Περιμένοντας τα Χριστούγεννα / Σατυρικό

 Περιμένοντας τα Χριστούγεννα / Σατυρικό

“Ιδού ο εφιάλτης της γυναίκας, αποκαλύπτεται εμπρός μας! Ελάτε στον θαυμαστό κόσμο του παραλογισμού!”. Θυμίζει μέσες άκρες το τσίρκο που παρακολουθούσαμε σαν παιδιά με δέος, τα φώτα ολούθε και κλόουν να ξεπηδάνε από παντού.
“Περάστε παρακαλώ στον μαγικό κόσμο της ετοιμασίας των Χριστουγέννων!”
“Θα στολίσουμε παιδιά;” με ενθουσιασμό η μάνα (όσο ακόμα διαθέτει).
“Βαριόμαστε. Άσ’ το για την άλλη εβδομάδα!”
Με τα πολλά, κατεβάζουμε το δέντρο, το στήνουμε, το στολίζω φέρνοντας στο νου χριστουγεννιάτικα τραγούδια κι αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων. Εξωτερικοί στολισμοί και άλλα δωμάτια πρέπει να περιμένουν, γιατί έχουμε και περιορισμένες αντοχές.

Πάμε στο παρασύνθημα. “Τι θα φάμε τα Χριστούγεννα;” που ακουμπά στη σκέψη “τι θα ψωνίσουμε πρώτα”. Με το κομμένο δώρο λογικά τίποτε, αλλά το έθιμο είναι έθιμο και πρέπει να το τηρήσουμε. Κατά ένα περίεργο τρόπο, μόνο στην οικία μου κρατιέται η παράδοση τα τελευταία είκοσι χρόνια. Λόγω συνθηκών πες, λόγω της καλής μου πρόθεσης… τέλος πάντων στο σπίτι μου γίνονται τα ωραία. Χαράς ευαγγέλια! Μη ξεχάσω τις αλοιφές, τις σαλάτες, κρασί, αναψυκτικά και φυσικά το κυρίως γεύμα, γλυκό συνήθως φέρνουν οι καλεσμένοι. Κοντολογίς, ρωτάω τον καθένα τι επιθυμεί να φάει. Συλλέγω διαφορετικές απόψεις, οπότε ανακατανέμω τις μερίδες για να ικανοποιηθούν όλοι.

Φτάνει η πολυπόθητη μέρα των ετοιμασιών, η ευλογημένη Παραμονή. Μιας και τα κάλαντα μας έχουν εγκαταλείψει από καιρό, κάνουμε επανάληψη από το διαδίκτυο, για οικογενειακή χρήση, για τους παππούδες. Μαζεύτηκαν όλοι κι εκείνοι που λατρεύεις ν’ αντιπαθείς κι εκείνοι που ζητούν την παρέα αυτές τις άγιες μέρες. Η κομβική στιγμή έρχεται με την απαγγελία μιας προσευχής για να ευχαριστήσουμε για όλα όσα μας προσφέρει. Ευχαριστώ κι εγώ, παρόλο τους υπολογισμούς ότι μέχρι τα Φώτα θα τη βγάλουμε και φέτος…

Το τραπέζι στέφεται μ’ επιτυχία, γιατί ως γνωστόν, όταν φας και κυρίως όταν πιείς, όλα σου φαίνονται ωραία. Αφού τελειώνουμε το γεύμα, συνεχίζουμε τις συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων (γλώσσα δε βάλαμε μέσα), με καφέ και γλυκό.
Αποχαιρετώ και δε θέλω να δω ούτε το πιατικό που υψώνεται σε στοίβα, ούτε το σπίτι το βομβαρδισμένο. Λαχταρώ να λιώσω στον καναπέ με μια χριστουγεννιάτικη ταινία με τα φώτα του δέντρου μόνο στο σκηνικό και ν’ αποκοιμηθώ.
Καλά μας Χριστούγεννα!

https://gynaikaeimai.com/

Στέλλα Σωτήρκου