Ο χρόνος κυλάει αργά στον πόνο…
Οι άνθρωποι μετράμε τον χρόνο, κοιτάζουμε συνέχεια το ρολόι μας για να τρέξουμε στην δουλειά, για να πάμε τα παιδιά στο σχολείο. Ο χρόνος τρέχει και εμείς εκεί, ακίνητοι κοιτάζουμε πώς περνάει. Γυρίζουμε πίσω και βλέπουμε από πού ξεκινήσαμε και πού φτάσαμε. Και κοιτάζουμε μπροστά, χωρίς να ξέρουμε τι μας περιμένει. Κάνουμε όνειρα, σχέδια και ο χρόνος στην χαρά τρέχει γρήγορα, ενώ στον πόνο κυλάει αργά και βασανιστικά, σαν να θέλει να μάθουμε καλά το μάθημα που έρχεται η ζωή να μας δώσει.
Σαν ένα πάτωμα με γυαλί, που από κάτω είναι ο γκρεμός, έτσι και ο χρόνος. Είναι αμείλικτος, ποτέ δεν γυρίζει πίσω, αλλά πάντα αφήνει στις ζωές μας χαρές και λύπες, σαν να πρέπει να γίνουμε κάποιοι άλλοι στην πορεία της ζωής μας. Σαν όταν έρθει το τέλος να κοιτάξουμε πίσω χαμογελώντας και να φωνάξουμε “Ναι χρόνε, κάτι κατάφερα και εγώ!”.
https://gynaikaeimai.com/
Ευγενία Τριανταφυλλίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου