Φόνος - φόνος!

                  ΦΟΝΟΣ - ΦΟΝΟΣ

                                                           

του Γιώργου Χατζηκυπραιου

Ακόμη και πριν να δω την μέρα, μέσα στο ήσυχο σκοτάδι που απλώνει προστατευτικά τους ίσκιους σαν μακριές φιγούρες αποστεωμένων φυλάκων της ηρεμίας. Ακόμη και τότε καταπατώντας  την όποια εγγύηση ηρεμίας,  γυρνάει το θεριό της  μέρας και γκρεμίζει τις πόρτες που έχτισα για να προστατευτώ από τον αχό τον ανθρώπων. Και πάλι αυτοί με αλαλαγμούς και αγριεμένα μάτια, από τους εφιάλτες της ζωής τους, τρυπώνουν μέσα στο ιδιωτικό μου σκοτάδι ανασηκώνοντας σκόνες από θλίψη και απελπισία. Οιμωγές κατατρεγμένων και θρήνοι απελπισίας, μου αρπάζουν τα χέρια και με τραβούν μέσα στην αιμορραγική τους ημέρα κι εγώ με σκυμμένο το κεφάλι κοινωνώ την ηρεμία μου στα φαρμακωμένα στόματά τους μέχρι που να μη μείνει ούτε σταγόνα για μένα. Μόνο το άδειο σκοτάδι, λεηλατημένο κι αυτό από την όποια καλοσύνη, να μην έχει να δώσει ούτε καταφύγιο ούτε ηρεμία.Τώρα θέλω να φύγω. Να μην τους ακούω μα προ πάντων να μην βλέπω πια αυτό το σκληρό φως. 

Κι όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Ήσυχα τα πρωινά με καλούσαν να παίξω με τις πρώτες αχτίδες.

Ένα πλάσμα της ιλαρής ημέρας, ανάμεσα σε τόσα άλλα.

Ζώντας στο ηλιοτρόφο σώμα μου με τα χέρια απλωμένα σ’ ένα δοτικό κόσμο που έπινε την ζωή από κάθε αναλαμπή. Κολυμπώντας στην δροσιά της ύπαρξης, με τα μπράτσα ατσαλωμένα από την αισιοδοξία και την προσδοκία της επόμενης  φωτεινής παρουσίας∙ έχτιζα όνειρα και δροσερές καλημέρες προσδοκώντας το ερωτικό σκοτάδι να έρθει να κλείσει την πόρτα στους εφιάλτες.

Αλλά τώρα πια χάθηκε το φως μέσα στο σκοτάδι  και ο έρωτας μαχαίρωσε την καλημέρα γιατί δεν υπήρχε πια χώρος για κανένα από τους δύο.  Τώρα σέρνονται κατατρεγμένες μορφές σαν κοντόχοντροι όγκοι, με λεπτά άκρα και καταπληγιασμένα κορμιά, που στριμώχνονται ο ένας δίπλα στον άλλο για να δουν καλύτερα την διαπάλη του έρωτα με την αισιοδοξία.  

Σε κάθε μαχαιριά το πλήθος των εξαμβλωμάτων ενθουσιάζεται και ζητάει κι άλλο, κι άλλο. Τον ζητούν αυτόν τον φόνο. Είναι η μεγάλη τους επιθυμία. Είναι αυτό που δεν μπορούν να ζήσουν και θέλουν να πάψει να υπάρχει για να μη μπορέσει κανείς πια να το ξαναβρεί. 

Και ‘γω βουβός μάρτυρας του φόνου, βλέπω το άδικο αίμα να τρέχει μπροστά στα πόδια μου χωρίς να μπορώ να το εμποδίσω. Τα χέρια μου κρατημένα από την φρίκη των μορφών και η συνείδησή μου μουδιασμένη από τα ουρλιαχτά.

Πέφτω στα γόνατα αποκαμωμένος και σκύβω το κεφάλι μη θέλοντας να δω την χαριστική βολή, μα την καταλαβαίνω. Είναι την στιγμή που το πλήθος κραυγάζει μ’  ενθουσιασμό:

-Πάει πέθαναν και οι δυο Έρωτας και Αισιοδοξία!  Ωσαννά, κερδίσαμε τον θάνατο που μας αρμόζει και πέφτοντας στα τέσσερα αρχίζουν να τρίβουν το πρόσωπο στο ματωμένο χώμα.

Δεν μένει τίποτα πια. Χάθηκαν όλα. Οι νοσταλγικές Κυριακές και τα κλεφτά τριήμερα με τα πανάγαθα φιλιά και τις μυρωμένες αγκαλιές.

sapiens

https://ghkypreos1.blogspot.com/

Γ.Χ.