, αστυνομικά δράματα και ταινίες πολεμικών τεχνών.

Έχοντας έτσι ως αποτέλεσμα την παράδοση ενός καθαρόαιμου και παθιασμένου homage στα τελευταία χρόνια του ένδοξου Χόλιγουντ και της κινηματογραφικής του βιομηχανίας, ο Tarantino αφορμάται από την πραγματική ιστορία της Οικογένειας Manson και της φρικτής της δράσης που συγκλόνισε Αμερική και υφήλιο στα τέλη της δεκαετίας του ’60 για να δικαιώσει με τον δικό του προσωπικό τρόπο όλα τα θύματά της. Με  πλοκή που συνομιλεί με το επίσης ταραντινικό «Inglourious Basterds» του 2009 ως προς την επιδίωξη ανατροπής της πορείας των ιστορικών γεγονότων, ο θεατής εισάγεται στον κόσμο του -εκ πρώτης όψεως- φιλικού και υπέρλαμπρου Los Angeles του 1969 που, αν και υπόσχεται κάθε μεγαλείο, τελικά αναθρέφει στους κόλπους του κάθε λογής ανθρώπους: από αθώες επίδοξες σταρ του σινεμά και επιτυχημένους ανερχόμενους σκηνοθέτες, μέχρι ναρκομανείς αιμοβόρους χίπις και παρηκμασμένους βίαιους κασκαντέρ.

Εν μέσω μιας ιδιαίτερα σχοινοτενούς αφήγησης που ίσως κουράσει ακόμα και ορισμένους από τους πιο πιστούς του οπαδούς, ο Αμερικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος επιλέγει να παρουσιάσει ένα κολλάζ χαρακτήρων, έχοντας ως βασικούς του πρωταγωνιστές το δυναμικό ντουέτο των Leonardo DiCaprio και Brad Pitt, οι οποίοι κλέβουν τις εντυπώσεις τόσο για την ερμηνευτική τους δεινότητα όσο και για τη μεταξύ τους χημεία. Αποδίδοντας μέσω των χαρακτήρων τους ένα φόρο τιμής στην άνευ όρων φιλία που ανάγεται σε σχέση ζωής, οι DiCaprio και Pitt ενσαρκώνουν αντίστοιχα τον Rick Dalton, έναν ξεπεσμένο σταρ της τηλεόρασης που προσπαθεί να αναστήσει το «εγώ» του, κυνηγώντας μια ένδοξη κινηματογραφική καριέρα και τον Cliff Booth, τον άκρως ιδιόρρυθμο κασκαντέρ και βοηθό του, μια φιγούρα αμφιλεγόμενη που προσπαθεί να βρει τη θέση του στην Πόλη των Αγγέλων. Κι ενώ στην οθόνη παρελαύνουν παλιοί γνώριμοι του Tarantino σε ρόλους έκπληξη, οι νέες αφίξεις δεν θα μπορούσαν παρά να αφήσουν θετικές εντυπώσεις, με πρώτη και καλύτερη την παρουσία της νεαρότατης Margot Robbie στον ρόλο μιας γοητευτικά αιθέριας Sharon Tate, της οποίας η αθωότητα και η ομορφιά βρίσκονται σε πλήρη συνάρτηση με το ρομαντικοποιημένο αμερικάνικο όνειρο που -τουλάχιστον εδώ- παρέμεινε ζωντανό.

Και καθώς η μεστή σκηνοθεσία συνοδεύεται από μια εξίσου άρτια φωτογραφία που υπογράφεται από τον βραβευμένο εις τριπλούν με το χρυσό αγαλματάκι των Όσκαρ Robert Richardson, το σενάριο δεν θα μπορούσε παρά να διαθέτει τα γνωστά τερτίπια του Tarantino που συνεχίζουν να ενθουσιάζουν τους φαν του. Τρισδιάστατοι χαρακτήρες, πνευματώδεις διάλογοι και μια σωρεία φετίχ συνοδεύονται από το αιφνιδιαστικό ξέσπασμα της βίας και τον καταιγισμό βωμολοχιών σε μια ταινία που, αν και σίγουρα λιγότερο αιματοβαμμένη από τις προηγούμενες δημιουργίες του, παραμένει εξίσου προβοκατόρικη και απολαυστική.

Και ο Quentin επί το έργον…

Με μια κατακλείδα συγκινητικά παραμυθένια που αποσκοπεί να απαλύνει τον πόνο που έσπειρε η συμμορία του Manson και που επέφερε με τη σειρά της τη βάναυση κατάρρευση του χίπικου ονείρου το καλοκαίρι εκείνο του 1969, ο Tarantino, ως γνήσιο τέκνο της γενιάς του, καταφέρνει να πει το δικό του «αντίο» όχι μόνο στην εποχή της αμερικανικής αθωότητας των χρόνων του ‘60, αλλά και στα ένδοξα χρόνια της κινηματογραφικής της βιομηχανίας, οι πρωταγωνιστές της οποίας -αρρενωποί καουμπόηδες, πικάντικα κορίτσια, άρχοντες των πολεμικών τεχνών και τόσοι ακόμα- έμελλε να παραχωρήσουν τη θέση τους στους ψυχολογικά καταρρακωμένους στρατιώτες του Βιετνάμ του «Ελαφοκυνηγού» και του «Αποκάλυψη Τώρα», στους ηθικά κατακερματισμένους πρωταγωνιστές του «Chinatown» και του «Taxi Driver» και στους αιμοδιψείς μανιακούς δολοφόνους των «The Texas Chainsaw Massacre» και «Halloween».

Νοσταλγική μνεία στον κόσμο και το σινεμά του τότε, το «Once Upon a Time…in Hollywood» στέκει τελικώς περήφανα ανάμεσα στις υπόλοιπες ταινίες της φιλμογραφίας του Quentin Tarantino, αποτελώντας ένα έργο της ωριμότητάς του που κάθε λάτρης της ιδιαίτερης αισθητικής του οφείλει στον εαυτό του να απολαύσει επί της μεγάλης οθόνης.

Υ.Γ. To «Once Upon a Time…in Hollywood» προβάλλεται από την Πέμπτη 22 του Αυγούστου στις ελληνικές αίθουσες. Όσοι πιστοί προσέλθετε!

Καλές προβολές και καλό Σαββατοκύριακο!

https://stylerivegauche.wordpress.com/

 

Πώς να τονίσετε τα προσωπικά σας δυνατά σημεία κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης

Οι συνεντεύξεις είναι ένας πολύ καλός τρόπος για τους εργοδότες να δουν τι είδους άτομο προσπαθεί να υποβάλει αίτηση για ένα άνοιγμα εργασίας. Είναι η καλύτερη ευκαιρία να μάθουν γιατί πρέπει να εξεταστούν και να δουν πώς μπορούν να βοηθήσουν την εταιρεία μακροπρόθεσμα.

Εάν πρόκειται να λάβετε συνέντευξη σύντομα, είναι σημαντικό να μπορείτε να δείξετε τα προσωπικά σας πλεονεκτήματα στον υποψήφιο εργοδότη σας. Εάν δεν ξέρετε πώς, ακολουθούν μερικές συμβουλές για να σας βοηθήσουν:

Αναρωτηθείτε ποια είναι τα δυνατά σας σημεία

Πριν από τη συνέντευξή σας, κάντε πάντα ένα σημείο για να μάθετε ποια είναι τα δυνατά σας σημεία. Καταγράψτε όλες τις δραστηριότητες που θεωρείτε εύκολο να κάνετε και πώς είστε σε θέση να ξεχωρίσετε σε αυτές.

Μπορείτε επίσης να χρησιμοποιήσετε σχόλια από την παλιά σας εργασία για να μάθετε ποιες δεξιότητες θαυμάζουν για εσάς και να βελτιώσετε αυτές που έδωσαν αρνητικά σχόλια. Εάν χρειάζεστε περισσότερη βοήθεια, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε δοκιμές στο διαδίκτυο που μπορούν να καθορίσουν τα δυνατά σας σημεία.

Μόλις μάθετε ποια είναι τα προσωπικά σας πλεονεκτήματα, θα είναι εύκολο για εσάς να προσαρμοστείτε σε αυτό που χρειάζονται οι εργοδότες.

Τα δυνατά μου είναι

• Υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη
• Μεγάλες δεξιότητες επικοινωνίας
• Ικανότητα προσαρμογής
• Εμπνευσμένο
• Αφιέρωση
• Πειθαρχημένος
• Ενστικτώδης
• Μεταξύ πολλών άλλων

Ποια είναι λοιπόν τα πλεονεκτήματά σας;

Προετοιμάστε μια καλή εισαγωγή για τον εαυτό σας

Όταν παίρνετε τη συνέντευξή σας, το πρώτο πράγμα που θα ρωτήσουν είναι γεγονότα για εσάς. Αυτό τους βοηθά να προσδιορίσουν τι είδους ποιότητες δεν αναφέρατε στο βιογραφικό.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μπορείτε να υποδείξετε αμέσως τις δυνάμεις σας που δεν έχετε γράψει απευθείας στο βιογραφικό σας.

Περιοχές για τις οποίες μπορείτε να μιλήσετε:

• Οι προηγούμενες εργασιακές σας εμπειρίες (γενικά)
• Η ηθική και οι πεποιθήσεις της εργασίας σας
• Το πάθος ή το σύνθημά σας στη ζωή
• Τι κάνετε εκτός εργασίας, δηλαδή. σπορ, χόμπι (κρατήστε το κοντό και γλυκό)

Στη συνέχεια, προσπαθήστε να τα συνδέσετε με τα δυνατά σας σημεία. Για παράδειγμα, ένα από τα πλεονεκτήματά μου είναι πειθαρχημένο και εκτός εργασίας, διατηρώ ένα ενεργό ιστολόγιο το οποίο είμαι πειθαρχημένο να παράγω και να δημοσιεύω ένα άρθρο την ημέρα για να αλληλεπιδράσω και να αλληλεπιδράω με το κοινό μου.

Καταγράψτε τις δυνάμεις σας και δώστε τους ιστορίες

Μόλις σας ρωτήσουν για τα δυνατά σας σημεία, υποστηρίξτε τα με προσωπικές ιστορίες που θα δείξουν την εμπειρία σας. Μπορείτε να απαντήσετε απευθείας στην ερώτηση και, στη συνέχεια, να μοιραστείτε την εμπειρία σας όπου σας βοήθησε πάρα πολύ.

Μια εξαιρετική συμβουλή πριν κάνετε τη συνέντευξή σας είναι να σκεφτείτε πώς μπορείτε να απαντήσετε σε αυτήν τη συγκεκριμένη ερώτηση και να εντοπίσετε την καλύτερη ιστορία για να την υποστηρίξετε. Κοιτάξτε την περιγραφή της εργασίας για να πάρετε μερικές ιδέες για το πώς μπορείτε να προσαρμόσετε τις απαντήσεις ώστε να ταιριάζει στη συνέντευξη.

Ένα άλλο παράδειγμα, ένα από τα άλλα δυνατά σημεία μου είναι εμπνευσμένο. Είμαι διευθυντής που οδηγεί ομάδες διαφορετικού μεγέθους τα τελευταία 20 χρόνια σε διάφορους κλάδους. Από μια μικρή ομάδα 3 ατόμων έως μια ομάδα 50 μελών της ομάδας μου, είμαι σε θέση να παρουσιάσω τα καλύτερα αποτελέσματα από την ομάδα μου.

Πρώτη ποιότητα από την ποσότητα

Εάν θέλετε να δείξετε στον μελλοντικό εργοδότη σας ότι είστε το σωστό άτομο για αυτό, πρέπει να είστε σε θέση να τους δείξετε τις δυνάμεις σας που θα σας στηρίξουν καθ 'όλη τη διάρκεια της εργασίας σας.

Στο βιογραφικό σας και κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, αναφέρετε τα τρία βασικά πλεονεκτήματα που πιστεύετε ότι μπορούν να σας βοηθήσουν και όχι απλώς να τα αναφέρετε. Στη συνέχεια, μπορείτε να το υποστηρίξετε με ιστορίες όπως αναφέρονται παραπάνω.

Ένα καλό παράδειγμα είναι να συνδέσετε ξανά τις δυνάμεις σας με το εύρος εργασίας, όπως εάν υποβάλω αίτηση για θέση στην εξυπηρέτηση πελατών, η επικοινωνία και η διαισθητική θα με βοηθήσουν να συσχετιστώ με τον πελάτη και να λύσω το πρόβλημά του με την ίδια κλήση.

Χρησιμοποιήστε μοναδικές απαντήσεις σε τακτικές ερωτήσεις συνέντευξης

Οι εργοδότες χρησιμοποιούν συχνά τις ίδιες γενικές ερωτήσεις για να μάθουν εάν ο αιτών εργασία έχει αυτό που χρειάζεται για να απασχοληθεί στην εταιρεία.

Ελέγξτε στο διαδίκτυο τι είδους ερωτήσεις θα υποβάλει η βιομηχανία σας και προετοιμάστε τις απαντήσεις σας ανάλογα. Είναι σημαντικό, πρέπει να είσαι ο εαυτός σου. Θα σας βοηθήσει σίγουρα με τα νεύρα σε περίπτωση που δυσκολεύεστε να απαντήσετε σε ερωτήσεις επί τόπου!

συμπέρασμα

Το να κάνεις την καλύτερη εμφάνιση σε μια συνέντευξη δεν είναι πραγματικά δύσκολο αν προετοιμαστείς καλά και δώσεις ειλικρινή απάντηση. Όταν το κάνετε, ο διευθυντής πρόσληψης ή ο εργοδότης θα προσέξει σίγουρα τις προσπάθειές σας και θα σας θεωρήσει για τη δουλειά. Δοκιμάστε τις συμβουλές που ανέφερα παραπάνω και θα είστε σε θέση να χειριστείτε οποιαδήποτε συνέντευξη που σας ταιριάζει. Καλή τύχη!

https://middleme.net/

Τέσσερις άξονες για την κατανόηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων

 Τέσσερις άξονες για την κατανόηση των ελληνοτουρκικών σχέσεων

Προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης νοείται μόνο για την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας/ ΑΟΖ. Το δικαστήριο δεν πρέπει να ασχοληθεί με το σύνολο των ζητημάτων που θέτει αυθαίρετα η Τουρκία 

Αποθήκευση

Share1

Πρώτος άξονας:

Οι βασικότερες διεκδικήσεις του τουρκικού αντιδραστικού καθεστώτος αφορούν: α. Τις λεγόμενες γκρίζες ζώνες, δηλαδή την αμφισβήτηση της κυριαρχίας συγκεκριμένων νησιών. Ομως οι συνθήκες της Λωζάννης (1923) και του Παρισιού (1947) διευκρινίζουν το καθεστώς των νησιών και η Τουρκία δεν το είχε αμφισβητήσει ποτέ πριν από τα Ιμια. β. Τη μη επέκταση των χωρικών υδάτων (αλλιώς αιγιαλίτιδας ζώνης) της Ελλάδας στα 12 ν.μ. και την αμφισβήτηση ότι τα νησιά δικαιούνται υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ.

Αρνείται δηλαδή η Τουρκία τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (1982). Την τελευταία έχει υπογράψει και εφαρμόζει η συντριπτική πλειονότητα των κρατών της γης. Σε όλο τον κόσμο τρεις μόνο χώρες είχαν αντιταχθεί στη σύμβαση: η Τουρκία, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Η σύμβαση ορίζει με απόλυτη σαφήνεια ότι τα κράτη δικαιούνται να κηρύξουν μονομερώς αιγιαλίτιδα ζώνη στα 12 ν.μ. και ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ (άρθρο 121). Δεν εντάσσει το Αιγαίο σε κάποιο ιδιαίτερο νομικό καθεστώς, όπως είχε ζητήσει η Τουρκία. Η πρότασή της απορρίφθηκε κατά τις συζητήσεις προετοιμασίας της σύμβασης.

Δεύτερος άξονας:

Η Ελλάδα δεν έχει ούτε πρέπει να έχει διεκδικήσεις σε βάρος της Τουρκίας. Η χώρα μας πρέπει να βασίζεται σταθερά στην ειρηνική επίλυση των διαφορών, στην υπεράσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της όπως απονέμονται από το Διεθνές Δίκαιο.

Το μόνο ζήτημα που με βάση τους κανόνες του Διεθνούς Δικαίου χρειάζεται οριοθέτηση και συνεννόηση με την Τουρκία είναι η υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ. Γι’ αυτό η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης είναι μια επιλογή που δεν μπορεί να αποκλειστεί. Προσφυγή όμως νοείται μόνο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ. Το δικαστήριο δεν πρέπει να ασχοληθεί με το σύνολο των ζητημάτων που θέτει αυθαίρετα η Τουρκία. Για την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο απαιτείται οι δύο χώρες να υπογράψουν συνυποσχετικό το οποίο περιλαμβάνει το θέμα για το οποίο διαφωνούν.

Αρα θα πρέπει η Τουρκία να συμφωνήσει ότι θα εκδικαστεί αποκλειστικά το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας/ ΑΟΖ. Η ηγεσία της γειτονικής χώρας οφείλει πρωτύτερα να άρει το casus belli, ώστε η Ελλάδα να μπορέσει να ασκήσει χωρίς απειλή χρήσης βίας το δικαίωμά της για επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης στα 12 ν.μ., όπως έχουν κάνει όλες οι χώρες του κόσμου (και η Τουρκία στη Μαύρη Θάλασσα).

Τρίτος άξονας:

Στη χώρα μας παραδοσιακά οι κυβερνήσεις, άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο, θεωρούν ότι η ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ αποτελεί παράγοντα διασφάλισης των συνόρων της. Υποστηρίζουν ότι όσο είμαστε «δεδομένοι και προβλέψιμοι» θα μας υπερασπίζονται. Ο έλεγχος της πραγματικότητας και η μελέτη της πρόσφατης ιστορίας διαψεύδουν αυτή την άποψη.

Τις τελευταίες δεκαετίες η χώρα μας έφτασε στο χείλος του πολέμου με την Τουρκία τέσσερις φορές: το 1974 με την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο, το 1976 με τις έρευνες του τουρκικού «Χόρα» στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, το 1987 με τις αντίστοιχες έρευνες του «Πίρι Ρέις» και το 1996 με την κρίση στα Ιμια. Οι κορυφαίες αυτές κρίσεις δείχνουν ότι, ανεξάρτητα από τις διπλωματικές εκφράσεις και τους ελιγμούς, στην πράξη οι «σύμμαχοι» πήραν –στην καλύτερη περίπτωση– θέση ίσων αποστάσεων, άρα θέση που ευνοεί τον επιτιθέμενο.

Οι πρόσφατες διαβεβαιώσεις του Αμερικανού πρέσβη Τζ. Πάιατ ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν την Ελλάδα δεν αποτελούν καμιά εγγύηση. Θυμίζουν αντίστοιχες δηλώσεις σε προηγούμενες κρίσεις. Η συμφωνία για τις βάσεις του 1990 έδινε επίσης εγγυήσεις στην Ελλάδα. Πού πήγαν αλήθεια στην κρίση των Ιμίων; Στο ίδιο πνεύμα κινείται η ΕΕ: ακόμη αναμένονται οι σοβαρές κυρώσεις σε βάρος της Τουρκίας.

Ας μην ξεχνάμε ότι στη σύνοδο της ΕΕ στο Ελσίνκι το 1999 νομιμοποιήθηκαν ουσιαστικά οι τουρκικές διεκδικήσεις αφού στο τελικό ανακοινωθέν αναγνωρίζονταν «διαφορές» με την Τουρκία και όχι μόνο η μία. Είναι σταθερή η προτροπή της ΕΕ προς την Ελλάδα για προσφυγή στη Χάγη για όλες τις διεκδικήσεις της Τουρκίας και όχι μόνο για υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ.

Τέταρτος άξονας:

Τι θα έπρεπε να πράξει μια κυβέρνηση που θα ήθελε στα σοβαρά να υπερασπίσει την ειρήνη και τα κυριαρχικά δικαιώματα του λαού; Να ασκήσει τη διπλωματία των λαών και της ειρήνης. Το καθεστώς Ερντογάν μπορεί να μην είναι τόσο σταθερό όσο δείχνει. Στην Τουρκία υπάρχουν κοινωνικές αλλά και πολιτικές δυνάμεις που επιθυμούν την ειρήνη, τη φιλία, τη συνεργασία και τον αμοιβαίο σεβασμό, που δεν εγείρουν αξιώσεις σε βάρος της Ελλάδας.

Να μην αναθέτει την επίλυση του προβλήματος στους «μεγάλους μας συμμάχους». Αντίθετα, να απεμπλακεί πλήρως από αυτούς. Να μην προβαίνει σε καιροσκοπικές κινήσεις από τις οποίες δεν έχει να κερδίσει ο ελληνικός λαός αλλά οι πολυεθνικές. Το τρίγωνο με ΗΠΑ και Ισραήλ και ο αγωγός EastMed ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Να αξιοποιήσει την παρουσία άλλων δυνάμεων όπως η Ρωσία και η Κίνα, χωρίς όμως να υποταχθεί σε αυτές.

Ειδικά τώρα που φαίνεται πολύ καθαρά ότι η σχέση Ρωσίας – Τουρκίας είναι λυκοφιλία που δεν θα πάει μακριά. Τέλος, ένας λαός υπό επιτροπεία, σε καθεστώς φτώχειας, βαθιών κοινωνικών ανισοτήτων και αδικίας είναι διχασμένος και ηθικά τρωτός. Το ζητούμενο είναι «λαός ενωμένος, ποτέ νικημένος». 

* Ο Δημήτρης Καλτσώνης είναι αναπληρωτής καθηγητής Θεωρίας Κράτους και Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο 

* Περιοδικό Hot Doc #200, Αποκλεισμένοι στην Οικονομική Ζώνη, 8/3/2020 

https://www.koutipandoras.gr/

 

Καλή εμφάνιση ή καλή συμπεριφορά

αναρτήθηκε απόΚρίσνα Σίνχα2 Οκτωβρίου 2020Δημοσιεύτηκε στις

Η συμπεριφορά και η στάση ενός ατόμου. Ένα άτομο μπορεί να έχει μια πολύ καλή και ορμητική εμφάνιση, αλλά αν δεν έχει ηθικά, ηθική και καλή προσωπικότητα, θα εξακολουθεί να θεωρείται κακός.
Εκεί, οι άνθρωποι θα σας αξιολογήσουν ανάλογα με την εμφάνιση και την εμφάνισή σας.
Οι σπουδαίοι άνθρωποι συνήθως κρίνονται από τον χαρακτήρα τους.
Το να έχεις καλό χαρακτήρα σημαίνει ότι έχεις αξιοθαύμαστα χαρακτηριστικά όπως ειλικρίνεια, υπευθυνότητα και θάρρος. Είναι ευεργετικό να έχετε καλό χαρακτήρα. Το να είσαι έντιμος και ειλικρινής στη δουλειά που κάνεις και στις σχέσεις σου με άλλους είναι απαραίτητος στη ζωή σου.

Ο αληθινός χαρακτήρας αποκαλύπτεται στις επιλογές που κάνει ένας άνθρωπος κάτω από την πίεση - Όσο μεγαλύτερη είναι η πίεση, τόσο βαθύτερη είναι η αποκάλυψη, τόσο πιο αληθινή είναι η επιλογή για την ουσιώδη φύση του χαρακτήρα.

https://krishnasinhablog.wordpress.com/

 

Αντε… και καλή τύχη μάγκες!

Κάποτε θα ‘ρθουν να σου πουν
πως σε πιστεύουν, σ’ αγαπούν
και πως σε θένε

Έχε το νου σου στο παιδί,
κλείσε την πόρτα με κλειδί
ψέματα λένε

Κάποτε θα `ρθουν γνωστικοί,
λογάδες και γραμματικοί
για να σε πείσουν

Έχε το νου σου στο παιδί
κλείσε την πόρτα με κλειδί,
θα σε πουλήσουν

Και όταν θα `ρθουν οι καιροί
που θα `χει σβήσει το κερί
στην καταιγίδα

Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα.

Αν ο Παύλος Σιδηρόπουλος ζούσε πιθανά θα τραγουδούσε …«έχε τον νου σου στο παιδί», από το «Κάποτε θα ‘ρθουν» των Λευτέρη Παπαδόπουλου και Μίκη Θεοδωράκη. Αν ο Παύλος ζούσε θα μας καλούσε στο …«υπερασπίσου το παιδί γιατί, αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα».

Ο «ασυμβίβαστος» της ελληνικής ροκ μουσικής όμως δεν είναι εδώ και πολλά χρόνια μαζί μας… «Έφυγε» στις 6 Δεκεμβρίου του 1990. Ο Παύλος ήταν στο σπίτι μιας φίλης του, στο Νέο Κόσμο. Έπεσε σε κώμα από υπερβολική δόση ναρκωτικών (ηρωίνης). Πέθανε κατά τη μεταφορά του στο νοσοκομείο.  Ο ρόκερ του …«άντε και καλή τύχη μάγκες» ήταν μόλις 42 χρονών όταν άφησε την τελευταία του πνοή…

Γεννήθηκε στις 27 Ιουλίου 1948. 

Ο Σιδηρόπουλος ξεκίνησε την πορεία του στη μουσική από τη Θεσσαλονίκη, όπου μαζί με τον Παντελή Δεληγιαννίδη, έφτιαξαν το δίδυμο «Δάμων και Φιντίας». Μετά το 1972 συμμετείχαν στο συγκρότημα «Μπουρμπούλια». Στη συνέχεια ο Σιδηρόπουλος αυτονομείται και συνεργάζεται με τον Γιάννη Μαρκόπουλο. Συμμετέχει ως τραγουδιστής σε τρεις δίσκους του: «Θεσσαλικός Κύκλος», «Μετανάστες» και «Οροπέδιο».

Το 1976 έρχεται η ώρα του συγκροτήματος «Σπυριδούλα» (μαζί τον Βασίλη και Νίκο Σπυρόπουλο). Κυκλοφορούν έναν από τους σημαντικότερους δίσκους της ελληνικής ροκ, τον «Φλου». Ακολουθεί, το 1979, το σχήμα «Εταιρία Καλλιτεχνών», με αγγλικό στίχο, από το οποίο δεν προέκυψε κάποια δισκογραφική δουλειά .

Μετά το 1980 ο Παύλος Σιδηρόπουλος μένει σε ένα συγκρότημα, τους «Απροσάρμοστους». Κυκλοφορούν το δίσκο «Εν λευκώ» (3 από τα τραγούδια κατηγορήθηκαν για προσβολή της δημοσίας αιδούς  και προτροπή για χρήση ναρκωτικών).  Το 1985 έρχεται, σε παραγωγή του Δ. Πουλικάκου, ο δίσκος «Zorba the freak» και 1989 το «Χωρίς Μακιγιάζ» (ζωντανή ηχογράφηση στο «Μετρό»).

Ο Σιδηρόπουλος συμμετείχε στην ταινία του Αντρέα Θωμόπουλου «Ο Ασυμβίβαστος».  Ερμηνεύει ο ίδιος το soundtrack της ταινίας. Ορισμένα απ’ αυτά τα τραγούδια είναι χαρακτηριστικές επιτυχίες του («Να μ’ αγαπάς»). Κινηματογραφικά συνέχισε με την ταινία «Αλδεβαράν» με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Πουλικάκο.

Ο Παύλος Σιδηρόπουλος  είχε πλούσια δισκογραφική δουλειά: 

• Το ξέσπασμα / O κόσμος τους (Zodiac, 1971)
• Ο Γερο-Μαθιός (Zodiac, 1971)
• Ο Ντάμης ο σκληρός/ Απογοήτευση (Zodiac, 1972)
• Φλου (ΕΜΙ, 1978)
• Εν λευκώ (ΕΜΙ, 1982)
• Zorba the freak (ΕΜΙ,1985)
• Παύλος Σιδηρόπουλος (EMI, 1987)
• Χωρίς μακιγιάζ – Ζωντανή ηχογράφηση (MBI, 1989)
• Άντε και καλή τύχη μάγκες (ΕΜΙ, 1991)
• Τα μπλουζ του πρίγκηπα (MBI, 1992)
• Παύλος Σιδηρόπουλος (EMI, 1993)
• Εν αρχή ην ο λόγος (7η Διάσταση, 1994)
• O Ασυμβίβαστος και Πέντε Σπάνια τραγούδια (Lyra, 1994)
• Ταξιδεύοντας (7η Διάσταση,1996)
• Επιτυχίες (ΜΒΙ,1997)
• Στιγμές (Δίφωνο, 1997)
• Day after Day (ΕΜΙ, EP με δύο ανέκδοτα τραγούδια, 2001)
• Τα τραγούδια του Παύλου (EMI, 2002)
• Επιλεγμένες Συμμετοχές
• Ζωντανοί στο Κύτταρο (Zodiac, 1971)
• Θεσσαλικός κύκλος, του Γιάννη Μαρκόπουλου (EMI – COLUMBIA, 1975)
• Ανεξάρτητα, του Γιάννη Μαρκόπουλου (EMI, 1975)
• Οροπέδιο, του Γιάννη Μαρκόπουλου (EMI, 1976)
• Crazy love στου Ζωγράφου (ΜΙΝΟS, 1979)
• Σε άλλη γη, του Σταύρου Λογαρίδη (1980)
• Νοκ άουτ, του Γιώργου Χατζηνάσιου (Minos,1986)
• H Συναυλία στο Ηρώδειο, του Γιάννη Μαρκόπουλου (PHILIPS, 1990)

https://www.imerodromos.gr/

Επικό: Δείτε πώς ξεκολλάνε τα αυτοκίνητά τους οι Άραβες από την άμμο (vid)

Το κόλλημα στη λάσπη με το αυτοκίνητο είναι μια δύσκολη κατάσταση, ωστόσο υπάρχουν και χειρότερα!Όπως αυτό στην άμμο, καθώς ο τροχός περιστρέφεται τρελά, σκάβει και χώνεται όλο και πιο βαθιά όσο ο οδηγός συνεχίζει να πατά το γκάζι.

Το αποτέλεσμα είναι το πλαίσιο να ακουμπήσει κάτω και μετά άντε να το βγάλεις χωρίς κάποιο άλλο αυτοκίνητο που θα σε τραβήξει.

Υπάρχουν όμως κάποιοι που έρχονται να δώσουν την καλύτερη λύση σε αυτή την κατάσταση!

Οι Άραβες, οι οποίοι κυκλοφορούν στις ερήμους, ενίοτε κολλούν και φυσικά έχουν ανακαλύψει διάφορους τρόπους προκειμένου να μπορούν να βγαίνουν μόνοι τους από τη δύσκολη κατάσταση, χωρίς τη βοήθεια άλλων.

Έναν από αυτούς μπορείτε να τον δείτε στο βίντεο που ακολουθεί:

https://www.newsbomb.gr/