BY 

Θεοδώρα Ντάκου, Βόλτα στο λιμάνι

Διέσχισα πολύ πρωί την πλατεία και ήρθα
άκρη-άκρη, αποφεύγοντας να βλέπω
πίσω, την πόλη έρημη ως τα κάστρα
γεμάτη απειλητικούς σφυγμούς.
Άμα κατέβεις τα σκαλιά της αποβάθρας, κρύβεσαι:
θάλασσα, πράσινα ντοκ, γόνοι ψαριών,
υποσχέσεις βυθού, υποσχέσεις καινούριας πολιτείας
χωρίς φόβους —όχι σαν τη δική μας την αβάσταχτη—
με ζεστά φαρδιά πεζούλια να παίζουν τα παιδιά,
με παράθυρα χωρίς σίδερα και πόρτες ανοιχτές
να μπαινοβγαίνουν άνθρωποι να λιάζονται,
με δέντρα στους δρόμους, με λουλούδια, με πουλιά
— αν και οι λεπτομέρειες δεν έχουν σημασία,
φτάνει μονάχα να μας επιτρέπουν ν’ αγαπιόμαστε.
Καταλαβαίνεις, ντρέπομαι που συχνάζω στο λιμάνι
μα είναι το μόνο μέρος σ’ αυτό τον τόπο που ακόμα
υπόσχεται κάτι.
Από τη συγκεντρωτική έκδοση Η ηλικία του πανικού (1984) της Θεοδώρας Ντάκου