Κάποια στιγμή στη ζωή μας όλοι θα πληγωθούμε, άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο. Όταν λοιπόν συμβεί αυτό πρέπει να ξέρεις πως έχεις δύο επιλογές. Ή θα κάτσεις να κλαις τη μοίρα σου και να αυτοκαταστρέφεσαι, ή θα μαζέψεις τα κομμάτια σου, θα δεχτείς την κατάσταση και θα προχωρήσεις με το κεφάλι ψηλά.
Τι έχουν πει για την συγχώρεση κατά καιρούς;
Μαχάτμα Γκάντι:
Η ικανότητα να συγχωρείς είναι προσόν του δυνατού. Οι αδύναμοι ποτέ δεν συγχωρούν.
Τόμας Σας:
Ο ανόητος ούτε συγχωρεί ούτε ξεχνά.
Ο αφελής και συγχωρεί και ξεχνά.
Ο έξυπνος συγχωρεί, αλλά δεν ξεχνά.
Κορνέιγ:
Αυτός που συγχωρεί εύκολα, απλά προκαλεί περισσότερες προσβολές.
Μαξ Λουκάντο:
Συγχώρεση σημαίνει να ξεκλειδώνεις την πόρτα για να απελευθερώσεις κάποιον και να αντιλαμβάνεσαι ότι ο φυλακισμένος ήσουν εσύ.
Ας δούμε όμως λίγο καλύτερα γιατί πρέπει να συγχωρούμε και τον τρόπο που θα το καταφέρουμε αυτό.
Τα οφέλη της συγχώρεσης
Πρώτα απ’ όλα αποβάλλεις από μέσα σου όλα τα αρνητικά συναισθήματα που σε επηρεάζουν ακόμα και υποσυνείδητα.
Πρέπει να αναγνωρίσεις πως όλοι έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε λάθη και πως όλοι αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία.
Προσοχή όμως: Πολλές φορές τα «λάθη» είναι ηθελημένα και πραγματικά άσχημα. Συγχωρείς για να είσαι εσύ καλά. Ναι είναι εγωιστικό, αλλά δεν είσαι εσύ που πλήγωσες επίτηδες την αγάπη και την εμπιστοσύνη κάποιου άλλου. Σε κάποιες περιπτώσεις δεν αξίζει να βάζεις πάλι αυτούς τους ανθρώπους στη ζωή σου.
Για να μπορέσεις να συγχωρήσεις τους άλλους, πρέπει πρώτα να μάθεις να συγχωρείς τον εαυτό σου. Μην κατηγορείς τον εαυτό σου για τα πάντα. Δεν είσαι υπεύθυνος για ό,τι συμβαίνει. Αποδέξου τον και φρόντισέ τον!
Κοινός: Αν δεν μπορείς να ξαναγίνει φίλος με κάποιον, δεν χρειάζεται να το κάνεις. Απόβαλε τον αρνητισμό που υπάρχει και προχώρα στη ζωή σου.
Πως θα καταφέρεις να συγχωρήσεις πραγματικά;
Πρέπει να το πάρεις απόφαση. Ό,τι συνέβη δεν γυρίζει πίσω. Έγινε, το έζησες, τώρα πρέπει να προχωρήσεις.
Αναγνώρισε τα συναισθήματά σου για ό,τι έγινε. Έχεις κάθε δικαίωμα να ξεσπάσεις.
Μην κολλάς στο παρελθόν. Μόλις συνειδητοποιήσεις τι έγινε και ανακαλύψεις και τον λόγο, θα μπορέσεις να προχωρήσεις στη συγχώρεση.
Το πιο δύσκολο κομμάτι της συγχώρεσης έχει να κάνει με τα δικά μας λάθη. Καλό είναι να γνωρίζουμε πως κανένας δεν είναι τέλειος. Πολλές φορές μπορεί να πέσουμε θύματα των συναισθημάτων μας. Μπορούμε να τα καταφέρουμε όμως και να απεμπλακούμε από όλο αυτό τον αρνητισμό που φέρνει μαζί μια ενδεχόμενη προδοσία. Ένα είναι σίγουρο. Δεν μπορείς να αλλάξεις το παρελθόν. Μπορείς όμως να διαμορφώσεις το μέλλον.
Μπορεί να καταβάλλεις κάθε δυνατή προσπάθεια να μη στεναχωρήσεις κανέναν, να προσπαθείς να είσαι ευγενικός με όλους και να αποφεύγεις να χαλάς χατίρια. Μπορεί να έχεις πάντα μια καλή κουβέντα για τους ανθρώπους γύρω σου και να προσπαθείς να μην σχολιάζεις κανέναν αρνητικά. Μπορεί να κάνεις το παν για να είσαι δίπλα σε όποιον χρειαστεί οτιδήποτε και να προσφέρεις απλόχερα τη βοήθειά σου. Μπορεί… ξέρεις όμως κάτι; Ακόμη και τότε, δεν θα σ’ αγαπάνε όλοι!
Ίσως σου φαίνεται τρελό! Ίσως σου φαίνεται παράξενο, που παρότι είσαι τόσο καλός με όλους, υπάρχουν κάποιοι που σε αντιπαθούν, μια πολύ μεγάλη αλήθεια είναι όμως, πως όλοι είμαστε κακοί στην ιστορία κάποιου! Ότι κι αν κάνεις λοιπόν, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα σε αγαπούν, δεν θα σε συμπαθούν και θα μιλούν με άσχημους χαρακτηρισμούς για σένα.
Πιθανόν να πεις ότι δεν σε αφορά. Ότι δεν σε νοιάζει τι λένε για σένα και πως σημασία έχει να είσαι εσύ καλά με την συνείδησή σου. Εξάλλου ότι κάνεις, το κάνεις για την δική σου ψυχή, την δική σου ηρεμία κι όχι για να ακούσεις “ευχαριστώ” ή όμορφα λόγια. Ότι κάνεις, το κάνεις για να νιώθεις εσύ καλά και να μην σε τρώνε οι τύψεις ότι μπορούσες να βοηθήσεις και δεν το έπραξες ή γιατί στεναχώρησες κάποιον. Αλήθεια όμως… γι’ αυτό το κάνεις; Γι’ αυτό ή μήπως αισθάνεσαι πως μόνο έτσι θα μπορούσες να είσαι αγαπητός; Γι’ αυτό ή μήπως νιώθεις πως μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο θα σε θεωρούν σημαντικό;
Δεν είναι κακό να είσαι καλός. Είναι όμως κακό να είσαι καλός με όλους τους άλλους, ξεζουμίζοντας τον εαυτό σου απ’ την υπερπροσπάθεια. Είναι κακό να καταπιέζεις τα δικά σου “θέλω” για να ικανοποιήσεις αυτά των τρίτων. Είναι κακό να βάζεις τον εαυτό σου σε τελευταία μοίρα, θέτοντας ως προτεραιότητα όλους τους υπόλοιπους. Είναι κακό, γιατί διαλύοντας τον εαυτό σου για να βοηθήσεις όλους τους άλλους, υποβαθμίζεις απίστευτα τον μοναδικό άνθρωπο που θα βρίσκεται δίπλα σου για πάντα. Εσένα. Κι αυτό όχι, δεν είναι καλό.
Δεν είναι κακό να είσαι καλός και δεν υπάρχει κανείς που θα σου πει να μην βοηθάς όταν μπορείς. Όσοι όμως σ’ αγαπούν πραγματικά, θα σου πουν να αγαπάς πρώτα τον εαυτό σου και να μην τον ξοδεύεις σε χατίρια τρίτων. Να βοηθάς, αλλά μέχρι εκεί που δεν ξοδεύεις ανεπανόρθωτα εσένα. Και να θυμάσαι πως όπως δεν γίνεται να αγαπάς εσύ τους πάντες, δεν γίνεται να σ’ αγαπάνε όλοι. Κι αν όλο αυτό το μοίρασμα του εαυτού σου, το κάνεις για να κερδίσεις παραπάνω αγάπη, μην ξεχνάς πως κανείς δεν θα κάνει αυτό που δεν κάνεις εσύ. Αν εσύ δεν αγαπάς εσένα, δεν πρόκειται κανείς. Ότι κι αν κάνεις…
Παρακαλούμε “δώστε” λίγο προσοχή σε αυτό το (φαινομενικά) μικρό και κάτω από 10 εκατοστά αμμώδη-χρωματιστό ψάρι της θάλασσα. Ξοδεύει τον μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, με το να βρίσκεται θαμμένο στον βυθό της θάλασσας με το δηλητηριώδες ραχιαίο πτερύγιο του, να διακρίνεται πάνω στην αμμώδη επιφάνεια. Σε (ευτυχώς) σπάνιες περιπτώσεις, κυρίως όταν τα ψάρια αυτά είναι σε αφθονία, τοποθετούνται σε «σειρά» και όρθια μαύρα τρίγωνα κοσμούν τον αμμώδη βυθό.
Δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, διότι πρόκειται για την γνωστή σε όλους τους ψαράδες ΔΡΑΚΑΙΝΑ!!!
Ελπίζουμε κάνεις να μην έχει την ατυχία, να “πατήσει” ή να “τσιμπηθεί” από δράκαινα.
Από εμπειρίες παθόντων, ο πόνος περιγράφεται συνήθως ως παροξυσμικός. Όταν το πτερύγιο της διαπεράσει την ανθρώπινη σάρκα και διαχύσει το δηλητήριο της, ο πόνος θα είναι πολύ έντονος για τις δύο πρώτες ώρες, . Το σημείο του τραυματισμού θα γίνει κόκκινο και θα διογκωθεί η μολυσμένη περιοχή, η οποία θα “νιώθεται” μουδιασμένη, μέχρι και την επόμενη ημέρα. Ο ερεθισμός σε συνδυασμό με τον πόνο μπορεί να διαρκέσει έως και δύο εβδομάδες! Σε μερικές μάλιστα περιπτώσεις, η «μαύρη» ράχη της (αγκάθι) μπορεί να σπάσει και να παραμείνει “μέσα” κατά την είσοδο στο σώμα και η οποιαδήποτε ενεργεία που θα επιχειρηθεί για την αφαιρεσή της, θα προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη δυσφορία στον παθόντα, μέχρι την πλήρη αποβολή της.
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΡΑΠΕΊΑ:
Το δηλητήριο της δράκαινας έχει ένα τύπο πρωτεΐνης που είναι πολύ ασταθής με τη θερμότητα. Αυτό σημαίνει ότι η μόνη θεραπεία είναι να τεθεί το σκέλος που τραυματίστηκε σε πολύ ζεστό νερό, τόσο, ώστε να μην προκαλέσει στον παθώντα εγκαύματα. Σε έρευνες που πραγματοποιήθηκαν, η συγκεκριμένη πρωτεΐνη μπορεί να διασπαστεί σε θερμοκρασίες άνω των 40 ° C. Αυτό έχει ως στόχο να επιφέρει ταχεία και μόνιμη ανακούφιση από τον πόνο, όμως μια ιατρική διάγνωση κρίνεται απαραίτητη.
ΕΠΟΧΗ ΜΕ ΕΞΑΡΣΗ ΤΣΙΜΠΗΜΑΤΩΝ:
Οι περισσότερες αναφορές για τσιμπήματα δράκαινας εστιάζονται κατά τη διάρκεια του Αυγούστου, χωρίς όμως να σημαίνει ότι το ψάρι αυτό είναι σε αφθονία αυτό τον μήνα. Αυτό συμβαίνει διότι την περίοδο εκείνη, υπάρχει μεγάλη προσέλευση κόσμου στην θάλασσα.
Η δράκαινα αλιεύεται πολύ συχνά με καλάμι ή «καθετή» και είναι πολύ χαρακτηριστικό και έντονο το χτύπημα της. Πολλοί «νέοι» ψαράδες είτε κόβουν το παράμαλλο και την πετούν στην θάλασσα, για να την αποφύγουν, είτε την κρατούν απομονώνοντας της το δηλητηριώδες αγκάθι της.
ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟ ΤΣΙΜΠΗΜΑ ΤΗΣ;
Στις μέρες μας δεν έχει παρατηρηθεί ότι το τσίμπημα από δράκαινα επιφέρει θάνατο. Σύμφωνα με έρευνες που πραγματοποιήσαμε στο διαδίκτυο, φημολογείται ότι υπήρξε ένα κρούσμα θανάτου σε έναν ψαρά, όταν δέχτηκε πολλαπλά τσιμπήματα από μια μεγάλο-δράκαινα (περίπου το 1933). Όμως, δεδομένου ότι αυτή είναι η και μόνη περίπτωση θανάτου που εντοπίσαμε και σε συνδυασμό ότι δεν υπάρχει κάποιο επίσημο πόρισμα, το τελικό συμπέρασμα είναι ότι το παραπάνω θύμα πιθανών να πέθανε από άλλες ιατρικές αιτίες, τις οποίες επιδείνωσαν τα πολλαπλά τσιμπήματα που δέχτηκε από το συγκεκριμένο ψάρι.
Όπως και να έχει όμως, καλό είναι να αποφεύγονται τέτοιου είδους τσιμπήματα.
Φιλισταίοι οι «ξεχασμένοι» Έλληνες της Παλαιστίνης
Η προέλευση της ονομασίας της Παλαιστίνης είναι πολύ παλαιά, στην πραγματικότητα είναι πάνω από τριών χιλιάδων χρόνων. Το όνομα Παλαιστίνη προέρχεται από τους Φιλισταίους που είναι ελληνικό φύλο με καταγωγή από τους Αχαιούς από τη Μικρά Ασία και τα νησιά του αιγαίου πελάγους. Έφθασαν στη νότια ακτή της Παλαιστίνης σε διάφορα κύματα. Μια ομάδα έφθασε στις αρχές της ιστορικής περιόδου και εγκαταστάθηκε στη Γάζα. Μια άλλη ομάδα, προήλθε από την Κρήτη αφού είχε πρώτα απωθηθεί από τον Ράμσι ΙΙΙ το 1194 π.Χ. από μια απόπειρα εισβολής που είχαν κάνει στην Αίγυπτο. Αυτή η ομάδα των Κρητών κατέλαβε τη νότια παράκτια περιοχή, όπου ίδρυσαν πέντε πόλεις στην παράκτια πεδιάδα. Οι Φιλισταίοι ίδρυσαν αυτές τις πέντε πόλεις, και κάθε μια κυβερνιόταν από ένα βασιλιά όπως ήταν η συνήθεια των πόλεων κρατών στον ελληνικό κόσμο.Αυτές οι πόλεις ονομάστηκαν ΝκάΘ (η Πατρίδα του Γολιάθ), Αστόθ, Έκρον, Γάζα, και Ασκάλον.
Η γη των Φιλισταίων ονομαζόταν από τους Εβραίους «νεγέβ των Χερεθί», φράση η οποία σημαίνει «νότος των Κρητών» ακριβώς λόγω της κυρίαρχης παρουσίας των Φιλισταίων στην περιοχή. Σύμφωνα με τις λίγες επιγραφές που έχουν μείνει, κατά το 630 π.Χ. οι Φιλισταίοι είχαν χάσει την ελληνική τους γλώσσα και μιλούσαν Αραμαϊκά.Όμως με την ελληνιστική περίοδο, η ελληνική παρουσία και γλώσσα επανεμφανίζονται στην Παλαιστίνη. Η ελληνιστική περίοδος διάρκεσε στην Παλαιστίνη κατά την περίοδο 332-63 π.χ. Η επαρχία της Γαλιλαίας, όπως και οι γειτονικές επαρχίες της Δεκαπόλεως και της Περαίας, ήταν κατά την εποχή εκείνη πλήρως εξελληνισμένες. Οι εξελληνισμένες πόλεις της Γαλιλαίας και ευρύτερα της Παλαιστίνης παρέμεναν ακμάζουσες και κατά την εποχή του Χριστού. Αν και οι πόλεις ευρίσκονταν υπό Ρωμαϊκή διοίκηση, το ελληνικό στοιχείο εξακολουθούσε να είναι κυρίαρχο και ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού ήταν ελληνικής καταγωγής και οι Φιλισταίοι που μετονομάστηκαν Παλαιστίνιοι, είχαν ξανά εξελληνιστεί.
Με την κάθοδο του χριστιανισμού, οι Έλληνες της Παλαιστίνης, αλλά και οι Παλαιστίνιοι, όπως και οι κάτοικοι της Συρίας, της Ιορδανίας, και του Λιβάνου, έγιναν χριστιανοί. Όταν διαιρέθηκε η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Παλαιστίνη, όπως και όλες οι άλλες χώρες της περιοχής, έγιναν μέρος του Βυζαντίου. Κατά συνέπεια, οι Παλαιστίνιοι αλλά και μεγάλο μέρος των κατοίκων της Συρίας, του Λιβάνου, και της Ιορδάνιας έγιναν Ελληνορθόδοξοι χριστιανοί.
Με την εμφάνιση του Ισλάμ, και τις επιδρομές των Αράβων από την έρημο της Αραβίας, το Βυζάντιο έχασε αυτές τις περιοχές στους μουσουλμάνους Άραβες. Οι Άραβες επέβαλαν τη θρησκεία τους και τη γλώσσα τους στις χώρες που κατέκτησαν. Έτσι μαζί με τη μουσουλμανική θρησκεία, η περιοχή αυτή υιοθέτησε και την αραβική γλώσσα, και σε πολύ μικρό διάστημα ο πληθυσμός αραβοποιήθηκε.
Όμως όχι όλοι οι κάτοικοι της Παλαιστίνης και των γύρω χωρών έγιναν μουσουλμάνοι. Αρκετοί παρέμειναν Ορθόδοξοι χριστιανοί, αν και έχασαν τη γλώσσα τους και μιλούν μόνο αραβικά. Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής περιόδου, αυτοί όλοι οι αραβόφωνοι Ελληνορθόδοξοι χριστιανοί, ονομάστηκαν Ρωμιοί Ορθόδοξοι (Rum Orthodox) από τους Τούρκους, όπως το ίδιο και οι Έλληνες. Από τότε οι αραβόφωνοι κάτοικοι της Παλαιστίνης αλλά και όλης της Μέσης Ανατολής, αποκαλούνται και αυτοαποκαλούνται Rum Orthodox, δηλ. Ρωμιοί Ορθόδοξοι και όχι μόνο ως Άραβες. Σίγουρα “Ρωμιοί» δεν είναι μόνο οι Ελλαδίτες κι οι Ελληνοκύπριοι. Οι αραβόφωνοι Rum Orthodox, είναι οι τελευταίοι εναπομείναντες Βυζαντινοί στη Μέση Ανατολή. Πηγή: maiandros-lykaon.gr
Προορισμός παντός καιρού’ με ζέστη και με κρύο, με χιόνια και με ανθοφορίες, στο βουνό και στη θάλασσα, στον Ολυμπο, στο Λιτόχωρο και στις παραθαλάσσιες περιοχές
Το Λιτόχωρο, η «πύλη» για τις κορυφές της κατοικίας των δώδεκα θεών, έδρα του δήμου Δίου – Ολύμπου, στην Πιερία, είναι χτισμένο στους πρόποδες του Ολύμπου, και αποτελεί αφετηρία όλες τις εποχές του χρόνου για εξορμήσεις στο βουνό αλλά και στη θάλασσα, συνδυάζοντας παράλληλα την ιστορία, τη μυθολογία, τον πολιτισμό, την παράδοση, τη γαστρονομία, την ψυχαγωγία.
Ανηφορίζοντας τον κεντρικό δρόμο της κωμόπολης με τα μαγαζιά, μπροστά σας εντυπωσιάζει ο χιονισμένος Ολυμπος, αριστερά το ένα μαγαζί διαδέχεται το άλλο, ενώ στα δεξιά είναι το πάρκο -τα «κατούνια» όπως ονομάζεται-, με το ηρώο στη μνήμη των πεσόντων του Α’ Ευρωπαϊκού πολέμου (1914-1918) και του πεδίου τιμής (1912-1922) και τους ανδριάντες των πρωτεργατών της Επανάστασης του Ολύμπου του 1878: του λοχαγού Κοσμά Δουμπιώτη (1821-1922), του Ευάγγελου Κοροβάγκου προέδρου προσωρινής κυβερνήσεως 1878 και του Επίσκοπου Κίτρους Νικόλαου (1840-1882). Σε κοντινή απόσταση θα δείτε και τον ανδριάντα του Ναύαρχου Βότση (1877-1934).
Στις 15 Φεβρουαρίου 1878 η Προσωρινή Κυβέρνηση Ολύμπου Μακεδονίας, με επικεφαλής τον Λιτοχωρίτη Ευάγγελο Κοροβάγκο και τη συμμετοχή των 41 κοινοτήτων όλης της περιοχής Ολύμπου και Πιερίων, δόθηκε το σύνθημα για την εξέγερση και την απελευθέρωση της Μακεδονίας και κηρύχθηκε η Επανάσταση του Ολύμπου.
Γραφικές γειτονιές
Σ’ ότι αφορά το Λιτόχωρο, η δημιουργία του οικισμού τοποθετείται στον 14ο αιώνα και παρά το γεγονός ότι πρόκειται για ορεινή περιοχή, στο παρελθόν η πλειονότητα των κατοίκων του ήταν ναυτικοί. Αυτή η ναυτική παράδοση και κληρονομιά του τόπου παρουσιάζεται στο Ναυτικό μουσείο Λιτοχώρου.
Περιηγηθείτε στην όμορφη κωμόπολη με τις πλατειούλες της – στην κεντρική πλατεία δεσπόζει η εκκλησία του Αγίου Νικολάου-, ‘χαθείτε’ στις γραφικές της γειτονιές, στην άνω γειτονιά είναι η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου και το πέτρινο κτίσμα που στεγάζει το δημοτικό σχολείο. Περπατήστε στα σοκάκια και θαυμάστε τα παραδοσιακά σπίτια, κάποια από τα οποία έχουν μετατραπεί σε ξενώνες και boutique hotels, μυρίστε το ξύλο που καίγεται στις ξυλόσομπες αλλά και τις μυρωδιές που αναδύονται από τις κουζίνες των νοικοκυριών.
Κατηφορίστε και προς τον νερόμυλο -ή «Λάκκο» όπως ονομάζουν την περιοχή οι ντόπιοι-, την οποία διασχίζει ο Ενιπέας, και ενώ κάποτε αποτελούσε το «βιοτεχνικό πάρκο», λόγω το ότι ήταν συγκεντρωμένα βυρσοδεψεία, αποστακτήρια τσίπουρου, νερόμυλοι και νεροτριβές, στις μέρες μας, έχει μετατραπεί σε δημοφιλές σημείο ψυχαγωγίας με εστιατόριο, καφέ, μπυραρία.
Το Λιτόχωρο με πληθυσμό περίπου 7.500 κατοίκους αποτελεί σημαντικό τουριστικό θέρετρο και διαθέτει αξιόλογη ξενοδοχειακή υποδομή, εμπορικά καταστήματα, ταβέρνες και εστιατόρια, τσιπουράδικα, καφέ, μπυραρίες κτλ., είναι δε η συνηθέστερη αφετηρία για ορειβατικές εξορμήσεις στο βουνό των θεών.
Στα σημεία ενδιαφέροντος στο Λιτόχωρο προσθέστε και το ξωκλήσι του Προφήτη Ηλία με πανοραμική θέα το Λιτόχωρο και την περιοχή, το άλσος του Αγίου Ιωάννη (3 χλμ.) με το ομώνυμο ξωκλήσι, τη θέση «Μύλοι» στην άκρη της κωμόπολης, από όπου ξεκινάει το διεθνές μονοπάτι Ε4 που διασχίζει το φαράγγι του Ενιπέα, μήκους 9 χλμ., με υψομετρική διαφορά 740 μ. και καταλήγει στα Πριόνια στα 1.100 μ., ύστερα από 5 ώρες. Το φαράγγι του Ενιπέα, όπου σύμφωνα με τη μυθολογία, εκεί κατασπαράχθηκε από τις Μαινάδες ο μουσικός Ορφέας, ενώ στα νερά του ποταμού λουζόταν και η πανέμορφη Λητώ.
Πυξίδες και κόμποι
Η ιδέα της ίδρυσης του μουσείου ξεκίνησε το 1995 από την Ενωση Συνταξιούχων Ναυτικών Λιτοχώρου, με σκοπό την διάσωση, διαφύλαξη της ναυτικής πολιτιστικής κληρονομιάς του Λιτοχώρου. Το 2004 ιδρύθηκε το Σωματείο μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα Ν.Π.Ι.Δ. με την επωνυμία «Ναυτικό Μουσείο Λιτοχώρου».
Κατά την επίσκεψή σας στο ναυτικό μουσείο θα δείτε το λάβαρο της Ενωσης συνταξιούχων Ναυτικών από το 1923, φωτογραφίες των ναυτικών που αποτελούσαν το διοικητικό συμβούλιο, ζωγραφιές από λιτοχωρίτικα σκαριά, μακέτες αντίγραφα από πέντε τύπους σκαφών που χρησιμοποιούσε ο στόλος, ναυτικούς κόμπους, ναυτιλιακά όργανα (πυξίδες, εξάντες, διόπτρες ακτοπλοΐας, κιάλια, δρομόμετρα, βαρόμετρα, ραντάρ), ημερολόγια γέφυρας και ναυτολόγια, πτυχία ναυτικής ικανότητας κτλ.
Θα δείτε και κομμάτια από το βυθισμένο τουρκικό θωρηκτό «Φετίχ Μπουλέντ», που ανατινάχτηκε-τορπιλίστηκε στις 19-10-1912 από το Τορπιλοβόλο 11 με πλοίαρχο τον Ναύαρχο Νικόλαο Βότση και πλοηγούς τους Λιτοχωρίτες Νικόλαο Βλαχόπουλο και Μιχαήλ Κωφό, όταν αυτό εισήλθε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Οι ώρες λειτουργίας είναι Παρασκευή και Σάββατο 18.00- 20.00, Κυριακή 10.00 – 12.00 (τηλ. 23523 50147, www.nmlitohorou.gr).
Μονή Αγίου Διονυσίου
Μετόχι της παλαιάς μονής που ίδρυσε ο Αγιος Διονύσιος ο εν Ολύμπω, το 1542 (σ.σ. βρίσκεται μέσα στο φαράγγι του Ενιππέα, 16 χλμ. από Λιτόχωρο, στο δρόμο για Πριόνια, και αυτό το διάστημα δεν είναι επισκέψιμη), η νέα μονή Αγίου Διονυσίου βρίσκεται σε απόσταση 3 χλμ. από το Λιτόχωρο, όπου μεταφέρθηκε το 1950 μετά την καταστροφή της παλαιάς (σ.σ. το 1943, επί Γερμανικής κατοχής, η μονή ανατινάχθηκε εκ θεμελίων από τα γερμανικά στρατεύματα. Ο κυρίως ναός και το Καθολικό αποκαταστάθηκαν, ωστόσο κύριο μέλημα είναι η πλήρης αναστήλωση του μοναστηριού).
Στη νέα μονή Αγίου Διονυσίου μονάζει αδελφότητα, που ακολουθεί το αγιορείτικο τυπικό, σύμφωνα με τη διαθήκη του Αγίου. Στο Σκευοφυλάκιο (μουσείο) φυλάσσονται εκκλησιαστικά κειμήλια μεγάλης αξίας και πολλά Αγια Λείψανα, κομμάτι Τιμίου Ξύλου, παλιά χειρόγραφα κ.ά.. Οι ώρες λειτουργίας της μονής είναι καθημερινά από τις 9 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα ενώ για το μουσείο οι ώρες επίσκεψης είναι έως τις 13.30 (τηλ. 23520 21125, www.imado.gr).
*
ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΤΟΥ ΕΝ ΟΛΥΜΠΩ, εορτασμός στις 23 Ιανουαρίου, όπου πανηγυρίζει η ιερά μονή με εσπερινό την παραμονή (22 Ιανουαρίου) και θεία λειτουργία ανήμερα της εορτής.
Tips
-Κέντρο Πληροφόρησης Εθνικού Δρυμού Ολύμπου: Eδρα του Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Ολύμπου, στο δρόμο για Πριόνια, με πληροφοριακό υλικό για την περιοχή, συμμετοχή σε οργανωμένες ξεναγήσεις, παρουσίαση εικονικής ανάβασης στον Ολυμπο μέσα από επτά θεματικές ενότητες κτλ. Ωρες λειτουργίας καθημερινά 09.00 – 16.00 (τηλ. 23520 83000, www.olympusfd.gr).
-Αγιο Σπήλαιον: Το ασκηταριό του Αγίου Διονυσίου, ένα μικρό εκκλησάκι και το θαυματουργό αγίασμα που αναβλύζει εντός σπηλαίου, απέχει περίπου μισή ώρα πεζοπορία, από την Παλαιά μονή Αγίου Διονυσίου.
-Δίον: Ιστορική έδρα του δήμου Δίου - Ολύμπου, (9 χλμ. από Λιτόχωρο), ιερή πόλη των Μακεδόνων, αφιερωμένη στο Δία. Επισκεφτείτε τον αρχαιολογικό χώρο με το αρχαίο θέατρο, το ιερό της θεάς Δήμητρας και της Ισιδας, την αρχαία πόλη, την έπαυλη του Διονύσου κ.ά. Εκτός από τον αρχαιολογικό χώρο, είναι και το αρχαιολογικό μουσείο με εκθέματα της περιοχής. Ωρες λειτουργίας 08.30 – 15.10, τιμή εισιτηρίου 4 ευρώ ενιαίο (τηλ. 23510 53206).
-Παραθαλάσσια: Περιοχές όπως η Πλάκα Λιτοχώρου, η Γρίτσα, η Λεπτοκαρυά, ο Νέος Παντελεήμονας, ο Πλαταμώνας, οι Νέοι Πόροι κτλ. βρίσκονται σε ευθεία, παράλληλα με τη θάλασσα, με αμμουδερές ή βοτσαλωτές παραλίες και τουριστική υποδομή, κυρίως κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Ωστόσο, και αυτήν την εποχή, θα βρείτε ανοιχτά μαγαζιά για καφέ, ποτό και φαγητό.
Είναι απόγευμα και η έκφραση «κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα» αδυνατεί να περιγράψει επαρκώς την κατάστασή μου. Κοιτάζω συνεχώς το ρολόι μου, έχω ταχυπαλμία, το στομάχι μου πονάει, ο λαιμός μου έχει στεγνώσει. Ο ήχος του κινητού μου που χτυπά με κάνει να πεταχτώ και σχεδόν να πέσω από την καρέκλα μου. «Καλησπέρα, Τασούλα. Είμαι η Μάριελ. Περίμενε μισό λεπτό, σε παρακαλώ, να σε συνδέσω με τον Ρίτσαρντ». Και κάπως έτσι, σε μια τηλεφωνική κλήση μέσω Λονδίνου (για να μην μπορούν να εντοπιστούν τα... ίχνη του), μιλώ με τον Ρίτσαρντ Γκιρ.
«Πώς είστε;» τον ρωτώ, για να ξεκινήσουμε από τα βασικά. «Πολύ καλά. Από το παράθυρό μου αυτή τη στιγμή αγναντεύω το δάσος. Αισθάνομαι εξαιρετικά. Η θέα της φύσης με γεμίζει γαλήνη». Η συγκεκριμένη λέξη έχει κομβικό ρόλο στην κοσμοθεωρία του: γαλήνη. Ο Γκιρ μεγάλωσε σε μια οικογένεια Μεθοδιστών στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια, αλλά πριν κλείσει τα 30 είχε ήδη ασπαστεί τον βουδισμό. Επισκέπτεται την Ινδία κάθε χρόνο για να συναντήσει τον Δαλάι Λάμα και άλλους δασκάλους του σε διάφορες κοινότητες του Θιβέτ. Το «ζεν» είναι για εκείνον τρόπος ζωής.
Δεν περίμενα να δεχτεί να δώσει συνέντευξη σε μια ελληνική εφημερίδα. Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Του το λέω. «Ας κάνουμε, λοιπόν, την κουβέντα μας να αξίζει τον κόπο και για τους δύο. Όμως, μια και το αναφέρατε, γιατί εκπλαγήκατε;» απορεί. «Γιατί η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα και ενδεχομένως το επίσης μικρό κοινό της να μην ενδιαφέρει και πολύ τα αμερικανικά κινηματογραφικά στούντιο. Αλλά φαίνεται ότι εσείς μας αγαπάτε λίγο...» απαντώ. «Μα ποιος μπορεί να μην αγαπά την Ελλάδα;» με ξαφνιάζει ο συνομιλητής μου. «Χάρη στις σπουδές μου στη Φιλοσοφία, πολύ νωρίς συνειδητοποίησα ότι το δυτικό πνεύμα είναι δημιούργημα της αρχαίας Ελλάδας, σφυρηλατήθηκε από τους μεγάλους Έλληνες σοφούς. Η σκέψη τους και οι διδαχές τους έχουν επηρεάσει όλο τον κόσμο. Δεν θα είναι υπερβολή, λοιπόν, αν σας πω ότι όλοι έχουμε ένα κομμάτι Ελλάδας μέσα μας!»
Ο Ρίτσαρντ και ο Σταν
Ο άνδρας που το 1980 έγινε διάσημος με το «American gigolo» και μία δεκαετία μετά, το 1990, χάρη στην αισθηματική κομεντί «Pretty woman» έγινε αντικείμενο του πόθου για εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο υποδυόμενος τον ζάπλουτο και γοητευτικό Έντουαρντ, ο οποίος ερωτεύεται –και τελικά παντρεύεται– μια πόρνη πολυτελείας στο Λος Άντζελες, είναι πια 67 ετών. Παραμένει γοητευτικός και ένα από τα πιο «δυνατά χαρτιά» της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Και ας μην έχει κερδίσει ούτε μία υποψηφιότητα για Όσκαρ. Και ας μη φέρνουν οι ταινίες του αστρονομικά ποσά στο box office.
Αυτή την άνοιξη επιστρέφει στις αίθουσες με το «Δείπνο» του Όρεν Μόβερμαν –αφορμή της κουβέντας μας–που αυτή την εβδομάδα βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες από την Tanweer. Πρόκειται για κινηματογραφική διασκευή του ομώνυμου μυθιστορήματος του Ολλανδού Χέρμαν Κοχ, που έχει μεταφραστεί σε 37 γλώσσες, έχει κυκλοφορήσει σε 53 χώρες και καταγράφει την αθέατη πλευρά δύο σύγχρονων αστικών οικογενειών. Πού εστιάζει; Στη βία που κρύβεται μέσα μας και ανά πάσα στιγμή μπορεί να... εκραγεί και σε όσα είμαστε (ή δεν είμαστε) διατεθειμένοι να κάνουμε προκειμένου να περιφρουρήσουμε την ευτυχία μας. Στο μεγαλύτερο μέρος της η δράση εκτυλίσσεται στη διάρκεια ενός δείπνου σε ένα πανάκριβο εστιατόριο. Όμως, το τελευταίο πράγμα που απασχολεί τους συνδαιτυμόνες –δύο αδελφούς, τον Σταν και τον Πολ, και τις συζύγους τους– είναι το φαγητό. O Γκιρ υποδύεται τον Σταν: γερουσιαστή, δημοφιλή, πλούσιο, που έχει πετύχει τα πάντα στη ζωή του. Ή, τουλάχιστον, αυτό δείχνει.
«Ο Όρεν Μόβερμαν είναι φίλος μου. Συνεργαστήκαμε περίφημα και στο “Time out of mind”. Για να είμαι ειλικρινής, όμως, όταν διάβασα για πρώτη φορά το σενάριο του “Δείπνου”, δεν ήμουν σίγουρος ότι με ενδιέφερε ο χαρακτήρας του Σταν. Μου φαινόταν ένας απολύτως ρηχός τύπος, σαν καρικατούρα, καθόλου συναρπαστικός. Κουβεντιάσαμε πολύ με τον Όρεν, κάναμε αρκετές διαφοροποιήσεις στο κείμενο και η αρχική εντύπωσή μου άλλαξε. Θεώρησε ότι κάτι μπορούσα να “προσφέρω” στον ρόλο. Έτσι, δέχτηκα», μου εξηγεί ο Ρίτσαρντ Γκιρ. Τι άλλο βρήκε ενδιαφέρον στην ταινία; «Το ότι μιλάει με απόλυτη ειλικρίνεια για το σήμερα· οι δύο οικογένειες αποτελούν μικρογραφία της κοινωνίας, ενώ η άστεγη της ιστορίας θα μπορούσε να είναι μετανάστρια ή πρόσφυγας – νομίζω ότι οι περισσότεροι θεατές στην Ευρώπη έτσι θα τη δουν. Το “Δείπνο” θέτει ζητήματα βαθιά επίκαιρα. Ποια είναι η ευθύνη μας, όχι μόνο απέναντι στον εαυτό μας και στην οικογένειά μας, αλλά και απέναντι στην κοινωνία και στον κόσμο; Ποιες λύσεις πρέπει να προκρίνουμε; Να είναι βραχυπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες; Ποια πρέπει να είναι η σχέση μας με τα παιδιά μας;»
Στο «Δείπνο» υποδύεται τον Σταν, έναν γερουσιαστή. Τον ρόλο της συζύγου του έχει η Ρεμπέκα Χολ.
Πολιτική ίσον συμβιβασμοί
Ο Σταν είναι γερουσιαστής. Η φιλοδοξία του και το πολιτικό του μέλλον αποτελούν γνώμονα σχεδόν για κάθε απόφασή του. Κόντρα ρόλος για τον Ρίτσαρντ Γκιρ, που δεν φοβάται το κόστος τού να μην είναι αρεστός και πολλές φορές έχει προκαλέσει σάλο με δηλώσεις του. Όπως στο πρόσφατο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου, όταν ξεσπάθωσε εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ: «Το πιο φριχτό πράγμα που έκανε είναι ότι εξίσωσε δύο λέξεις – πρόσφυγας και τρομοκράτης. Αυτό έκανε!».
«Ναι, είμαστε διαφορετικοί, αλλά ο ρόλος βασίστηκε κατά πολύ στη δική μου γνώση και εμπειρία από τον κόσμο των πολιτικών στις Ηνωμένες Πολιτείες και στην Ευρώπη. Βλέπετε, έχω συναναστραφεί πολλούς πολιτικούς και διπλωμάτες. Ξέρω πώς ζουν, πώς αντιμετωπίζουν τον κόσμο, τους συμβιβασμούς που δέχονται να κάνουν, ότι καθετί στην πορεία ανέλιξής τους είναι ένα quid pro quo – θα σου δώσω αυτό αν κι εσύ μου δώσεις εκείνο...»
Κάποια στιγμή, προς το τέλος της ταινίας, ο Σταν διατυπώνει την άποψη ότι «όλα είναι πολιτική». Συμφωνεί ο Γκιρ με τον ήρωα που υποδύεται; «Αυτό πράγματι συμβαίνει. Δυστυχώς, ερχόμαστε διαρκώς αντιμέτωποι με το ερώτημα “ποιος είναι ισχυρός;”, “ποιος θα κυριαρχήσει” σε κάθε κατάσταση. Η ανταγωνιστική φύση μας ξεπροβάλλει σε ό,τι κάνουμε». Αυτό σημαίνει ότι δεν τον ενδιαφέρει καθόλου η πολιτική; «Προτιμώ να είμαι δεσμευμένος απέναντι στους ανθρώπους, όχι στην πολιτική – αυτή δεν με ενδιαφέρει», ξεκαθαρίζει.
Στο «Δείπνο» τα δύο ζευγάρια θα προσπαθήσουν να κρύψουν ένα μεγάλο μυστικό για να προστατεύσουν τους έφηβους γιους τους. Μπορεί η αγάπη να δικαιολογήσει τα πάντα; Θα έκανε και ο Γκιρ το ίδιο για τον 17χρονο γιο του (από τον γάμο του με την ηθοποιό Κάρεϊ Λόουελ); «Θα έκανα τα πάντα για να τον προστατεύσω από κάποιον κίνδυνο. Αυτό που συμβαίνει στην ταινία, όμως, είναι εντελώς διαφορετικό. Πρόκειται για έγκλημα. Κι εγώ πιστεύω ότι είναι πιο σημαντικό να ξέρουν τα παιδιά ότι πρέπει να αναλαμβάνουν την ευθύνη των πράξεών τους. Δίνοντάς τους αυτό το πολύτιμο μάθημα, τα προστατεύεις πιο ουσιαστικά».
H δράση του φιλμ ακολουθεί τη δομή ενός δείπνου: απεριτίφ, πρώτο πιάτο, κυρίως πιάτο, επιδόρπιο, ντιζεστίφ. Ας μιλήσουμε, λοιπόν, και για το φαγητό. Ποιες είναι οι γευστικές μνήμες του από τα παιδικά του χρόνια; Ήταν καλή μαγείρισσα η μητέρα του; «Η μητέρα μου, Ντόρις Αν, πέθανε πέρυσι, στα 91 της χρόνια. Δεν ήταν καλή μαγείρισσα, αλλά ήταν αναμενόμενο: είχε πέντε παιδιά και έπρεπε να μαγειρεύει για έναν μικρό στρατό. Το φαγητό της ήταν αξιοπρεπές, λοιπόν, αλλά σίγουρα όχι αξιομνημόνευτο!» Και η κουβέντα τελειώνει με γέλια. ■
Πρώτη φορά τόσο ξεκάθαρη καταδίκη Στέιτ Ντιπάρτμεντ στη συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης:
«Τα νησιά έχουν δικαίωμα στην ΑΟΖ»
«Προκλητικό» και «αντιπαραγωγικό» χαρακτήρισε εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ το μνημόνιο κατανόησης της Τουρκίας με την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας (ΚΕΣ) της Λιβύης, αναγνωρίζοντας ότι οι τουρκικοί ισχυρισμοί αντίκεινται προς το διεθνές δίκαιο, το οποίο προβλέπει ότι τα νησιά έχουν ίδια δικαιώματα με τις ηπειρωτικές περιοχές όσον αφορά την ΑΟΖ και την υφαλοκρηπίδα.
Απαντώντας σε ερώτηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ, εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ σημείωσε ότι «οι αποφάσεις που δεν λαμβάνουν υπόψη τα συμφέροντα όλων των ενδιαφερομένων κρατών δεν βοηθούν (και) είναι προκλητικές.
Επιπλέον, σε αντίθεση με όσα προτείνει η Τουρκία, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο όπως αποκρυσταλλώνεται στη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, τα νησιά έχουν γενικά δικαίωμα στην ΑΟΖ και στην ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα στον ίδιο βαθμό με οποιαδήποτε άλλη χερσαία περιοχή».
Ο εκπρόσωπος της αμερικανικής διπλωματίας επέμεινε ότι η ανακοίνωση της υπογραφής του μνημονίου κατανόησης Τουρκίας-Λιβύης «προκάλεσε εντάσεις στην περιοχή, είναι αντιπαραγωγική και προκλητική». Υπενθύμισε ότι το κείμενο δεν λαμβάνει υπόψη τα συμφέροντα όλων των ενδιαφερόμενων κρατών, καθώς περιλαμβάνει θαλάσσιες περιοχές οι οποίες ανήκουν ή διεκδικούνται από την Ελλάδα.
«Σημειώνουμε ότι η Ελλάδα έχει επίσης αλληλεπικαλυπτόμενες θαλάσσιες διεκδικήσεις στη περιοχή που περιλαμβάνεται στο μνημόνιο κατανόησης Τουρκίας-Λιβύης για την οριοθέτηση. Ως πάγια πολιτική, ενθαρρύνουμε τα κράτη να επιλύουν τις διαφορές τους ειρηνικά, με βάση το διεθνές δίκαιο», είπε ο εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών.
Συνεχίζοντας, ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ επισήμανε πως παρότι οι ΗΠΑ δεν λαμβάνουν γενικά θέση για τις διαφορές θαλάσσιας δικαιοδοσίας άλλων κρατών, στη συγκεκριμένη περίπτωση καλούν όλα τα εμπλεκόμενα μέρη να αποφύγουν κάθε ενέργεια στην οποία ελλοχεύει κίνδυνος να κλιμακωθούν περαιτέρω οι εντάσεις σε μια χρονικά ευαίσθητη συγκυρία για την ανατολική Μεσόγειο.
Εξήγησε ότι οι εξελίξεις «καταδεικνύουν τον κίνδυνο η σύγκρουση στη Λιβύη να λάβει ευρύτερες, περιφερειακές διαστάσεις και την επείγουσα ανάγκη να εργαστούν όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη προς λύση μέσω διαπραγμάτευσης».
Ερωτηθείς αν το μνημόνιο κατανόησης εκθέτει την Τουρκία στον κίνδυνο αμερικανικών κυρώσεων όπως προβλέπεται σε προεδρικό εκτελεστικό διάταγμα του 2016 για τη Λιβύη, ο εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ απάντησε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν κάνουν προαναγγελίες, ούτε προδικάζουν τις αποφάσεις που λαμβάνουν περί κυρώσεων».
Σε ερώτηση για την τοποθέτηση του εκπροσώπου του αμερικανικού ΥΠΕΞ για το μνημόνιο κατανόησης Τουρκίας-ΚΕΣ, στέλεχος του ελληνικού λόμπι στην Ουάσιγκτον υπενθύμισε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ μια τοποθέτηση που είχε κάνει πριν από δύο χρόνια ανώτερος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.
Όπως εξήγησε, ο αξιωματούχος είχε πει, κατά τη διάρκεια κλειστής ενημέρωσης στους εκπροσώπους της ελληνικής ομογένειας, ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αφήσουν την Τουρκία να δημιουργήσει τετελεσμένα στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου, καθώς η Κίνα παρακολουθεί τις αμερικανικές αντιδράσεις σε θέματα του δικαίου της θάλασσας, τα οποία έχουν αντίκτυπο στις διενέξεις που αφορούν την Νότια Σινική Θάλασσα.
Ακόμη και πριν να δω την μέρα, μέσα στο ήσυχο σκοτάδι που απλώνει προστατευτικά τους ίσκιους σαν μακριές φιγούρες αποστεωμένων φυλάκων της ηρεμίας. Ακόμη και τότε καταπατώντας την όποια εγγύηση ηρεμίας, γυρνάει το θεριό της μέρας και γκρεμίζει τις πόρτες που έχτισα για να προστατευτώ από τον αχό τον ανθρώπων. Και πάλι αυτοί με αλαλαγμούς και αγριεμένα μάτια, από τους εφιάλτες της ζωής τους, τρυπώνουν μέσα στο ιδιωτικό μου σκοτάδι ανασηκώνοντας σκόνες από θλίψη και απελπισία. Οιμωγές κατατρεγμένων και θρήνοι απελπισίας, μου αρπάζουν τα χέρια και με τραβούν μέσα στην αιμορραγική τους ημέρα κι εγώ με σκυμμένο το κεφάλι κοινωνώ την ηρεμία μου στα φαρμακωμένα στόματά τους μέχρι που να μη μείνει ούτε σταγόνα για μένα. Μόνο το άδειο σκοτάδι, λεηλατημένο κι αυτό από την όποια καλοσύνη, να μην έχει να δώσει ούτε καταφύγιο ούτε ηρεμία.Τώρα θέλω να φύγω. Να μην τους ακούω μα προ πάντων να μην βλέπω πια αυτό το σκληρό φως.
Κι όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Ήσυχα τα πρωινά με καλούσαν να παίξω με τις πρώτες αχτίδες.
Ένα πλάσμα της ιλαρής ημέρας, ανάμεσα σε τόσα άλλα.
Ζώντας στο ηλιοτρόφο σώμα μου με τα χέρια απλωμένα σ’ ένα δοτικό κόσμο που έπινε την ζωή από κάθε αναλαμπή. Κολυμπώντας στην δροσιά της ύπαρξης, με τα μπράτσα ατσαλωμένα από την αισιοδοξία και την προσδοκία της επόμενης φωτεινής παρουσίας∙ έχτιζα όνειρα και δροσερές καλημέρες προσδοκώντας το ερωτικό σκοτάδι να έρθει να κλείσει την πόρτα στους εφιάλτες.
Αλλά τώρα πια χάθηκε το φως μέσα στο σκοτάδι και ο έρωτας μαχαίρωσε την καλημέρα γιατί δεν υπήρχε πια χώρος για κανένα από τους δύο. Τώρα σέρνονται κατατρεγμένες μορφές σαν κοντόχοντροι όγκοι, με λεπτά άκρα και καταπληγιασμένα κορμιά, που στριμώχνονται ο ένας δίπλα στον άλλο για να δουν καλύτερα την διαπάλη του έρωτα με την αισιοδοξία.
Σε κάθε μαχαιριά το πλήθος των εξαμβλωμάτων ενθουσιάζεται και ζητάει κι άλλο, κι άλλο. Τον ζητούν αυτόν τον φόνο. Είναι η μεγάλη τους επιθυμία. Είναι αυτό που δεν μπορούν να ζήσουν και θέλουν να πάψει να υπάρχει για να μη μπορέσει κανείς πια να το ξαναβρεί.
Και ‘γω βουβός μάρτυρας του φόνου, βλέπω το άδικο αίμα να τρέχει μπροστά στα πόδια μου χωρίς να μπορώ να το εμποδίσω. Τα χέρια μου κρατημένα από την φρίκη των μορφών και η συνείδησή μου μουδιασμένη από τα ουρλιαχτά.
Πέφτω στα γόνατα αποκαμωμένος και σκύβω το κεφάλι μη θέλοντας να δω την χαριστική βολή, μα την καταλαβαίνω. Είναι την στιγμή που το πλήθος κραυγάζει μ’ ενθουσιασμό:
-Πάει πέθαναν και οι δυο Έρωτας και Αισιοδοξία! Ωσαννά, κερδίσαμε τον θάνατο που μας αρμόζει και πέφτοντας στα τέσσερα αρχίζουν να τρίβουν το πρόσωπο στο ματωμένο χώμα.
Δεν μένει τίποτα πια. Χάθηκαν όλα. Οι νοσταλγικές Κυριακές και τα κλεφτά τριήμερα με τα πανάγαθα φιλιά και τις μυρωμένες αγκαλιές.
