ΤΟ ΑΝΙΚΗΤΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗ

Εκλογικεύοντας το παράλογο- 

Το ανίκητο όπλο του Θεμιστοκλή

Αυτή είναι μία αληθινή ιστορία που συνέβη πριν 2500 χρόνια στην Αθήνα. Ήταν τότε που η υπερδύναμη της εποχής, η Περσία, επιχειρούσε μία δεύτερη εισβολή στην Ελλάδα, δέκα χρόνια μετά την καταστροφική ήττα που είχε υποστεί στη διάσημη μάχη του Μαραθώνα.

Τώρα, στρατηγός των Ελλήνων ήταν ένας ευφυέστατος άνθρωπος, ο Θεμιστοκλής, ο οποίος μας άφησε ένα εξαιρετικό παράδειγμα διαχείρισης του πλήθους, που μπορεί να μας φανεί χρήσιμο στις περιπτώσεις που έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε το παράλογο σε ιδιαίτερα κρίσιμες στιγμές. 

Ο Θεμιστοκλής έπεισε τους Έλληνες να καθυστερήσουν τις περσικές δυνάμεις στις Θερμοπύλες. Πράγματι, η γενναία αντίσταση του Λεωνίδα και των συντρόφων του επέφερε σημαντικές απώλειες στον στρατό των εισβολέων και έδωσε χρόνο στους Έλληνες να υποδεχτούν προετοιμασμένοι τους Πέρσες, οι οποίοι οδεύουν εναντίον της Αθήνας καταστρέφοντας ότι βρίσκουν στον δρόμο τους. 

Ενώ οι επικεφαλής του στρατού αναζητούν τρόπους να διασώσουν τον πληθυσμό της Αθήνας, ο κόσμος ήταν τρομοκρατημένος, όχι μόνο λόγω του πλήθους των εχθρών που πλησίαζαν, αλλά κι επειδή συνέβη εκείνες τις ημέρες να χαθεί το ιερό φίδι της θεάς Αθηνάς από την Ακρόπολη. Αυτό σήμαινε πως η θεά είχε αποσύρει για κάποιο λόγο την υποστήριξή της προς τους Αθηναίους. Το επόμενο βήμα ήταν να ζητήσουν χρησμό από το Μαντείο των Δελφών, όπως έκαναν πάντα πριν λάβουν σοβαρές αποφάσεις. Η απάντηση ήταν πως «… ο παντεπόπτης Ζευς δίνει την άδεια στην Τριτιγενή να μείνει απόρθητο μόνο το ξύλινο τείχος που θα προστατέψει εσένα και τα παιδιά σου …» και κατέληγε σε κάτι ακόμα πιο ασαφές: «Ω θεία Σαλαμίς, πολλά παλληκάρια εσύ θα φας, είτε όταν σπέρνεται το σιτάρι είτε όταν θερίζεται». 

Ο χρησμός αυτός δυσκόλευε πολύ τον Θεμιστοκλή, ο οποίος είχε καταστρώσει ένα σχέδιο εκκένωσης της πόλης, ώστε, όταν θα έφταναν οι Πέρσες, δεν θα έβρισκαν κανέναν να σκοτώσουν. Γνώριζε ότι η δύναμη της Αθήνας ήταν ο στόλος της, κι έτσι σχεδίαζε να επανδρώσει τα καράβια με τους μάχιμους και να μεταφέρει τους αμάχους στα νησιά, και κυρίως στη Σαλαμίνα, ένα μικρό νησί στη ΝΔ πλευρά της Αττικής. 

Οι προληπτικοί Αθηναίοι, όμως, δεν θα τολμούσαν να αγνοήσουν τον χρησμό της Πυθίας των Δελφών, κι εκείνη είχε πει πως αυτό που θα τους σώσει είναι ένα ξύλινο τείχος. Θα οχυρώνονταν λοιπόν πίσω από τα ξύλινα τείχη της Ακρόπολης, με την ελπίδα πως οι θεοί θα τους προστάτευαν. Ο ορθολογιστής και φιλόδοξος Θεμιστοκλής γνώριζε πως αυτό θα ήταν καταστροφή, αλλά πώς να εφαρμόσει το αντιδημοφιλές του σχέδιο και μάλιστα αμέσως; 

Φανταστείτε τον να εισβάλει έξαλλος στην αγορά και να ξεσπάει: 

«Ω ανόητοι Αθηναίοι, αμόρφωτοι και αδαείς, που βασίζετε τη σωτηρία σας σε μία μπούρδα που ξεστόμισε μία μαστουρωμένη, παλαβή ιέρεια! Πόσο ηλίθιοι είσαστε που δεν κατανοείτε πως οι χρησμοί είναι παραμύθια και πόσο δειλοί που αρνείστε την πραγματικότητα, αφήνοντας τον καθένα να εκμεταλλεύεται τις δεισιδαιμονίες σας! Παρατήστε, λοιπόν, τις χαζομάρες και μπείτε τώρα στα καράβια να σωθείτε εσείς και οι οικογένειές σας». Ύστερα, φανταστείτε τον να αναλύει με κάθε λεπτομέρεια τους λόγους για τους οποίους έπρεπε να εμπιστευτούν τα καράβια. Αράδιασε νούμερα, διαστάσεις, την ένταση των ανέμων, τις συντεταγμένες … μέχρι που είδε πως το ακροατήριό του είχε εξαφανιστεί. Τι είχε συμβεί; 

Οι ήδη τρομοκρατημένοι Αθηναίοι, τώρα είχαν πανικοβληθεί, πιστεύοντας πως η ασέβεια που επέδειξε ο στρατηγός θα είχε κάνει τους θεούς έξαλλους. Προσβεβλημένοι και σε κατάσταση απόλυτης σύγχυσης εγκατέλειψαν τον ασεβή στρατηγό και ταμπουρώθηκαν πίσω τα τείχη της Ακρόπολης. Λίγες μέρες μετά, ο βασιλιάς των Περσών Ξέρξης, εισέβαλε στην Αθήνα, έριξε τα τείχη και τους κατέσφαξε. Η Αθήνα πρώτα και ύστερα όλες οι ελληνικές πόλεις έγιναν επαρχίες της περσικής αυτοκρατορίας.

Έτσι θα είχε εξελιχθεί η ιστορία, αν ο Θεμιστοκλής ήταν ένας άκαμπτος ορθολογιστής που απαιτεί όλοι οι άλλοι να προσαρμόζονται στο δικό του ευφυές σκεπτικό. Για καλή μας τύχη, ο Θεμιστοκλής ήταν ικανός πολιτικός και γνώριζε πως αν ήθελε να σώσει την πόλη και τους κατοίκους της, τότε έπρεπε να είναι όλοι ενωμένοι, να νιώθουν δυνατοί, να αισθάνονται ότι υπηρετούν έναν στόχο που αξίζει τον κόπο. Έκανε έκκληση στο συναίσθημά τους, όχι για να τους εκμεταλλευτεί, αλλά για να τους πείσει να ακολουθήσουν τον δρόμο προς τη σωτηρία, όχι μόνο τη δική τους, αλλά και των επόμενων γενεών. Στην πραγματικότητα τους μίλησε κάπως έτσι: 

«Αγαπητοί μου συμπολίτες, δεν υπάρχει κανένας λόγος να ανησυχείτε, διότι είναι φανερό πως οι θεοί είναι με το μέρος μας. Πρώτον, το ότι ο ιερός όφις εγκατέλειψε τον ναό, είναι σημάδι πως η θεά εγκατέλειψε την πόλη, όπως πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Μας λέει καθαρά πως πρέπει να καταφύγουμε στη θάλασσα. Δεύτερον, είναι ολοφάνερο πως το ξύλινο τείχος που θα μείνει απόρθητο, όπως λέει ο χρησμός, δεν μπορεί να είναι αυτός ο φράχτης της Ακρόπολης, όχι μόνο διότι η θεά εγκατέλειψε τον τόπο, αλλά επειδή ο χρησμός στη συνέχεια αποκαλεί τη Σαλαμίνα «θεία». Εκεί λοιπόν θα έχουμε τη θεϊκή προστασία και εκεί πολλά παλικάρια θα «φαγωθούν» και θα είναι Πέρσες. Τα πλοία μας είναι τα ξύλινα τείχη μας!» 

Μόνο πεντακόσια άτομα δεν πείστηκαν και έμειναν στην Ακρόπολη, κυρίως όσοι δεν ήταν σε θέση να πολεμήσουν ή να μετακινηθούν, λέει ο Ηρόδοτος. Όλοι οι άλλοι ακολούθησαν τις οδηγίες του Θεμιστοκλή, διότι ένιωσαν ασφαλείς και δυνατοί υπό την ηγεσία ενός ανθρώπου που σεβόταν αυτά που και εκείνοι σέβονταν. Που ήταν ένας από αυτούς, αντί να στέκεται απέναντι κουνώντας το δάχτυλο. Μάλιστα, ήδη από την αρχαιότητα, υπήρχε η φήμη πως ο ίδιος ο Θεμιστοκλής επινόησε αυτόν τον χρησμό, με τον οποίο ανάγκασε το μαντείο να αντικαταστήσει έναν προηγούμενο που προφήτευε ολοκληρωτική καταστροφή.

Το αποτέλεσμα ήταν πως υπερψηφίστηκε από τους υπόλοιπους στρατηγούς η πρόταση του Θεμιστοκλή να εκκενωθεί η πόλη, σύμφωνα με την οποία έπρεπε: «να εμπιστευτούν την πόλη στη θεά Αθηνά, να επιβιβαστούν στα πλοία όλοι οι μάχιμοι και ο καθένας να σώζει με όποιον τρόπο μπορεί τα γυναικόπαιδα και τους δούλους». 

Στα χρόνια αυτά της πρώιμης δημοκρατίας, οι σπουδαίοι πολιτικοί άνδρες γνώριζαν πως, σε αντίθεση με τα απολυταρχικά καθεστώτα της ανατολής, όπου ο μονάρχης επέβαλλε δια της βίας στους υπηκόους του τα ήθη και τους τρόπους της αρεσκείας του, σε μια πόλη ελεύθερων πολιτών κάτι τέτοιο ήταν αδύνατο. Εδώ ο ηγέτης έπρεπε να είναι έξυπνος, ευέλικτος και ευπροσήγορος, επειδή έπρεπε να πείσει τους πολίτες να του επιτρέψουν να εφαρμόσει το οποιοδήποτε σχέδιό του. 

Αν ο Θεμιστοκλής δεν είχε κατορθώσει να πείσει τους υπόλοιπους για την ορθότητα της στρατηγικής του, η Ελλάδα και πιθανότητα ολόκληρη η Ευρώπη θα είχε καταληφθεί από τους Πέρσες. Δεν ήταν κατάλληλη η ώρα να συζητηθεί η εγκυρότητα των χρησμών και η ύπαρξη των θεών, με τον θάνατο να παραμονεύει στα δύο βήματα. Ο αγώνας εναντίον της δεισιδαιμονίας μπορούσε να περιμένει. Τώρα έπρεπε να πειστούν οι Αθηναίοι με κάθε τρόπο να λάβουν μία απόφαση ζωής. Και δεν θα τους είχε πείσει αν δεν τους μιλούσε στη μόνη γλώσσα που καταλάβαιναν, αν δεν απευθυνόταν στο συναίσθημα χρησιμοποιώντας εργαλεία της λογικής! Αυτός είναι ένας από τους λόγους που ολόκληρος ο κόσμος, μέχρι σήμερα, θυμάται και θαυμάζει τον Θεμιστοκλή ως πολιτική ιδιοφυία. 

Την επόμενη φορά που θα βρεθείτε στη δυσάρεστη θέση να αντιμετωπίσετε τον παραλογισμό κάποιων συνεργατών, φίλων ή συγγενών, θυμηθείτε πως σε καταστάσεις πανικού το παράλογο, που τρέφεται από το συναίσθημα, πάντα κερδίζει τη λογική, εκτός και αν καταφέρετε να παρουσιάσετε το λογικό σας σχέδιο στη γλώσσα του συναισθήματος. Δεν μπορείτε να ξεριζώσετε το παράλογο, μπορείτε όμως, σαν τον Θεμιστοκλή, να το χρησιμοποιήσετε ως φάρμακο που θα κάνει ένα αχώνευτο λογικό σχέδιο εύπεπτο για το στομάχι των παράλογων ανθρώπων. 

πενταπόσταγμα

http://koukfamily.blogspot.gr/

Η ΠΑΣΧΑΛΙΤΣΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΠΙΟ ΥΓΙΕΙΝΗ ΚΑΙ ΙΣΧΥΡΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥΣ ΧΗΜΙΚΟΥΣ ΨΕΚΑΣΜΟΥΣ...

Η πασχαλίτσα του Θεού πιο υγιεινή και ισχυρή από τους ανθρώπινους χημικούς ψεκασμούς...

Με ψεκασμούς προσπαθεί εδώ και δύο χρόνια ο δήμος Ρόδου να καταπολεμήσει επικίνδυνο ασιατικό έντομο που χτυπά τα φυτά του νησιού, χωρίς ικανοποιητικά αποτελέσματα και έτσι ξεκινά πρόγραμμα βιολογικής καταπολέμησής του. 

Έναν καινοτόμο και οικολογικό τρόπο βρήκε ο δήμος της Ρόδου για να καταπολεμήσει ασθένεια που έχει προσβάλλει κυρίως τον ιβίσκο, αλλά και πολλά άλλα καλλωπιστικά φυτά και καλλιέργειες. Πρόκειται για ασθένεια, η οποία έχει προέλθει από έντομο που έχει έρθει από την Ασία εδώ και τρία χρόνια στο νησί. Ο τρόπος; Διακόσιες χιλιάδες πασχαλίτσες θα αφεθούν ελεύθερες στο νησί για να «εξολοθρεύσουν» το επικίνδυνο ξενόφερτο έντομο. 

Χθες, η αντιδήμαρχος Περιβάλλοντος του δήμου Ρόδου, Λίτσα Κρεμαστινού, έκανε γνωστό ότι θα εξαπολύσουν διακόσιες χιλιάδες πασχαλίτσες στο πλαίσιο της βιολογικής καταπολέμησης της αρρώστιας που έχει προσβάλει τον ιβίσκο της Ρόδου. Συγκεκριμένα, η κυρία Κρεμαστινού είπε ότι βάσει μίας μελέτης που έχει εκπονηθεί, από σήμερα η εταιρία που έχει κάνει σύμβαση με το Δήμο θα εξαπολύσει ένα έντομο για την καταπολέμηση της ασθένειας που έχει προσβάλει τον ιβίσκο, ο οποίος είναι άρρωστος παντού, στα πάρκα και τις γειτονιές. Το κόστος ανέρχεται στα 75 χιλιάδες ευρώ. 

Από την πλευρά του, ο τμηματάρχης Πρασίνου, γεωπόνος κ. Σπύρος εξήγησε ότι εδώ και τρία χρόνια υπήρξε μία πολύ μεγάλη προσβολή από ένα καινούργιο έντομο που έχει έρθει από την Ασία, το οποίο προσβάλει εκτός από τον ιβίσκο και πολλά καλλωπιστικά φυτά αλλά και καλλιέργειες. Όπως είπε, είναι πολύ επικίνδυνο και μάλιστα και σε άλλες χώρες που πήγε το έντομο αυτό, όπως στην Καραϊβική όπου δεν είχε φυσικούς εχθρούς, έκανε φοβερή ζημιά στην οικονομία αφού επηρεάζει πάρα πολύ και τη γεωργική παραγωγή. 

Από την υπηρεσία προσπαθούν εδώ και δύο χρόνια να το καταπολεμήσουν με ψεκασμούς αλλά χωρίς ικανοποιητικά αποτελέσματα και έτσι, με βάση και τη διεθνή εμπειρία, ξεκινούν ένα πρόγραμμα βιολογικής καταπολέμησής του. Αυτό σημαίνει ότι θα εξαπολύσουν δύο είδη εντόμων που είναι κυνηγοί και τρώνε αυτό έντομο. Έχουν εντοπίσει γύρω στα 80 σημεία στην πόλη που υπάρχουν προσβολές προκειμένου να καταπολεμηθεί. Όπως είπε, ο τρόπος αυτός στον οποίο κατέληξαν είναι πολύ καλύτερος από το να ψεκάζουν συνεχώς και χωρίς αποτέλεσμα, και για την υγεία του κόσμου, αλλά και κάτι που θα έχει σε βάθος χρόνου αποτέλεσμα γιατί θα εγκατασταθούν αυτά τα έντομα, θα πολλαπλασιάζονται και θα κρατάνε τον πληθυσμό σε έλεγχο. 

Στη συνέχεια, είπε για το κοινό να μην γίνονται ψεκασμοί με εντομοκτόνα στους κήπους για το υπόλοιπο του καλοκαιριού μέσα στην πόλη προκειμένου να μπορεί να εξαπλωθεί το ωφέλιμο έντομο και εκεί. Πρόκειται για μικρές πασχαλίτσες, δύο διαφορετικά είδη, και η υπηρεσία έχει ετοιμάσει χάρτη με τα σημεία που είναι πιο προσβεβλημένα. Συνολικά, 200 χιλιάδες έντομα που θα εξαπολυθούν. Όποιος ιδιώτης έχει μεγάλη προσβολή στον κήπο του μπορεί να επικοινωνήσει με την υπηρεσία στο τηλ. 2241030903, να το καταγράψουν και να εξαπολύσει τα ωφέλιμα έντομα η ίδια η υπηρεσία. 

Πηγή: rodiaki.gr
από εδώ
ΣΧΟΛΙΟ
Η άκακη πασχαλίτσα του Θεού λοιπόν αποδεικνύεται πιο ισχυρή από τους ψεκασμούς...
Σίγουρα είναι εντελώς υγιεινός και βιολογικός ο τρόπος αυτός....
Ξέχασαν να μας πουν από και πως ήρθαν εδώ τα ασιατικά έντομα.... 

http://koukfamily.blogspot.gr/

Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΖΗΛΙΑ βλάπτει σοβαρά την υγεία μας και διαλύει τη ζωή μας.

O εγωισμός και η ζήλια βλάπτει σοβαρά την υγεία μας και διαλύει τη ζωή μας.

Της Βικτωρίας Πολύζου, συμβούλου ψυχικής υγείας,    medlabnews.gr 

Όταν αναφερόμαστε στον εγωισμό εννοούμε συμπεριφορές με σκοπό την προσωπική ευημερία και το ατομικό συμφέρον, μια ιδιαίτερη αγάπη προς τον εαυτό μας και μία ίσως περιφρόνηση για τους άλλους. Λέξεις που θα μπορούσαν να θεωρηθούν συνώνυμες είναι η φιλαυτία, η αλαζονεία, η αυταρέσκεια και ο ναρκισσισμός. Εδώ, θα χρειαστεί να κάνουμε μια παρένθεση αφού ο ναρκισσισμός θεωρείται διαταραχή και αποτελεί το ανώτατο επίπεδο του εγωισμού. 

Τα άτομα με ναρκισσιστική διαταραχή παρουσιάζουν έντονο θαυμασμό και ενασχόληση με τον εαυτό τους, φτωχές διαπροσωπικές σχέσεις, εύθραυστη αυτοεκτίμηση που εξαρτάται κυρίως από την εικόνα που έχουν οι άλλοι για το ίδιο το άτομο ενώ κάθε αρνητική κριτική ή ματαίωση προκαλούν θυμό, απομόνωση, κατάθλιψη και αυτοκαταστροφική συμπεριφορά.

Γενικότερα ο «νάρκισσος» παρουσιάζει ένα μοναχικό, ασθενές και φοβισμένο εγώ. Ο εκδηλούμενος εγωισμός και η υπεροψία αποτελούν την αιτία κάθε ασθένειας αλλά ταυτόχρονα και το σημείο αποκορύφωσης της ανθρώπινης ασθένειας, καθώς το άτομο νιώθει πλήρως διαχωρισμένο από τους συνανθρώπους του. Κάθε του προσπάθεια στρέφεται αποκλειστικά στην προσωπική του ικανοποίηση ή την ικανοποίηση των στόχων και των φιλοδοξιών του από τη ζωή, χωρίς μέσα από τη δραστηριότητα του να διανοείται να συμβάλλει στο γενικό καλό. 

Υπάρχουν δύο κύριοι τύποι εκδήλωσης της υπεροψίας: 

1) μέσα από μια έντονα καταπιεστική συμπεριφορά ως προς τους άλλους, όπου το άτομο προσπαθεί να ελέγξει κάθε κατάσταση με τρόπο που θεωρεί ωφέλιμο για το ίδιο. 

2) μέσω της απόσυρσης, της θυματοποίησης του εαυτού προκειμένου μέσω της υποδηλούμενης αδυναμίας του άτομο να δημιουργεί ενοχικά συναισθήματα στους άλλους γύρω του, προσελκύοντας μόνιμη προσοχή. 

O εγωισμός δημιουργείται κυρίως μέσα από την πρωταρχική σχέση με τη μητέρα στη βρεφική ακόμα ηλικία (πόσο ανταποκρίνεται η μητέρα στις ανάγκες του παιδιού, κράτημα, παιχνίδι, θηλασμός) αλλά φυσικά και τη σχέση με τον πατέρα καθώς επίσης και τη σχέση μεταξύ του πατέρα και της μητέρας. Σημαντικό ρόλο στη δημιουργία ή όχι του εγωισμού, έχει το σχολείο και οι παιδαγωγοί και γενικότερα οι εμπειρίες μέσα από τις διαπροσωπικές σχέσεις. 

Τελευταία, παρατηρούμε να εμφανίζεται ολοένα και περισσότερο η ναρκισσιστική διαταραχή και η εγωιστική συμπεριφορά αφού η ίδια η δομή της κοινωνίας προάγει τέτοια πρότυπα, την επιδειξιμανία, τις εφήμερες σχέσεις, την απόκτηση πλούτου ή και έστω λίγης αναγνωρισιμότητας. 

Ο εγωισμός δεν αφήνει το άτομο να έχει υγιείς σχέσεις αφού συνοδεύεται από ανασφάλειες και ζήλια, από τον ψυχαναγκασμό ότι η αγάπη πρέπει να γίνει ιδιοκτησία και ασφάλεια. Όσο επίμονο κι αν φαίνεται το εγωιστικό άτομο, είναι σχεδόν πάντα έτοιμο να εγκαταλείψει τη μάχη μπροστά σε κάθε απογοήτευση. Γιατί, γι’ αυτό, η ματαίωση είναι και ο χειρότερος φόβος κι ας υποστηρίζει ότι είναι θέμα αξιοπρέπειας και όχι εγωισμού. 

Ο «εγωιστής» δυσκολεύεται να παραδεχτεί τα λάθη του γιατί πάρα πολλές φορές παραποιεί και δημιουργεί τη δική του «λογική». 

Ο νάρκισσος παρουσιάζει έντονο θαυμασμό και ενασχόληση με τον εαυτό του, φτωχές διαπροσωπικές σχέσεις, εύθραυστη αυτοεκτίμηση που εξαρτάται κυρίως από την εικόνα που έχουν οι άλλοι για αυτόν. 

Ἀπό τήν ὑπερηφάνεια γεννιέται ὁ ἐγωισμός (αναφέρει ο όσιος γέροντας Παίσιος) Ἡ ὑπερηφάνεια γεννᾶ τόν ἐγωισμό. 
- Ποιά εἶναι ἡ διαφορά τους; 
- «Ὁ ἐγωιστής ἔχει θέλημα, πεῖσμα, ἐνῶ ὁ ὑπερήφανος μπορεῖ νά μήν ἔχει οὔτε θέλημα οὔτε πεῖσμα. Ἄς ποῦμε ἕνα παράδειγμα: Στήν Ἐκκλησία προσκυνᾶτε τίς εἰκόνες μέ μιά σειρά· ἡ καθεμιά ξέρει τή σειρά της. Μιά ἀδελφή, ἄν ἔχη ἐγωισμό καί τῆς πάρη κάποια ἄλλη τήν σειρά, θά κατεβάσει τά μοῦτρα καί μπορεῖ νά μήν πάει οὔτε νά προσκυνήση. «Ἀφοῦ προσκύνησε ἐκείνη πρίν ἀπό μένα, θά πῆ, δέν πάω νά προσκυνήσω». Ἐνῶ, ἄν ἔχη ὑπερηφάνεια, πάλι θά πειραχθῆ, ἀλλά δέν θά ἀντιδράση ἔτσι· μπορεῖ μάλιστα νά πῆ καί στίς ἑπόμενες, δῆθεν μέ εὐγένεια: «Περάστε! Πέρνα κι ἐσύ, πέρνα κι ἐσύ!» 

O εγωισμός φέρνει ζήλια 

Ολοι οι άνθρωποι λίγο - πολύ ζηλεύουν, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο. Η ζήλια μάλιστα ξεκινάει από τη βρεφική ηλικία και θα πρέπει να είναι ένα από τα πρώτα συναισθήματα που συνειδητοποιεί ο άνθρωπος. Η ζήλια αρχίζει στο παιδικό δωμάτιο ανάμεσα στα αδέλφια, συχνά συνεχίζεται στους χώρους εργασίας, με τον ανταγωνισμό που συνήθως υπάρχει εκεί, αλλά η κορύφωσή της συντελείται στις σχέσεις των δύο φύλων και πολλές φορές γίνεται παθολογική προκαλώντας θυμό, ανασφάλεια, θλίψη και αίσθημα κατωτερότητας. 

Η παθολογική ζήλια ταυτίζεται με το αίσθημα της αποκλειστικής ιδιοκτησίας, μιας ιδιοκτησίας απαραίτητης για τη διατήρηση μιας σχέσης, που πολλές φορές οδηγεί στην εμμονή ότι ο/η σύντροφός μας μάς κάνει απιστία. Ο άντρας ζηλεύει παράφορα τη γυναίκα και η γυναίκα τρέχει πίσω από τον άντρα παρακολουθώντας κάθε του κίνηση. 

Η ζήλια μπορεί να προκαλέσει άγχος, ανησυχία, ψυχική και σωματική κούραση και αποδεικνύεται επιζήμια για όσους τους επηρεάζει. Στους άντρες η ζήλια λειτουργεί διαφορετικά απ' ό,τι στις γυναίκες. Δεν πενθούν, αλλά πεισμώνουν. Αισθάνονται πληγωμένοι και ζητούν, όπως ο Οθέλλος, ο γνωστός ήρωας του Σαίξπηρ, εκδίκηση. Θυμώνουν, βρίζουν. Όμως όταν χάσουν εντελώς το μυαλό τους η επιθετικότητά τους μπορεί να μετατραπεί σε εγκληματικότητα. 

Γονίδια και εγωισμός 

Τα γονίδιά μας, σύμφωνα με μελέτη, μας ανταμείβουν με υγιή γενετική δραστηριότητα όταν επιδεικνύουμε αλτρουισμό, όταν δεν είμαστε εγωιστές, ενώ μας τιμωρούν σε μοριακό επίπεδο όταν βάζουμε πρώτα απ’ όλα την ικανοποίηση των δικών μας αναγκών και επιθυμιών. 

Οπως αναφέρει ο Στίβεν Κόουλ, καθηγητής Ιατρικής στο UCLA, ο οποίος συνυπογράφει μελέτη, που δημοσιεύθηκε στην επιθεώρηση The Proceedings of The National Academy of Sciences, τα γονίδιά μας γνωρίζουν τη διαφορά ανάμεσα σε μια ζωή με περιεχόμενο και μια ζωή αφιερωμένη στην κατανάλωση, ακόμα και όταν εμείς δεν μπορούμε. Φυσικά, τα γονίδια δεν μπορούν να κατανοήσουν ή να κρίνουν τη συμπεριφορά, αλλά η αλλαγή στην έκφραση των γονιδίων μάλλον ρυθμίζεται από μια εξελικτική στρατηγική που ευνοεί την εργασία προς το κοινό καλό. 

Εγωισμός στις σχέσεις 

Ο εγωισμός είναι ένα χαρακτηριστικό που δεν έχει φύλο. Εγωιστής μπορεί να είναι ένας άντρας αλλά και μια γυναίκα. Τι γίνεται όμως όταν ο εγωισμός κάνει την εμφάνισή του μέσα στη σχέση; Η αλήθεια είναι ότι ο εγωισμός όταν μπαίνει μέσα στη σχέση μπορεί ακόμα και να τη διαλύσει. 

Πολλές φορές μέσα σε μία σχέση, το "εγώ" φαίνεται να αναπτύσσεται περισσότερο από το "εμείς". Αυτό έχει ως αποτέλεσμα στο τέλος ο κάθε ένας να κοιτάζει μόνο τον εαυτό του. Όταν η κατάσταση αυτή μεγαλώσει πολύ, τότε τα πράγματα δεν είναι πολύ καλά για τη σχέση. Ο άγριος τσακωμός (ο οποίος θα είναι μόνο η αφορμή) δεν θα αργήσει να έρθει. Οι συνέπειες ενός τέτοιου τσακωμού μπορεί να είναι καταστροφικές. 

Η ζήλια μέσα στη σχέση αναπτύσσει αρκετά τον εγωισμό. Ένας άντρας για παράδειγμα που ζηλεύει την γυναίκα του μπορεί από "υπερηφάνεια" να μην το δείχνει, ωστόσο μέσα του αυτό συσσωρεύεται. Αυτό κάποια στιγμή βγαίνει προς τα έξω και δημιουργείται ένας πολύ μεγάλος καυγάς χωρίς προηγούμενο. Η λίγη ζήλια βέβαια πολλές φορές μπορεί να λειτουργήσει και εποικοδομητικά δηλαδή να φέρει το ζευγάρι πιο κοντά. Όλα βέβαια έχουν τα όριά τους. Το να ψάχνει το κινητό σου όποτε μπαίνεις στο μπάνιο, όμως, είναι δείγμα του κακού που κάποια στιγμή θα έρθει. 

Και πως διακρίνεται ο εγωισμός και η ζήλια στην σχέση; 
- Η απαίτηση του να έχει συνεχώς αποδείξεις αγάπης που να εκφράζονται εξωτερικά.
 
- Η συνεχής επιδειξιμανία και η ανάγκη του να αναγνωριστεί, να επιβεβαιωθεί , να ανυψωθεί, να υποστηριχτεί.
 
- Η απιστία του και η ετοιμότητα να εγκαταλείψει τη μάχη σε κάθε απογοήτευση.
 
- Η έλλειψη θάρρους που έχει σαν αποτέλεσμα να μην διακινδυνεύει το ρίσκο να αγαπήσει και να αγαπηθεί.
 
- Η απαίτηση να βαδίζει σε μια ευθεία γραμμή, στην οποία όλα θα πρέπει να συντείνουν προς ένα αναγνωρίσιμο και φανερό στόχο. Αυτό σημαίνει στην ακραία του μορφή ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Αυτή η προσκόλληση στο στόχο σημαίνει για το εγώ ότι η ζωή πρέπει να εκφράζει το κλισέ της «επιτυχίας»
 
- Η εμμονή του στο «τα θέλω όλα τώρα» προκαλεί την ανυπομονησία, την αδιαλλαξία και την μνησικακία. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά είμαστε γεμάτοι αισιοδοξία κι ελπίδα, με υπερβολική αυτοπεποίθηση. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα πέφτουμε σε κατάθλιψη προβλέποντας ότι δεν υπάρχει τέλος σε αυτή τη μιζέρια.
 
- Η εμμονή, του εγώ μας για συγκρίσεις, με τις οποίες το εγώ μετράει την πρόοδό του σε σχέση με τους άλλους που ζηλεύει – «γιατί οι άλλοι έχουν πετύχει ενώ εμείς όχι;».
 
- Ο ψυχαναγκασμός να κατεβάσουμε την αγάπη στο επίπεδο της ιδιοκτησίας και της ασφάλειας.
 
- Η εξάρτησή του από δεκανίκια. Ο αγαπημένος πρέπει να υποστηρίζει το εγώ μας.
 
- Η αίσθηση των προνομίων που υπάρχουν στην συμπεριφορά του. Εάν ο Άλλος με Αγαπάει τότε Πρέπει να κάνει Αυτό ώστε να Έχω το Δικαίωμα να Κάνω το Άλλο.
 
- Η άρνηση της ευθύνης όταν έχει γίνει η αιτία λαθών και αδικιών.
 
- Η τάση του να κάνει όρκους και να υιοθετεί άκαμπτες απόψεις.
 
- Η αμυντική του θέση όταν είναι συναισθηματικά πληγωμένο και μας οδηγεί αυτόματα στο να χτίσουμε τοίχους γύρω από τη καρδιά μας που θα μας προφυλάξουν εναντίον κάθε πιθανού κινδύνου και ευαισθησίας.

- Η τάση του να βλέπει τα πράγματα υπό το φως της μονιμότητας. Δηλαδή τις κακές εποχές σαν συνεχώς κακές και τις καλές ότι διαρκούν για πάντα.
 
- Οι απόπειρες του να δωροδοκεί τον άλλο που αγαπάμε με πράξεις, ή υποσχέσεις που συνήθως δεν υλοποιούνται.
 
- Η άνεση του με τη κολακεία
 
- Η τάση του για αντεκδίκηση και οι προσπάθειες να αποδειχτεί αθώος. 
- Οι προσπάθειές του να επανορθώσει την αξία του ακόμα και αν οι πράξεις του είναι επιζήμιες.

- Η κτητικότητα του, που θέλει τα ταλέντα και τις κτήσεις του συντρόφου να υπάρχουν μόνο για δικό του όφελος και κανενός άλλου. 

Και τι μπορεί να γίνει; 

Συζητήστε μαζί για το τι ακριβώς σας συμβαίνει και προσπαθήστε από κοινού να βρείτε λύσεις. Όλο αυτό το σκηνικό βέβαια θα περιλαμβάνει μια εποικοδομητική, χαλαρή και ήρεμη συζήτηση χωρίς αλληλοκατηγορίες. Άλλωστε εσείς θέλετε να λύσετε το πρόβλημα και όχι να τον κατηγορήσετε. Έτσι δεν είναι; Από την άλλη πλευρά αυτό που δεν πρέπει να κάνετε με τίποτα είναι να το κρατήσετε μέσα σας. Αυτή η τακτική ποτέ δεν οδήγησε σε καλό δρόμο. 

πηγή

http://koukfamily.blogspot.gr/

ΕΙΣΑΙ ΠΡΟΒΑΤΟ Ή ΑΕΤΟΣ

Είσαι πρόβατο ή αετός; 

Ένας ηγέτης είναι έμπορος ελπίδας. 
Ναπολέων Βοναπάρτης

Γράφει η Φωτεινή Μαστρογιάννη 

Στην άκρως επίκαιρη παρατήρηση «δεν υπάρχει ηγέτης» τίθεται όμως και η εξής ερώτηση: Τι είδους ακόλουθοι είμαστε για να δούμε τι ηγέτη θέλουμε ή μπορούμε να αναδείξουμε. 

Ας δούμε όμως πρώτα τι είναι αυτό που μπορεί να κάνει κάποιον να ακολουθήσει έναν ηγέτη και έτσι να καταλάβουμε γιατί οι σύγχρονοι ηγέτες έχουν ελάχιστους ακόλουθους.

Ένα στοιχείο είναι ο σεβασμός που προκαλεί ένας ηγέτης. Εάν οι ακόλουθοι σέβονται τον ηγέτη τότε τον ακολουθούν ακόμα και εάν τα επιχειρήματά του δεν είναι ισχυρά αλλά εάν δεν τον σέβονται τότε μπορεί επίσης να τον ακολουθήσουν γιατί θεωρούν ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή ωστόσο θα αμφισβητούν την ικανότητα του να λαμβάνει τις σωστές αποφάσεις. Σε αυτή την περίπτωση, οι ακόλουθοι επικαλούνται την φράση: «Με αυτόν που μπλέξαμε, ο Θεός να βάλει το χέρι του».

Ένα άλλο στοιχείο είναι η εμπιστοσύνη. Πώς μπορεί να δημιουργήσει ένας ηγέτης εμπιστοσύνη; Με το να δείχνει ενδιαφέρον για τους ανθρώπους του και κυρίως να είναι έντιμος και να λέει την αλήθεια.

Πολλές φορές οι άνθρωποι αποφασίζουν να ακολουθήσουν έναν ηγέτη γιατί τους αρέσει. Οι ηγέτες που αρέσουν είναι αυτοί που δείχνουν καλοσύνη, μοιάζουν με τον μέσο άνθρωπο και δεν ντρέπονται να δείξουν τα τρωτά τους σημεία αρκεί αυτά να μην εμποδίζουν την ικανότητά τους να ηγούνται. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Αμερικάνοι πρόεδροι έχουν κατοικίδια τα οποία και φροντίζουν να δείχνουν σε αρκετές φωτογραφίες, θέλοντας έτσι να τονίσουν την «ανθρώπινη» πλευρά τους και την καλοσύνη τους γιατί οι περισσότεροι πιστεύουν ότι ένας άνθρωπος που αγαπά τα ζώα είναι ένας καλός άνθρωπος.

Εάν οι άνθρωποι θεωρούν ότι ο ηγέτης τους υποστηρίζει, καταλαβαίνει τους προσωπικούς τους στόχους, τότε είναι έτοιμοι, επίσης, να τον ακολουθήσουν. Υπάρχουν επίσης άνθρωποι, συνήθως οι πιο δημιουργικοί, που συνεπαίρνονται από την ιδέα. Ο ηγέτης αυτό που πρέπει να κάνει, σε αυτή την περίπτωση είναι να τους παρακινήσει μέσω ιδεών και οράματος.

Κάτι που συνήθως παραβλέπεται από πολλούς σύγχρονους ηγέτες (εάν δεν γελοιοποιείται ανόητα από μερικούς) είναι η πνευματικότητα με την έννοια της θρησκευτικότητας. Οι άνθρωποι επιθυμούν να φύγουν από μία κατάσταση άγχους και φόβου και να μεταβούν σε μία κατάσταση ειρήνης και χαράς και η πνευματικότητα/θρησκευτικότητα τους βοηθά.

Θέλουν καλύτερες συνθήκες ζωής αλλά και μία κοινωνική δομή και ασφάλεια. Οι πνευματικοί ακόλουθοι δείχνουν ενσυναίσθηση, ταπεινότητα η οποία υποδηλώνει την ισότητα, αγάπη, θεωρούν τον άνθρωπο μέρος του όλου. Αυτού του τύπου οι ακόλουθοι μπορούν να ακολουθήσουν έναν ηγέτη που πρεσβεύει τα παραπάνω μέσω της ενσωμάτωσης αξιών και συναισθημάτων όπως είναι η «ανθρωπιά»στο επιχειρηματικό ή πολιτικό περιβάλλον.

Δυστυχώς, σχεδόν όλα από τα παραπάνω εκλείπουν από τους σημερινούς ηγέτες. Ο προβληματισμός τίθεται στους ακόλουθους. Ποιοι είναι αυτοί οι ακόλουθοι που προωθούν τέτοιους ηγέτες;

Θα δανειστώ την τυπολογία του Weiss (1996) για τους ακόλουθους και που θεωρώ ότι ισχύει σε κάθε περιβάλλον επιχειρηματικό, πολιτικό, κοινωνικό που απαιτεί οργάνωση που πάνω σε αυτή βασίστηκε και η τυπολογία της Kellerman.

Υπάρχει ο ακόλουθος Αετός. 
Ο Αετός είναι παραδειγματικός. Τα φέρνει όλα εις πέρας με άριστο τρόπο, συνεργάζεται πολύ καλά και παρέχει ευφυή υποστήριξη αλλά και θέτει εξίσου ευφυή προβλήματα στον ηγέτη.

Έχουμε τον ακόλουθο Κουκουβάγια. Αυτός είναι ο ακόλουθος της πιάτσας. Τα καταφέρνει καλά, είναι καινοτόμος, συνεργάζεται άριστα με τους άλλους και επιλύει τις συγκρούσεις.

Το Λιοντάρι – ακόλουθος είναι παθιασμένος ακτιβιστής, τολμηρός, εκφέρει την άποψή του ελεύθερα και όταν αποφασίζει να ενταχθεί κάπου το κάνει υποστηρίζοντας με πάθος τον ηγέτη και την οργάνωση. 

Ο Κομφουκιανός Κιρίνος είναι ηθικός, ακέραιος, ταπεινός, αποτελεσματικός αλλά χωρίς να επιδεικνύεται, δουλεύει σκληρά και είναισυνεργάσιμος.

Ο ακόλουθος Λευκό Περιστέρι είναι ο πνευματικός ακόλουθος που έχει ως σκοπό τη φιλανθρωπία και να φέρει την ειρήνη και την αγάπη στον κόσμο.

Η Καμήλα είναι ο υπομονετικός ακόλουθος, ο παθιασμένος σχεδόν στα όρια του φανατικού για την οργάνωση/επιχείρηση/κόμμα. 

Η Καμήλα είναι ο τύπος του ακόλουθου που ολοκληρώνει τα έργα του και δεν αφήνει κάτι ημιτελές. Ως παράδειγμα της Καμήλας, αναφέρονται οι Ιάπωνες και Κορεάτες εργαζόμενοι (απέχουν μακράν από την ελληνική ιδιοσυστασία). 

Aς δούμε τώρα έναν πολύ επίκαιρο τύπου ακόλουθο που μάλλον μας θυμίζει πολλούς που γνωρίζουμε που δεν είναι άλλος από το Πρόβατο. Είναι ο γιες μαν, ο παθητικός αυτός που είναι πλήρως εξαρτώμενος και δεν σκέπτεται καθόλου.

Επίκαιρη είναι όμως και η Χελώνα.
Η Χελώνα είναι παθητική, δεν αναλαμβάνει ρίσκα και δεν τις αρέσει να συμμετέχει σε ομάδες.

Ο τελευταίος τύπος ακόλουθου είναι η Ύαινα.
Αυτός είναι ο σκεπτόμενος και ανεξάρτητος ακόλουθος, δεν είναι πιστός στον ηγέτη αλλά είναι επιφυλακτικός. Εάν απομακρυνθεί από τον ηγέτη τότε μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα σε όλη την οργάνωση.

Συνεπώς, ανάλογα με τον τύπο ακόλουθου που είμαστε, επιλέγουμε και τον αντίστοιχο ηγέτη. Μήπως η έλλειψη ηγετών σημαίνει ότι μάλλον φταίμε κι εμείς που είμαστε «Πρόβατα» και «Χελώνες»; 

http://koukfamily.blogspot.gr/

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΟΙΝΙΚΕΣ

Ενδιαφέρουσες πληροφορίες 

για τους φοίνικες

Τα φοινικόδενδρα είναι μια βοτανική οικογένεια πολυετών λιανών, θάμνων και δέντρων.

Υπάρχουν περίπου 2600 είδη φοινικόδεντρων.

Οι περισσότερες ποικιλίες είναι εγγενείς σε τροπικά και υποτροπικά κλίματα .

Οι ποικιλιες ευδοκιμούν σε υγρά και ζεστά κλίματα , ωστόσο, μπορούν να βρεθούν σε πολλά διαφορετικά ενδιαιτήματα . Η ποικιλομορφία τους είναι η υψηλότερη στα δάση υγρών, πεδινών τόπων.

Οι περισσότερες ποικιλίες διακρίνονται από τα μεγάλα, σύνθετα, αειθαλή φύλλα τους, γνωστά ως τετράγωνα, τα οποία είναι διατεταγμένα στην
κορυφή ενός αδιαίρετου στελέχους.

Η διάρκεια ζωής ενός φοίνικα είναι μέχρι 100 χρόνια , ανάλογα με το είδος.

Ο κορμός ενός φοίνικα είναι η δομή που κρατά την φυλλώδη βλάστηση πάνω από το έδαφος. Είναι μερικές φορές σαρκώδης και άλλοτε αρκετά ξυλώδης. Αλλά, δεν έχει κλασσικό φλοιό. Το μέγεθος του κορμού είναι εξαιρετικά μεταβλητό, από διάμετρο μικρότερη από 1,5 εκατοστά (μισή ίντσα) έως και 1,2 μέτρα (4 πόδια). Το χρώμα του κορμού είναι συνήθως καφέ, γκρι ή πράσινο.

Φυλλοβόλα φύλλα ονομάζονται φύλλα . Τα περιγράμματα περιγράφονται είτε σαν φύλλα με φτερά είτε σαν φύλλα με φύλλα.
Έχουν σχηματισμό σπειροειδούς και βρίσκονται στην κορυφή μιας φοινικόδρας στο στέμμα του δέντρου.

Τα λουλούδια μεγαλώνουν σε μια ταξιανθία, ένα ειδικό κλαδί μόνο για τη μεταφορά του μεγάλου αριθμού μικροσκοπικών λουλουδιών. Τα λουλούδια είναι γενικά μικρά και λευκά και έχουν σχήμα αστεριού. Τα σέπαλα και τα πέταλα συνήθως αριθμούν τρία.

Τα πιο κοινά φρούτα που αναπτύσσονται από τους φοίνικες είναι οι καρύδες  Άλλα φρούτα από τα φοινικόδεντρα περιλαμβάνουν τα μούρα acai, jubaea, φρούτα ροδάκινου και φουντούκι betel.

Το πιο ψηλό είδος φοίνικα είναι η παλάμη de cera ( Ceroxylon quindiuense ), γνωστή και ως φοίνικα κεριού . Είναι εγγενές στα υγρά δάση των Άνδεων της Κολομβίας και του Βόρειου Περού . Αυτό το είδος φοίνικα μπορεί να αυξηθεί σε ύψος 60 μέτρων (200 πόδια).

Το Dypsis minuta είναι ίσως το μικρότερο είδος φοινικόδεντρου στον κόσμο και πιθανότατα να μην υπερβαίνει τα 30 εκατοστά (12 ίντσες) σε ύψος . Αυτό το είδος είναι ενδημικό στη Μαδαγασκάρη .

Ο μεγαλύτερος σπόρος στον κόσμο είναι το κοκοφοίνικα, ο σπόρος ενός φοίνικα . Μπορεί να φθάσει περίπου τα 30 εκατοστά (12 ίντσες) μακριά και ζυγίζουν μέχρι 18 κιλά (40 λίβρες). Το coco de mer, ένας γιγαντιαίος σκούρος σπόρος, προστατεύεται από την κυβέρνηση των Σεϋχελλών λόγω της σπανιότητας του.

Το ρεκόρ για τους περισσότερους φοίνικες που φυτεύτηκαν σε 10 χρόνια είναι 42 εκατομμύρια και επιτεύχθηκε από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μεταξύ 1999 και 2009. Το πιστοποιητικό παρουσιάστηκε στα βραβεία Khalifa στο Εμιράτο Palace.

Η ανθρώπινη χρήση των φοίνικων είναι παλαιότερη ή μεγαλύτερης ηλικίας από τον ίδιο τον ανθρώπινο πολιτισμό , ξεκινώντας από την καλλιέργεια της ημερομηνίας φοίνικας από τους Μεσοποταμιούς και άλλους λαούς της Μέσης Ανατολής πριν από 5000 χρόνια.

Στο ύψος του αιγυπτιακού πολιτισμού , οι φοίνικες λατρεύονταν από πολλούς. Μια ένδειξη της σημασίας των παλαμών στην αρχαιότητα είναι ότι αναφέρονται σε περισσότερες από 30 φορές στη Βίβλο .

Σε πολλά μέρη του κόσμου οι παλάμες εξελίχθηκαν σε ένα πολύ σημαντικό μέρος των πολιτισμών, της ζωής και της γεωργίας.

Οι φοίνικες έχουν μεγάλη οικονομική σημασία , συμπεριλαμβανομένων των προϊόντων καρύδας, έλαια, ημερομηνίες, σιρόπι φοινικιού, καρύδια ελαιών, κερί καρναούβης, μπαστούνι μπαστούνι, ραφία και ξύλο φοινικιού.

Ο κλάδος της παλάμης ήταν σύμβολο θριάμβου και νίκης σε προχριστιανικούς χρόνους. Οι Ρωμαίοι επιβράβευσαν τους
πρωταθλητές των αγώνων και γιόρτασαν τις στρατιωτικές επιτυχίες με τα παλάμη. Οι πρώτοι Χριστιανοί χρησιμοποίησαν τον
κλάδο της παλάμης για να συμβολίσουν τη νίκη των πιστών πάνω στους εχθρούς της ψυχής, όπως στο
φεστιβάλ της Κυριακής των Χριστουγέννων που γιορτάζει την θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στην Ιερουσαλήμ. Στον Ιουδαϊσμό, η παλάμη αντιπροσωπεύει την
ειρήνη και την αφθονία και είναι ένα από τα Τέσσερα είδη του Sukkot. Η παλάμη μπορεί επίσης να συμβολίζει το Δέντρο της
Ζωής στην Καμπάλα.

Για τους κατοίκους των ψυχρότερων κλίματος σήμερα, οι παλάμες συμβολίζουν τις τροπικές και τις διακοπές .

Οι παλάμες (φοινικιές ) εμφανίζονται στις σημαίες και τά σύμβολα αρκετών τόπων όπου είναι ιθαγενείς , συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Αϊτής, Γκουάμ, Σαουδική Αραβία, Φλόριντα και Νότια Καρολίνα.

Οι φραγκισκανό ιεραπόστολοι πιστώνεται με το να είναι οι πρώτοι που φυτεύουν τους φοίνικες στην Καλιφόρνια , ίσως σε σχέση με τις βιβλικές συσχετίσεις του δέντρου. Αλλά δεν ήταν μέχρι τη στροφή της Νότιας Καλιφόρνιας της τρέλας κηπουρικής του 20ού αιώνα, ότι η τάξη αναψυχής της περιοχής εισήγαγε την παλάμη ως το κύριο διακοσμητικό φυτό της περιοχής. Δεν παρείχε ούτε σκιά ούτε εμπορεύσιμα φρούτα, η παλάμη ήταν εξ ολοκλήρου διακοσμητική.

Από μια απολιθωμένη άποψη, οι φοίνικες επιστρέφουν τουλάχιστον πριν ογδόντα εκατομμύρια χρόνια στην Κρητιδική Περίοδο κατά τη διάρκεια των δεινοσαύρων. Τα απολιθώματα των φοινικών δέντρων έχουν βρεθεί από εκείνη την εποχή. Καθώς οι μάζες της γης έχουν μεταναστεύσει, βρίσκουμε ακόμη απολιθώματα παλάμες στις πιο απροσδόκητες τοποθεσίες. Τα πολύ παλιά απολιθώματα της παλάμης μπορούν να βρεθούν ακόμη και στις παγωμένες μάζες της γης στην Ανταρκτική. Οι ειδικοί πιστεύουν ότι ίσως οι φοίνικες ήταν μεταξύ των πρώτων από όλα τα ανθισμένα δέντρα.

Όπως και πολλά άλλα φυτά, οι παλάμες απειλούνται από ανθρώπινη παρέμβαση και εκμετάλλευση. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τους φοίνικες είναι η καταστροφή των οικοτόπων, ιδίως στα τροπικά δάση, λόγω της αστικοποίησης, της κοπής ξύλου, της εξόρυξης και της μετατροπής σε γεωργικές εκτάσεις.

http://justfunfacts.com/interesting-facts-about-palm-trees
/