Μανιφέστο – Ποίημα

Artworks: © 2018 Serpil Yildiz. Title: «They think I’m isolated just like my pets_ 2018 Digital collage 45×55 cm. Ευγενής παραχώρηση δικαιωμάτων

Να πιάσουμε το αστέρι που μας ανήκει.

Να σηκωθούμε στις μύτες των ποδιών.

Να φέρουμε σε ευθεία τους στραμπουληγμένους καρπούς με τις ισημερίες.

Να τεντώσουμε τα χέρια.

Να ψηλώσουμε τις φάλαγγες των δαχτύλων.

Να δυναμώσουμε το κόκκαλο,

παλεύοντας στους δρόμους,

σε πλιάτσικο,

με την πένα μας,

σπρώχνοντας μπροστά κέρσορες,

με τα πινέλα μας, με το ψαλίδι,

με το σφυρί και το καλέμι,

Καθημερινοί Πυγμάχοι της αναισθησίας τους,

της μικροπρέπειάς τους,

νοκ-άουτ να φέρουμε με το αριστερό στον σιγουρεμένο,

στον άχρηστό του αισθητήρα,

που του κρέμεται ουρά ανάμεσα στα σκέλη,

και σαν σε τελειωτικό χτύπημα σε αστικό ρινγκ,

λύνοντας τους επιδέσμους από τις γροθιές μας,

ξεσκονίζοντας με δυο χτύπους τις παλάμες μας το ταλκ

βγάζοντας ιαχή, να σχίσουμε τον ορίζοντα που μας καλύπτει.

Έξω να βγούμε νεογνά από τη γήινη μήτρα

από δίδυμα ωάρια, εμείς, το πρωτότοκο,

απορριφθέν μόσχευμα στον κοινωνικό ιστό Τους,

τη μαύρη μας προβιά, χωρίς ντροπή, να ρίξουμε στους ώμους,

με περηφάνεια αλαζόνα

την εκδοχή του βιβλικού Κάιν,

πετραχήλι,

απόστολοι του δίκιου του.

Γιατί πια την ανάσα μας,

τόση,

όση σε αεροκυψελίδα,

σελοφάν τυποποίησης,

εμείς,

τόσο καιρό σε άπνοια,

μας την δώσαμε αεροφίλημα.

© Copyright 2018 Σούκουλης Δημήτρης – All Rights Reserved

https://nosensewords.wordpress.com/