Γίνε φως- Be a light
In times of deep darkness, we not only need light
— we need to be light for one another.
That’s a message we must take to heart as we find ourselves lost
once again in the all-too-familiar darkness of America’s culture of violence.
Who better to deliver that message than Mary Oliver,
in a powerful poem that re-tells the story of the Buddha’s last words.
Before he died, she tells us,
“He looked into the faces of that frightened crowd” and said,
“Make of yourself a light.”
We are the frightened crowd the Buddha looked into as he drew his last breath.
We are the people who need to be light for one another.
*****************************
Σε εποχές με βαθύ σκοτάδι, όχι μόνο χρειαζόμαστε φως
– χρειάζεται να είμαστε φως ο ένας για τον άλλο.
Αυτό είναι ένα μήνυμα που πρέπει να κρατήσουμε στις καρδιές μας
καθώς ανακαλύπτουμε τους εαυτούς μας χαμένους μια ακόμη φορά
στο γνωστό σε όλους σκοτάδι της Αμερικανικής βίαιης κουλτούρας.
Ποιος μπορεί καλύτερα να μεταδώσει αυτό το μήνυμα από την Μέρι Όλιβερ,
με το δυνατό ποίημα που μας ξανά-ιστορεί την ιστορία των τελευταίων λέξεων του Βούδα.
Πριν πεθάνει, μας λέει,
«Κοίταξε τα πρόσωπα αυτού του φοβισμένου πλήθους» και είπε,
«Κάνε τον εαυτό σου φως.»
Είμαστε το φοβισμένο πλήθος στο οποίο κοίταξε ο Βούδας καθώς άφηνε την τελευταία του πνοή.
Είμαστε ο κόσμος που χρειάζεται να γίνουμε φως ο ένας για τον άλλο.
Πάρκερ Πάλμερ
Buddha’ s last instuction
“Make of yourself a light”
said the Buddha,
before he died.
I think of this every morning
as the east begins
to tear off its many clouds
of darkness, to send up the first
signal-a white fan
streaked with pink and violet,
even green.
An old man, he lay down
between two sala trees,
and he might have said anything,
knowing it was his final hour.
The light burns upward,
it thickens and settles over the fields.
Around him, the villagers gathered
and stretched forward to listen.
Even before the sun itself
hangs, disattached, in the blue air,
I am touched everywhere
by its ocean of yellow waves.
No doubt he thought of everything
that had happened in his difficult life.
And then I feel the sun itself
as it blazes over the hills,
like a million flowers on fire-
clearly I’m not needed,
yet I feel myself turning
into something of inexplicable value.
Slowly, beneath the branches,
he raised his head.
He looked into the faces of that frightened crowd.
**************************
Η τελευταία οδηγία του Βούδα
«Άναψε για σένα ένα φως»,
είπε ο Βούδας,
πριν πεθάνει.
Το σκέφτομαι κάθε πρωί
καθώς ξεκινά η ανατολή
να σκίζει τα πολυάριθμα σύννεφα
του σκότους, να στείλει το πρώτο
σινιάλο – μια λευκή πεταλούδα
με ροζ και βιολετί πιτσιλιές,
ακόμα και πράσινες.
Ηλικιωμένος, ξάπλωσε κάτω
από δυο δένδρα Σάλα,
και θα μπορούσε να είχε πει οτιδήποτε,
γνωρίζοντας πως ήταν η έσχατη στιγμή του.
Το φως καίει προς τα πάνω
συμπυκνώνεται και σταθεροποιείται πάνω από τους αγρούς.
Γύρω του, μαζεύτηκαν οι χωρικοί
και τεντώθηκαν ν’ ακούσουν.
Πριν καλά-καλά βγει ο ήλιος,
μετέωρος, στον κυανό αέρα.
Έχω αγγιχτεί παντού
από τον ωκεανό των κίτρινων κυμάτων του.
Χωρίς αμφιβολία, τα σκέφτηκε όλα
όσα συνέβησαν κατά τη διάρκεια της δύσκολης ζωής του.
Κι έπειτα αισθάνομαι τον ήλιο τον ίδιο,
καθώς φλέγεται πάνω από τους λόφους,
σαν ένα εκατομμύριο πύρινα άνθη –
σαφώς δεν είμαι αναγκαία,
ωστόσο αισθάνομαι τον εαυτό μου να
μετατρέπεται σε κάτι ανεκτίμητο.
Αργά, κάτω από τα κλαδιά,
Ύψωσε το κεφάλι του.
Κοίταξε τα πρόσωπα αυτού του φοβισμένου πλήθους.
.
.
Οδηγίες για να ζήσεις
μια ζωή-
Δίνε προσοχή.
Να είσαι έκπληκτος.
Μίλα γι αυτό.
https://ainafetst.wordpress.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου