ΕΤΣΙ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ Η ΙΤΑΛΙΑ, ΕΤΣΙ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΕ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

• About

Αποκαλύψεις, που τσακίζουν κόκκαλα… Έτσι καταστράφηκε η Ιταλία, έτσι καταστράφηκε και συνεχίζει να καταστρέφεται η Ελλάδα…

 

UPDATED ON ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 26, 2018

Η καλλίτερη, η πιο τεκμηριωμένη και κυρίως η πλέον ανεξάρτητη και κατανοητή απεικόνιση της πραγματικότητας, από την Γεωργία Γκαρδαλινού.

Αξίζει ιδιαίτερης προσοχής και κυρίως συνειδητοποίησης.

Αυτοί που ΕΓΚΛΗΜΑΤΗΣΑΝ κατά της γειτονικής Ιταλίας, είναι σχεδόν τα ίδια πρόσωπα που ΕΓΚΛΗΜΑΤΗΣΑΝ και κατά της Ελλάδας… οι εγχώριοι ΠΡΟΔΟΤΕΣ απλά αλλάζουν πρόσωπα και ονοματεπώνυμα…
Έχοντας ως οδηγό την καταγραφή της ιστορίκής καταστροφής της Ιταλίας, ας την συσχετίσουμε με την δική μας πορείας ως έθνους, προς την άβυσσο και ας σταματήσουμε ΤΩΡΑ, την πορεία μας προς τον θάνατο.
Εκ μέρους μου, ένα ευχαριστώ από καρδιάς, στην Γεωργία Γκαρδαλινού.

Καλλιόπη Σουφλή

Γεωργια Γκαρδαλινου
Για να καταλάβουμε τι έπαιξε στην Γένοβα, που παίζει και σε μας, βεβαίως, με την αλληλεγγύη μου στον δοκιμαζόμενο Ιταλικό λαό και την ευχή να την γλυτώσει έστω και την τελευταία στιγμή από μια τύχη ίδια της δικής μας, θα προσπαθήσω να σας ξεναγήσω σε μερικές ιστορικές λεπτομέρειες.
Φτιάξτε καφέ και κοπιάστε.
Γεωργια Γκαρδαλινου
Ας το πάρουμε από την αρχή.
Γιατί μια στρατηγική εταιρεία για τους Ιταλούς, με ετήσιο τζίρο άνω των 6 δισεκατομμυρίων ευρώ και εξασφαλισμένα σίγουρα έσοδα – τα οποία και ιλιγγιωδώς αυξάνονται κατά τη διάρκεια των ετών όπως ήταν αναμενόμενο – να πρέπει να παραχωρηθεί σε ιδιώτες επιχειρηματίες;

Ας κάνουμε ένα βήμα πίσω: πάμε στο 1992, τότε το Διεθνές Χρηματοπιστωτικό Καρτέλ σηκώνει τα μάτια και τα χέρια του στην Ιταλία με τη συνενοχή και την υποταγή μιας νέας πολιτικής τάξης που επέβαλε το ίδιο το Καρτέλ.
Το “καθήκον” τους είναι να πωλούν ιταλικές κρατικές τράπεζες και τα ασημικά του κράτους στις διεθνείς οικονομικές δυνάμεις μέσω του φιλτραρίσματος των τοπικών επιχειρηματιών.
Είναι η χρονιά της συνάντησης στο βασιλικό γιωτ Britannia: στις 2 Ιουνίου-μόλις λίγες μέρες μετά την δολοφονία του δικαστή Φαλκόνε- η αφρόκρεμα ​​της διεθνούς χρηματοπιστωτικής σπέκουλας φθάνει στις αποβάθρες στην Civitavecchia με το αγγλικό πλοίο, παρούσης της βασίλισσας Ελιζαμπεθ ΙΙ ως οικοδέσποινας, που συνοδεύεται από τους αντιπροσώπους της ΒZW, τους μπροκερς της Barclay’s, της Baring & Co,και της S.G. Warurg.
Και όλοι αυτοί είχαν έρθει για να συναντηθούν με μερικούς από τους πιο σημαντικούς αντιπροσώπους του επιχειρηματικού και τραπεζικού κόσμου: εκπρόπωποι της ENI [Ente Nazionale Idrocarburi= Εθνικός Οργανισμός Υδρογονανθράκων], της AGIP [Azienda Generale Italiana Petroli= Ιταλική Γενική Εταιρεία Πετρελαιοειδών, θυγατρική της ΕΝΙ ] τον Μάριο Ντράγκι του Υπουργείου Οικονομικών, Τον Ρικκάρντο Γκάλλο της IRI [Istituto per la Ricostruzione Industriale= Ινστιτούτο για την Βιομηχανική Ανοικοδόμηση ] τον Τζιοβάννι Μπατζόλι της Τράπεζας Ambroveneto, τον Αντόνιο Πεντόνε της Τράπεζας Crediop, ανώτερους υπαλλήλους της Banca Commerciale, της εταιρείας Generali και άλλους της Società Autostrade.
Όλοι αυτοί συναντήθηκαν στο βασιλικό γιωτ για να τον επανασχεδιασμό του καπιταλισμού στην Ιταλία σε βάρος των ιταλών πολιτών, για να αρπάξουν τις καλύτερες εταιρείες με σκοπό να φτιάξουν μονοπώλια και να στρατολογήσουν πιστους τους υπηρέτες από τους κυβερνήτες της χώρας που θα τους προωθήσουν και θα τους εξασφαλίσουν εξέχουσα θέση: ο μεγαλύτερος δικαιούχος θα είναι ο Mario Draghi , αλλά μεταξύ των πιο υποτακτικών οι Prodi, Andreatta, Ciampi , Amato, D’alema.
Οι 3 πρώτοι είχαν ήδη ενσωματαθεί πλήρως στις οργανώσεις της Αγγλο-Αμερικάνικές κερδοσκοπικές καπιταλιστικές οργανώσεις που είχαν αποφασίσει να επιτεθούν και να κατακτήσουν την Ιταλία, με την υποστήριξη αδίστακτων επενδυτικών τραπεζών όπως η Goldman Sachs, η οποία θα ευνοήσει τις απίστευτα γρήγορη εκτίναξη της καριέρας των πρώην υπάλληλων της: ο Πρόντι και ο Ντράγκι αρχικά και ο Μάριο Μόντι μετά.
Είναι η ιδια χρονιά όπου το ιταλικό νομισματικό σύστημα αλλάζει μέσα σε μόλις 7 ημέρες, το οποίο αφαιρείται από τον κυβερνητικό έλεγχο και τίθεται στα χέρια κερδοσκοπικών χρηματοδοτήσεων.
Για να γίνει αυτό, θα ιδιωτικοποιηθούν οι τράπεζες και οι δημόσιοι οργανισμοί συμπεριλαμβανομένων των μετόχων της Τράπεζας της Ιταλίας, είναι το έτος κατά το οποίο απαγορεύτηκε στο Υπουργείο Οικονομικών να επεμβεί και να ορίσει μαζί με την Τράπεζα της Ιταλίας το επίσημο προεξοφλητικό επιτόκιο (κόστος χρήματος στην έκδοση του), δικαίωμα που επομένως εκχωρείται σε ιδιώτες.
Είναι το έτος της υπογραφής της Συνθήκης του Μάαστριχτ και της προσχώρησης στα ευρωπαϊκά προαπαιτούμενα.
Στην πράξη, αυτό είναι το έτος κατά το οποίο μια χούφτα ανθρώπων πρόδηλα στην υπηρεσία του διεθνούς χρηματοπιστωτικού καρτέλ έχει καταλύσει κάθε είδος και έκφανση της εθνικής κυριαρχίας μας.
Ήταν αναγκή να μετατοπιστεί στις κρατικές εταιρείες, η κερδοσκοπική επίθεση του Soros που είχε υποτιμήσει τη λίρα σχεδόν 30% και επέτρεψε την αγορά των ασημκών του κράτους σε τιμές ξεπουλήματος και έτσι έφθασαν οι γύπες.
Οι περισσότερες από τις στρατηγικές κρατικές εταιρείες πέρασαν σε ξένα χέρια ή εν τέλει ιδιωτικοποιήθηκαν.
Αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι το IRI (ινστιτούτο βιομηχανικής ανασυγκρότησης) που στην κοιλιά του στα τέλη της δεκαετίας του ’80 είχε περίπου 1000 εταιρείες, το καμάρι της χώρας, διαμελίσθηκε και πουλήθηκε με τη συνενοχή του Προέδρου του Romano Prodi (1982-1989 και κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ 1993 και 1994), ο οποίος Prodi επιβραβεύτηκε από το καρτέλ που με τη σειρά του ευνόησε την άνοδο του στον Πρωθυπουργικό θώκο της Ιταλίας και στη συνέχεια στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Για να τον αντικαταστήσει ως πρωθυπουργός στην Ιταλία και να συνεχίσει το έργο του διαμελισμού των κρατικών επιχειρήσεων θα επιληφθεί ο Μάσιμο Ντ ‘Αλέμα , που το 1999, θα διευκολύνει την παραχώρηση, μεταξύ άλλων,της Autostrade per l’Italia και των Autogrill (σταθμοί ανεφοδιασμού με καταστήματα εστίασης, μοτέλ, συνεργεία κλπ) στην οικογένεια Benetton, η οποία έτσι ανέλαβε το απόλυτο μονοπώλιο στον τομέα των διοδίων και την τροφοδοσία των αυτοκινητοδρόμων.
Μια ενέργεια που είχε ως αποτέλεσμα το ιταλικό κράτος να χάσει δισεκατομμύρια από κύκλους εργασιών πολύ υψηλών και εξασφαλισμέων εσόδων κάθε χρόνο.
Τα έγγραφα της εποχής μας λένε ότι εκείνα τα χρόνια ήταν ο Πρόεδρος της IRI ο Gian Maria Gros-Pietro.
Προφανώς εκείνα τα χρόνια, εκτός από την μάνα του αμφιβάλλω αν τον ήξερε κανείς στην Ιταλία.
Όμως , αντίθετα ήταν γνώριμος του οικονομικού κερδοσκοπικού Καρτέλ: τον ήξεραν καλά, και το 2001, αφού μάλιστα επίσημα τον κάλεσε στη συνάντηση της Bilderberg στη Σουηδία, μαντεύετε την παρέα του;
Φυσικά μαζί με τον Mario Draghi και με κάποιον Mario Monti, που αμφότεροι θα ανταμειφθούν πλουσιοπάροχα από το ίδιο το Καρτέλ το οποίο στο εγγύς μέλλον θα τοποθετήσει τον Ντράγκι στην Τράπεζα της Ιταλίας και, στη συνέχεια, την ΕΚΤ, ενώ ο Mario Monti από την Goldman Sachs θα περάσει στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (κομισιόν) και στη συνέχεια θα τοποθετηθεί επικεφαλής της μη εκλεγμένης κυβέρνησης τεχνοκρατών στην Ιταλία (Παπαδήμος ένα πράγμα και συγχρόνως).
Και τι απέγινε με τον Gian Maria Gros Pietro;
Ομορφιές.
Ο Gian Maria Gros-Pietro, ο οποίος το μοιραίο 1992 ήταν Πρόεδρος της Επιτροπής βιομηχανικών Στρατηγικών των ιδιωτικοποίησεων του Υπουργείου Βιομηχανίας, το 1994 έγινε μέλος της Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων που ιδρύθηκε -μάντεψε από ποιον; – μα από τον Mario Draghi!.
Τώρα καταλαβαίνετε πώς λειτουργεί το οικονομικό κερδοσκοπικό αυτό Καρτέλ για να θέσει πλοκάμια παντού και να διασφαλίσει ότι υπάρχει πάντα ένα από τα μέλη του σε βασικούς ρόλους.

Αλλά δεν τελειώνει εδώ.

Όπως είδαμε το 1997, ο Gross Pietro είναι πρόεδρος της Iri, ενώ οργανώνεται η πώληση της Autostrade per l’Italia σε τιμές ξεπουλήματος, η οποία πώληση θα ολοκληρωθεί το 1999 με τη μεταφορά του δικτύου των αυτοκινητοδρόμων στον όμιλο Atlantia spa, εταιρεία υπότον έλεγχο της Edizione srl, που είναι οικογενειακή εταιρεία του χαρτοφυλακίου Benetton.
Ο Gros-Pietro υπογράφει την παραχώρηση.
Τώρα φανταστείτε το αδιανόητο.
Τι συμβαίνει το 2002;
Ο Gian Maria Gros-Pietro, που χειρίστηκε η ιδιωτικοποίηση της Eni θα προεδρεύσει για σχεδόν 10 χρόνια μάντεψε τι; …
Ακριβώς, την Atlantia SpA,την εταιρεία στην οποία μόνο τρία χρόνια νωρίτερα, ως δημόσιος υπάλληλος, είχε ξεπουλήσει την διαχείριση των Ιταλικών αυτοκινητοδρόμων
Le jeux sont fait. Που λέει κι ο κάθε γκρουπιέρης
Σε αυτό το σημείο ας προσπαθήσουμε να διαβάσουμε τους όρους της σύμβασης παραχώρησης του δικτύου αυτοκινητοδρόμων.
Λυπάμαι, αγαπητοί φίλοι.
Δεν μπορείτε.
Αυτά καλύπτονταν από κρατικό απόρρητο, ούτε κι αν επρόκειτο για μια πολύ εμπιστευτική στρατιωτική επιχείρηση τέτοια μυστικοπάθεια.

Αλλά πώς γινόταν αυτά τα χρόνια η συνήθης συντήρηση από τους διαχειριστές της Autostrade per l’Italia;
Η μακάβρια απάντηση περιγράφεται στα τραγικά γεγονότα της Γένοβας και όχι μόνο.

Διαβάζοντας τα στοιχεία της ετήσιας εκθεσης (2017) που δημοσιέυθηκε στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Υποδομών, προκύπτει μια εκτίναξη του κύκλου εργασιών (σχεδόν 7 δισεκατομμύρια) από τα διόδια που καταβλήθηκαν.
Μόνο οι επενδύσεις μειώθηκαν (μειωμένες κατά 20%) και οι δαπάνες συντήρησης αντισταθμίστηκαν μειούμενες αντίθετα από την λογική που θα έπρεπε να προβλέψει αύξηση του κόστους συντήρησης σε συνδυασμό με την αύξηση της κυκλοφορίας. Αλλά η ασφάλεια των οδηγών έχει επισκιαστεί από τη μεγιστοποίηση των ήδη μη φυσιολογικών υπέρμετρων κερδών.
Και τι εγινε με τυχόν έκτακτες παρεμβάσεις των αρμόδιων Υπουργείων;
Δεν υπήρχαν χρήματα που να διατίθενται για έκτακτες παρεμβάσεις, ακόμη και αν το ζητήσουν εμπειρογνώμονες λόγω των δημοσιονομικών περιορισμών που πρέπει να τηρούνται και να επιβάλλονται από έναν ισορροπημένο προϋπολογισμό.
Τι περιορισμούς;
Αυτούς τους γνωστούς, τους Ευρωπαϊκούς.
Και από ποιον επιβλήθηκαν αυτοί οι περιορισμοί;
Μα από τη Συνθήκη του Μάαστριχτ του 1992, από τη Συνθήκη της Λισαβόνας του 2007 και από την ισορροπία του προϋπολογισμού στο σύνταγμα του 2011, το γνωστό μας Σύμφωνο Σταθερότητας.
Και ποιος τους ήθελε; Μαντέψτε;
Στη σειρά Romano Prodi, Massimo D’alema, Mario Monti, με την εξωτερική υποστήριξη του Mario Draghi.
Κι έτσι κάθε γρανάζι μπήκε στη θέση του.
Καλά θα μου πείτε, δεν ήταν αυτοί που συμμετείχαν μαζί στις κερδοσκοπικές οικονομικές οργανώσεις καρτέλ που ήθελαν και επεξεργάζονταν την κατάρρευση της χώρας ;

Ακριβώς, ΑΥΤΟΙ. Ο κύκλος κλείνει.

Μέρος του κειμένου προέρχεται
από το βιβλίο / έρευνα La Matrix Europea του Francesco Amodeo
la crociera del britannia tra affari e sospetti (https://www.corriere.it/romano/09-06-16/01.spm )

corriere.it
Corriere della Sera – LA CROCIERA DEL BRITANNIA FRA AFFARI E SOSPETTI
he cosa accadde realmente il 2 giugno 1992 a bordo del Britannia, il panfilo della Corona d’Inghilterra, dove manager ed economisti italiani…

Πηγή

attikanea

https://prodromikos.wordpress.com/

25/11/2011 BY ΒΙΚΥ ΠΑΠΑΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Της κόλασης καμπάνες (Brendan Behan | Βασίλης Ρώτας & Μίκης Θεοδωράκης)

Brendan Behan | Βασίλης Ρώτας & Μίκης Θεοδωράκης, Της κόλασης καμπάνες

Ποίηση: Brendan Behan (Μπρένταν Μπίαν) (για το θεατρικό του έργο An Giall | The Hostage | Ένας όμηρος (1958))
Απόδοση στα Ελληνικά: Βασίλης Ρώτας
Σύνθεση, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας: Μίκης Θεοδωράκης
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος & Λάκης Καρνέζης
Ερμηνεία: Μαρία Φαραντούρη
Έργο: Ένας όμηρος (1966)

Της κόλασης καμπάνες
για σας, όχι για μένα.
Ω, θάνατέ μου, έλα.
Πού είναι η ελπίδα;
Τάφε, πού να ’ναι η νίκη σου;

Αν δεις τον εργολάβο,
αν δεις τον οδηγό
να πιείτε μια μ’ ό,τι έμεινε·
τώρα σας χαιρετώ.

Πληροφορίες:

Όμηρος στη λογοκρισία

Το θεατρικό έργο Ένας όμηρος παρουσιάστηκε στην Αθήνα το χειμώνα του 1962 και αμέσως μετά κυκλοφόρησαν τέσσερα τραγούδια με τη Ντόρα Γιαννακοπούλου. Όταν λίγο αργότερα θέλησαν να κυκλοφορήσουν ολόκληρο τον κύκλο των τραγουδιών, σκόνταψαν στη λογοκρισία, η οποία απέρριψε τον στίχο … Από τους μπάσταρδους τους ξένους… για ευνόητους λόγους. Η εταιρεία πρότεινε στο συνθέτη να τον παραλείψουν, όμως ο Θεοδωράκης δεν το δέχτηκε. Έτσι αποφάσισε να κυκλοφορήσει το έργο έξω από το κανάλι της δισκογραφίας που ελεγχόταν από τη λογοκρισία, ώστε να γίνει γνωστό στο ευρύτερο κοινό. Αποτέλεσμα υπήρξε η [παρούσα] φωνοληψία που έγινε με μοναδικό ερμηνευτή τον συνθέτη (φωνή-πιάνο) και που κυκλοφόρησε μέσω της εφημερίδας Αυγή. Εκεί ο καθένας μπορούσε να αφήσει μια άδεια μαγνητοταινία και να πάρει μια γραμμένη.

Αργότερα ο Αλέκος Πατσιφάς της εταιρείας Lyra κατόρθωσε να πάρει την έγκριση της λογοκρισίας και έτσι ηχογραφήθηκε ο πρώτος δίσκος με πλήρη ορχήστρα και ερμηνευτή τον ίδιο τον συνθέτη. Ακολούθησε το 1966 ο δίσκος με τη Μαρία Φαραντούρη, ο οποίος λόγω της Δικτατορίας έμελλε να κυκλοφορήσει 7 χρόνια αργότερα.

Ένας όμηρος: το έργο

Ένας νεαρός Άγγλος στρατιώτης κρατείται όμηρος σ’ ένα πορνείο του Δουβλίνου για αντίποινα ενός φυλακισμένου του IRA που θα απαγχονιστεί σε μια φυλακή του Μπέλφαστ. Ο όμηρος ερωτεύεται μια Ιρλανδέζα υπηρέτρια του πορνείου, αλλά ο θάνατός του θα βάλει τέλος στην πορεία, στον έρωτα, στη ζωή…

Έργο που -σύμφωνα με το μεταφραστή του στα ελληνικά Βασίλη Ρώτα- παρουσιάζει το μαχητικό προοδευτικό πνεύμα, καθώς μπερδεύεται μέσα στα εγκατεστημένα δίχτυα της αντίδρασης και θυσιάζεται και στιγματίζει την εθνικιστική παραφροσύνη και τον θρησκευτικό φανατισμό που απαιτούν στο βωμό τους ένα αθώο θύμα. Ο όμηρος ζει, ερωτεύεται και πεθαίνει σ’ ένα χώρο όπου συνυπάρχουν βωμολοχίες, υπόκωφοι ύμνοι, άγρια γέλια και απελπισία. Μεγαλοψυχία και συμπόνια έχουν θέση μόνο στα μέλη ενός περιπλανώμενου music hall, που αναμιγνύονται στη δράση… Οι μπρεχτικές επιδράσεις είναι φανερές στη δομή του έργου, στη δράση του, ακόμα και στις προσφωνήσεις του προς το κοινό, τις οποίες χρησιμοποιεί ο συγγραφέας…

Το έργο πρωτοπαίχτηκε στην Ελλάδα από τις 12 Απριλίου έως τις 20 Μαΐου του 1962 στο Κυκλικό θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά. Στην παράσταση αυτή πρωταγωνιστούσαν ο Κώστας Μπάκας, ο Χρήστος Πάρλας, η Νέλλη Αγγελίδου, η Ντόρα Γιαννακοπούλου και η Τασώ Καββαδία. Εκεί πρωτακούστηκαν η μουσική και τα τραγούδια που έγραψε ο Μίκης Θεοδωράκης για το έργο, παιγμένα με την κιθάρα του Δημήτρη Φάμπα. Τα σκηνικά είχε κάνει ο Γιάννης Τσαρούχης και τη σκηνοθεσία ο Λεωνίδας Τριβιζάς. Τρία χρόνια μετά με τους ίδιους συντελεστές και με διαφορετική διανομή (Τίτος Βανδής, Γιώργος Τζώρτζης, Τάνια Σαββοπούλου, Μάκης Ρευματάς, κ.ά.) ανέβηκε στο θέατρο Μετάλλιο…

Ένα βράδυ με τον Brendan Behan

… Κάποτε, όταν ήταν φυλακισμένος, δινόταν βράδυ η πρεμιέρα του έργου του στο Λονδίνο. Ζήτησε να παρευρεθεί και η αστυνομία έδωσε την άδεια υπό τον όρο να συνοδεύεται στην αίθουσα από δύο αστυνομικούς. Έτσι παρουσιάστηκε στην πρεμιέρα ανάμεσα στους δυο Άγγλους που τον φρουρούσαν με τα περίστροφά τους. Όταν το κοινό τον φώναξε στη σκηνή μετά την παράσταση για να τον χειροκροτήσει, παρουσιάστηκε μαζί με τους αστυνομικούς, στη μέση. Φρουρούμενος και απευθυνόμενος στο κοινό είπε: Κυρίες και κύριοι, είμαι πολύ ευτυχής διότι βρίσκομαι στην εξαιρετική και σπάνια θέση ενός συγγραφέως να προστατεύεται από τους στρατιώτες της Α.Μ. της Βασιλίσσης εναντίον τυχόν αποδοκιμασιών του πλήθους…
Μίνως Αργυράκης
Από το πρόγραμμα της παράστασης στο Θέατρο Μετάλλιο

Brendan Behan: βιογραφικό σημείωμα

(Δουβλίνο 1923-1964)
Ιρλανδός επαναστάτης κατά της αγγλικής κυριαρχίας και συγγραφέας, ο οποίος με την ωμή σάτιρά του και τη δύναμη των πολιτικών του σχολίων συνέβαλε σημαντικά στο θέατρο του Παραλόγου.
Μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο, το 1937, έμαθε το οικογενειακό επάγγελμα του ζωγράφου, ενώ παράλληλα συμμετείχε στον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό ως αγγελιοφόρος. Ενώ βρισκόταν στην Αγγλία σε αποστολή σαμποτάζ, συνελήφθη και καταδικάστηκε (1940) σε τρία χρόνια κράτηση σε αναμορφωτήριο, όπου έγραψε Το παιδί του αναμορφωτηρίου. Λίγο αργότερα έλαβε μέρος σε ένοπλη επίθεση και καταδικάστηκε σε 14 χρόνια φυλάκιση. Στη φυλακή τελειοποίησε τα Ιρλανδικά του, τη γλώσσα που χρησιμοποίησε στην εξαιρετικά λεπτή και ευαίσθητη ποίησή του. Ακολούθησαν και άλλες συλλήψεις, είτε για επαναστατικές δραστηριότητες είτε για αλκοολισμό.
Το πρώτο του θεατρικό έργο Ο αλλόκοτος τύπος (1954) ανέβηκε στο μικρό Pike Theatre του Λονδίνου και είχε άμεση επιτυχία. Το δεύτερο, Ένας όμηρος (1958), θεωρείται το αριστούργημά του.
Έγραψε διηγήματα και σενάρια για την Ιρλανδική Ραδιοφωνία. Τα τελευταία του έργα, τα οποία ηχογράφησε ο ίδιος σε μαγνητοταινία, είναι Το νησί του Brendan Behan, The Scarperer, Η Νέα Υόρκη του Brendan Behan και Εκμυστηρεύσεις ενός Ιρλανδού επαναστάτη.

[Πηγή των κειμένων και των φωτογραφιών στα βίντεο: ένθετο στο έργο Ένας όμηρος που διένειμε η εφημερίδα Καθημερινή το 2011
Φωτογράφος: Τάκης Πανανίδης
Το σκίτσο του Brendan Behan είναι του Μίνωα Αργυράκη]

Το έργο είναι έξοχο από κάθε άποψη. Θαυμάσια η ποίηση του Μπρένταν Μπίαν, όπως και η απόδοσή της στα Ελληνικά από τον Βασίλη Ρώτα, θαυμάσια η μελοποίησή της από τον Μίκη Θεοδωράκη, θαυμάσια η ερμηνεία του Κώστα Παπαδόπουλου, του Λάκη Καρνέζη και της Μαρίας Φαραντούρη.

Δυστυχώς δεν γνωρίζω τα ονόματα όλων των μουσικών. Παντού αναφέρεται μόνο η φράση «Συμμετέχει λαϊκή ορχήστρα». Στις φωτογραφίες βλέπω τον Γιάννη Διδίλη (πιάνο), τον Βαγγέλη Παπαγγελίδη (μπάσο) και τον Εύανδρο Παπαδόπουλο (κρουστά), αλλά δεν φαίνεται πουθενά ο κιθαρίστας, που μάλιστα παίζει σημαντικότατο ρόλο στα τραγούδια, και δεν τον θυμάται ούτε ο Κώστας Παπαδόπουλος. Θα ήταν, λοιπόν, απρέπεια να αναφέρω όλους τους υπόλοιπους μουσικούς (πλην των Παπαδόπουλου & Καρνέζη) χωρίς τον κιθαρίστα. Τι κρίμα! Στην Ελλάδα του 2011 τα συγγραφικά και τα συγγενικά δικαιώματα συνεχίζουν να χάνονται στο μαύρο σκοτάδι της αφάνειας και μάλιστα σε εκδόσεις σημαντικών εφημερίδων μας (όπου, συν τοις άλλοις, υπάρχουν αρκετά σοβαρά ορθογραφικά λάθη).

Ας αρκεστούμε, ωστόσο, στην ποίηση και τη μουσική του έργου Ένας όμηρος, γιατί αυτές έχουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο και μας αποζημιώνουν πλήρως για κάθε άλλο κακώς κείμενο εν Ελλάδι. Μέρες που είναι, αξίζει να (ξαν)ακούσουμε τον επαναστάτη Ιρλανδό να υμνεί την ελευθερία, τη ζωή και τον έρωτα. Καλή μας ακρόαση!

https://thepoetsiloved.wordpress.com/

το βρήκα στο :  Greek Canadian Literature

Η ιστορική τριήρης «Ολυμπιάς» στον Σαρωνικό

Η ιστορική τριήρης «Ολυμπιάς»  

στον Σαρωνικό

Posted on Αύγουστος 31, 2018by ellas

Πολίτες από όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό ανταποκρίθηκαν ένθερμα στο κάλεσμα του Πολεμικού Ναυτικού (ΠΝ) να συμμετάσχουν ως κωπηλάτες της τριήρους «Ολυμπιάς» σε ένα δίωρο ταξίδι, όχι απλά στον Σαρωνικό Κόλπο αλλά στην αρχαία ιστορία της Αθήνας.

Οι 1.100 πολίτες που κωπηλάτησαν στα πρώτα έξι ταξίδια της τριήρους, τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, έφυγαν με τις καλύτερες εντυπώσεις, έχοντας ζήσει μία μοναδική εμπειρία που θα τους μείνει αξέχαστη.

Η τριήρης «Ολυμπιάς» είναι ένα λειτουργικό αντίγραφο αθηναϊκής τριήρους του 5ου αιώνα π.Χ. Κατασκευάστηκε στην Ελλάδα την περίοδο 1985-1987 στο πλαίσιο προγράμματος πειραματικής αρχαιολογίας, με βάση τις έρευνες του ιστορικού J.S. Morrison και του ναυπηγού J.F. Coates, με τη χρηματοδότηση του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού.

Με τη ναυπήγηση αυτή δόθηκε οριστικό τέλος σε πολλές διαφωνίες που υπήρξαν τόσο ως προς τις πραγματικές διαστάσεις όσο και για τη λειτουργικότητα που είχε αυτός ο τύπος σκάφους κατά την αρχαιότητα. Μετά την καθέλκυση και τις δοκιμές που ακολούθησαν, οι επιδόσεις που ανέπτυξε η «Ολυμπιάς» υπήρξαν εκπληκτικές.

Συγκεκριμένα, κατάφερε και ανέπτυξε ταχύτητα προσεγγίζοντας τους 9 κόμβους. Έπλευσε, επί ώρες, με ταχύτητα 4 κόμβων, με τους μισούς κωπηλάτες εκ περιτροπής. Εκτέλεσε στροφή πλοίου 180° σε χρόνο ενός μόνο λεπτού της ώρας και με τόξο μικρότερο των 2,5 μηκών του πλοίου.

Τα πρώτα έτη, η τριήρης χρησιμοποιήθηκε για πλόες στο πλαίσιο πειραματικής αρχαιολογίας, δηλαδή στο πλαίσιο εκτέλεσης δοκιμών ώστε να καθοριστούν τα χαρακτηριστικά πλεύσης της, η αντοχή της, να γίνουν κατανοητές οι συνθήκες διαβίωσης του προσωπικού της, καθώς επίσης και να κατανοηθεί πληρέστερα η τακτική που χρησιμοποιείτο κατά την μάχη.

Τα ταξίδια θα συνεχιστούν τον Σεπτέμβριο

Για τον Αύγουστο δεν υπάρχουν προγραμματισμένοι πλόες για την τριήρη «Ολυμπιάς», ενώ έχουν προγραμματιστεί τρία ταξίδια, στις 9, 12 και 16 Σεπτεμβρίου.

Όσοι θα επιθυμούσαν να κωπηλατήσουν στα εναπομείναντα ταξίδια μπορούν να καλούν στο 6940471218 από τη Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου, Δευτέρα-Παρασκευή, από τις 9:00 π.μ. έως τη 1 το μεσημέρι.

 Πηγή: Ναυτεμπορική. Ανασκαφή

https://ellas2.wordpress.com/

30/08/2018 BY ΒΙΚΥ ΠΑΠΑΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Κατερίνα Γώγου: [Είμαι εγώ…]

Είμαι εγώ!
Δικό σας παιδί
αίμα απ’ το αίμα σας
ρούχο απ’ το ρούχο σας σάρκα εκ της σαρκός σας.
Μάνα μου
η ελευθερίων ηθών πουτάνα ο Καπιταλισμός
Πατέρας μου
ο αιμομίχτης χωρικός Ιωσήφ Ντζουγκασβίλι Στάλιν.
Γνήσιο τέκνο της Ρόζμαρι και του Εξορκιστή
παλουκωμένη στη μέση των καιρών
να με χτυπάν όλοι οι ανέμοι.
Είμαι πεσμένη
με τη μούρη τριμμένη στα σκατά υπνωτισμένη και υστερική
έτοιμη
να βιαστώ
να διαιωνίσω το είδος.
Γέννημα θρέμμα
το δικό σας παιδί
παίρνω υπόγεια τηλεφωνήματα στους θαλάμους της Ομόνοιας
όρθια κατουράω στους καμπινέδες της Κοτζιά
είμαι χωρίς φύλο και χαρακτηριστικά
ούτε νάνος ούτε σπανός
ούτε γυναίκα ούτε πούστης
είμαι στα μπρούμυτα στα τέσσερα είμαι
κάτω απ’ τους πάγκους της γης
κρατάω σαν τους λεπρούς το χέρι των γερών
να ρίξει το κόμμα ενέσεις.
Στέκω εδώ
σημάδι των καιρών
στην παγκόσμια διασταύρωση σκοτωμένη
από μικροαστικό αυτοκίνητο 9 άσπρων αλόγων
απ’ τον καιρό της κομμούνας του Παρισιού ασάλευτη
τα χαρτιά μου άχρηστα πια κι η τσάντα μου πεταμένη
κανείς δεν πλησιάζει απ’ την μπόχα μου.
Στέκω ήσυχα
με τ’ άντερά μου περασμένα στον λαιμό μ’ εσωτερική αιμορραγία
κάθετα στον θάνατο οριζόντια στη ζωή
το κράνος των ΜΑΤ στο κεφάλι μου
τρώω το φαΐ που με ταΐζετε ντομάτες με ντουμ-ντουμ
και ξυραφάκια
κούνια μπέλα τραμπαλίζομαι στους ήχους της σειρήνας
πιπιλάω μ’ οιδιπόδειο από τη σάπια ρώγα σας ναρκωτικά
αλκοόλ και δακρυγόνα
ήσυχη
κάθομαι
στα μαρμάρινα σκαλιά
στο αναπηρικό καρότσι μου
στον άρειο πάγο παίζω ακορντεόν το Φρέρε Ζακ
η ευθανασία δεν υπογράφεται
κι απ’ το κεφάλι μου ξετυλίγεται κι ανεμίζει στα πέρατα
μ’ αίματα ποιήματα μυαλά
και με στριγκλιές
ένας μακρύς μακρύς άσπρος επίδεσμος σημάδι μου της εμμονής.
Σ’ όλης της γης τα γκέτο.

Από τη συλλογή Ιδιώνυμο (1980) της Κατερίνας Γώγου

https://thepoetsiloved.wordpress.com/

ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ

16/08/2018 BY ΒΙΚΥ ΠΑΠΑΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

Μάνος Ελευθερίου, Τα χρόνια της μεγάλης αυταπάτης

Τα χρόνια της μεγάλης αυταπάτης

Όταν έξω στους δρόμους λιγόστευε το φως
εκείνος άναβε χρυσάνθεμα σε κρύπτες μυστικές του μέλλοντός του.
Πολυελαίους για να τρομάξει τις σκιές.
Και ελληνικά μιλώντας
έβγαινε από τον μεσαίωνα του σώματός του.

Μια νύφη κατέβαινε τις σκάλες ακροπατώντας
–ξύλο παλιό και τρίζει σαν παράπονο–
ντυμένη τούλια και αραχνοΰφαντα και μουσικές
σαν κάτι αιώνιο διαρκώς αποχαιρετώντας.

Αχ νοσταλγία μέσα στα πένθη σαν ακροβάτης.
Που σέρνεις γυάλινες βιτρίνες με τις πομάδες
τα δηλητήρια και με τ’ αρώματα των φαρμακείων

αφού όλα δείχνουν πως δε θα νικήσουμε τον Άγγελό μας
δείξε τουλάχιστον το έλεός σου σ’ αυτά τα χρόνια της μεγάλης αυταπάτης
ν’ αξιωθούμε να μιλάμε κι εμείς ελληνικά
ανασύροντας λέξεις και αισθήματα
κι απ’ τα σκουπίδια.

Από τη συλλογή Η πόρτα της Πηνελόπης (2004) του Μάνου Ελευθερίου

ΤΑ ΥΔΑΤΑ ΤΗΣ ΣΤΥΓΟΣ Μην πιεις από το «αθάνατο νερό»

ΤΑ ΥΔΑΤΑ ΤΗΣ ΣΤΥΓΟΣ

Μην πιεις από το «αθάνατο νερό»

Το νερό που έκανε αθάνατο τον Αχιλλέα «κατηγορείται» ότι δηλητηρίασε τον Μέγα Αλέξανδρο

Νίκος Γραβάνης: «Εγώ, πάντως, το έχω πιει αρκετές φορές και ποτέ δεν έχω πάθει τίποτα!»

Αθάνατα, μαγικά ή μήπως μολυσμένα και δηλητηριώδη; Τα ύδατα της Στυγός- όπως ονομάζονται οι πηγές του ποταμού Κράθη στο όρος Χελμός της Αχαΐας- ξεπερνούν τα όρια της αρχαιοελληνικής μυθολογίας. Απασχολούν αρχαιολόγους, φιλολόγους, ως και... τοξικολόγους, θέλγουν τολμηρούς ορειβάτες, διχάζουν τους ιστορικούς και τροφοδοτούν τις λαϊκές διηγήσεις με θρύλους. Μόλις πριν από λίγες ημέρες, μάλιστα, αυτά τα νερά «ενοχοποιήθηκαν» ακόμη και για τη δολοφονία του Μεγάλου Αλεξάνδρου! 

Σύμφωνα με την ιστορικό κυρία Αντριέν Μέιτζορ και την τοξικολόγο κυρία Αντουανέτ Χέις, ερευνήτριες από το Πανεπιστήμιο Στάνφορντ των ΗΠΑ, η φήμη ότι το «αθάνατο νερό» ήταν δηλητηριώδες (η οποία αναφέρεται ήδη στα κείμενα του Παυσανία και του Ησιόδου) πιθανώς να διαθέτει δόσεις αλήθειας. 

Γνωστό και με τη λαϊκή ονομασία «μαυρονέρι», το νερό περιέχει ένα βακτήριο ονόματι «Μicromonospora echinospora», που παράγει την ουσία καλιχεαμυκίνη. Αυτή, σύμφωνα με την Αντριέν Μέιτζορ, προξενεί βλάβες στο DΝΑ, με αρχικά συμπτώματα αίσθημα αδυναμίας, κόπωσης και πόνοι, και εν συνεχεία κατάρρευση των εσωτερικών οργάνων και του νευρικού συστήματος του ανθρώπου. Καθώς τα εν λόγω συμπτώματα ταυτίζονται σε μεγάλο βαθμό με αυτά που εμφάνισε ο Μέγας Αλέξανδρος πριν από τον θάνατό του, οι επιστήμονες κατέληξαν ότι το νερό που έκανε τον Αχιλλέα αθάνατο μάλλον είχε... την αντίθετη επίδραση στον μεγάλο στρατηλάτη. 

«Εγώ, πάντως, το δοκίμασα!» 
«Εγώ, πάντως, το έχω πιει αρκετές φορές και ποτέ δεν έχω πάθει τίποτα!» αντιτείνει κατηγορηματικά ο κ. Νίκος Γραβάνης, συνταξιούχος δημόσιος υπάλληλος και ερασιτέχνης φωτογράφος από την Ακράτα Αχαΐας, ο οποίος πρώτη φορά ακολούθησε το δύσβατο μονοπάτι που οδηγεί στις πηγές σε ηλικία 13 ετών και συνέχισε να το επαναλαμβάνει επί... 51 χρόνια. «Είναι αλήθεια, πάντως, ότι πάντα κυκλοφορούσαν φήμες ότι το νερό είχε παράξενες ιδιότητες. Θυμάμαι τους προσκόπους να διηγούνται ότι κάποτε είχαν κουβαλήσει στις πηγές μπακαλιάρο παστό που δεν τον είχαν ξαρμυρίσει και αφού τον τοποθέτησαν στο “αθάνατο νερό” ξαρμυρίστηκε μόνος του!» προσθέτει γελώντας. 

Η επιθυμία να «δοκιμάσουν» το διφορούμενο νερό, πάντως, δεν περιορίζεται μόνο στους ντόπιους. Ο 19χρονος Τζέιμς Στρονγκ, από το Κέιμπριτζ της Αγγλίας, μεγάλωσε με τις ιστορίες της ελληνίδας μητέρας του για τα ύδατα της Στυγός και τις μυθικές τους ιδιότητες. Εφέτος εφοδιάστηκε με έναν ορειβατικό χάρτη και ένα... πλαστικό μπουκάλι, αποφασισμένος να φτάσει στις πηγές του ποταμού ο οποίος- σύμφωνα με τη μυθολογία- οδηγούσε στα Τάρταρα του Αδη. 

«Επειτα από δύσκολη (και σε κάποια σημεία επικίνδυνη) ανάβαση κάτω από τον καυτό ήλιο, φτάνεις στον παγωμένο καταρράκτη και σε πιάνει δέος. Είσαι στο μυθικό σημείο για το οποίο έχουν γραφεί τόσο πολλά» σχολιάζει στο «Βήμα». «Επειτα από αυτόείναι δυνατόν να μην πιεις;» προσθέτει χαρακτηριστικά. «Οι λαϊκές δοξασίες ανέφεραν ότι το νερό έσπαζε ακόμη και το μέταλλο. Αυτό φυσικά αποτελεί θρύλο, αλλά σχετίζεται με την πολύ χαμηλή θερμοκρασία του» αναφέρει η κυρία Αναστασία Ευσταθίου-Διαμαντοπούλου , εκπαιδευτικός και συγγραφέας από την Ακράτα. «Ακόμη και η πεποίθηση των Αρχαίων ότι το νερό προέρχεται από τα Τάρταρα έχει τη ρίζα της στη θερμοκρασία του. Σκεφτείτε ότι η λέξη “Τάρταρα” συνδέεται ετυμολογικά με τη λέξη “τουρτουρίζω”» προσθέτει. 

Ο Τάσος και η Γκόλφω στα βουνά της Αχαΐας 

ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΣΤΡΟΝΓΚ Ο 19χρονος Τζέιμς Στρονγκ πίνει από το «αθάνατο νερό». Στο βάθος διακρίνονται τα ύδατα της Στυγός καθώς κυλούν στον βράχο του Χελμού

Το «αθάνατο νερό» δεν έχει θέση μόνο στις ιστορίες των ηρώων της αρχαίας μυθολογίας αλλά και στο διάσημο βουκολικό δράμα με πρωταγωνίστρια τη... βοσκοπούλα Γκόλφω. Στο δραματικό ειδύλλιο του Σπύρου Περεσιάδη που θυμίζει «Ρωμαίο και Ιουλιέτα» α λα ελληνικά, ο Τάσος (βοσκός και αγαπημένος της Γκόλφως) συναντά στα βουνά της Αχαΐας δύο άγγλους λόρδους που του ζητούν να τους οδηγήσει στα ύδατα της Στυγός, στις κορυφές του Χελμού. Κατά τη διάρκεια της δύσβατης διαδρομής, ένας από τους Αγγλους γλιστράει στον γκρεμό και σώζεται μόνο χάρη στην «παλικαριά» του Τάσου, με αποτέλεσμα να τον ανταμείψει πλουσιοπάροχα. Θαμπωμένοι από το χρήμα, φίλοι και συγγενείς συμβουλεύουν επίμονα τον Τάσο να εγκαταλείψει τη φτωχή Γκόλφω και εν τέλει τον πείθουν. Το τραγικό τέλος της ιστορίας βρίσκει την Γκόλφω να ξεψυχά «φαρμακωμένη» στα χέρια του Τάσου, ενώ λίγο αργότερα, συντετριμμένος από τις τύψεις, αυτοκτονεί και εκείνος. 

Πώς θα φθάσετε 

Τα ύδατα της Στυγός που απασχολούν αρχαιολόγους, φιλολόγους, ως και... τοξικολόγους (ΝΙΚΟΣ ΓΡΑΒΑΝΗΣ)

Το μονοπάτι βρίσκεται στο όρος Χελμός και έχει αφετηρία το χωριό Περιστέρα Αχαΐας, 33 χλμ. δυτικά της Ακράτας, σε υψόμετρο 1.100 μ. Εχει μήκος περίπου 3,5 χλμ. και η ανάβασή του διαρκεί μιάμιση έως δύο ώρες, καταλήγοντας σε ύψος 2.100 μ., ενώ η κατάβαση γίνεται σε περίπου μία ώρα. 

Η έναρξη του μονοπατιού είναι σηματοδοτημένη από σχετική ταμπέλα, ενώ κατά μήκος της διαδρομής η μπλε μπογιά σε βράχους και κορμούς δέντρων υποδεικνύει ότι βρίσκεστε στον σωστό δρόμο. Επί περίπου ένα χιλιόμετρο το μονοπάτι έχει ανηφορική κατεύθυνση, με μεγάλη κλίση μέσα στο δάσος, ενώ ακολουθεί κατάβαση για περίπου ένα χιλιόμετρο σε μικρή κοιλάδα με ξερό και βραχώδες τοπίο. Στη συνέχεια, θα διαβείτε το πιο επικίνδυνο τμήμα της διαδρομής: ένα στενό μονοπάτι, πλάτους περίπου ενός μέτρου πάνω από γκρεμό ύψους 50 μέτρων! Οι Αρχές πρόσφατα τοποθέτησαν συρμάτινο σχοινί για να βοηθούν τους ορειβάτες. Επειτα από 15-20 λεπτά προσεκτικού βαδίσματος θα συναντήσετε την περιβόητη «σάρα», μια πλαγιά καλυμμένη από χαλίκι που γλιστράει πολύ, ενώ στο τέλος θα σκαρφαλώσετε σε βράχους για άλλα 30 μέτρα. Ο καταρράκτης που συναντάτε και του οποίου ο όγκος νερού ποικίλλει ανάλογα με τις εποχές αποτελεί την πηγή του «αθάνατου νερού». 

###################################################################

Πήδηση στην πλοήγησηΠήδηση στην αναζήτηση

Γενική άποψη του Χελμού και των Υδάτων της Στυγός.

Τα Ύδατα της Στυγός.

Τα Ύδατα της Στυγός είναι οι πηγές^[1] του ποταμού Κράθη στον Χελμό της Επαρχίας Καλαβρύτων στην Αχαΐα σε υψόμετρο 2.100 μέτρα. Κατά την μυθολογία, η Στύγα ήταν Ωκεανίδα που είχε το παλάτι της στα Τάρταρα και την φυλάνε μέρα νύχτα δράκοι ακοίμητοι. Πιστευόταν ότι τα νερά της πηγής έβγαιναν από εκεί, από τα Τάρταρα και το παλάτι της Στύγας.

Στην Τιτανομαχία ήταν με το μέρος του Δία, όταν αυτός πολέμησε τον πατέρα του τον Κρόνο. Παιδιά της ήταν το Κράτος, η Βία, ο Ζήλοςκαι η Νίκη. Στα ύδατα της Στυγός ορκίζονταν όλοι οι θεοί, ακόμη και ο Ήλιος: ήταν ο μεγαλύτερος όρκος που μπορούσε να κάνει ένας θεός και εκεί εξέτιαν την ποινή τους οι θεοί όταν ήταν τιμωρημένοι. Έλεγαν πως όποιο ον ζωντανό έπινε από το νερό της πέθαινε, και οποιοδήποτε μέταλλο το βουτούσαν στο νερά της έλιωνε^[2]. Εκεί βούτηξε τον Αχιλλέα η μητέρα του Νηρηίδα Θέτιδα και έγινε άτρωτος, αλλά τον κρατούσε από την φτέρνα και έμεινε το μοναδικό τρωτό σημείο στο σώμα του.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

1. Άλμα πάνω↑ "τὸ δὲ ὕδωρ τὸ ἀπὸ τοῦ κρημνοῦ τοῦ παρὰ τὴν Νώνακριν στάζον ἐσπίπτει μὲν πρῶτον ἐς πέτραν ὑψηλήν, διεξελθὸν δὲ διὰ τῆς πέτρας ἐς τὸν Κρᾶθιν ποταμὸν κάτεισι: θάνατον δὲ τὸ ὕδωρ φέρει τοῦτο καὶ ἀνθρώπῳ καὶ ἄλλῳ ζῴῳ παντί. λέγεται δὲ ὅτι γένοιτό ποτε ὄλεθρος ἀπ᾽ αὐτοῦ καὶ αἰξίν, αἳ τοῦ ὕδατος ἔπιον πρῶτον: χρόνῳ δὲ ὕστερον ἐγνώσθη καὶ εἰ δή τι ἄλλο πρόσεστι τῷ ὕδατι τῶν ἐς θαῦμα ἡκόντων " Παυσανία Αρκαδικά "
2. Άλμα πάνω↑ "ὕαλος μέν γε καὶ κρύσταλλος καὶ μόρρια καὶ ὅσα ἐστὶν ἀνθρώποις ἄλλα λίθου ποιούμενα καὶ τῶν σκευῶν τὰ κεραμεᾶ, τὰ μὲν ὑπὸ τῆς Στυγὸς τοῦ ὕδατος ῥήγνυται: κεράτινα δὲ καὶ ὀστέινα σίδηρός τε καὶ χαλκός, ἔτι δὲ μόλιβδός τε καὶ κασσίτερος καὶ ἄργυρος καὶ τὸ ἤλεκτρον ὑπὸ τούτου σήπεται τοῦ ὕδατος. τὸ δὲ αὐτὸ ἐν μετάλλοις τοῖς πᾶσι καὶ ὁ χρυσὸς πέπονθε: καίτοι γε καθαρεύειν γε τὸν χρυσὸν ἀπὸ τοῦ ἰοῦ ἥ τε ποιήτρια μάρτυς ἐστὶν ἡ Λεσβία καὶ αὐτὸς ὁ χρυσὸς ἐπιδείκνυσιν." Παυσανία Αρκαδικά "

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

###################################################################

Ισμαηλίδου Ελλη

http://www.tovima.gr/#