Τίποτα από σένα δεν αξίζει να θυμάμαι!
Πόσο εύκολα πέταξες εννιά χρόνια φιλίας… Ένα μήνυμα “θέλω να μείνω μόνη μου” και είχες την συνείδησή σου καθαρή.
Μια φιλία χρόνων και δεν έδωσες μια ευκαιρία να μιλήσουν οι καρδιές από κοντά.
Μια αγάπη που μας έδεσε από την πρώτη φορά που συναντηθήκαμε.
Φίλη και αδερφή στα εύκολα τελικά.
Για χρόνια θυμόμουν τα πάντα, στα όνειρά μου ερχόσουν και ήθελα να σε δω ξανά.
Έκοψες κάθε επαφή για μια ανοησία, διέλυσες ό,τι πιο όμορφο είχα φτιάξει. Εγώ έφτιαξα κι εσύ σε μια μέρα το γκρέμισες, σαν να μην υπήρχε παρελθόν.
Και όταν έμαθα ότι ίσως να πετάξω ψηλά, σε έψαξα να δω αν είσαι καλά κι εσύ πάτησες ακόμα πιο πολύ τα κομμάτια που με πονούσαν και με απαξίωσες, με μια φράση “προσεύχομαι για σένα” με έστειλες πιο νωρίς στον άλλο κόσμο. Πώς λέγεσαι Χριστιανή όταν δεν σε νοιάζει που ο άλλος πεθαίνει;
Όχι, δεν θέλω πια να θυμάμαι τίποτα από σένα.
Όχι, δεν μετανιώνω για όλα αυτά που αισθάνθηκα και έκανα, ποτέ δεν ήθελα τίποτα πίσω, ήθελα απλά να είσαι καλά.
Δεν αξίζει να πληγώνω την ψυχή μου με την θύμησή σου, με αναμνήσεις που στάζουν αίμα και δεν προσφέρουν τίποτα στο παρόν.
Την αξία που πίστευα, την έχασες μετά από χρόνια στην υποκριτική φράση “προσεύχομαι για σένα “. Εκεί έχασες κάθε ελπίδα. Σιχάθηκα εσένα και όλα όσα νόμιζα μέχρι τότε ότι είσαι. Μια οντότητα που έβαζε μπροστά τον Θεό, γιατί άνθρωπος δεν ήσουν. Ο άνθρωπος ακόμα κι αν μάθει ότι κάποιος άνθρωπος πεθαίνει, θα ενδιαφερθεί.
Δεν αξίζει να χαλάω πλέον τα δάκρυά μου για σένα.
Εννιά χρόνια φιλίας, πέντε χρόνια αναζήτησης και μόλις ένα μήνυμα για να γκρεμίσεις μια ψυχή, που το μόνο που ήθελε ήταν να δει αν είσαι καλά.
Ένα τίποτα έμεινε να θυμάμαι και ένα “πολύ” που μου έδωσες σαν μάθημα να βάλω μέσα στην βαλίτσα της ψυχής. Τίποτα τελικά δεν πήγε χαμένο…
https://gynaikaeimai.com/
Άνδρεα Αρβανιτίδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου