Στάση λεωφορείου – Αφήγημα

Στάση λεωφορείου – Αφήγημα

 

Στη στάση απέναντι από το σχολείο που περνά η γραμμή 4C, πάντα υπάρχει λίγος κόσμος στην αναμονή τα απογεύματα που επιστρέφω σπίτι. Κάθε φορά μας μετρώ και μας υπολογίζω και δεν μας βρίσκω πάνω από τρεις, στο προσκλητήριό μου. Τα καλοκαίρια που είναι κλειστά τα σχολεία κάθε μέρα είμαστε διαφορετικοί. Όλοι μας έχουμε την ίδια αγωνία, την ίδια αναμονή αλλά η κούραση και ίσως η απογοήτευση ζωγραφίζεται στις γωνίες του προσώπου με διαφορετικά χρώματα και αποχρώσεις. Ανταλλάζουμε ματιές και παίρνουμε τις ανάλογες αποστάσεις στο μεταλλικό παγκάκι, όχι από φόβο ή για κάποια άλλη κοινωνική συνθήκη αλλά γιατί ξέρουμε πως ο καθένας πορεύεται μόνος του και η ιερή διαδικασία της αποτίναξης του φόβου από τις πλάτες, της φθοράς από τα βλέμματά μας είναι μια σιωπηλή και αργή διαδικασία με αβέβαιη έκβαση.

Δίπλα από το στέγαστρο έχει φυτρώσει μια λεύκα. Τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού τής άδειαζα το περισσευούμενο νερό που σκόπιμα άφηνα πάντα μισό στο μπουκαλάκι και το έπαιρνα μαζί μου ακόμα κι αν πρόσθετα βάρος στις αποσκευές της επιστροφής. Αν διψούσα στο γραφείο, έπαιρνα και δεύτερο μπουκαλάκι κι εκείνο το μισό το έβαζα στην τσάντα μου, ελέγχοντας τη γραμμή της στάθμης να είναι στα μισά της πλαστικής ετικέτας. Ακόμα κι αν διψούσα δεν το έπινα δείχνοντάς μου με αυτόν τον τρόπο πως η αυτοσυγκράτηση και ο αυτοέλεγχος είναι μια στρατηγική που αποδίδει και δεν θα πρέπει να αφήνομαι αυθαίρετα σε καταστάσεις και ανθρώπους που με παρασύρουν. Φυσικά η ρητορεία προς τον εαυτό μου δεν έφερε ποτέ καρπούς γιατί απλά οι διδαχές δεν με έχουν οδηγήσει πουθενά και προτιμώ να ζω στο δικό μου προσωπικό χάος, να του ορίζω τα σημεία και τα βάθη. Να το κάνω να συστέλλεται και να διαστέλλεται αναλόγως των εξωτερικών διακυμάνσεων και των εσωτερικών μου μονολόγων.

Δεν το είχα παρατηρήσει πως η λεύκα είχε στη βάση του κορμού πετάξει παραφυάδες. Αυτό το ανακάλυψα σήμερα τελείως τυχαία, καθώς κουρασμένος ο αριστερός μου ώμος από τα χαρτιά στο χαρτοφύλακα – μία δερμάτινη καφέ τσάντα ταχυδρόμου – τον πέταξα εκτοξεύοντας το φαγωμένο λουρί του στον άλλον ώμο κι ήρθε και κάθησε με έναν υπόκωφο γδούπο. “Η φυγόκεντρος περιστροφή της γης τώρα θα με βρει από τα αριστερά” – σκέφτομαι –  “και ίσως κάπως να της φρενάρω την ταχύτητα. Θα καθυστερήσει η ανατολή της Πούλιας στον ορίζοντά μου, θα αδειάσουν τα νερά στην προκυμαία, στο ακρογιάλι θα παραταθεί η πλημμυρίδα, θα συμβούν περίεργα φαινόμενα, οι κάβουρες έκπληκτοι θα πλατσουρίζουν ανάσκελα με τις στρουμπουλές κοιλιές τους στον ήλιο, θα πάρει μια ανάσα το φεγγάρι πριν βγει ολόγιομο και φωτεινό το βράδυ. Έχεις παρατηρήσει; Πες μου αν ποτέ σου έπεσε ένα ποίημα στα χέρια για το φεγγάρι της μέρας, αν ποτέ έκοψες κι έβαλες στο βάζο μπουκέτο από μουχρίτσες του πεζοδρομίου, αν ποτέ με θαύμασες τα απογεύματα που βγαίνω κατάκοπος από τη δουλειά, με πρησμένα, χαμηλωμένα τα βλέφαρα και με δυσκολία, με άλλη τόση προσπάθεια κρατάω το χαμόγελο στα χείλη. Αν, ποτέ από τη μεγάλη ταχύτητα, αφουγκράστηκες την αναπνοή σου. Αν στάθηκες σιωπηλός να αποτυπώσεις σε μία λεπτομερή περιγραφή, σε ένα προσωπικό εσταντανέ τον τρόπο με το οποίο τραβάω με το πάνω χείλος τους κόκκους ρυζιού, τρώγοντας μια τυλιχτή σε ασημόχαρτο γκοφρέτα, φοβούμενος μην πέσει κάτω και λερώσω το πάτωμα. Με γέμισες με απαγορεύσεις και κανόνες που δυσκολεύομαι να ακολουθήσω. Κι έχω πολλές στιγμές αδεξιότητας κι άλλους ιδιαίτερους τρόπους να προσεγγίζω αυτό τον περίεργο γήινο κόσμο με αυστηρά όριά του, στον οποίο εγώ βρέθηκα αλεξιπτωτιστής σε ελεύθερη πτώση και όμως κανέναν από αυτούς δεν λάτρεψες. Πως, λοιπόν, να αγαπήσεις την ψυχή που σου παραδίνεται;”

Ανοίγω το καπάκι και χύνω το μπουκάλι στη ρίζα της λεύκας. Βγάζει έναν ανθρακούχο ήχο το ξερό χώμα που ξεδιψάει. Ανάμεσα στα πεσμένα φύλλα του φθινοπώρου πηγαινοέρχονται μυρμήγκια. Δεν θα μου είναι βάρος να πάρω μαζί μου μισή ρυζογκοφρέτα. Στη γη αφθονούν οι ορυζώνες. Για όλα τα υπόλοιπα, ίσως, σε μερικά να έχουμε και έλλειψη.

© Copyright 2020 Σούκουλης Δημήτρης – All Rights Reserved

https://nosensewords.wordpress.com/