Η μοίρα του γονιού είναι να περιμένει…
Απ’ το πρώτο πρώτο δευτερόλεπτο της υποψίας της ύπαρξής σου, πάνω από ένα τεστ εγκυμοσύνης. Στο σαλόνι του γυναικολόγου, πριν τον υπέρηχο. Στην αίθουσα τοκετών, αγκαλιά με πόνους και μια δυνατή αδημονία να σ’ αντικρίσει. Να σε δει να κάνεις τα πρώτα σου βήματα, να σ’ ακούσει να λες τις πρώτες σου λέξεις. Κι ύστερα πίσω από κάγκελα νηπιαγωγείων, δημοτικών, να περιμένει ν’ ακούσει το κουδούνι για να σε δει να εμφανίζεσαι. Και μετά πίσω από κλειστές πόρτες εφηβικών δωματίων…
Και λίγο πιο μετά, με το ρολόι στο χέρι, να σε περιμένει να γυρίσεις από μια νυχτερινή έξοδο ή από εκείνη την εκδρομή ή απ’ τις πρώτες σου καλοκαιρινές διακοπές με την παρέα σου… Κι εκείνες οι αναμονές που μοιάζουν με αιωνιότητες, για τα αποτελέσματα των εξετάσεων ή την επιστροφή σου από εκείνη την σημαντική συνέντευξη για δουλειά. Και μετά, με κομμένη ανάσα και προσποιητά ήρεμο βλέμμα, να περιμένει τις αποφάσεις σου για τη ζωή. Γάμος, καριέρα, παιδιά ή οτιδήποτε αποφασίσεις, που δεν έχει καμία σημασία αν ο ίδιος συμφωνεί ή όχι, αλλά θα σε στηρίξει με όλες του τις δυνάμεις.
Η μοίρα του γονιού είναι να περιμένει… να περιμένει μετρώντας λεπτά, στιγμές, ανάσες. Να περιμένει και ν’ αγωνιεί για όλα, ακόμη κι αν σπάνια μιλάει γι’ αυτό, ακόμη κι αν καταπίνει κάθε άγχος, κάθε φόβο, κάθε ανησυχία. Κι αν δεν είναι η πιο τέλεια μορφή αγάπης αυτή, που δίνεσαι ολοκληρωτικά σε κάποιον που θα τον αφήσεις ν’ ανοίξει τα φτερά του ελεύθερος, χωρίς να θες να εκμεταλλευτείς στο ελάχιστο όσα έδωσες, τότε ποια είναι;
Απ’ το πρώτο πρώτο δευτερόλεπτο της υποψίας της ύπαρξής σου, μέχρι το τελευταίο της ζωής μου, θα είμαι εκεί. Ακόμη και τις στιγμές που νιώθεις ότι δεν σε καταλαβαίνω, ότι δεν με χρειάζεσαι, ότι μπορείς, θα υπάρχω κάπου εκεί, να γίνομαι δίχτυ ασφαλείας σου σε κάθε πτώση, αγκαλιά σε κάθε πόνο, φιλί σε κάθε λύπη. Και για όσα στερήθηκα, για όσα θυσίασα, για όσα δεν πρόλαβα, δεν περιμένω κανένα ευχαριστώ. Το μόνο που περιμένω είναι να σε δω να χαμογελάς αληθινά και μετά απ’ όλες τις αναμονές -που καμία δεν μετανιώνω- το να μπορέσω να δω την ευτυχία στα μάτια σου. Κι αυτό ψυχή μου, είναι η μόνη ανταμοιβή που χρειάζομαι.
https://thewomen.gr/
Κική Γιοβανοπούλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου