5 Μαρτίου 1913: Η ανεξιχνίαστη δολοφονία του Γεωργίου Α' που ανέκοψε την απελευθέρωση των αλύτρωτων πατρίδων

5 Μαρτίου 1913: 

Η ανεξιχνίαστη δολοφονία του Γεωργίου Α' που ανέκοψε την απελευθέρωση των αλύτρωτων πατρίδων

5 Μαρτίου 1913 
Η δολοφονία του βασιλιά Γεωργίου Α’ 
και το γερμανικό σχέδιο εξόντωσης του 
που έμεινε ανεξιχνίαστο...
Στις 21 Φεβρουαρίου 1913 τα Ιωάννινα ήταν πλέον ελεύθερα ύστερα 
από 480 χρόνια σκλαβιάς

(πλήρες αφιέρωμα εδώ). 

Τον επόμενο μήνα δολοφονήθηκε ο Γεώργιος Α’ και ο διάδοχος 
Κωνσταντίνος ορκίστηκε Βασιλιάς της Ελλάδας.

Το μέγιστο έγκλημα κατά του Ελληνισμού
που ανέκοψε την πορεία απελευθέρωσης
των αλύτρωτων πατρίδων προς όφελος
των γερμανικών επιδιώξεων στα Βαλκάνια.

Η δολοφονία του βασιλιά Γεώργιου του Α’, τον Μάρτιο του 1913 στη Θεσσαλονίκη, αποτελεί κατά μία έννοια το ελληνικό αντίστοιχο της δολοφονίας του Αμερικανού προέδρου Τζ. Κέννεντυ, που συνέβη 50 χρόνια αργότερα στο Ντάλλας των Η.Π.Α. Και στις δυο περιπτώσεις: το θύμα ήταν ο ανώτερος πολιτειακός παράγοντας της χώρας, οι αρχές υιοθέτησαν σχεδόν από την αρχή 
τη θεωρία του «μοναχικού δράστη» με προσωπικά κίνητρα, ο βασικός ύποπτος βγήκε από τη μέση προτού ολοκληρωθεί η ανάκριση, ενώ στο πέρασμα του χρόνου αναπτύχθηκαν ποικίλες θεωρίες για την πραγματική ταυτότητα των δραστών και τη συνωμοσία που κρυβόταν πίσω τους…
- Όταν στις 5 Οκτωβρίου του 1912, η Ελλάδα κήρυσσε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μπαίνοντας στο πλευρό των -τότε- συμμάχων της Σέρβων και Βούλγαρων, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι τρεις εβδομάδες αργότερα οι πολεμικές εξελίξεις θα υποχρέωναν την τουρκική φρουρά της Θεσσαλονίκης να παραδώσει την πόλη -η οποία αποτελούσε τον κύριο στόχο 
της εκστρατείας κατά τον Α’ Βαλκανικό Πόλεμο- στον ελληνικό στρατό. 
Η πρωτεύουσα της Μακεδονίας ήταν πεδίο σύγκρουσης των ενδοβαλκανικών επιδιώξεων, που εκφράζονταν κυρίως από την πλευρά της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, αλλά και των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής.
Στις 28 Οκτωβρίου, τα ελληνικά στρατεύματα εισήλθαν θριαμβευτικά στην πόλη και την επομένη ακολούθησε ο 68χρονος, τότε, βασιλιάς Γεώργιος Α’, τον οποίο συνόδευε ο διάδοχος Κωνσταντίνος, αρχιστράτηγος του ελληνικού στρατού.

Ο Γεώργιος Α’ εισέρχεται στην Θεσσαλονίκη

στις 29 Οκτωβρίου 1912
Δίπλα του, ο τότε διάδοχος Κωνσταντίνος

*Λόγω της εύθραυστης κατάστασης που επικρατούσε,ο Γεώργιος αποφάσισε 
να εγκατασταθεί στην πόλη,ώστε να επισημοποιήσει,αλλά κυρίως να εδραιώσει την εκεί ελληνική παρουσία. Στο διάστημα της παραμονής του, συνήθιζε, όπως και στην Αθήνα, να πραγματοποιεί καθημερινούς περιπάτους, χωρίς συνοδεία 
ή με ελάχιστη προστασία.

Ο Γεώργιος Α’ και η βασίλισσα Όλγα
σε έναν περίπατό τους στη Θεσσαλονίκη,
λίγο πριν τη δολοφονία του πρώτου.
Πίσω τους, ο Κωνσταντίνος

- Το μεσημέρι της 5ης Μαρτίου 1913, ο Γεώργιος, συνοδευόμενος από τον υπασπιστή του ταγματάρχη Φραγκούδη, κατέβηκε από το μέγαρο Χατζηλαζάρου, που χρησιμοποιούσε ως βασιλική κατοικία, στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου προκειμένου να πραγματοποιήσει επίσκεψη εθιμοτυπίας στον Γερμανό ναύαρχο Γκόπφεν επί του πολεμικού πλοίου «Γκέμπεν», που βρισκόταν στο λιμάνι της πόλης.

«[…] Η Α. Μεγαλειότης, ομιλών εις τον υπασπιστήν του, εξέφραζε την μεγάλην του χαράν δια την πτώσιν των Ιωαννίνων (σ.σ.: στις 22 Φεβρουαρίου 1913), πλειστάκις τονίσας των νέον θρίαμβον των Ελληνικών όπλων» σημείωνε σε σχετικό ρεπορτάζ η εφημερίδα «Εμπρός» στις 7 Μαρτίου και συμπλήρωνε: 
«Η αυτή ευδιαθεσία του Βασιλέως εξηκολούθησε και μετά μίαν ώραν όταν η Α. Μ. ήρχισε να επιστρέφη εις το Ανάκτορον. Όταν διήρχετο προ του Λευκού Πύργου, εγγύτατα του πλήθους το οποίον περιεστοίχιζε την κατ’ εκείνην την ώραν παιανίζουσαν μουσικήν, επλησίασεν, ανεμίχθη μετά των πολιτών, ήκουσε μουσικήν και κατά την δημοκρατικήν του συνήθειαν, συνωμίλησε μετά των ανθρώπων του λαού οι οποίοι ευρίσκοντο εκεί. Μετά τούτο, εισήλθεν εις την λεωφόρον της Αγίας Τριάδας […]».

Στη συμβολή με την οδό Βασιλίσσης Όλγας, τον περίμενε από ώρα ο Σερραίος Αλέξανδρος Σχινάς. Γύρω στις 3, είδε τον Γεώργιο και τον υπασπιστή του να περνούν, τους πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε τον βασιλιά μία φορά, προκαλώντας, ωστόσο, καίριο τραύμα. Αμέσως μετά, επιχείρησε να πυροβολήσει και τον Φραγκούδη, αλλά αυτός πρόλαβε να τον αφοπλίσει και να τον παραδώσει σε δύο Κρητικούς χωροφύλακες, που είχαν προστρέξει στο σημείο της δολοφονίας.

Η σκηνή της δολοφονίας του Γεωργίου Α’,
σε λαϊκές εικόνες της εποχής

Ο Γεώργιος μεταφέρθηκε στο ιατρείο του «Παπάφειου Ιδρύματος», αλλά οι γιατροί δεν μπόρεσαν να προσφέρουν καμιά βοήθεια, καθώς ο βασιλιάς ήταν ήδη νεκρός. Από το νοσοκομείο, η σορός του μεταφέρθηκε με ανοικτό αυτοκίνητο στο μέγαρο Χατζηλαζάρου, όπου το συνόδευσαν οι υπασπιστές του Πάλλης, Σκουμπουρδής και Φραγκούδης. Παράλληλα, ο Αλ. Σχινάς μετήχθη στο Αστυνομικό Τμήμα Φαλήρου Θεσσαλονίκης, όπου αμέσως άρχισαν οι ανακρίσεις από τον πρωτοδίκη Β. Κανταρέ και τον γραμματέα Γιαννιώτη.
- Η πόλη τέθηκε σε κατάσταση επιφυλακής, τα εμπορικά καταστήματα έκλεισαν, ενώ μόλις νύχτωσε τα φώτα των δρόμων και των κατοικιών παρέμειναν σβηστά και άρχισαν οι πένθιμες κωδωνοκρουσίες από τις εκκλησίες. Στις 8 Μαρτίου, σε έκτακτη συνεδρίαση της Βουλής, ο Κωνσταντίνος ορκίστηκε ως νέος βασιλιάς, ενώ στις 12 Μαρτίου αναχώρησε με τη βασιλική θαλαμηγό «Αμφιτρίτη» για την Θεσσαλονίκη, με τη συνοδεία πλοίων του ελληνικού πολεμικού ναυτικού αλλά και των Μεγάλων Δυνάμεων!
- Αφού εκτέθηκε για πολλές ημέρες σε λαϊκό προσκύνημα, η ταριχευμένη σωρός του Γεωργίου μεταφέρθηκε στον Πειραιά με την «Αμφιτρίτη», στην οποία επέβαιναν τα μέλη της οικογένειάς του και άλλοι αξιωματούχοι. Ακολούθως, και μέσα σε κλίμα μελαγχολικής μεγαλοπρέπειας, έφτασε στην Αθήνα, όπου στις 20 Μαρτίου τελέστηκε η κηδεία και κατόπιν ετάφη στο λόφο «Παλιόκαστρο» στα ανάκτορα του Τατοΐου.
- Στις 22 Απριλίου, ο Αλ. Σχινάς, μεταφερόμενος στον πάνω όροφο του κτηρίου όπου εκρατείτο, «διέφυγε της προσοχής των χωροφυλάκων και ηυτοκτόνησε πεσών εκ του παραθύρου» (από τη σχετική ανακοίνωση της αστυνομίας).

Φωτογραφία του Αλ. Σχινά, 

την επομένη της σύλληψής του

Η εντύπωση για Βούλγαρο δράστη

Η είδηση της δολοφονίας είχε σημαντική απήχηση την Ευρώπη και ιδιαίτερα στους βασιλικούς οίκους, ενώ προκάλεσε και ζωηρή ανησυχία στους Έλληνες πολίτες, αλλά και την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας. Αρχικώς, σχηματίστηκε η εντύπωση πως ο δράστης ήταν Βούλγαρος, πιθανώς στρατιώτης του βουλγαρικού συντάγματος, το οποίο από τον προηγούμενο Οκτώβριο στρατοπέδευε στην πόλη. Άλλωστε, το μακεδονικό ζήτημα ήταν, επί πολλές δεκαετίες, το κεντρικό εθνικό και πολιτικό αίτημα της Βουλγαρίας και επομένως η προσάρτηση της Θεσσαλονίκης, η οποία αποτελούσε κομβικό σημείο για ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων, ήταν πάγια επιδίωξη της βουλγαρικής πολιτικής.

Η είδηση της δολοφονίας, στην πρώτη σελίδα
της εφημερίδας «Νέα Αλήθεια» 

(7 Μαρτίου 1913)

- Ο τότε στρατιωτικός διοικητής της πόλης πρίγκιπας Νικόλαος θα γράψει σχετικά στο ημερολόγιό του: «[…] Ο φόβος μήπως αυτό το φρικτόν έγκλημα χρησιμεύση ως σύνθημα για μια εθνική εξέγερσι εναντίον των Βουλγάρων, των οποίων η αυθάδεια, η κακοπιστία και ο ακράτητος εγωισμός είχον φθάσει τότε εις το κατακόρυφον με έκαμε και μπόρεσα να συγκρατήσω κάπως τον εαυτόν μου! Εκείνο που συνετέλεσεν επίσης εις τούτο ήτο, ότι όλοι σχεδόν όσοι ευρίσκοντο εκεί, και πρώτος ο Ρακτιβάν, ο οποίος ήτο αντιπρόσωπος της κυβερνήσεως (σ.σ.: ο Κ. Ρακτιβάν ήταν τότε υπουργός Δικαιοσύνης και γενικός διοικητής Μακεδονίας) τα είχαν χάσει κυριολεκτικώς! Όλοι ανεξαιρέτως, και εγώ πρώτος, είχαμε όχι μόνον την υποψίαν, αλλά σχεδόν την πεποίθησιν ότι το έγκλημα είχε εκτελεσθή από Βούλγαρον. Όταν επήγα εις το νοσοκομείον, όπου είχον μεταφέρει τον καϋμένον τον Βασιλέα, ήλθε ο Α. Μομφεράτος, ο τότε διευθυντής της αστυνομίας, να μου αναφέρη ότι εις την πόλιν επεκράτει τρομερός ερεθισμός και ότι οι πολίται και οι στρατιώται συνήρχοντο παντού με την πρόθεσιν να προβούν εις αντίποινα. Αυτή η είδησις με έκαμε να συνέλθω κομμάτι. Συλλογίσθηκα πως εάν δεν ελαμβάνετο αμέσως ένα μέτρον, μπορούσαν αν επέλθουν ανυπολόγιστοι καταστροφαί. Διέταξα, λοιπόν, αμέσως τον διευθυντήν της αστυνομίας και τον φρούραρχον συνταγματάρχην Δράκον να σπεύσουν εις την πόλιν και να διαδώσουν παντού ότι ο δολοφόνος ήτο Έλλην […] Την μεγαλυτέραν συγκίνησιν και ανησυχίαν από εμέ είχεν ο Ρακτιβάν. Όταν ήλθε κοντά μου και είδε τα χάλια μου, μου είπε: ‘Προσπαθήστε να κρατήσετε την ψυχραιμίαν σας, διότι εσείς έχετε αυτήν την στιγμήν την μεγαλυτέραν εξουσίαν και από σας εξαρτάται το παν!’».

Ο πρίγκιπας Νικόλαος (1872-1936) 

στρατιωτικός διοικητής της Θεσσαλονίκης 

την εποχή της δολοφονίας

- Πράγματι, τις αμέσως επόμενες ώρες, η αστυνομία ανακοίνωσε το όνομα του δράστη και άρχισε να διαδίδει τη θεωρία του μοναδικού δολοφόνου. Ακόμα, άφησε να διαρρεύσει η πληροφορία πως ο δράστης ήταν αναρχικός και σχεδόν παράφρων, ο οποίος δολοφόνησε τον Γεώργιο Α’ από εκδίκηση, επειδή στο παρελθόν ο βασιλιάς είχε αρνηθεί να του χορηγήσει οικονομική βοήθεια, κάτι που είχε υποστηρίξει, αρχικώς, και ο ίδιος ο Αλ. Σχινάς. Ενδεικτική του κλίματος αυτού, είναι μια ανταπόκριση από την Θεσσαλονίκη (δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εμπρός» στις 7 Μαρτίου), όπου, εκτός των άλλων, σκιαγραφείται και το «πορτραίτο» του δράστη.

Γερμανοαυστριακή συνομωσία 

*Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν πως είναι η επικρατέστερη εκδοχή. Άλλωστε, από τις πρώτες ημέρες μετά τη δολοφονία, είχαν αρχίσει να πληθαίνουν τα στοιχεία που οδηγούσαν προς αυτή την κατεύθυνση.
*Ο ίδιος ο Αλ. Σχινάς, αμέσως μόλις συνελήφθη φέρεται να δήλωσε στους αστυνομικούς πως «εάν δεν τον εσκότωνα,θα σκοτωνόταν από άλλους».
*Εξάλλου, ο πρωτοδίκης Β. Κανταρές, έντεκα μήνες μετά τη δολοφονία, όταν συνάντησε τυχαίως στην Αθήνα τον συνάδελφό του Δ. Βακά ομολόγησε πως παρά το γεγονός ότι ο Κ. Ρακτιβάν και ο νομάρχης Θεσσαλονίκης Αργυρόπουλος είχαν δηλώσει ότι δεν επρόκειτο για συνωμοσία, ο ίδιος πίστευε ότι «ο δολοφόνος ήταν βαλτός από τους Αυστριακούς». Την ίδια, ακριβώς, πληροφορία μετέφερε ο πρωτοδίκης και το 1938 σε μια συνομιλία που είχε με τον ιστορικό Γ. Κορδάτο. Γράφει ο Κορδάτος: «(Ο Β. Κανταρές) Είπε ότι στην αρχή, παρ’ όλο το ξύλο που έφαγε ο Σχινάς (σ.σ.: από τους αστυνομικούς), δεν έβγαλε τσιμουδιά, αλλά μια-δυο μέρες ύστερα, άρχισε να κάνει διάφορους υπαινιγμούς. Ενοχοποιούσε πράχτορες Γερμανούς και μάλιστα τον Γερμανό πρεσβευτή. Αλλά δεν προχωρούσε, αν και έλεγε πως υπάρχουν και άλλα πιο σπουδαία, πιο τρανά και πιο υψηλά πρόσωπα. […] Ο Σχινάς δεν ήταν μανιακός κι ανισόρροπος. Ίσα-ίσα τα είχε τετρακόσια και, όπως διαπιστώθηκε, έκανε ταξίδια στην Γερμανία και την Αυστρία. Η δολοφονία οργανώθηκε στο Βερολίνο ή στη Βιέννη» («Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας», 5ος τόμος, σελ. 314).
*Ο στρατηγός Θ. Πάγκαλος, στα «Απομνημονεύματά» του, σημειώνει για το θέμα: «[…] Ο Βασιλεύς Γεώργιος ο Α' έτρεφε πραγματικήν αντιπάθειαν προς τον Γερμανόν Αυτοκράτορα και ήτο ένθερμος θιασώτης της Αγγλικής πολιτικής. […] Διεδόθη τότε ότι επρόκειτο (σ.σ.: ο Αλ. Σχινάς) περί αναρχικού και ανισόρροπου, αλλά φαίνεται ότι τούτο δεν ήτο αληθές…Ο διευθύνων τότε τας ανακρίσεις Β. Κανταρές, προσωπικός φίλος μου, μου εβεβαίωσεν επίσης την ακρίβειαν των ανωτέρω και μου εξέφρασε την πεποίθησί του ότι ο Σχινάς δεν ήτο ανισόρροπος ούτε αναρχικός, αλλ’ ότι υπήρξεν όργανον ανθρώπων οι οποίοι ενήργουν προς εξυπηρέτησιν των συμφερόντων ξένης δυνάμεως, η οποία είχε συμφέρον να θέση εκ ποδών τον αείμνηστον Βασιλέα Γεώργιον, ούτινος ήσαν γνωστά τα θερμά υπέρ της Αγγλίας αισθήματα. […] Ακολουθών το γνωστόν αστυνομικόν δόγμα ‘Ζήτησον τον ωφελούμενον του εγκλήματος’ και λαμβάνων υπόψη ότι μετά εν έτος εξ’ αφορμής μιας άλλης υπόπτου βασιλικής δολοφονίας (του Αρχιδουκός της Αυστρίας εν Βοσνία), εξερράγη ο Παγκόσμιος Πόλεμος, έχει το δικαίωμα πας τις να εξαγάγη το συμπέρασμα ότι ο αείμνηστος Βασιλεύς έπεσε θύμα των εν τη Βαλκανική βλέψεων της Γερμανίας» (σελ. 279-280).
- Αλλά και η αφήγηση του στρατηγού Λ. Παρασκευόπουλου στις «Αναμνήσεις» του, σχετικά με μια συνάντηση που είχε, μετά τη δολοφονία, με τον πρίγκιπα Νικόλαο, είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: «Η θλίψις μου εκ της αναμνήσεως του θανόντος πατρός του» αναφέρει ο Λ. Παρακευόπουλος «ήτο ακόμα ζωηρά, όπως επίσης ζωηρά ήσαν τα κατά της Γερμανίας αισθήματά του, τα οποία συνεμερίζετο με τον πατέρα του. Εις τας πρώτας μου λέξεις, ας τους απηύθυνα ίνα τον συλλυπηθώ και αποδοκιμάσω τον, ως ενόμιζον αναρχικόν, δολοφόνον Σχινάν, δακρύων διεμαρτυρήθη ζωηρότατα και μου ετόνισεν ότι η δολοφονία του Βασιλέως δεν είναι έργον των αναρχικών, αλλ’ έργον πολιτικών εξωτερικών συμφερόντων» (τόμος Α’, σελ. 161).
- Την άποψη αυτή ενισχύει και το γεγονός πως ο τότε πρόξενος της Αυστρίας στην Θεσσαλονίκη Κραλ φρόντιζε με παραπλανητικές πληροφορίες στον Τύπο να απομακρύνει κάθε υποψία για συμμετοχή της χώρας του στην υπόθεση, ενώ ως κρίσιμος κρίνεται και ο ρόλος του Γερμανού πρέσβη στην Ελλάδα φον Βάγκεν Χάιμ. Αποκαλυπτικά είναι τα όσα αναφέρει, σχετικά, ο Γ. Φιλάρετος στις «Σημειώσεις»: «Εις ‘Ελευθ. Βήμα’ (19 Μαρτ. 1927) εγράφησαν εκ πληροφοριών (ως βεβαιοί ο γράφων Α. Κ.) του πρώην υπουργού των Εξωτερικών Καλλέργη, όστις εγνώριζεν από τον Βασιλέα, (τα) περί των κατ’ αυτού ενεργειών του Γερμανού, Φον Βάγκεν Χάιμ. Και εν Κωνσταντινουπόλει βραδύτερον έμαθεν ότι η εκεί γερμανική πρεσβεία είχεν εργασθεί, εν εποχή, καθ’ ήν ο ίδιος υπηρέτει εν αυτή, περί της δολοφονίας του Γεωργίου. Εκ του δημοσιεύματος τούτου, λαβών αφορμή, έμαθον ότι ο Βάγκεν Χάιμ ήτο εν Αθήναις και βραδύτερον εν Κωνσταντινουπόλει πρέσβυς της Γερμανίας και ότι κατά την εδώ διαμονήν του είχεν την μεγάλην εμπιστοσύνην της Σοφίας, συζύγου του Κωνσταντίνου, ούτινος φίλοι τινές, πιστεύω εν αγνοία του, πολύ επόθουν να αντικατασταθεί όσον οιόν τε ταχύτερον ο Αγγλόφιλος πατήρ παρά του Γερμανόφιλου υιού του» (σελ. 619-620).
- Σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες, ο Γερμανός πρέσβης είχε συναντηθεί, παλιότερα, με τον Αλ. Σχινά στην Κωνσταντινούπολη, ενώ το όπλο του φόνου (ένα μαυροβουνιώτικο περίστροφο) είχε δοθεί στον δράστη της δολοφονίας από φύλακα του αυστριακού προξενείου. Επομένως, είναι εξαιρετικά πιθανό Γερμανοί ή Αυστριακοί πράκτορες να είχαν στρατολογήσει τον Αλ. Σχινά, που βρισκόταν σε κατάσταση απόλυτης ένδειας, με την υπόσχεση ενός χρηματικού ποσού και να τον είχαν μετατρέψει σε πειθήνιο όργανό τους. Στο πλαίσιο αυτό, ίσως ταιριάζει η άποψη πως ο Αλ. Σχινάς συνοδευόταν, την ώρα της δολοφονίας, από κάποιον Γερμανό ή Αυστριακό αξιωματικό, ίσως τον Σχινάζι.

Η κηδεία του Γεωργίου Α’, σύμφωνα με πίνακα του A. Thejll 

(Αθήνα, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο). 

Το φέρετρό του καλύπτεται από την ελληνική και τη δανέζικη σημαία

- Επισημαίνεται, επίσης, πως ουδέποτε συντάχθηκε επίσημη έκθεση για τη δολοφονία, ενώ ο Κωνσταντίνος υποδείκνυε τον τρόπο της ανάκρισης, μια επέμβαση που, όπως τονίζει στο βιβλίο «Κωνσταντίνος» ο γραμματέας του Γ. Μελάς «εφάνη εις μερικούς κύκλους ως εντελώς ανάρμοστος» (σελ. 42). Ακόμα, ο υπασπιστής του Γεωργίου, Φραγκούδης, ο οποίος ήταν ο μόνος αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας, δεν κλήθηκε ποτέ να καταθέσει, ενώ αργότερα εστάλη στην ελληνική πρεσβεία της Ουάσινγκτον ως στρατιωτικός ακόλουθος, με την εντολή να μην επιστρέψει ποτέ. Πράγματι, ο Φραγκούδης παρέμεινε στις ΗΠΑ ως το θάνατό του, χωρίς να μιλήσει ποτέ -τουλάχιστον επίσημα- για την υπόθεση.
- Η ιστορική συνέχεια, είναι γνωστή. Ο ανίκανος διάδοχος με τις ραδιουργίες των γερμανών πήρε την εξουσία και με την συνέργεια όλων των γερμανόδουλων δυνάμεων, οδήγησε την Ελλάδα στον όλεθρο.
Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου
*Η εκτενής βιβλιογραφία και οι πηγές, από το αφιέρωμά μας ΕΔΩ:

 - http://www.sophia-ntrekou.gr/2019/02/apeleutherosi-ioanninon.html
- https://www.sophia-ntrekou.gr/2019/03/dolofonia-georgiou-a.html?fbclid=IwAR1Pt4-joewHoBY3M9NNe9zzQeRYWEkc_705c5aOGqgQ441DT3Y4OiE4oIU

https://i-rena.blogspot.com/

Προσδοκία του Ανδρέα Λίτου

05/03/2019 BY ΒΙΚΥ ΠΑΠΑΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Ανδρέας Λίτος, Προσδοκία

Το προαίσθημα με πνίγει
κι ο κόμπος στο λαιμό μένει.
Δεν με ξεγελά η ασημένια ανταύγεια,
της απατηλής φαντασίας η έκρηξη.

Γελώ πνιχτά, σαν κλάμα,
στο μυαλό μου γυρίζει το έρεβος,
στην χαοτική κίνηση λέω
οι ελπίδες μου αρχίζουν με φως.

Λένε πάει η εφηβεία μου
λέω εδώ κρυφολάμπει
ξυπνάει στις ώρες του βάθους
σαν αστραπή της κόκκινης λαχτάρας.

Με κεραίες μακρινές στο άπειρο
πατώντας στη γη μας ευφραίνομαι
εγώ ο μικρός κι ο πανμέγας
θεωμένο εγγόνι τ’ ουρανού.

Από τη συλλογή Φωτορροές (1993) του Ανδρέα Λίτου

Οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα (ανθολογία) / Ανδρέας Λίτος

https://thepoetsiloved.wordpress.com/Προσδοκία

Εισβολείς πιο φονικοί από το κυνήγι απειλούν τα είδη του πλανήτη!

Εισβολείς πιο φονικοί από το κυνήγι 

απειλούν τα είδη του πλανήτη!

Τα ξένα είδη που εισβάλλουν σε άλλα οικοσυστήματα, αποτελούν τους βασικούς «ενόχους» για τις πρόσφατες εξαφανίσεις πολλών φυτών και ζώων, σύμφωνα με μια νέα βρετανική επιστημονική έρευνα.

Οι «εισβολείς» μάλιστα αυτοί έχουν χειρότερη επίπτωση ακόμα και από το κυνήγι και την αλιεία.

Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι από το 1500 μέχρι σήμερα τα ξενικά είδη ευθύνονται αποκλειστικά για την εξαφάνιση 126 ειδών, του 13% των συνολικά 953 επιβεβαιωμένων εξαφανισμένων ειδών παγκοσμίως.

Οι ερευνητές του Πανεπιστημιακού Κολλεγίου του Λονδίνου (UCL), με επικεφαλής τον καθηγητή Τιμ Μπλάκμπερν, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα οικολογίας και περιβάλλοντος «Frontiers in Ecology and Environment», εκτιμούν επίσης ότι άλλες 300 εξαφανίσεις ειδών οφείλονται εν μέρει στα ξενικά είδη.

Συνολικά, για τα 261 από τα 782 είδη εξαφανισμένων ζώων (ποσοστό 33,4%, δηλαδή το ένα στα τρία) και για τα
39 από τα 153 εξαφανισμένα είδη φυτών (ποσοστό 25,5%, δηλαδή το ένα στα τέσσερα) τα ξενικά είδη έχουν βάλει το «δαχτυλάκι» τους και συνιστούν μια από τις αιτίες της εξαφάνισης – συχνά την κύρια ή τη μοναδική αιτία.

Αντίθετα τα γηγενή είδη εκτιμάται ότι σχετίζονται μόνο με το 2,7% των εξαφανίσεων ζώων και με το 4,6% των εξαφανίσεων φυτών.

Σύμφωνα με τον «κόκκινο κατάλογο» της Διεθνούς Ένωσης για την Προστασία του Περιβάλλοντος (IUCN), εκτός από τα ξενικά και δευτερευόντως τα γηγενή είδη, για την εξαφάνιση των ζώων και φυτών ευθύνονται διάφοροι παράγοντες, όπως το κυνήγι από τους ανθρώπους και η επέκταση των γεωργικών καλλιεργειών που καταστρέφουν τα φυσικά οικοσυστήματα και τα ενδιαιτήματα των ζώων.

Ανάμεσα στους ξενικούς εισβολείς ξεχωρίζουν θηλαστικά όπως οι αρουραίοι, οι γάτες και οι αλεπούδες που όταν π.χ. για πρώτη φορά εισβάλλουν σε ένα νησί, ξεπαστρεύουν πολλά άλλα ζώα. Το ίδιο συμβαίνει με φυτά που εισάγουν σκοπίμως οι άνθρωποι σε ένα μέρος για λόγους καλλιέργειας ή καλλωπισμού κήπων, καθώς και με τροπικά ψάρια που εισβάλλουν σε πιο κρύα νερά.

https://www.pentapostagma.gr/

Ηρθε το dark mode για το messenger του FB – Δες πώς θα το ενεργοποιήσεις! (εικόνες)

Ηρθε το dark mode για το messenger του FB – 

Δες πώς θα το ενεργοποιήσεις! (εικόνες)

Πριν λίγους μήνες το facebook είχε ανακοινώσει πως θα έρθει το dark mode στο messenger του. Μπορεί να μην έχει ξεδιπλώσει ακόμα το νέο του χαρακτηριστικό παγκοσμίως στους χρήστες, αλλά μπορείτε να το κάνετε! Πώς;

Η σκοτεινή λειτουργία στο Facebook Messenger μπορεί να ενεργοποιηθεί στέλνοντας ένα emoji φεγγαριού σε μια συνομιλία. Μόλις στείλετε αυτό το emoji, θα δείτε ένα αναδυόμενο μήνυμα στην κορυφή που βγάζει το μήνυμα «You Found Dark Mode!». Κάτω από αυτό θα είναι ένα κουμπί με «Ενεργοποίηση στις ρυθμίσεις» γραμμένο σε αυτό. Πατώντας σε αυτό το κουμπί θα μεταβείτε στο μενού ρυθμίσεων του Facebook Messenger. Εκεί θα δείτε μια νέα επιλογή που ονομάζεται «Dark Mode». Θα έχει ένα κουμπί εναλλαγής ακριβώς δίπλα του, πατώντας το θα ενεργοποιήσει τη σκοτεινή λειτουργία.

Μόλις ενεργοποιήσετε τη σκοτεινή λειτουργία, το Facebook θα εμφανίσει ένα μήνυμα που θα λέει ότι εξακολουθεί να εργάζεται σε αυτήν τη λειτουργία, έτσι ώστε να μην βλέπετε τη σκοτεινή λειτουργία παντού στο Messenger. Μπορεί επίσης να φαίνεται κάπως «σπασμένο» σε ορισμένα μέρη.

Δείτε τις φωτογραφίες

https://www.pentapostagma.gr/

Ο μύθος του Καραθεοδωρή με τον Αϊνστάιν

Υπάρχει μια ιστορία, που διασώζεται μόνο στα μέρη μας (!), που λέει ότι στην τελευταία συνέντευξη του Άλμπερτ Αϊνστάιν, μπροστά σε πλήθος δημοσιογράφων απ’ όλο τον κόσμο, είχε πει:

«Κύριοι, ζητήσατε να σας απαντήσω σε χίλια δυο πράγματα, κανείς σας όμως δεν θέλησε να μάθει ποιος ήταν ο δάσκαλός μου, ποιος μου έδειξε και μου άνοιξε τον δρόμο προς την ανώτερη μαθηματική επιστήμη, σκέψη και έρευνα. Και για να μην σας κουράσω, σας το λέω έτσι απλά, χωρίς λεπτομέρειες, ότι μεγάλος μου δάσκαλος υπήρξε ο αξεπέραστος Έλληνας Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή, στον οποίο, εγώ προσωπικά, αλλά και η μαθηματική επιστήμη, η φυσική, η σοφία του αιώνα μας, χρωστάμε τα πάντα»

Λόγω αυτής της “σπάνιας” συνέντευξης, η ιστορία συνεχίστηκε με αποτέλεσμα να λέμε σήμερα ότι ο  Άλμπερτ Αϊνστάιν “έκλεψε” την περιβόητη θεωρία της σχετικότητας απ’ τον ελληνικής καταγωγής Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή. Βέβαια όλο αυτό είναι ένας μύθος και τίποτα περισσότερο.

Η βάση του μύθου βρίσκεται στη αλληλογραφία που είχαν (1916) μεταξύ τους οι λαμπροί επιστήμονες.

Κωνσταντίνος Καραθεοδωρή

 Σε μια από τις επιστολές γράφει ο γερμανοεβραίος φυσικός:

«Αν θέλετε να μπείτε στον κόπο να μου εξηγήσετε ακόμα και τους κανονικούς μετασχηματισμούς θα βρείτε έναν ευγνώμονα και ευσυνείδητο ακροατή. Αν όμως λύσετε και το πρόβλημα των κλειστών γραμμών του χρόνου, θα σταθώ μπροστά σας με σταυρωμένα χέρια. Πίσω από αυτό υπάρχει κρυμμένο κάτι που είναι αντάξιο του ιδρώτα των καλυτέρων.»     

Ασχέτως των πιο πάνω, ο μύθος δεν στέκει σε κανένα σημείο αφού όταν ο Αϊνστάιν αποφοιτά απ’ την πολυτεχνική ακαδημία της Ζυρίχης, το 1900, τότε ο Καραθεοδωρής αποφασίζει να σπουδάσει Μαθηματικά, αφού προηγούμενος είχε σπουδάσει πολιτικός μηχανικός στις Βρυξέλλες. Στην συνέντευξη λέει ότι υπήρξε δάσκαλος του, αλλά και αυτό είναι ένα ψέμα αφού σε κανένα σχολείο ή πανεπιστήμιο που φοίτησε ο  Αϊνστάιν δεν δίδαξε ο Καραθεοδωρής. Πέραν αυτού, ο λαμπρός Έλληνας μαθηματικός ουδέποτε ανέφερε ότι του ανήκε η εν λόγω θεωρία αλλά πάντοτε μιλούσε με τα καλύτερα λόγια προς το Αϊνστάιν, όπως ανέφερε σε συνεντεύξεις της η κόρη του.

************************************************************

Ο Κωνσταντίνος Καραθεοδωρής ήταν ένας σπουδαίος μαθηματικός που γεννήθηκε στο Βερολίνο από Έλληνες γονείς. Δυστυχώς, στα μέρη μας, το όνομα του συνδέεται περισσότερο με τον μύθο του Αϊνστάιν παρά με το τεράστιο επιστημονικό έργο που άφησε πίσω του. Ο Καραθεωδορής δεν χρειάζεται κανένα μύθο για να δείξει την προσφορά του στην επιστημονική κοινότητα.

Η συνέντευξη είναι βέβαια αποκύημα φαντασίας κάποιου δημοσιογράφου. Εικάζεται ότι την έγραψε Κυριάκος Διακογιάννης στα ‘‘Καθαρά και ξάστερα’’ της ‘‘Αυριανής’’ στις 20 Οκτωβρίου 1987.

Έτσι γεννήθηκε ακόμη ένας μύθος για εμάς τους Έλληνες.

https://perithorio.com/

Κανείς δεν έχει καταφέρει να καθίσει πάνω από μία ώρα σε αυτό το δωμάτιο – Θα το τολμούσατε;

Κανείς δεν έχει καταφέρει να καθίσει πάνω από 

μία ώρα σε αυτό το δωμάτιο – 

Θα το τολμούσατε;

Αν σταθείτε για αρκετή ώρα, θα αρχίσετε να ακούτε τον παλμό της καρδιάς σας. Ένας απλός ήχος γίνεται εκκωφαντικός και όταν κινείστε, τα κόκαλά σας κάνουν έναν ήχο σαν τρίξιμο. Στο τέλος, χάνετε την ισορροπία σας, επειδή η απόλυτη έλλειψη αντήχησης σαμποτάρει τη συνειδητοποίηση του χώρου.

Σε αυτό το δωμάτιο, στην έδρα της Microsoft στο Redmond της Ουάσιγκτον, ο ήχος από τον έξω κόσμο είναι «κλειδωμένος» έξω και κάθε ήχος που παράγεται εντός αυτού «παγώνει». Ονομάζεται ανηχοϊκός θάλαμος-δηλαδή χωρίς ηχώ, – πράγμα που κάνει τον ήχο του χειροκροτήματος, για παράδειγμα, απόλυτα τρομακτικό. Ο θόρυβος του περιβάλλοντος εντός του χώρου είναι τόσο χαμηλός που προσεγγίζει το κατώτατο όριο, το απόλυτο μηδέν του ήχου – το επόμενο βήμα είναι το κενό ή η απουσία ήχου. Αυτό με άλλα λόγια, είναι το πιο ήσυχο μέρος στον κόσμο.

Το δωμάτιο προσφέρει μια σπάνια εμπειρία

«Μόλις κάποιος εισέρχεται στο δωμάτιο, αισθάνεται αμέσως μια παράξενη και μοναδική αίσθηση που είναι δύσκολο να περιγραφεί», αναφέρει στο CNN o Hundraj Gopal, επιστήμονας και κύριος σχεδιαστής της ανηχοϊκής αίθουσας της Microsoft, που κόστισε πάνω από 1,5 εκατομμύρια δολάρια. «Όταν γυρίσεις το κεφάλι σου, μπορεί να ακούσεις αυτή την κίνηση, μπορεί να ακούσεις τον εαυτό σου να αναπνέει…», λέει.

Ένα… κρεμμύδι από τσιμέντο και χάλυβα

Για να επιτευχθεί η απόλυτη σιωπή, το δωμάτιο έχει σχεδιαστεί σαν τη δομή του κρεμμυδιού- δομή που το απομονώνει από το υπόλοιπο χώρο του κτιρίου και τον έξω κόσμο.

Είναι κατασκευασμένο από έξι στρώματα τσιμέντου και χάλυβα και είναι μερικώς αποσυνδεδεμένο από το περιβάλλον κτίριο, επειδή βρίσκεται πάνω σε μια σειρά από ελατήρια απόσβεσης κραδασμών. Μέσα, οι σφήνες από ανθρακονήματα που είναι τοποθετημένα στο πάτωμα, στην οροφή και στους τοίχους για να «σπάνε» τα ηχητικά κύματα πριν αναπηδήσουν πίσω στο δωμάτιο.

Διάφορα προϊόντα της εταιρείας αναπτύχθηκαν εδώ και οι μηχανικοί της Microsoft κατασκεύασαν αυτό το ειδικό δωμάτιο για να διευκολυνθούν στις δοκιμές τους. Το 2015, ο χώρος κατέκτησε το παγκόσμιο ρεκόρ ησυχίας, όταν ο ήχος μέσα του μετρήθηκε στα -20,6 ντεσιμπέλ.

Ωστόσο, κανείς δεν έχει καταφέρει να αντέξει μέσα στο δωμάτιο πάνω από 45 λεπτά. Τα λίγα άτομα που έχουν εισέλθει σε αυτό έχουν παραπονεθεί για την ίδια τους την φωνή, τον ήχο από το στομάχι τους, μέχρι και το πόσο δυνατά ακούγεται η αναπνοή τους.

«Μερικοί άνθρωποι έρχονται για ένα μόλις λεπτό και βγαίνουν αμέσως», δήλωσε ο Gopal.

https://www.pentapostagma.gr/

Γιατί τα αεροπλάνα έχουν συνήθως λευκό χρώμα

Υπάρχουν ούτε ένας, ούτε δύο αλλά πέντε λόγοι

Τα περισσότερα αεροπλάνα, με τα οποία έχουμε ταξιδέψει, συνήθως είναι λευκού χρώματος.

Σπάνια, όπως θα έχετε παρατηρήσει, επιλέγεται άλλος χρωματισμός για το εξωτερικό μέρος ενός αεροσκάφους.

Πίσω από αυτή την πραγματικότητα υπάρχει εξήγηση και όχι μία, αλλά πέντε!

Το μόνο σίγουρα είναι ότι έχει να κάνει με το το πρακτικό κομμάτι της λειτουργίας του αεροσκάφους και όχι με την εμφάνισή του…

Δείτε τους λόγους

1. Διατηρεί το χρώμα του καλύτερα

Τα σκούρα χρώματα φθείρονται περισσότερο όταν εκτίθενται στον ήλιο αλλά το λευκό θέλει περισσότερο χρόνο για να χάσει τη λάμψη του.

2. Περισσότερο χρώμα, περισσότερο κόστος

Είναι γεγονός ότι όσα περισσότερα χρώματα θέλει να χρησιμοποιήσει μια εταιρεία για να βάψει ένα αεροπλάνο, τόσο περισσότερα χρήματα θα ξοδέψει.

3. Το λευκό έχει ακραία θερμικά πλεονεκτήματα

Η επιστήμη δείχνει ότι άλλα χρώματα απορροφούν περισσότερο τα μήκη κύματος του φωτός και έτσι κάνει το αντικείμενο θερμότερο σύντομα, σε αντίθεση με το λευκό, που αντανακλά όλα τα άλλα μήκη κύματος του φωτός και έτσι το φως δεν μετατρέπεται σε θερμότητα.

4. Το λευκό είναι πιο ορατό

Οποιαδήποτε διάβρωση, ρωγμή ή σπάσιμο μπορεί πιο εύκολα να εντοπιστεί στο λευκό χρώμα. Επιπλέον, μπορεί πιο εύκολα να εντοπιστεί το ίδιο το σκάφος από το έδαφος στον ουρανό.

5. Επηρεάζει λιγότερο την αξία μεταπώλησης

Αν ένα αεροπλάνο είναι βαμμένο σε ένα χρώμα άλλο χρώμα, αυτό μπορεί να επηρεάσει την αξία μεταπώλησής του στο μέλλον.

perierga.gr

https://www.pentapostagma.gr/

«Μαμά μη με συγκρίνεις!»,

«Μαμά μη με συγκρίνεις!», μια φράση που πάντα ήθελα να ξεστομίσω, αλλά ποτέ δεν τόλμησα. Είναι τόσο δύσκολο να μεγαλώνεις στη σκιά κάποιου άλλου, ειδικά αν αυτός ο κάποιος, είναι ένας άνθρωπος που θεωρητικά «πρέπει» να αγαπάς.

Δεν είναι ότι δεν αγαπούσα τη Μαρία. Ίσα – ίσα! Η μεγάλη μου αδερφή ήταν πάντα το πρότυπό μου! Την θαύμαζα για το ακέραιο και το άρτιο του χαρακτήρα της. Για το πόσο επιμελής και σχολαστική ήταν, με ότι κι αν καταπιανόταν. Την θαύμαζα για το αψεγάδιαστο της εμφάνισής της! Την θαύμαζα για το ότι ήταν πρώτη σε όλα! Στο σχολείο, στα μαθήματα, στις παρέες… Απ’ την απ’ την άλλη μεριά εγώ, ένα άγαρμπο ασχημόπαπο, μέτρια στα μαθήματα, με λίγες παρέες… κανένα άστρο!

Ότι κι αν έκανα, ένιωθα πάντα τα βλέμματα όλων στραμμένα πάνω μου κι έναν ψίθυρο μέσα στο κεφάλι μου «Αποκλείεται να τα καταφέρει!». Στο σχολείο, όταν οι καθηγητές μάθαιναν πως είμαι αδερφή της Μαρίας, αυτομάτως με σύγκριναν μαζί της. Μια σύγκριση που με συνόδευε σε όλη τη σχολική μου πορεία. Ένας πήχης τόσο ψηλά ανεβασμένος που έμοιαζε σχεδόν αδύνατον να φτάσω.

Στο σπίτι, ότι κι αν έκανα, με σύγκριναν με τη Μαρία. «Δεν μπορείς λίγο να της μοιάσεις;»μου έλεγε συνεχώς η μαμά μου. «Διάβαζε λίγο περισσότερο! Δεν βλέπεις την αδερφή σου; Αριστούχα!». «Πάλι πεταμένα τα ρούχα σου; Δες το δωμάτιο της αδερφής σου! Ντρέπεσαι να μπεις!»… Δεν το ήθελα! Ειλικρινά δεν το ήθελα, αλλά όλα αυτά, δημιούργησαν μεταξύ μας (αλλά και μέσα μου) μια άτυπη μάχη. Απ’ τη μια, ήταν η αδερφή μου, που την αγαπούσα κι απ’ την άλλη ήταν αυτό το αγκάθι, ότι πάντα θα είναι καλύτερη.

Απ’ όλες τις συγκρίσεις, αυτή που με πονούσε περισσότερο ήταν αυτή, της μητέρας μου. «Πως είναι δυνατόν να με συγκρίνεις με έναν άλλο άνθρωπο;» αναρωτιόμουν τα βράδια που έκλαιγα κρυφά, αγκαλιά με μια ακόμη «αποτυχία» μου. «Πως γίνεται να μην μπαίνεις στον κόπο να κοιτάξεις μέσα μου, να δεις ποια είμαι και πόσο αξίζω; Είμαι παιδί σου! Είμαι και εγώ παιδί σου! Μη μου δημιουργείς έχθρα για εκείνη! Δεν το αξίζεις καμιά μας αυτό!»…

Πέρασαν χρόνια μέχρι να καταφέρω να συνειδητοποιήσω, πως θύμα όλων αυτών, δεν ήμουν μόνο εγώ, αλλά και εκείνη. Εκείνη γιατί ως «πρότυπο» και «παράδειγμα», δεν είχε την «πολυτέλεια» να κάνει κάπου λάθος. Κι εγώ γιατί ποτέ δεν θα κατάφερνα να γίνω σαν εκείνη…

Πέρασαν χρόνια, μέχρι να καταφέρουμε να δεχτούμε τη διαφορετικότητά μας και να εκτιμήσουμε την αξία μας. Πέρασαν τόσα χρόνια κι όμως ακόμη θυμόμαστε, πως μας έκανε όλο αυτό να νιώθουμε.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν θα κάνουμε το αδύνατο δυνατό, να μην το κάνουμε αυτό στα δικά μας παιδιά. Το κάθε ένα απ’ αυτά, είναι διαφορετικό και ξεχωριστά μοναδικό κι αξίζει την αγάπη, την αποδοχή και την αγκαλιά μας.

Σοφία & Κική

https://gynaikaeimai.com/

Μοναχικός λύκος ή ομάδα;

Μοναχικός λύκος ή ομάδα;

Όταν η διαφυγή από ένα αστικό κέντρο κρίνεται επιβεβλημένη λόγω εκτεταμένων ταραχών ή εξαιτίας φυσικής καταστροφής τότε η ασφαλής μετακίνηση μας πρέπει να είναι η πρώτη μας προτεραιότητα. Όμως σε μια τέτοια ακραία κατάσταση είναι καλύτερο να κινηθούμε ως μεμονωμένα άτομα ή σαν ομάδα;

Σε οποιαδήποτε και από τις δυο επιλογές και αν καταλήξουμε υπάρχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα που θα πρέπει να σταθμίσουμε πριν οριστικοποιήσουμε το πλάνο διαφυγής.

1. Ταχύτητα. Στην περίπτωση του μεμονωμένου ατόμου το σημαντικότερο πλεονέκτημα είναι ότι μπορεί να κινηθεί με μεγαλύτερη ευελιξία και σαφώς πιο γρήγορα από μια ομάδα ατόμων που πιθανόν περιλαμβάνει στην σύνθεση της και πρόσωπα διαφορετικών ηλικιών. Μπορεί ευκολότερα να διαφοροποιήσει το μέσο μεταφοράς καθώς και την διαδρομή που έχει αρχικός επιλέξει. Αντίθετα σε μια ομάδα που υπάρχουν παιδιά και ηλικιωμένοι εύκολα αντιλαμβανόμαστε ότι η μετακίνηση είναι σαφώς πιο δύσκολη και πολύ πιο αργή.

2. Απόκρυψη. Ένα άτομο μπορεί να μετακινείται πολύ πιο διακριτικά από μια ομάδα. Αν μάλιστα φροντίσει να μην τραβά την προσοχή των άλλων, μπορεί στην κυριολεξία να περάσει απαρατήρητος. Αντίθετα κάτι παρόμοιο είναι σαφώς πιο δύσκολο όταν πρόκειται για περισσότερους ανθρώπους που κινούνται όλοι μαζί.

3. Τραυματισμός-Ασθένεια. Αν είμαστε μόνοι και τραυματισθούμε ή αρρωστήσουμε δεν θα υπάρχει κάποιος να μας φροντίσει και να μας περιθάλψει θα πρέπει να το αντιμετωπίσουμε μόνοι. Ενώ στην περίπτωση της ομάδας τα πράγματα είναι ευκολότερα γιατί αν τραυματισθούμε οι υπόλοιποι θα προστρέξουν να μας βοηθήσουν. Αν μάλιστα υπάρχει στην ομάδα και άτομο με ιατρικές γνώσεις τότε η επίλυση ενός προβλήματος υγείας μπορεί να γίνει με σαφώς καλύτερο τρόπο.

4. Ασφάλεια. Ένας μόνο άνθρωπος είναι δύσκολο να αντιμετωπίσει μια συμμορία. Το μόνο ίσως που μπορεί να κάνει είναι να προσπαθήσει να διαφύγει. Ενώ αντίθετα ένα μεγαλύτερο σύνολο ανθρώπων μπορεί να αντιμετωπίσει με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα ένα περιστατικό βίαιης επίθεσης. Επίσης, μια ομάδα μπορεί να περιφρουρήσει περισσότερο αποτελεσματικά το κατάλυμα της φροντίζοντας να υπάρχει φρουρήσει όλο το εικοσιτετράωρο.

5. Εργασίες. Στην περίπτωση ενός μοναχικού ατόμου οποιαδήποτε εργασία είναι αναγκαίο να γίνει θα πρέπει να περάσει από τα δικά του χέρια. Όμως οι δυνατότητες του θα φτάσουν μέχρι εκεί που του επιτρέπουν οι γνώσεις του. Ενώ σε μια ομάδα ανθρώπων πέρα από το γεγονός ότι είναι διαθέσιμα περισσότερα χέρια υπάρχει και διαφοροποίηση ως προς τις δεξιότητες του κάθε ανθρώπου. Για κάποιες εργασίες θα είναι πιο ικανοί κάποιοι ενώ για κάποιες άλλες δουλειές κάποιοι άλλοι. Έτσι μπορεί να γίνει εύκολα επιμερισμός των εργασιών και ο φόρτος διεκπεραίωσης τους να μοιραστεί σε περισσότερα άτομα.

Καταλήγοντας, το συμπέρασμα που βγάζουμε είναι ότι μια ομάδα ανθρώπων μπορεί να αντιμετωπίσει καλύτερα μια κρίση από ένα μοναχικό άτομο. Μπορεί να υστερεί σε ταχύτητα και ευελιξία αλλά υπερτερεί σε όλους τους άλλους τομείς. Αν μάλιστα παρατηρήσουμε την συµπεριφορά των ζώων θα δούμε ότι και αυτά ενώνονται σε ομάδες για να μπορέσουν να επιβιώσουν.

epiviosi

ΔΙΑΣΩΣΤΕΣ ΡΟΔΟΥ