Η κότα που ονειρευόταν να πετάξει
της Sun-mi Hwang
Με τρανή εξαίρεση την Φάρμα των Ζώων του George Orwell, οι αλληγορίες με ζώα θα έπρεπε να είχαν σταματήσει ήδη από την εποχή του Αισώπου. Στην καλύτερη των περιπτώσεων θυμίζουν παραμύθι και στην χειρότερη, και η συγκεκριμένη περίπτωση είναι από τις χειρότερες, θυμίζουν παραλογοτεχνία, τουτέστιν άρλεκιν. Όταν ξεκίνησα το βιβλίο της Sun-mi Hwang, επηρεασμένη από τις θετικότατες κριτικές που είχα διαβάσει, περίμενα ότι θα έβρισκα κάτι συγκλονιστικό στην Μπουμπουκίτσα και την ιστορία της. Αντιθέτως, βρήκα κάτι τρομερά επιφανειακό και πολύ ενοχλητικό.
Για όσους, αυτούς τους λίγους, δεν έχουν διαβάσει το best seller της Hwang, να πούμε ότι πραγματεύεται την ιστορία μιας κότας, της Μπουμπουκίτσας, η οποία παρά την μαύρη της την μοίρα παίρνει την ζωή στα χέρια της και της δίνει και καταλαβαίνει. Η επαναστάτρια κότα όχι μόνο φεύγει από το κοτέτσι κάνοντας την κρυφή της επιθυμία πραγματικότητα, αλλά καταφέρνει να γίνει μάνα ενός παπιού. Όχι μην γελάτε, αυτά γράφει η Hwang.
Παραβολή είναι θα μου πεις, δεν διαβάζεις και ιστορική ανάλυση των Βαλκανικών. Σαφώς και πρόκειται για μια ένα ενήλικο παραμύθι που στόχο έχει να εμπνεύσει και να καταργήσει τα ήδη υπάρχοντα στερεότυπα. Μόνο που μέσα στην τόσο μεγαλεπήβολη προσπάθεια του καταντάει προκλητικά γελοίο. Ίσως να είναι δικιά μου παραξενιά, θέλω όμως ακόμα και τα παραμύθια που διαβάζω, έστω μέσω αλληγοριών, να έχουν ένα αντίκρισμα στον πραγματικό κόσμο. Αν αυτό συνέβαινε στην περίπτωση της Μπουμπουκίτσας η υπόθεση θα θύμιζε μεξικάνικο έργο, από αυτά τα κακά, που η τυφλή πρωταγωνίστρια τρέχει να γλιτώσει από τους διώκτες της και πέφτει, χτυπάει και την καταβροχθίζει ένας κροκόδειλος.
Γιατί λοιπόν ενώ αρνούμαστε να παρακολουθήσουμε μια τέτοια φαρσοκωμωδία, αρεσκόμαστε στο να την διαβάζουμε και μάλιστα να την βαφτίζουμε αυθαίρετα αριστούργημα; Είναι η επίκληση στο συναίσθημα που φταίει για όλα. Η Hwang αντί να δημιουργήσει αληθοφανείς χαρακτήρες και να στηρίξει τα όσα θέλει να πει σε μια στιβαρή πλοκή με αρχή, μέση και τέλος, προτιμά την εύκολη οδό των ήδη υπαρχουσών εικόνων, των υποκοριστικών και της εκ φύσεως θαλπωρής που δημιουργείται μέσα στον οποιοδήποτε άνθρωπο στο άκουσμα και μόνο της λέξης «ζωάκι», «μωράκι» κ.α. Εν συντομία, η Hwang χρησιμοποιώντας φτηνά αφηγηματικά κόλπα κατάφερε να πουλήσει την ασυναρτησία της σαν φρεσκοψημένο ψωμάκι.
Δεν σας έχω συνηθίσει σε τόσο βιτριολικές κριτικές, όμως κάποιος έπρεπε να πει δυο λόγια για την Μπουμπουκίτσα, την στρουμπουλή πουλάδα. Το πάθημα να γίνει μάθημα και άλλη φορά να διαβάζω βιβλία με δίποδους πρωταγωνιστές.
Το Η κότα που ονειρευόταν να πετάξει κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα.
https://stylerivegauche.wordpress.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου