Στο πνεύμα των Χριστουγέννων, Christmas time!

 Βεατρίκη Α

Σήμερα, μέρα που είναι η Παραμονή των Χριστουγέννων, έχω μια ιστορία, από τα παλιά, να σας πω και για μια ταινία- ένα βιβλίο αγαπημένο- να σας μιλήσω..

Will Moses Serigraph – Church Christmas Tree

Κι αρχίζω από την μικρή,  την δικιά μου, χριστουγεννιάτικη ιστορία ..

Ήταν, σαν και σήμερα Παραμονή Χριστουγέννων και θα ‘μουνα τότε γύρω στα εννιά με δέκα μου χρόνια. Με την οικογένειά μου μέναμε, κείνο τον καιρό, σε μια μικρή πόλη. Το σπίτι μας ήταν αρκετά μεγάλο και πολύ ψηλό. Κατέβαινα, θυμάμαι, για να βγω έξω, κάνοντας τσουλήθρα καβάλα στην κουπαστή της σκάλας. Μετά την στροφή της στην κορυφή..Από κει και μετά, που δεν με έβλεπαν οι γονείς..

Εκείνες τις μέρες, πριν απ’ τα Χριστούγεννα, το ποτάμι που διέσχιζε τη πόλη στην μέση της, είχε πλημμυρίσει και τα σπίτια που βρίσκονταν πέρα στην κάτω γειτονιά είχαν γιομίσει με νερά..Άνθρωποι και ζωντανά έτρεξαν να φύγουν, να μην τους πάρει το ποτάμι και τους πνίξει.

Πολύς ο κόσμος που κατέφυγε στο σπίτι μας, τότε…. Ολόκληρες οικογένειες.  Τα δωμάτια του σπιτιού γιομάτα με ανθρώπους, αγνώστους μου, πολλά τα παιδιά..

Waiting for Christmas — by Grandma Moses

Τα αδέλφια μου είχαν ρθεί στο δικό μου το δωμάτιο. Για όσους δεν χώραγαν στα υπόλοιπα δωμάτια, κι ήσαν οι πιο πολλοί, σ’ όλο το καθιστικό, στο σαλόνι, στον μακρύ διάδρομο, είχαν απλωθεί παντού στρωσίδια με παπλώματα, με μαξιλάρια.. Θυμάμαι, δεν είχα τόπο στο σπίτι που να πατήσω.

Η δικιά μου έγνοια, ήταν να πάω να πω τα κάλαντα. Κι είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου, να τα πω όλα τους. Των Χριστουγέννων, της Πρωτοχρονιάς και κείνα των Φώτων..Το πρόβλημά μου ήταν πως να ξεφύγω από τους γονιούς μου, που δεν θα με άφηναν. Και η πλημμύρα του ποταμού και των ανθρώπων που γιόμισαν, εξ αιτίας του, το σπίτι μας, ήταν μια εξ ουρανού λύση για μένα. Θαύμα, μου φάνηκε.

Μες στον χαμό, λοιπόν, που γινόταν, στο σπίτι, ξέφυγα από την προσοχή των γονιών μου και χωρίς να το καταλάβουν, έφυγα μες στην νύχτα της παραμονής των Χριστουγέννων και γύρναγα στην πόλη και στις γειτονιές και τα΄λεγα. Είχα, θυμάμαι πάει και στις κάτω γειτονιές, στις απόμερες. Εκεί, είχαν ξεμείνει γερόντισσες μαυροντυμένες, που δεν μπορούσαν να φύγουν και έκαναν μεγάλη χαρά σαν τους χτύπαγα την πόρτα, λέγοντας τους τα κάλαντα. Μόνες τους, οι καημένες..Με κέρναγαν καρύδια με σταφίδες, χρήματα δεν είχαν..

Έκανε όμως, κρύο, απόβροχο ήταν, και η νύχτα είχε πολύ παγωνιά.. Έτσι, όταν πριν καλοξημερώσει, γύρισα στο σπίτι-να μην πάρουν και είδηση οτι έλειπα- ήμουν ήδη κρυωμένη. Στις επόμενες μέρες, μέχρι ναρθεί η παραμονή της Πρωτοχρονιάς, η μοναδική μου έγνοια έγινε, πως να κρύβομαι από τα μάτια των γονιών μου να μην δουν οτι είχα κρυολογήσει, γιατί πως αλλιώς θα μπορούσα να πω τα Κάλαντα της Πρωτοχρονιάς;.. 

Εύκολο μου ήταν, τελικά.. Ο πολύς ο κόσμος έφευγε σταδιακά από το σπίτι μας, με το που υποχώρησαν τα νερά. Μέχρι την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, είχαν μείνει κάμποσοι ακόμη άνθρωποι- όσων τα σπίτια είχαν πάθει την μεγαλύτερη ζημιά- και η μαμά, όλο στην κουζίνα ήταν μαγειρεύοντας και κουβεντιάζοντας με τις άλλες γυναίκες, ενώ ο πατέρας όλο έλειπε με τους άλλους τους άντρες, να βοηθήσει να ξαναμπούν στα σπίτια τους.

Το κρύωμά μου δεν είχε υποχωρήσει. Το αντίθετο, μάλιστα. Αλλά, το στοίχημα, στοίχημα. Κι ας ήξερα πως δεν έπρεπε να πάω για τα κάλαντα, γιατί δεν ένοιωθα καθόλου καλά. Αυτήν την φορά, έφυγα να τα πω, μετά το ξημέρωμα. Το είχα ανακοινώσει στους γονείς μου αποβραδίς. Θυμάμαι, τους είχα γυρισμένη και την πλάτη σαν τους το είπα, να μην με δουν..Θα είχα και πυρετό..

Όταν επέστρεψα από τα κάλαντα, που ‘νιωθα και ζαλάδα,  ήμουν πια κανονικά άρρωστη.  Ανήμερα, την Πρωτοχρονιά, στο σπίτι σήμανε συναγερμός. Δεν μπορούσα να ανασάνω. Έτρεχε ο πατέρας μου να βρει γιατρό πρωτοχρονιάτικα, να τον φέρει στο σπίτι κι όλος ο κόσμος που το ‘μαθε- αυτό το πληροφορήθηκα μετά- γύρναγε στην πόλη και έξω από αυτήν προς την θάλασσα, να φέρει φύλλα ευκάλυπτου, από τα δέντρα που ήσαν στα πλαϊνά του δρόμου κατά κει, να με βοηθήσουν ν’ ανασάνω.

Δεν μπορούσα πια ούτε να μιλήσω, να τους πω τι μου συμβαίνει των γονιών μου, που μου ζήταγαν. Κράταγα κάθε δύναμη που είχα, μέσα μου. Τους έγραψα μοναχά σε χαρτί, να ανοίξουν τα παράθυρα να μπει αέρας..

Και πάνω που σκέφτηκα πως θα πέθαινα, τότε και άρχισαν να μου φέρνουν στο κρεββάτι κατσαρόλες μεγάλες ν’ αχνίζουν από τα φύλλα, τα βρασμένα του ευκάλυπτου. Με κουκούλωσαν με τα σεντόνια και από κάτω την κατσαρόλα, την μια μετά την άλλη, και όλοι τους μου φώναζαν να ανασάνω εκεί, στον αχνό. Κάμποσο αργότερα, ήρθε κι ο γιατρός αλλά εγώ ένοιωθα πια περδίκι. Ο,τι κι αν ήταν αυτό που δεν με άφηνε να ανασάνω, το είχαν διώξει οι ευκάλυπτοι.

Γεγονός είναι οτι οφείλω την ζωή μου στους ευκαλύπτους και σ’ εκείνους που φύγαν’ από τα σπίτια τους πρωτοχρονιάτικα και σκαρφάλωσαν στα πανύψηλα τα ευκάλυπτα να μαζώξουν τα φύλλα τους. Για μένα. 

Από τότε, αγάπησα τους ευκάλυπτους. Κι όλο τέτοια δέντρα, ακόμη λέω σε όσους με ρωτάν’, να φυτέψουν γύρω από τα σπίτια τους κι όπου μπορούν. Δεν έμαθα ποτέ ως τα σήμερα, ποιοί ήσαν εκείνοι οι άνθρωποι που τρέξαν’ τότε για μένα. Μπορεί κι οι γονείς μου να μην τους καλοήξεραν, κι άλλους μπορεί να μην ήξεραν και καθόλου, όπως και δεν ξέραν’οι ίδιοι  κι όσους φιλοξένησαν στο σπίτι μας στις δύσκολές τους ώρες..

painting by Richard Savoie (Quebec, Canada)

Έτσι, κάπως γινόταν στα χρόνια τα παλιά. Στις μικρές τις κοινωνίες, όπου έζησα μεγαλώνοντας, στην πατρίδα μας. Μου ‘λαχε και πολύ αργότερα, πριν κάμποσα χρόνια, να δω και να ζήσω τέτοια σύμπνοια, αγάπη κι αλληλεγγύη μεταξύ των κατοίκων ενός μικρού χωριού, όπου είχα μείνει περαστικιά για δυο βραδυές, ενόσω ταξίδευα για αλλού. Αλλά αυτό, είναι μια άλλη ιστορία.

Τούτη την ιστορία, την θυμήθηκα και την είπα σήμερα, σε μια παρέα παιδιών που ήρθε στο σπίτι να μου πει τα κάλαντα.. Τους κέρασα και καρύδια με σταφίδες, αν θέλετε, πιστέψτε το.. Και εκείνα, ακούγαν’ για τα χρόνια που δεν ξέρουνε..Σα παραμύθι, τους φάνηκε. Και, ας μην είναι.

Τέτοιες, παρόμοιες ή διαφορετικές ιστορίες αγάπης και αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων, συμβαίνουν και στις μέρες μας. Ολούθε. Μόνο, που δεν διαφημίζονται.. Προωθούνται οι αιματηρές που έχουν και βία..Πουλάνε περισσότερο, εθίζουν κιόλας, όπως το επιδιώκουν κάποιοι..

Ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει, είναι αυτό του Καρόλου Ντίκενς(Charles Dickens 1812-1870) με τον τίτλο «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» (πρωτότυπος τίτλος: A Christmas Carol). Την νουβέλλα αυτή την πρωτοδημοσίευσε ο Ντίκενς, τον Δεκέμβριο του 1843 και από τότε την έχουν διαβάσει γενιές και γενιές ως και σήμερα. Ένα θαυμάσιο δώρο για μικρούς και μεγάλους..από μικρούς και μεγάλους

Είμαι βέβαιη οτι το βιβλίο αυτό είναι σε όλους μας γνωστό..Μια υπέροχη ταινία με βάση το παραπάνω βιβλίο, είναι η ακόλουθη στο video, με πρωταγωνιστή της  τον εξαιρετικό ηθοποιό George C. Skott, στον αξεπέραστο ρόλο του ως γερο – Εμπενίζερ Σκρουτζ. Αν δεν την έχετε δει, σας την συνιστώ ανεπιφύλακτα!! Μπορείτε, αν θέλετε,  να την δείτε και από δώ. Η ταινία είναι ολόκληρη και έχει ελληνικούς υπότιτλους:

Αυτά, για σήμερα! Καλά Χριστούγεννα!Καλή κι όμορφη να ‘ναι η αυριανή για όλους μας! Και μακάρι και οι μέρες που θα ακολουθήσουν, για μας και για όλον τον κόσμο.

Με την αγάπη μου!

https://beatrikn.wordpress.com/

Παγκόσμιος Πόλεμος, Οικονομία και Κύματα Κόντρατιεφ

Παγκόσμιος Πόλεμος, Οικονομία και Κύματα Κόντρατιεφ

23 Δεκεμβρίου 2018Δημοσιεύτηκε στη γνώμηΜορφή Μορφήταχυδρομείου: Gallery

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Ο Νικολάι Κοντρατιέφ ήταν ρώσος οικονομολόγος που εκτελέστηκε από τον Στάλιν το 1938 επειδή ήταν αντίθετος στην κολεκτιβοποίηση της γης και επειδή υποστήριζε ότι ο καπιταλισμός θα επέστρεφε πάντα και δεν θα πεθάνει ποτέ.

Ο Κοντράτιεφ έγινε γνωστός για τα περίφημα κύματα του που διαρκούν 50-60 χρόνια και τα οποία συνίστανται στην επέκταση, την κρίση και τη συστολή στην οποία ανανεώνεται ο καπιταλισμός.

Σύμφωνα με τους αναλυτές γύρω στο 2020, στην ανάκτηση του πέμπτου κύματος Kondratiev, εκτιμάται η αρχή ενός νέου παγκόσμιου πολέμου. Οι λόγοι για αυτόν τον πόλεμο θα είναι ο έντονος ανταγωνισμός κυρίως για τις πρώτες ύλες και τις αγορές, καθώς και για την πολυπολική κατανομή της στρατιωτικής δύναμης μεταξύ των μεγάλων χωρών. Οι νέες δυνάμεις θα δημιουργήσουν μια νέα ηγεμονία.

Ορισμένοι ερευνητές (Chase-Dunn και Podobnik, 1999) υποστηρίζουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση με επικεφαλής τη Γερμανία, με πιθανότητα 50/50, θα συμμετάσχει σε μια παγκόσμια στρατιωτική διαμάχη με τις ΗΠΑ το 2020, ή η άλλη πιθανότητα είναι η αμερικανική ιαπωνική πόλεμος. Ενώ ο Wallerstein (2000) υποστήριξε ότι ένας πόλεμος μεταξύ Ευρώπης και Ασίας στον 21ο αιώνα ήταν πολύ πιθανός. Ο Goldstein (2005) εκτιμά την ύπαρξη πολέμου το 2025, ενώ ο Boswell (1999) το εκτιμά για τα έτη 2010-2020.

Είναι όμως γεγονός ότι οι συνθήκες που διαμορφώθηκαν και εξακολουθούν να διαμορφώνονται φέρνουν τον δυτικό κόσμο και κυρίως την Ευρώπη υπό συνεχή πίεση σε όλα τα επίπεδα.

Η Κίνα και η Ινδία είναι πλέον αναδυόμενες γίγαντες δημογραφικά αλλά και οικονομικά, ενδεχομένως και στρατιωτικές, ενώ ο πληθυσμός στη Δύση συρρικνώνεται. Η μετανάστευση θεωρήθηκε ότι επιλύει το δημογραφικό πρόβλημα της Δύσης και τα προβλήματα στο συνταξιοδοτικό σύστημα και θα ενισχύσει την οικονομία μέσω της αγοράς και της ανάπτυξης ακινήτων.

Ωστόσο, δεν ελήφθη υπόψη το γεγονός ότι στη φάση πτώσης του κύκλου Kondratiev όπως αυτή που βιώνουμε, η οποία χαρακτηρίζεται από συρρίκνωση θέσεων εργασίας, θα υπάρξουν τεράστιες ομάδες ανέργων (τόσο ντόπιοι όσο και μετανάστες). Ο δημόσιος προϋπολογισμός θα επιβαρυνθεί, δεδομένου ότι τα χορηγούμενα οφέλη είναι πολύ υψηλότερα από τους καταβληθέντες φόρους. Επιπλέον, η συνεχής αυτοματοποίηση προκαλεί συρρίκνωση των θέσεων εργασίας και συνεπώς περιττών "χεριών εργασίας", ενώ μέσω των τηλεπικοινωνιών η μεταφορά δεξιοτήτων και γνώσεων είναι τώρα πολύ εύκολη και γρήγορη, επομένως δεν υπάρχει ανάγκη για "τοπικά εργαζόμενα χέρια".

Όσον αφορά το ποσοστό γεννήσεων, οι νεοεισερχόμενοι σε μια χώρα και τα παιδιά τους έχουν αποδειχθεί ότι έχουν ποσοστά γεννήσεων χαμηλότερα από αυτά των ντόπιων (παρατηρούνται στον Καναδά και στην Ελλάδα με την είσοδο Αλβανών μεταναστών). Το δημογραφικό πρόβλημα στη Δύση οφείλεται στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη γυναίκα και έχει να κάνει τόσο με την οικονομική ανασφάλεια όσο και με την μη προστασία της μητρότητας από το κράτος (βρεφονηπιακούς σταθμούς, άδεια μητρότητας κλπ.) Και την αστάθεια των σύγχρονων σχέσεων αυξάνουν). Από την άλλη πλευρά, το εργασιακό περιβάλλον είναι αρνητικό για τη μητρότητα. Ένας πληθυσμός που είναι ανανεωμένος και η ηλικιακή κατανομή είναι ομαλός μπορεί να φέρει κάποια ομαλότητα στο στάδιο της πτώσης (χειμώνα) των κύκλων του Kondratiev και αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί αν υπάρχει ισορροπία μεταξύ της προσωπικής και επαγγελματικής ζωής των γυναικών και των νέων γενικότερα.

Μια άλλη λύση για την αποφυγή της σημαντικής επίδρασης του χειμερινού κύκλου του Kondratiev είναι το πλεόνασμα κεφαλαίου των πλούσιων χωρών που πρόκειται να επενδυθούν στις φτωχές χώρες, ώστε να συμβάλουν ουσιαστικά στην ανάπτυξή τους και στην οικονομική τους ανάπτυξη.

Φωτεινή Μαστρογιάννη

Ίσως με αυτόν τον τρόπο, θα είναι δυνατό να αποφευχθεί ο παγκόσμιος πόλεμος που προβλέπεται από τους αναλυτές, ο οποίος θα είναι καταστροφικός για την ανθρωπότητα.

Συνιστώμενες αναγνώσεις

Chase-Dunn C., Podobnik Β. 1995. Ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος: Κύκλοι και τάσεις του παγκόσμιου συστήματος. Journal of World-Systems Research 1/6: 1-47.Goldstein J. 1988. Long Cycles: Ευημερία και πόλεμος στη σύγχρονη εποχή. New Haven, CT: Yale University Press. Wallerstein Ι. 1984. Οικονομικοί Κύκλοι και Σοσιαλιστικές Πολιτικές. Futures 16/6: 579-585.

Πηγές Διαδικτύου

https://canadianfinanceblog.com/the-kondratieff-wave-tracking-the-past-or-predicting-the-future/# 
http://www.johnbudden.com/wp-content/uploads/2016/04/OPTIMUM -ONLINE-SPRING-2016-CAN-KONDRATIEFF-CYCLES-GUIDE-US.pdf 
http://wsarch.ucr.edu/archive/papers/cd&hall/warprop.htm 
http://escholarship.org/uc/item/9jv108xp #σελίδα 2

https://mastroianniweb.wordpress.com/

Η ερωμένη του γάλλου υποπλοίαρχου του John Fowles

Η ερωμένη του γάλλου υποπλοίαρχου 

του John Fowles

Αν ρωτάτε την ταπεινή μου άποψη, δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν απλοϊκό τίτλο σ’ ένα μεγαλειώδες βιβλίο. Αισθάνομαι ότι με παραπλανά με κάποιο τρόπο. H αλήθεια είναι ότι, αν δεν είχα διαβάσει ήδη τον Μάγο και τον Συλλέκτη, θα δυσκολευόμουν ιδιαίτερα να πιάσω στα χέρια μου ένα βιβλίο με τίτλο «Η ερωμένη του γάλλου υποπλοίαρχου«. Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν τίτλος ενός viper ρομάντζου ή ενός ερωτογραφήματος. Δεν είναι όμως. Είναι ο τίτλος του τρίτου κατά σειρά μυθιστορήματος του John Fowles και ένα -χωρίς ίσως- από τα σπουδαιότερα έργα μεταμοντέρνας λογοτεχνίας του περασμένου αιώνα.

Στα μέσα περίπου του 19ου αιώνα, η τοπική κοινωνία του Λάιμ Ρήτζις συγκλονίζεται από την σκανδαλώδη σχέση μιας γκουβερνάντας με έναν ναυαγό υποπλοίαρχο. Το ειδήλειο έχει άδοξο τέλος και η νεαρή γυναίκα εκτός από την μελαγχολία της ερωτικής απογοήτευσης έχει να αντιμετωπίσει και τα πυρά των συγχωριανών της, καθότι στην βικτοριανή Αγγλία τέτοιες ανήθικες συμπεριφορές πατάσσονταν και στιγματίζονταν. Πάντα μελαγχολική και δακτυλοδεικτούμενη, η Σάρα Γούντραφ αναζητάει την μοναξιά σε μέρη μακριά από τους συντοπίτες της, όταν σε κάποια από αυτές τις μοναχικές της βόλτες γνωρίζει έναν νεαρό άνδρα αριστοκρατικής καταγωγής, τον Κάρολο του οποίου το επώνυμο δεν θυμάμαι. Με αργά βήματα αναπτύσσεται μεταξύ τους ένας ιδιαίτερος δεσμός, καταστρεπτικός και για τους δύο.

Παρότι η αρχική εικόνα της πλοκής προϊδεάζει τον αναγνώστη για μια ακόμα ρομαντική ιστορία αγάπης, ίδια με τόσες άλλες, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Αφενός ο συγκεκριμένος ερωτικός δεσμός χαρακτηρίζεται από μια τραγωδία αρχαιοελληνικού ύφους, αφετέρου αυτό που την ξεχωρίζει μια και καλή από όλες τις άλλες αντίστοιχες ιστορίες είναι η πένα του Fowles. Το τελευταίο αυτό στοιχείο είναι ίσως το σπουδαιότερο της Ερωμένης. Ο Fowles με βάρκα τον δεσμό αυτών των δύο πρωταγωνιστών ταξιδεύει σε ένα μεταμοντέρνο πέλαγο αφήγησης, ταξίδι πρωτοπόρο και επικίνδυνο για τα τέλη της δεκαετίας του ’70 που γράφτηκε το συγκεκριμένο βιβλίο.

Δεν ξέρω. Αυτή η ιστορία που λέω είναι όλη φανταστική. Οι χαρακτήρες που δημιούργησα ποτέ δεν υπήρξαν έξω από τα όρια του δικού μου μυαλού. Αν προσποιήθηκα μέχρι τώρα πως γνωρίζω τη σκέψη των ηρώων μου και τα βαθύτερα αισθήματα είναι γιατί γράφω (ακριβώς όπως έχω χρησιμοποιήσει μέρος από το λεξιλόγιο και τη «φωνή» τους) σύμφωνα με το παγκόσμια αποδεκτό κατεστημένο της εποχής όπου διαδραματίζεται η ιστορία μου: ότι ο μυθιστορηματογράφος στέκεται πλάι στο ίδιο ύψος με τον Θεό. Μπορεί να μην γνωρίζει τα πάντα, ωστόσο προσπαθεί να προσποιείται ότι τα γνωρίζει. Όμως ζω στην εποχή του Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ και του Ρολάν Μπαρτ. Αν αυτό είναι μυθιστόρημα, δεν μπορεί να είναι μυθιστόρημα με τη μοντέρνα έννοια της λέξης.

Το παραπάνω απόσπασμα είναι ένα από τα χαρακτηριστικά χωρία όπου τον λόγο παίρνει επί προσωπικού ο αφηγητής της ιστορίας, ένας συγγραφέας alter ego του Fowles. Ο χαρακτήρας αυτός που ουδέποτε συμμετέχει στην κυρίως πλοκή είναι το πρόσωπο κλειδί για πολλά κομβικά της σημεία. Σε μερικά κεφάλαια του βιβλίου μάλιστα η αφήγηση του ερωτικού δράματος έρχεται σε δεύτερη θέση και ο αφηγητής σχολιάζει την βικτοριανή εποχή και τα συμπαρομαρτούντα της μπαίνοντας στον πειρασμό να την συγκρίνει με την σημερινή. Αυτή η μεταμοντέρνα συγγραφική προσέγγιση και ταυτόχρονα το βαρύ βικτοριανό κλίμα της πλοκής απογειώνουν την Ερωμένη και της δίνουν μια ασύγκριτη γοητεία.

Ωστόσο αυτή η απόσταση, όλη αυτή η αγεφύρωτη άβυσσος -που τότε δε γεφύρωνε το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, τα φτηνά ταξιδιωτικά πακέτα και τα συναφή- δεν ήταν ολωσδιόλου δυσάρεστη. Οι άνθρωποι γνώριζαν λιγότερα ο ένας για τον άλλο ίσως, αλλά ένιωθαν περισσότερο την οντότητά τους. Ο κόσμος δεν ήταν για αυτούς ένα μόνο κουμπί ή ένας διακόπτης μακριά. Οι ξένοι ήταν ξένοι, και μερικές φορές κατά έναν συγκλονιστικό, πανέμορφο τρόπο. Μπορεί να είναι καλύτερο για την ανθρωπότητα να επικοινωνούμε περισσότερο. Αλλά είμαι αιρετικός, νομίζω πως η απομόνωση των προγόνων μας ήταν όπως ο περισσότερος χώρος που απολαμβαναν: μπορούμε μόνο να τον ζηλεύουμε. Ο κόσμος τώρα είναι, κυριολεκτικά, πολύ γεμάτος από εμάς.

Ένα ακόμα πολύ ενδιαφέρον σημείο αυτού του μυθιστορήματος είναι η κεντρική πρωταγωνίστρια, η Ερωμένη, Σάρα Γούντραφ. Στην δημιουργία αυτού του χαρακτήρα ο Fowles δείχνει καλύτερα από οποιοδήποτε άλλο έργο του τις λογοτεχνικές του επιρροές. Η Σάρα έχει κάτι από Έυρ, Έμμα (Μποβαρί) και Κάθριν. Ακόμα και μετά την ανάγνωση του βιβλίου δεν μπορείς να την ψυχολογήσεις σε βάθος, μπορείς απλώς να την θαυμάζεις και να την κατατάξεις ως μια από τις πιο αξιομνημόνευτες πρωταγωνίστριες της σύγχρονης λογοτεχνίας.

Αυτόν ακριβώς το ρόλο της Σάρα υποδήθηκε η Meryl Streep στην κινηματογραφική μεταφορά της Ερωμένης το 1981. Στον ρόλο του Κάρολου βλέπουμε τον Jeremy Irons, ενώ στην σκηνοθετική καρέκλα κάθεται ο Karel Reisz. Αν και η ταινία γνώρισε μεγάλη επιτυχία και κατάφερε να φτάσει μέχρι τις Χρυσές Σφαίρες, χαρίζοντας στην Streep το πρώτο της αγαλματίδιο, δεν ακολουθεί πιστά το βιβλίο. Έχοντας δει και τις προηγούμενες μεταφορές των έργων του συγγραφέα, θα πω ότι πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα ταινία με την Streep να δείχνει από τότε αυτό που εμείς ξέρουμε ήδη καλά, ότι είναι η μεγαλύτερη ηθοποιός της γενιάς της. Μέχρι εκεί όμως. Είναι αισθητή η αποχή του Fowles στην διασκευή του σεναρίου.

Συνοψίζοντας, αν έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα στον Μάγο, τον Συλλέκτη και την Ερωμένη, θα διάλεγα την τελευταία με κλειστά μάτια. Δεν είναι απλά μια τραγική ιστορία αγάπης, αλλά το χάρτινο σταυροδρόμι δύο εποχών. Σε κάθε νέο βιβλίο του Fowles που διαβάζω εκπλήσσομαι όλο και περισσότερο. Μην αργήσετε να ανακαλύψετε και εσείς αυτόν τον καταπληκτικό λογοτέχνη.

https://stylerivegauche.wordpress.com/

ΤΟ ΣΦΑΞΙΜΟ ΤΟΥ ΧΟΙΡΟΥ

Το σφάξιμο του χοίρου

Σήμερα θα επιστρέψουμε ξανά στο παρελθόν για να παρουσιάσουμε ένα από τα παλαιότερα έθιμα του τόπου μας, το σφάξιμο του χοίρου, όπου σε πολλά χωριά της Κύπρου, αλλά και της Ελλάδος, συνήθιζαν να τον σφάζουν όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα.

Παλαιοτέρα, ο περισσότερος κόσμος είχε στο σπίτι του ένα χοίρο και τον μεγάλωνε, με απώτερο σκοπό όχι την παραγωγή αλλά το φάγωμα του. Συνήθως τους αγόραζαν στα πανηγύρια ή από περιοδεύοντες πωλητές.

Ο χοίρος μεγάλωνε στις αυλές των σπιτιών τρώγοντας κριθάρι, πίτουρα αλλά και περισσεύματα φαγητών της οικογένειας μιας και είναι παμφάγο ζώο.

Όταν ο χοίρος έφτανε στο πρέπον μέγεθος, τον έσφαζαν. Όπως ανέφερα και πιο πάνω, το σφάξιμο γινόταν τα Χριστούγεννα συνήθως όμως αυτό δεν ήταν κανόνας. Για παράδειγμα, στο χωριό μου τον έσφαζαν τον Οκτώβριο πριν αρχίσουν οι νηστείες της Σαρακοστής.

Το σφάξιμο του χοίρου ήταν μια ολόκληρη ιεροτελεστία. Την παραμονή της μέρας ακόνιζαν τα μαχαίρια ώστε να είναι έτοιμα το πρωί. Η σφαγή γινόταν τις αυγινές ώρες. Δυστυχώς, το σφάξιμο δεν ήταν ανώδυνο, όπως συμβαίνει σήμερα στα εγκεκριμένα σφαγεία, έτσι τα μουγκρητά του ζώου, που σφάδαζε από τον πόνο, ακούγονταν σ’ ολόκληρη την γειτονιά.

Μόλις έσφαζαν τον χοίρο, τον έβαζαν σε μια σανίδα ή μια βουκάνη (επίπεδο ξύλο – γεωργικό εργαλείο) και τον καθάριζαν με ζεστό νερό όπου μ’ αυτό έφευγαν οι ακαθαρσίες του αλλά και οι τρίχες που είχε στο δέρμα. Μετέπειτα τον ξεκοίλιαζαν ώστε να αφαιρέσουν τα άχρηστα εντόσθια.

Εδώ, προτού συνεχίσω, θα ήθελα να αναφερθώ στην “φούσκα του χοίρου“ (*μπαλόνι ) όπου τα παιδιά περίμεναν πως και πως. Η φούσκα, ήταν η ουροδόχος κύστη του ζώου, όπου τα παιδιά την φούσκωναν και έπαιζαν μ’ αυτήν στις αλάνες!

Οι άνθρωποι, εκείνη την εποχή, δεν είχαν τις πολυτέλειες που έχουμε σήμερα, έτσι από τον χοίρο αξιοποιούσαν τα πάντα. Το κεφάλι και τα πόδια γίνονταν ζαλατίνα (πηκτός ζωμός κρέατος), οι πέτσες γίνονταν βραστές ή παστές, το συκώτι το μαγείρευαν με ξύδι και κρεμμύδια, ενώ το ψαχνό κρέας το έκαναν παστά και λουκάνικα.

Το λίπος του χοίρου, το έλιωναν σε μεγάλες κατσαρόλες όπου μ’ αυτό σκέπαζαν τα παστά και τα λουκάνικα που φυλάσσονταν σε πήλινα ή μεταλλικά δοχεία. Όσο λίπος περίσσευε, το φύλαγαν για μαγείρεμα. Τα υπολείμματα από το λιωμένο λίπος, τις “τιτσιρίες”, τις φύλαγαν επίσης, γιατί μ’ αυτές έκαναν τιστιρόπιττες ή χρησιμοποιούνταν σε κάποιο φαγητό.

Κλείνοντας να αναφερθώ και στην συνήθεια που είχε ο κόσμος, όταν έσφαζε ένα χοίρο να δίνει ένα κομμάτι κρέας στον γείτονα. Μάλιστα, αν το κρέας είχε και κόκκαλο, η νοικοκυρά το έβραζε και με το ζουμί του έκανε πουργούρι πιλάφι! Τίποτα δεν πήγαινε χαμένο.

https://perithorio.com/

ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ-ΚΛΑΣΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ

ΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΗ,  ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΖΕΪΝ ΟΣΤΕΝ – FREDRIK COLTING & MELISSA MEDINA

Είστε καλεσμένοι στον χορό που γίνεται στο κτήμα Νέδερφιλντ! Διασκεδάστε με την Ελίζαμπεθ Μπένετ και τον κύριο Ντάρσι στο πιο διάσημο μυθιστόρημα της αγγλίδας συγγραφέως Τζέιν Όστεν.

Το Περηφάνια και προκατάληψη είναι ένα πολύ διάσημο βρετανικό μυθιστόρημα που αφορά κυρίως… ναι την περηφάνια και την προκατάληψη! Οι ήρωες της ιστορίας μας είναι προκατειλημμένοι, που σημαίνει ότι κρίνουν ο ένας τον άλλον προτού γνωριστούν. Οι άνθρωποι φαίνεται ότι το κάνουν αυτό πολύ στη ζωή τους εκείνη την εποχή.

Αυτή η ιστορία αναφέρεται επίσης στη φήμη, δηλαδή τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό εκείνα τα χρόνια ειδικά για τις γυναίκες. Περίμεναν από τις γυναίκες να δείχνουν και να ενεργούν με έναν συγκεκριμένο τρόπο, για να έχουν καλή φήμη και να βρουν έναν πλούσιο σύζυγο. Σήμερα ξέρουμε ότι αυτό δεν ισχύει. Και οι άντρες και οι γυναίκες μπορούν να έχουν καριέρα και να παντρεύονται όποιον θέλουν. Οι γυναίκες μάλιστα έχουν περισσότερες επιλογές τώρα.

Για την εποχή της η Ελίζαμπεθ ήταν επαναστάτρια, γιατί δεν νοιαζόταν ποιον «υποτίθεται» ότι έπρεπε να παντρευτεί. Ήθελε να παντρευτεί μόνο από αγάπη! Και η αγάπη δεν έχει καμία σχέση με το πόσα λεφτά έχεις, αλλά έχει απόλυτη σχέση με το πώς νιώθεις για έναν άλλον άνθρωπο.

Στοιχεία έκδοσης
ΙSBN: 978-960-436-562-3
Κείμενο: Fredrik Colting & Melissa Medina
Εικονογράφηση: Lett Yice
Μετάφραση: Στέλλα Φέικου
Ημερομηνία έκδοσης: Νοέμβριος 2018
Αριθμός σελίδων: 52
Τιμή: 12,90€
Διαστάσεις: 22 (πλάτος) x 24,7 εκ. (ύψος)
Έκδοση: Φουρφούρι (Συνεργασία Brainfood Εκδοτική ΜΕΠΕ – Eternal Optimists) 

https://wordpress64426.wordpress.com/

MK Ultra: Το Πρόγραμμα Ελέγχου Νου Της CIA Στον Καναδά …! [Ντοκυμαντέρ , 1980] (Video + Photo)

MK Ultra: 

Το Πρόγραμμα Ελέγχου Νου Της CIA Στον

 Καναδά …! 

[Ντοκυμαντέρ , 1980] (Video + Photo)

Posted by Der Kamerad on 2018-12-27

Mind control experiments on human subjects at Montreal’s Allan Memorial Institute were investigated by The Fifth Estate.

https://derkamerad.com/https://derkamerad.com/
Der Kamerad