ΧΡΕΟΣ

 ΧΡΕΟΣ

Όταν η Προμίλα βλέπει τα νέα της Σουμίτα στο πρωτοσέλιδο της εφημερίδας, με τη φωτογραφία της με τον πρωθυπουργό, η Προμίλα ξαφνιάζεται. Γνωρίζει πολύ καλά τη Σουμίτα. Δεν είναι διάσημο πρόσωπο, είναι απλώς μια ζητιάνα. Μια βροχερή μέρα ήρθε στο μεγάλο σπίτι της Προμίλα ζητιανεύοντας και τότε η Προμίλα άκουσε την ιστορία της ζωής της. Εκείνη τη μέρα η Προμίλα ήταν μόνη στο σπίτι. Ο σύζυγός της είναι μεγαλοεπιχειρηματίας, ήταν εκτός πόλης και ο μονάκριβος γιος της σπουδάζει στο εξωτερικό. Ξαφνικά η βροχή άρχισε πολύ, η Προμίλα δεν ήθελε να δώσει στη Σούμιτα καταφύγιο στο σπίτι της καθώς ήταν αμφίβολη με την άγνωστη Σουμίτα αλλά λόγω βροχής αναγκάστηκε να της τηλεφωνήσει. Η Σουμίτα περίμενε εκεί για περίπου μισή ώρα μέχρι να σταματήσει η βροχή. Στη συνέχεια είπε στην Προμίλα ότι δεν ήξερε για τους γονείς, τον σύζυγο ή τα παιδιά της ή για συγγενείς. Ούτε η ίδια δεν μπορούσε να θυμηθεί το παρελθόν της. Ξέρει μόνο ότι είναι ζητιάνα. Η Προμίλα σκέφτηκε ότι ίσως είναι ψυχική και έχασε τη μνήμη της και βγήκε από το σπίτι της και δεν επέστρεψε. Η Σουμίτα της είπε επίσης ότι τώρα ζει σε μια παραγκούπολη κοντά σε έναν σιδηροδρομικό σταθμό. Η Προμίλα της έδωσε ένα παλιό σάρι και δέκα ρουπίες. Μετά από αυτό η Σούμιτα ήρθε τρεις ή τέσσερις φορές αλλά η Προμίλα δεν ένιωθε καλά. Σαν να της ήταν βάρος. Τώρα πιστεύει ότι έκανε μεγάλο λάθος.

Η Προμίλα περνάει από τις ειδήσεις. Ο Πρωθυπουργός επαίνεσε τη Σουμίτα και είπε: «Είσαι η πλουσιότερη γυναίκα από καρδιάς που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Είμαι περήφανος για σένα. Δεν ξέρω τι να σου πω; Εάν μόνο το τριάντα τοις εκατό των ανθρώπων έχουν την ίδια νοοτροπία με εσάς, τότε δεν θα υπάρχει τόσος διχασμός στην κοινωνία μας. Τώρα μπορώ να σας υποσχεθώ, από σήμερα δεν χρειάζεται να ζητιανεύετε από πόρτα σε πόρτα, θα σας δώσουμε δουλειά ως οικονόμος σε ένα κρατικό νοσοκομείο. Ο δημοσιογράφος ρώτησε τη Sumita, "Πώς το έκανες αυτό"; Όταν είσαι ζητιάνος; Η Σουμίτα είπε: «Στην πραγματικότητα γνωρίζω τα βάσανα των φτωχών και αβοήθητων ανθρώπων. Σε όλη μου τη ζωή παίρνω μόνο από ανθρώπους, από την κοινωνία.

 Έχω δει πολλούς ανθρώπους στη ζωή μου. Εκτός από λίγους ανθρώπους, οι περισσότεροι με αντιμετώπισαν με μίσος. Απλώς μου έριξαν δύο, πέντε ή δέκα ρουπίες όταν έχουν πάρα πολλά, μερικές φορές κάποιοι έκλειναν την πόρτα μπροστά μου. Αλλά δεν με πείραξε καθώς ήταν ο τελευταίος τρόπος για να ζήσω. Λίγοι όμως με παίρνουν σαν άνθρωπο. Όλοι είμαστε ο οφειλέτης της κοινωνίας μας καθώς παίρνουμε όλες τις διευκολύνσεις από αυτήν. Ήθελα λοιπόν να ελευθερώσω το μικρό μου χρέος προς την κοινωνία. Γι' αυτό εξοικονομούσα χρήματα σιγά σιγά. Μετά την πλημμύρα, όταν άκουσα ότι, οι άνθρωποι κάνουν δωρεές στο Ταμείο Αρωγής του Προϊσταμένου του Υπουργού.

 Ήθελα να δώσω σε όλη μου τη ζωή οικονομίες ρουπιών 3 lakhs. Ο τοπικός σύμβουλος τα κανόνισε όλα. Και ο Πρωθυπουργός με κάλεσε εδώ στο γραφείο». Μετά την πλημμύρα, όταν άκουσα ότι, οι άνθρωποι κάνουν δωρεές στο Ταμείο Αρωγής του Προϊσταμένου του Υπουργού. Ήθελα να δώσω σε όλη μου τη ζωή οικονομίες ρουπιών 3 lakhs. Ο τοπικός σύμβουλος τα κανόνισε όλα. Και ο Πρωθυπουργός με κάλεσε εδώ στο γραφείο». Μετά την πλημμύρα, όταν άκουσα ότι, οι άνθρωποι κάνουν δωρεές στο Ταμείο Αρωγής του Προϊσταμένου του Υπουργού. Ήθελα να δώσω σε όλη μου τη ζωή οικονομίες ρουπιών 3 lakhs. Ο τοπικός σύμβουλος τα κανόνισε όλα. Και ο Πρωθυπουργός με κάλεσε εδώ στο γραφείο».

Κάποτε αυτή η είδηση ​​δεν εξέπληξε μόνο την Προμίλα αλλά και όλους εμάς. Αν ένας ζητιάνος μπορεί να της δώσει όλες τις οικονομίες! γιατί δεν βοηθάμε λίγο τους άλλους σαν άνθρωποι αν μπορούμε; Όλοι είμαστε πράγματι ο οφειλέτης της κοινωνίας μας, επομένως πρέπει να μας απαλλάξουμε από το βάρος του χρέους.

https://preetycom.art.blog/