Πόσο να αντέξω το ζαβό με αυτά που ζω;; Τακτ, επίπεδο, μη μου άπτου και τα συναφή για σήμερα τα ξεχνάμε. Δεν έχω τα νεύρα μου σήμερις, μία απόγνωση με διαπερνά από την ημιμάθεια, γεμίσαμε καυλιάρικα ανδρείκελα και μυξοπαρθένες με άποψη, μην τους κουνήσουμε από τα στερεότυπα ένα αμόκ το παθαίνουν!
Χίλιες φορές τα παιδιά να μεγαλώνουν με ενήλικες που έχουν αποδεχτοί τον εαυτό τους και είναι ισορροπημένοι παρά σε οικογένειες που βγάζουν ανασφάλειες και απωθημένα στα παιδιά τους, είτε γκέι, είτε στρέιτ.
Ισορροπία, αποδοχή τι είπα πάλι! Άγνωστες λέξεις στις περισσότερες εκ των προτύπων οικογενειών που φωνάσκουν φυσιολογικές.
Τι διάολο θεωρούμε φυσιολογικό;
Πόσο μικρόψυχοι άραγε είμαστε; Την ανάγκη για χάδι, αγκαλιά, μίας όμορφης κουβέντας γιατί την προσπερνάμε; Την ανάγκη ενός παιδιού να έχει το σπιτικό του, να ανήκει σε μία οικογένεια γιατί δεν την υπολογίζουμε; Πάνω από όλα ο φασισμός των ιδεών!
Τόσες μέρες βλέπω στο διαδίκτυο ένα μένος προς την απόφαση για αναδοχή παιδιών από ομοφυλόφιλους. Αναδοχή είναι να αναλάβεις την φροντίδα ενός παιδιού μέχρι οι γονείς του να είναι σε θέση να το φροντίσουν οι ίδιοι. Άραγε καταλαβαίνει κανείς τι μεγαλείο ψυχής είναι να δώσεις ό,τι απόθεμα έχεις σε «δανεικό» παιδί; Αν σε κάτι λοιπόν θα μπορούσα να είμαι αρνητική θα ήταν γιατί αναδοχή και όχι υιοθεσία, ώστε να μην υπάρχουν «δανεικά» παιδιά και «δανεικοί» γονείς, ώστε οι υποχρεώσεις και τα δικαιώματα να μην λήγουν στο 18 έτος.
Τα παιδιά δε θα δίνονται με κλειστά τα μάτια, όπως ουδέποτε μέχρι σήμερα, οι άνθρωποι που θα αναλαμβάνουν προσωρινά την επιμέλειά τους θα ελεγχθούν, όχι μόνο οικονομικά όπως σκούζετε, δε θα γίνει αγοραπωλησία, θα ελεγχθεί το κατά πόσον τα άτομα αυτά είναι κατάλληλα και θα έχουν παρακολούθηση από κοινωνικούς λειτουργούς ως είθισται, καιρός να αξιοποιηθούν και αυτοί που βγαίνουν χιλιάδες από τις σχολές και δεν μπορούν να απορροφηθούν από το κράτος πρόνοιας, έλεος πια!
Το μεγάλο ζήτημα είναι η αντιμετώπιση αυτών των παιδιών από εμάς τους φυσιολογικούς. Λοιπόν ο Κωστάκης που θα είναι παιδί τέτοιας ανάδοχης οικογένειας δε θα σου πειράξει το αγοράκι σου, επίσης και η Κατερινούλα δε θα σου πειράξει το κοριτσάκι σου. Πίστεψέ με οι γονείς των ανάδοχων ήταν «φυσιολογικοί»...
Πόσο άραγε μεγάλο κομμάτι για μία οικογένεια είναι η αποδοχή και η ισορροπία, πόσους λιγότερους ενήλικες με ψυχολογικά και πόσα περισσότερα παιδιά ευτυχισμένα θα είχαμε αν είχαμε όλοι αποδεχτεί τον εαυτό μας και διεκδικούσαμε τη ζωή που μας κάνει ευτυχισμένους, σεβόμενοι πάντα τα δικαιώματα των άλλων, προασπίζοντας όμως τα δικά μας.
Μίλαγα πριν καιρό με μία κοπέλα που δουλεύει νύχτα, μου έλεγε ότι σιχάθηκε τους άντρες, δε θέλει να την ξανααγγίξει κανείς, δεν εμπιστεύεται κανέναν. Τη ρώτησα γιατί, δεν περίμενα την απάντηση το ομολογώ!
-Ξέρεις πόσοι παντρεμένοι με παιδιά έρχονται και ψάχνονται για άντρα; Και αν δε βρουν τρέχουν να ψωνίσουν....
Θυμήθηκα μπαίνοντας στο ζοο χρόνια πίσω, χαμός από μηνύματα αντρών ζητώντας αφέντρα! Έπιασα κουβέντα με έναν " ναι ο μαζοχισμός ρέει στο αίμα μου" παντρεμένος και αυτός, τον ρώτησα γιατί δεν μιλάει στη γυναίκα του για τα βίτσια του, τουλάχιστον να έχει τη χαρά να τον δείρει η ίδια :p . Δε θα καταλάβαινε μου είπε. Δεν ξέρω αν θα καταλάβαινε...πιθανότατα όχι.
Εθελοτυφλούμε, πλέον ένα ομοφυλόφιλο ζευγάρι μπορεί πολύ εύκολα μέσω παρένθετης μητέρας και για τα ζευγάρια γυναικών ακόμα πιο εύκολο να έχουν το δικό τους βιολογικό παιδί. Η πράξη αναδοχής, δεν είναι εγωιστική, δεν είναι ναρκισσιστική, είναι μία πράξη με γενναιοδωρία ψυχής.
Επίσης το να είναι κάποιος γκέι δεν τον κάνει παιδόφιλο, αυτοί δεν έχουν φύλο, αυτοί είναι σάπιοι, αυτοί είναι ανώμαλοι.
Ανώμαλους δε μας κάνει η σεξουαλική μας ταυτότητα, άλλωστε πολύ αμφιβάλλω αν όλοι οι στρέιτ είμαστε φυσιολογικοί, δηλαδή να κάνουμε σεξ ως όρισε η φύση. Μόνο τις τρύπες των αυτιών δεν έχω ακούσει να έχουν χρησιμοποιηθεί ακόμα.
Ανώμαλοι είναι οι βιαστές, οι παιδεραστές, ανώμαλοι είναι όσοι κακοποιούν σωματικά και πνευματικά συζύγους και παιδιά.
Για σκεφτείτε λίγο, πόσο φυσιολογική ήταν η δική σας οικογένεια; Πώς μάθετε να ορίζετε το φυσιολογικό στις αντιδράσεις των γονιών σας, πόσα από αυτά ακολουθήσατε; Πόσα τελικά σας κάνανε ευτυχισμένους;
Θέλω σπίτια γεμάτα ζεστασιά, όπου όλα τα πρόσωπα θα χαμογελάνε και όταν θα πονάνε θα υπάρχει ένα χάδι να απαλύνει τον πόνο τους. Θέλω παιδιά φροντισμένα, παιδιά να ονειρεύονται, να παίζουν, να χαίρονται. Θέλω ανθρώπους που δε φοβούνται.
Πολλοί από εσάς που βρίζετε τους «ανώμαλους» που θα πάρουν παιδιά, είστε ήδη γονείς, σκεφτείτε μόνο αυτό ότι τη σεξουαλική ταυτότητα του παιδιού σας δεν την έχετε εξασφαλίσει, άραγε το παιδί σας θα ήταν καλός γονιός ή η σεξουαλική του ταυτότητα θα αποφάσιζε;
|
Τετάρτη 9 Μαΐου 2018
Πώς τον τρως, πώς τον δίνεις να σε πω τι γονιός θα γίνεις!
Η ασταθής οικονομία της εργασίας - Ζώντας ως τα ερείπια της κοινωνίας
Η ασταθής οικονομία της εργασίας -
Ζώντας ως τα ερείπια της κοινωνίας
Η ελευθέρωση χαρακτηρίζεται από την κινητικότητα του κεφαλαίου, των εργαζομένων και των αγαθών. Οι νεοφιλελεύθερες αρχές του Ρέιγκαν και της Θάτσερ και των οπαδών τους, Κλίντον και Μπλερ, είχαν μεγάλη επίδραση στις εργασιακές σχέσεις που συνέβαλαν στη συρρίκνωση των συνδικάτων. Με αυτές τις αρχές, οι συνδικαλιστές παρουσιάστηκαν ως διεφθαρμένοι και η κρατική κοινωνική φροντίδα μειώθηκε και ιδιωτικοποιήθηκε. Η κρατική παρέμβαση στην αγορά εργασίας μέσω της επιδότησης των θέσεων εργασίας, της μείωσης των εβδομαδιαίων ωρών εργασίας, της κατάρτισης των εργαζομένων κ.λπ., έχει επίσης μειωθεί, δεδομένου ότι θεωρείται ότι η αγορά εργασίας είναι άκαμπτη, μειώνει την ανταγωνιστικότητα και τα περιθώρια κέρδους που προκαλούν αυξημένο πληθωρισμό.
Η Σχολή Κανονισμού υποστηρίζει ότι η κρίση Fordism του 1970 (το μοντέλο Fordism βασίστηκε στην τυποποίηση των προϊόντων, στη μηχανοποίηση των διεργασιών, στην επιστημονική οργάνωση της εργασίας και στην αλυσίδα παραγωγής) οδήγησε σε ένα μεταφορντικό μοντέλο όπου αποθαρρύνεται σταθερή μισθωτή εργασία και ευέλικτες εργασιακές σχέσεις αναδυόμενες.
Με αυτό, οι εργοδότες προέκυψαν ως σαφείς νικητές με μειωμένους μισθούς για να πληρώσουν και να μειώσουν τα εργατικά δικαιώματα για να αντιμετωπίσουν. Έχουν επίσης θεσμοθετήσει ευέλικτες πολιτικές εργασίας που μεταφέρουν τους εργαζόμενους σε κινδύνους και ανασφάλεια. Ο Νίκος Πουλαντζάς, ο Έλληνας πολιτικός φιλόσοφος, αποδείχθηκε σωστός. Στο βιβλίο του «Κράτος, δύναμη, σοσιαλισμός» έγραψε για το ρόλο του κράτους ως κεντρικής εξουσίας που ενεργεί προς το συμφέρον της μπουρζουαζίας. Με το κράτος από την πλευρά του κεφαλαίου, οι επιχειρήσεις έχουν δοθεί ελεύθερη βασιλεία, επιτρέπεται να λειτουργούν ως μια ενιαία κοινωνική δύναμη που κυριαρχεί στο εργατικό δυναμικό.
Άκαμπτοι ακαδημαϊκοί
Ακόμη και για εργαζομένους υψηλής ειδίκευσης, η οικονομική και κοινωνική κινητικότητα είναι περιορισμένη. Alexandre Afonso, στο σχετικό άρθρο του " Πώς Academia μοιάζει με μια συμμορία ναρκωτικών", Αντικατοπτρίζει την τρέχουσα ακαδημαϊκή ζωή των νέων διδακτορικών και υποστηρίζει ότι η ακαδημαϊκή αγορά εργασίας είναι διαρθρωμένη με πολλούς τρόπους ως συμμορία ναρκωτικών, όπου οι πωλητές ναρκωτικών χαμηλού επιπέδου διατρέχουν τον κίνδυνο ζωής τους και ανταλλάσσουν το τρέχον εισόδημά τους για έναν αβέβαιο μελλοντικό εμπλουτισμό. Ομοίως, οι νέοι διδάκτορες συμφωνούν να δουλεύουν με επισφαλείς όρους ως «εξωτερικοί» συνεργάτες των πανεπιστημιακών τμημάτων, αναλαμβάνοντας ένα μέρος των καθηκόντων του «πυρήνα των μυημένων», ειδικά της διδασκαλίας, και υπό την αυξανόμενη πίεση της έρευνας και των δημοσιεύσεων, μια μόνιμη θέση στο μέλλον. Αυτό το σύστημα "κινήτρων" ωφελεί τα πανεπιστήμια σε διεθνές επίπεδο, δεδομένου ότι βασίζουν το έργο τους σε ένα ορισμένο βαθμό στον συνεχώς αυξανόμενο "εφεδρικό στρατό" ακαδημαϊκών που εργάζονται με περιστασιακές συμβάσεις.
Η αβεβαιότητα είναι η μη αυτοπροσδιοριστική ανασφάλεια σε όλους τους τομείς της ζωής και της εργασίας. Οι άνθρωποι σε μια επισφαλής θέση φοβούνται για την επιβίωσή τους και αυτός ο φόβος γίνεται εργαλείο χειραγώγησης από τους εργοδότες, με στόχο, σύμφωνα με τον Pierre Felix Bourdieu (Γάλλος κοινωνιολόγος και φιλόσοφος που ασχολείται πρωτίστως με τη δυναμική της κοινωνικής εξουσίας) να υπακούσουν και να αποδεχθούν τη δική τους εκμετάλλευση.
Οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να προσαρμοστούν σε αυτά τα νέα πλαίσια εργασίας, διαφορετικά περιθωριοποιούνται. Αυτή η περιθωριοποίηση σχετίζεται επίσης με την έννοια της περιοχής Henri Lefebvre (μια γαλλική μαρξιστική φιλοσοφία και κοινωνιολόγος) όπου δημιουργούνται οι κοινωνικές περιοχές, π.χ. οι γυναίκες που περιθωριοποιούν (μεταξύ άλλων) τις κεντρικές αρχές και τους απομονώνουν σε πνευματικές, κοινωνικές και γεωγραφικές περιοχές. Σήμερα, ο εργαζόμενος υποφέρει από την "άγρια χωρίς εγγυήσεις", όπως έγραψε ο Guattari και ο Negri στο βιβλίο τους "Κομμουνιστές σαν εμάς". Οι εργασίες αγοράζονται και πωλούνται ως ξεχωριστά πακέτα χρόνου και ο μισθός δεν καλύπτει όλες τις ανθρώπινες ανάγκες αλλά μόνο την τιμή του πακέτου.
Η άρνηση του κράτους να προστατεύσει τους πολίτες του υπέρ των αρχών του νεοφιλελευθερισμού κρύβεται πίσω από τη δαιμονοποίηση ολόκληρων λαών όπου καλλιεργείται η έννοια της συλλογικής ευθύνης για να πεισθούν οι άνθρωποι να συναινούν στην καταναγκαστική λιτότητα.
Η έννοια της ατομικής ευθύνης χρησιμοποιείται επίσης κατά των φτωχών, καθώς η φτώχεια δεν θεωρείται ως συνέπεια της κοινωνικής τάξης. Σύμφωνα με τον Milton Friedman, οι άνεργοι είναι άνεργοι λόγω «ατομικών συμπεριφορών που καθορίζονται από αυτές τις εσφαλμένες εκτιμήσεις της οικονομικής πραγματικότητας και εσφαλμένες προσδοκίες για την εξέλιξή τους».
Η ασαφής εργασία δεν είναι κάτι σύγχρονο, αλλά κάτι παλιό που θεωρήθηκε από τον Μαρξ και τον Ένγκελς στο Κομμουνιστικό Μανιφέστο:
"Τα συμφέροντα και οι συνθήκες διαβίωσης του προλεταριάτου εξομαλύνονται περισσότερο από το γεγονός ότι η μηχανή σβήνει όλο και περισσότερο τις διακρίσεις στο χώρο εργασίας και ωθεί σχεδόν παντού τους μισθούς σε εξίσου χαμηλό επίπεδο. Ο αυξανόμενος ανταγωνισμός μεταξύ της αστικής τάξης και οι εμπορικές κρίσεις που προκλήθηκαν από αυτόν τον ανταγωνισμό καθιστούν όλο και πιο ασταθή τον μισθό των εργαζομένων. Οι συνεχείς και ταχύτερες τελειοποιήσεις των μηχανών καθιστούν τη θέση τους όλο και πιο επισφαλής. Οι συγκρούσεις μεταξύ του μεμονωμένου εργαζόμενου και των μεμονωμένων αστών όλο και περισσότερο παίρνουν το χαρακτηριστικό των συγκρούσεων μεταξύ των δύο τάξεων. "
Το «precariat» στην μεταβιομηχανική κοινωνία είναι αυτό που ήταν το προλεταριάτο στη βιομηχανική εποχή.
Η επισφαλής εργασία σημαίνει μια νέα κοινωνική τάξη;
Αυτοί που εργάζονται με επισφαλείς εργασίες δεν αποτελούν ξεχωριστή κοινωνική τάξη, παραμένουν μέρος της εργατικής τάξης. Ο Guy Standing υποστηρίζει ότι δεν είναι μια νέα κοινωνική τάξη, αλλά μια τάξη που πρέπει να είναι. Στη Λατινική Αμερική η κατηγορία των περιστασιακών εργαζομένων, ανέργων ή αυτοαπασχολούμενων ονομάστηκε "πρώτο προλεταριάτο".
Ο Karl Marx ονόμασε τον άνεργο "βιομηχανικό εφεδρικό στρατό": "Αυτή η υπερπληθυσμός της εργασίας είναι ένας διαθέσιμος βιομηχανικός εφεδρικός στρατός, ο οποίος ανήκει στην πρωτεύουσα εξίσου καλά, σαν να το έκανε το κεφάλαιο με δικά του έξοδα. Δημιουργεί για τις εναλλασσόμενες ανάγκες της εκμετάλλευσής του το πάντα έτοιμο εκμεταλλεύσιμο υλικό, ανεξάρτητα από τα όρια της πραγματικής αύξησης του πληθυσμού ».
Ο Guy Standing έχει γράψει ότι "η εργατική τάξη", οι "εργάτες" και το "προλεταριάτο" είναι όροι ενσωματωμένοι στον πνευματικό και κοινωνικό μας πολιτισμό εδώ και αρκετούς αιώνες. Οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ορίσουν τον εαυτό τους με όρους κοινωνικής τάξης. Επιπλέον, με αυτούς τους όρους, άλλοι άνθρωποι θα μπορούσαν να τα αναγνωρίσουν, ανάλογα με το πώς ντύθηκαν, πώς μίλησαν και πώς ενεργούσαν. Σήμερα, αυτά είναι μόνο περισσότερα από ετικέτες που φέρνουν στο νου πράγματα του παρελθόντος.
Θεωρεί τη στρωματοποίηση της τάξης ως πιο σύνθετη από την εποχή του Μαρξ: "Ενώ οι παλιές κοινωνικές τάξεις εξακολουθούν να υπάρχουν σε ορισμένα μέρη του κόσμου, μπορούμε τώρα να προσδιορίσουμε τέσσερις ομάδες. Στην κορυφή είναι μια ελίτ, η οποία αποτελείται από έναν μικρό αριθμό παράλογα πλούσιων παγκοσμίων πολιτών που κυριαρχούν στον πλανήτη ... Κάτω από αυτή την ελίτ είναι η τάξη του μόνιμου και καλοπληρωμένου μισθωτού υπαλλήλου του «λευκού περιλαίμιου», απολαμβάνουν σταθερή και πλήρη απασχόληση ... Ταυτόχρονα, σε αλληλεπίδραση με αυτήν την μισθωμένη τάξη, υπάρχει η (επί του παρόντος) μικρότερη ομάδα προφητών. Ο όρος αυτός συνδυάζει τους παραδοσιακούς όρους του "επαγγελματία" και του "τεχνικού" ... Σύμφωνα με τους προκάλους ... υπάρχει ένας πυρήνας των χειρωνακτικών εργαζομένων, στην πραγματικότητα είναι η παλιά "εργατική τάξη". Κάτω από αυτές τις τέσσερις ομάδες, υπάρχει η συνεχώς αυξανόμενη "ακρίβεια",
Η στάση ακολουθεί μια Weberian προσέγγιση στις τάξεις όπου τα μαθήματα καθορίζονται από την κοινωνική κατάσταση πέρα από τη σχέση τους με την παραγωγική διαδικασία.
Ωστόσο, το «precariat» είναι μέρος της εργατικής τάξης, μιας εργατικής τάξης που δεν έχει πλέον τον έλεγχο της παραγωγής, όπως δήλωσε ο Gorz: «Ο Μαρξ ήταν λάθος ... Αυτοματισμοί και αργότερα οι IT να καταργήσουν και να ξεκινήσουν τις ικανότητες και να αντικαταστήσουν, και ειδικευμένους υπαλλήλους με ένα νέο είδος ειδικευμένων εργαζομένων. Η άνοδος των επαγγελματικών εργαζομένων, η αντοχή τους στο εργοστάσιο, η αναρχοσυνδικαλιστική τους προοπτική θα είναι μόνο μια παρένθεση που θα κλείσει από τον Ταϋλορισμό και μετά από την «επιστημονική οργάνωση της εργασίας» και τελικά από την τεχνολογία της πληροφορικής και τη ρομποτική ».
Το «precariat» χαρακτηρίζεται από την επισφάλεια της εργασίας, αλλά η επισφάλεια δεν το χωρίζει από την υπόλοιπη εργατική τάξη με την οποία δεν έχει κανένα συμφέρον. Όπως ο Jean Claude Michea δήλωσε: "... αυτό συμβαίνει ακριβώς επειδή ο" προλετάριος "- ο όρος ανήκει στο Σισμαντί - έχει μόνο, θεωρητικά, την« εργατική του δύναμη »(με άλλα λόγια, στερημένη, όπως έγραψε ο Ένγκελς)« από τα τελευταία υπολείμματα μιας ανεξάρτητης δραστηριότητας "), εφάρμοσε στο πρόσωπο και την ύπαρξή του όλα τα απάνθρωπα αποτελέσματα του ολοκληρωτικού ξεριζωμού (« η εργασιακή ανασφάλεια είναι ένα από τα πιθανά ονόματα αυτής της απόλυτης στέρησης »).
Το έργο του Precariat χαρακτηρίζεται από την έννοια του "επείγοντος". Αυτό υποστηρίζεται από τη συμπερίληψη του precariat στην εργατική τάξη γιατί, σύμφωνα με την άποψη των situationalists, η εργατική τάξη περιέχει όλους εκείνους που δεν μπορούν να ελέγξουν την καθημερινή τους ζωή στην χρονική-χωρική οργάνωση της κοινωνίας.
Ο καθένας μπορεί να είναι ένας "precarian"
Παρά το γεγονός ότι στην πρώτη επισφαλής εργασία αφορούσαν κυρίως νέοι, γηραιότεροι άνθρωποι έγιναν μέρος της, αλλά και εκείνοι που προηγουμένως ανήκαν στη μεσαία κοινωνικοοικονομική τάξη του πληθυσμού. Όπως αναφέρθηκε από τον Hardt & Negri: "Εμφανίζεται μια νέα μορφή κακής συμπεριφοράς, η οποία δεν περιλαμβάνει μόνο τους ανέργους και τους επισφαλείς εργαζόμενους με μερική απασχόληση, αλλά και τους σταθερούς μισθωτούς και τα χρεοκοπημένα στρώματα της λεγόμενης μεσαίας τάξης".
Το επαγγελματικό περιβάλλον του precariat χαρακτηρίζεται από «ευελιξία της εργασίας» με αντίστοιχη «ευελιξία» στη συμπεριφορά του εργαζόμενου. Αυτή η "ευελιξία" επαινείται ως λύση στο πρόβλημα της ανεργίας και της προσαρμογής στις απαιτήσεις της νέας εποχής. Σύμφωνα με τον Bourdieu, η "ευελιξία" ή "επισφάλεια" κυριαρχεί σήμερα παντού.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά στο Reformer: https://medium.com/reformermag/the-precarious-work-economy-ed320b9617a9
https://mastroianniweb.wordpress.com/
Δε θέλω να σε δω να αντέχεις πάλι, θέλω να σε δω να ζεις, να υπάρχεις!
Δε θέλω να σε δω να αντέχεις πάλι, θέλω να σε δω να ζεις, να υπάρχεις!
Published by
Το δες πάλι, το σώμα σου δε σε ακούει. Το ταλαιπώρησες πολύ, το ζόρισες, το φόρτωσες. Έχω ψυχή έλεγες, ποια ψυχή κορίτσι μου, εσύ ήξερες ότι το σώμα χαίρεται όταν είμαστε καλά, όταν δεν είμαστε πονάει, ζορίζεται, ΕΚΔΙΚΕΙΤΑΙ. Γέμισες την ψυχή σου με θλίψη, οργή, πόνο, προδοσία, μοναξιά, τα στοίβαξες, τα στρίμωξες και τα έκλεισες τόσο ασφυχτικά νομίζοντας ότι έτσι θα ξεθυμάνουν, θα εξαφανιστούν, θα σκάσουν! Έλα μου όμως που αυτά βρέθηκαν να τσακώνονται για το χώρο που δεν είχαν. Στην προσπάθεια τους να βολευτούν και να θρονιάσουν μεγάλωναν και πίεζαν, φώναζαν, κάνανε τόση φασαρία και συ δεν άκουγες;;;; Άκουγες! Επέλεγες να κλείνεις τα αυτιά, θα ηρεμήσουν έλεγες, δεν έχεις χρόνο να σπαταλιέσαι, έχεις υποχρεώσεις, πρέπει να είσαι καλά, χρόνο για αυτά δεν υπάρχει. Και έβαζες και άλλα και άλλα και άλλα και άλλα, πήρες και άλλη κλειδαριά, και έχωνες και έχωνες και έχωνες…
Όλα τα άλλα συναισθήματα αγάπης, στοργής, χαράς, ενθουσιασμού, δεν είχες πού να τα βάλεις και τα μοίραζες απλόχερα. Όλοι λέγανε ότι φώτιζες τον χώρο με το γέλιο σου. Πόσο δοτική μπορούσες να γίνεις και ας ήξερες ότι θα βρεθείς να χρωστάς, εσύ εκεί να δίνεις και να δίνεις και να δίνεις και να δίνεις. Για σένα τι κράτησες; Θα πεις πάλι τα πάντα, την ευτυχία του κόσμου όλου που την έχεις ζωγραφίσει σε πολλά ζευγάρια μάτια. Όχι κορίτσι μου, ήταν είναι και θα είναι η δύναμή σου. Ό,τι ευτυχία έπαιρνες την πολλαπλασίαζες και την έδινες πίσω, ήσουν τόσο περήφανη για τα χαρούμενα πρόσωπά τους, αλλά για σένα δεν κράταγες τίποτα, μόνο μία δύναμη, δανεική και αυτή.
Για σένα είχες μόνο ένα δε χρειάζομαι και ένα μπορώ. Έλα πάλεψέ το τώρα να σε δω, έλα να σε καμαρώσω μία ακόμη φορά, έλα να δω να αντέχεις πάλι;;;;;;;Όχι, δε θέλω να σε δω να αντέξεις πάλι, θέλω να σε δω να ζεις, να υπάρχεις, θέλω να σε δω να ικανοποιήσεις τις δικές σου ανάγκες γιατί πρέπει να έχεις και αν τις έχεις διαγράψει να φτιάξεις καινούριες.
Σήμερα έχασες τον έλεγχο του αμαξιού αλλά πρόλαβες, σήμερα πρόλαβες!!!!! Βλέπεις το σώμα μίλησε, δεν υπακούει πια, χέρι και πόδι σταμάτησαν να αντιδράνε, αυτή τη φορά το κατάλαβες, την επόμενη; Σε προδίδει το σώμα σου, προδίδει κάθε φορά που αδιαφόρησες για σένα και συ τι κάνεις για αυτό; Ξέρεις καιρό τώρα ότι δεν είσαι καλά και πάλι θα περάσει λες. Φυσικά θα περάσει σιγά σιγά σε όλα κινητήρια και αισθητήρια όργανά σου και τότε τι;
Τρέχεις να προλάβεις εξετάσεις και γιατρούς, πάλι δε διεκδικείς, πάλι δε μιλάς, πάλι δε ζητάς. Να ήξερες πόσο σε καταλαβαίνω! Όταν τόλμησες να ζητήσεις αδιαφόρησαν, όταν τόλμησες να πονέσεις προσπέρασαν, όταν τόλμησες να φωνάξεις έκλεισαν τα αυτιά τους. Δε θες κανέναν το ξέρω, θες μόνο να το παλέψεις τόσο όσο να κρατιέσαι για να μπορείς να δώσεις σε αυτούς που έχουν ανάγκη, για τους μόνους που πρέπει, για την ανάσα της ανάσας σου, μέχρι να μπορούν μόνοι. Μόνο κορίτσι μου που πάντα θα σε χρειάζονται…
Ξέρω δε θες να σε λυπηθεί κανείς, η περηφάνια σου δε θα το επέτρεπε, δε θες να χαρεί κανείς, είναι πολλοί αυτοί που ζουν από την τροφή της «κοινωνικής κριτικής» για τη ζωή των άλλων και τη δικιά σου ζωή τη μοχθούν χρόνια τώρα, μοχθούν που μπόρεσες αυτό που κανένας τους ποτέ δεν κατάφερε. Σε μισούν ακόμα που αγαπήθηκες αλλά και αυτό κορίτσι μου δεν μπόρεσες να το διαχειριστείς, δεν είχες μάθει να αγαπιέσαι και το προσπέρασες νωρίς.
Δεν ξέρω τι να σου πω, δεν ξέρω τι συμβουλές να σου δώσω, ξέρω ότι δε θα μιλήσεις. Πλέον περνάς αθόρυβα από τους ανθρώπους, τους προσπερνάς, Ξέρω ότι πλέον είσαι διατεθειμένη να είσαι μόνο αυτό που εσένα κάνει καλά, ξέρω δε θα μιλήσεις ποτέ ξανά για σένα, δε θα δείξεις τι είσαι συ, πλέον είσαι ΕΣΥ!
Ήξερες ότι τα όνειρα δεν είσαι για σένα, τα διεκδίκησες όμως και ας ήξερες ότι από παιδί είχαν απαγορευτεί. Ίσως και να έζησες όνειρα, ευτυχίες και πάθη που πολλοί θα ζήλευαν, ίσως και να τα αρνήθηκες για να μην ζηλέψει κανείς.
Μην αρνηθείς εσένα άλλο κορίτσι μου, ξεκλείδωσε ότι έχεις μέσα στην ψυχούλα σου, άστα να βγουν, μη φοβηθείς, θα σου κάνει καλό να αισθανθείς, σταμάτησες να νιώθεις μάτια μου. Πάλεψε μαζί τους, πάντα σου άρεσε η δράση και επιτέλους άσε χώρο για όλα εκείνα τα ωραία. Άσε να φύγουνε να λάμψεις κορίτσι μου. Στο χρωστάς!
https://facerealityweb.wordpress.com/
Sugar Ray Robinson: Ο θάνατος του Jimmy Doyle και ο εφιάλτης που τον ταλαιπωρούσε
Το κείμενο μας σήμερα έχει ως θέμα ένα άσχημο αθλητικό γεγονός όπου έγινε η αφορμή να παρθούν διάφορες αποφάσεις που αφορούσε τον τρόπο διεξαγωγής του αθλήματος της πυγμαχίας.
Τον Ιούνιο του 1947 ο πυγμάχος Jimmy Doyle (1924 – 1947), βρισκόμενος σε καλή αγωνιστική κατάσταση, προκάλεσε τον Sugar Ray Robinson, που την τότε εποχή ήταν στο peak της καριέρας του, για τον παγκόσμιο τίτλο του Welterweight. Ο αγώνας είχε ορισθεί για τις 25 Ιουνίου και όπως αναμενόταν επρόκειτο να προσελκύσει πλήθος κόσμου.
Την προηγούμενη νύχτα του αγώνα, ο Sugar Ray Robinson είδε όνειρο πως θα σκότωνε στο ρινγκ τον Jimmy Doyle έτσι αποφάσισε να μην αγωνιστεί. Η απόφαση του δεν βρήκε σύμφωνο τον προπονητή του και τους σπόνσορες, έτσι τον πίεζαν να ανακαλέσει την απόφαση του και να αγωνιστεί. Ο Sugar Ray Robinson, πριν πάρει την τελική απόφαση του, θέλησε να συμβουλευτεί και τον ιερέα του που τον καθησύχασε πως ήταν απλά ένα κακό όνειρο. Εν τέλει ο Sugar Ray Robinson αποφάσισε να αγωνιστεί.
Στον αγώνα που έγινε μεταξύ τους, ο Sugar Ray Robinson είχε το πάνω χέρι σε όλους τους γύρους μέχρι που ο διαιτητής σταμάτησε τον αγώνα στον 8ον γύρο, βλέποντας τον Jimmy Doyle να μην μπορεί να σταθεί στα πόδια του.
Ο Jimmy Doyle μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο St. Vincent’s Charity, για προληπτικούς λόγους, όπου δυστυχώς ξεψύχησε κάποιες ώρες αργότερα λόγω σοβαρών τραυμάτων στο κεφάλι. Όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, ο Jimmy Doyle είχε υποστεί σοβαρό τραυματισμό σε προηγούμενο αγώνα με τον Artie Levine και δεν έπρεπε να αγωνιστεί ξανά ή σε τόσο κοντινό διάστημα.
Ο θάνατος του Jimmy Doyle άλλαξε άρδην τον τρόπο διεξαγωγής των αγώνων αφού με τροποποιήσεις που έγιναν τα επόμενα χρόνια στις νομοθεσίες του αθλήματος, ο κάθε πυγμάχος θα έπρεπε να πάρει το “πράσινο φως” από γιατρό προκειμένου να αποδείξει πως είναι σε θέση να αγωνιστεί.
Κλείνοντας την λυπητερή ιστορία να αναφέρω πως όταν ο Sugar Ray Robinson έμαθε πως ο Jimmy Doyle πίεζε τον εαυτό του να αγωνιστεί, προκειμένου να μαζέψει λεφτά για να πάρει σπίτι στην μητέρα του, έδωσε τα χρήματα που κέρδισε από 4 επόμενους του αγώνες στην μητέρα του ώστε να πάρει το σπίτι που ήθελε να της αγοράσει ο γιος της.
ΤΟ ''ΔΡΑΚΟΣΠΙΤΟ'' ΤΟΥ ΥΜΗΤΤΟΥ
Το Δρακόσπιτο του Υμηττού και η άγνωστη επιγραφή
Υμηττός, ένα βουνό που φυλλάει καλά κρυμμένα τα μυστικά του. Ένα εξ' αυτών το επονομαζόμενο και ''Δρακόσπιτο'' στέκει εδώ και εκατοντάδες χρόνια ακέραιο και έτοιμο να υποδεχθεί τους μοναχικούς πεζοπόρους του βουνού για να τους προσφέρει δροσιά, ξεκούραση αλλά και μια θέα μοναδική σε ολόκληρο το λεκανοπέδιο.
Δεν έχει χρονολογηθεί και δεν αναφέρεται σε καμία βιβλιογραφία.
Η κατασκευή του με σχιστοειδής ογκολίθους αλλεπάλληλα τοποθετημένους μας θυμίζει τα δρακόσπιτα της Νότιας Εύβοιας.
Τέλος αξίζει να αναφέρω και την ύπαρξη μιας επιγραφής, η οποία όμως πρέπει να μελετηθεί από κάποιον αρχαιολόγο.
paysanias
https://master-lista.blogspot.gr/
Ζητήθηκε από παιδιά να κάνουν bullying σε ένα φυτό και 30 ημέρες μετά έγινε αυτό (βίντεο)
Ζητήθηκε από παιδιά να κάνουν bullying
σε ένα φυτό και 30 ημέρες μετά έγινε αυτό
(βίντεο)
https://www.pentapostagma.gr/
Ο Τραμπ έβαλε «φωτιά» στο πετρέλαιο! Σε υψηλό 3,5 ετών οι τιμές
Ο Τραμπ έβαλε «φωτιά» στο πετρέλαιο!
Σε υψηλό 3,5 ετών οι τιμές
Δομές των Ανουνάκι σε όλο τον κόσμο --- Οι Ανουνάκι--Το σχέδιο
Δομές των Ανουνάκι σε όλο τον κόσμο
Έφτασαν στη Γη με διαστημόπλοια και εγκαταστάθηκαν εδώ. Το όνομα αυτής της φυλής εξωγήινων όντων είναι Ανουνάκι. Προέρχονται από τον κρυφό πλανήτη Nibiru, που λέγεται ότι ανήκει στο ηλιακό μας σύστημα. Η παρουσία τους σημειώνεται σε όλο τον κόσμο, μέσα από πολλούς πολιτισμούς.
Θρύλοι αναφέρουν ότι οι Ανουνάκι δημιούργησαν την ανθρωπότητα και δίδαξαν πολλά πράγματα. Έμαθαν στους ανθρώπους την εργασία, από την εξόρυξη έως την κατασκευή κτιρίων, ενώ ζούσαν μαζί μας για μεγάλο χρονικό διάστημα, ακόμα και πριν και μετά το μεγάλο κατακλυσμό.
Παρακολουθήστε το βίντεο για να μάθετε περισσότερα:
https://master-lista.blogspot.gr/
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
Τέλεια η Αθήνα χωρίς τους Αθηναίους, σύμφωνα με έρευνα5
Τέλεια η Αθήνα χωρίς τους Αθηναίους, σύμφωνα με έρευνα Φανταστική είναι η Αθήνα αρκεί να μην έχει Αθηναίους, όπως προκύπτει από έρευνα που...
-
Ιούλιος: λαογραφία - παροιμίες- ήθη - έθιμα - τραγούδια 09:01 Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017 ΓΙΟΡΤΕΣ ΕΛΛΑΔΑ Ιούλιος, Γιούλ... -
►Tarot: "Οι περισσότερες σχετικές γενικότητες / Major Arcana" .- 01/15/2018 από την Aquileana Τα είκοσι δύο φύλλ...
-
Ντάβανος: Γνωριμία με το έντομο... Ντάβανος , ο (ουσιαστικό) [λατινική λέξη tabanus = οίστρος] το έντομο που κεντρίζει τα βόδια, η ...
