Να αγαπάς τον εαυτό σου, με ρυτίδες ή χωρίς!
Τον τελευταίο καιρό κοιτάζω τον καθρέφτη μου. Κάνω την προσπάθεια να βρω ατέλειες. Υπάρχει κάτι που θα έπρεπε ίσως να διορθώσω, να βελτιώσω… το μόνο που καταφέρνω όμως είναι να με κοιτώ επίμονα με βλέμμα σοβαρό. Λίγα λεπτά μετά, αυθόρμητα χαμογελώ στον εαυτό μου και βλέπω ξαφνικά το πρόσωπό μου να λάμπει. Τώρα νομίζω ότι δεν βλέπω καμία ατέλεια. Λάμπω από καθαρότητα, από καλοσύνη.
Δεν είμαι η Αγία με το φωτοστέφανο, μα υπήρξα αφοσιωμένη στους στόχους μου, στους σκοπούς της ζωής μου, δεν σκορπίστηκα ολούθε. Μια κουταλιά ζάχαρη ήταν αρκετή για να γλυκάνω τον καφέ μου. Χωρίς υπερβολές από σαντιγί και θεσπέσια “κουλουράκια”, όσο πιο πολλά σε τριγυρίζουν, τόσο πιο πολλοί σε εξοντώνουν. Το χαμόγελό μου ανταποκρίνεται και παραμένει. Δεν μου το έχουν πάρει οι σκοτούρες με το στανιό. Πιάνω μία αμυδρή ρυτίδα πάνω από τα χείλη μου και αρχίζει η συζήτηση…
Ο καθρέφτης που μιλά, στόμα έχει και ρωτά:
“Ξέρεις γιατί ψάχνεις με αγωνία κάθε μέρα αν μεγάλωσες; Ξέρεις γιατί φοβάσαι το χρόνο; Ξέρεις γιατί δεν θες να γεράσεις; Ξέρεις γιατί μισείς τις ρυτίδες; Ξέρεις γιατί τρέμεις το κάθε λεπτό;”. Η αγωνία στο πρόσωπό μου κάνει να στάξει το πρώτο δάκρυ, χωρίς να μπορώ να απαντήσω στις παγερές, εχθρικές ερωτήσεις του γυαλιού…. Θυμώνω όμως και δεν κρατιέμαι..
“Ποιος είσαι εσύ που θα με κρίνεις;” σε ρωτάω με θυμό “Ποιος νομίζεις πως είσαι και λες τόσο άσχημα λόγια; Δεν χόρτασες κακία; Σε έχω εδώ για να σε κοιτώ και να θαυμάζω τον εαυτό μου! Όχι για να κάνεις ερωτήσεις!”. Τα δάκρυα δεν σταματούν, μα για καλό κύλησαν.
Η φωνή του καθρέφτη μου απαλή με καθηλώνει… Να κοιτώ χωρίς να μπορώ να τον πετάξω, να τον σπάσω. Αν το κάνω είναι γρουσουζιά λένε, αλλιώς ευχαρίστως θα το έκανα.
“Σε ρωτώ γιατί δεν με χρειάζεσαι, κανένας σας δεν με χρειάζεται. Η ψυχή σου είναι ο καθρέφτης σου! Αν αυτή είναι καθαρή, εγώ σου είμαι άχρηστος, περιττή συντροφιά. Μην εκλιπαρείς να μη σε αλλάξει ο χρόνος, μην τρέφεις αυταπάτες, μην τρέμεις, ζεστή καρδιά, ζεστή ζωή! Δεν χρειάζεσαι το θρόνο της εικονικής ομορφιάς. Να αγαπάς τον εαυτό σου με ρυτίδες ή χωρίς. Να νοιάζεσαι για την υγεία σου. Αυτός είναι ο καθρέφτης σου, όχι εγώ. Αν αρρωστήσεις, ο καθρέφτης σου δεν σε στηρίζει, δεν σου παίρνει τον πόνο, δεν σου δίνει τη δύναμη που χρειάζεσαι και μία μέρα θα τον βγάλεις από τη ζωή σου πετώντας τον μακριά σου. Εκείνη τη μέρα θα είναι που θα τα έχεις βρει με τον εαυτό σου. Το μόνο που θα χρειάζεσαι είναι το χαμόγελό σου, αυτό καθορίζει τις στιγμές σου, αυτό σε κάνει και λάμπεις, τα μάτια σου χαμογελούν, συντροφεύουν το στόμα σου στο πάρτι της ψυχής σου. Βλέπεις αγαπημένη μου, ήδη λάμπεις. Απλά εσύ δεν το ξέρεις. Πάντα έλαμπες, μα δεν μου μιλούσες. Σε άφησα να μεγαλώσεις, να καταλάβεις ότι είμαι άχρηστο αντικείμενο, αχρείαστο σε όλους. Ο δικός σου “εχθρός” είμαι εγώ, όχι ο χρόνος. Και ένα μπαστούνι να κρατάς, καθρέφτη δεν θα θέλεις. Χαμόγελο ανθισμένο στο μέτωπο γραμμένο. Θα φύγω μόνος μου από δω… Να, κοίτα με πώς σπάω! Μα δεν σου αφήνω γρουσουζιά, σου δείχνω σε αγαπάω!”
https://gynaikaeimai.com/
.
Ευαγγελία Αλιβιζάτου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου