ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΒΑΣΙΛΕΩΝ του G. R. Martin

Το απόσπασμα της Πέμπτης:

Σύγκρουση βασιλέων του G. R. Martin

Τελικά, μια πελώρια δίφυλλη μπρούντζινη πόρτα φάνηκε στα αριστερά της, πιο μεγαλόπρεπη από τις υπόλοιπες. Άνοιξε καθώς πλησίαζε, και δεν μπόρεσε να μη σταθεί για να κοιτάξει. Πίσω της φάνηκε μια σπηλαιώδης πέτρινη αίθουσα, η μεγαλύτερη που είχε δει ποτέ της. Από τους τοίχους της κρανία δράκων κοίταζαν κάτω. πάνω σ’ έναν πανύψηλο αγκαθωτό θρόνο καθόταν ένας γέρος με πλούσια ενδύματα, ένας γέρος με μαύρα μάτια και μακριά γκρίζα μαλλιά.

“Άσ’ τον να βασιλεύει στα καμένα κόκαλα και το ψημένο κρέας” είπε σε κάποιον από κάτω. “Άσ’ τον να βασιλεύει στις στάχτες.” Ο Ντρόγκον τσίριξε σκάβοντας με τα νύχια του το μετάξι και τη σάρκα, αλλά ο βασιλιάς δεν τον άκουσε από το θρόνο του και η Ντάνυ συνέχισε το δρόμο της.

Βισέρυς, ήταν η πρώτη σκέψη την επόμενη φορά που σταμάτησε, αλλά μια δεύτερη ματιά της έδειξε κάτι άλλο. Ο άντρας είχε τα μαλλιά του αδερφού της αλλά ήταν ψηλότερος, και τα μάτια του σκούρα γαλαζωπά, αντί για το χρώμα του λουλακιού. “Αίγκον” είπε σε μια γυναίκα που νανούριζε ένα νεογέννητο μωρό σ’ ένα μεγάλο ξύλινο κρεβάτι. “Ποιο όνομα θα ήταν καλύτερο για ένα βασιλιά;”

“Θα τον κάνεις τραγούδι;” ρώτησε η γυναίκα.

“Έχει τραγούδι” απάντησε ο άντρας. “Είναι ο υπεσχημένος πρίγκηπας, είναι το τραγούδι του πάγου και της φωτιάς.” Μιλώντας σήκωσε τα μάτια του στη Ντάνυ και φάνηκε σαν να την έβλεπε, εκει που στεκόταν έξω από την πόρτα. “Πρέπει να υπάρχει κι άλλος ένας”, είπε, αν και η Ντάνυ δεν κατάλαβε αν μιλούσε στην ίδια ή στην γυναίκα στο κρεβάτι. “Ο δράκοντας έχει τρία κεφάλια.” Πήγε στο κάθισμα του παραθύρου, πήρε μια άρπα και πέρασε ανάλαφρα τα δάχτυλα του πάνω στις ασημένιες χορδές. Γλυκιά θλίψη γέμισε το δωμάτιο κι ο άντρας, η γυναίκα του και το μωρό χάθηκαν σαν πρωινή πάχνη, και μόνο η μουσική απόμεινε για να τη βιάσει να συνεχίσει το δρόμο της.

G.R. Martin, Σύγκρουση βασιλέων, A Song of Ice and Fire, #2, εκδόσεις Anubis, σελ. 692-693.

---

Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου είναι σειρά μυθιστορημάτων επικής φαντασίας του Αμερικανού λογοτέχνη Τζωρτζ Ρ.Ρ. Μάρτιν.

Ο Μάρτιν ξεκίνησε να γράφει την σειρά το 1991 προς απάντηση στον περιορισμό της τηλεοπτικής παραγωγής και εξέδωσε το πρώτο βιβλίο, Παιχνίδι του Στέμματος, το 1996.

Η σειρά των βιβλίων προσφάτως μεταφέρθηκε και σε τηλεοπτική σειρά με τον τίτλο Game of Thrones η οποία χαρακτηρίστηκε απο τους Times ως δημοφιλέστερη σειρά του κόσμου.

https://wordpress64426.wordpress.com/

ΣΚΟΡΠΙΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΟΝΤΙΚΟΥ---Stinging Scorpion vs. Pain-Defying Mouse | Deep Look

Δημοσιεύτηκε στις 8 Μαρ 2016

Υπάρχει ένας αγώνας χημικών όπλων που συμβαίνει στην Sonoran Desert ανάμεσα σε ένα εξαιρετικά δηλητηριώδες σκορπιό και ένα ιδιαίτερα άγριο ποντίκι. Η έκβαση της μάχης τους μπορεί να αλλάξει μια μέρα τον τρόπο που οι γιατροί εφαρμόζουν τη θεραπεία του πόνου σε ανθρώπους. 

Συνήθως βρίσκονται στο Sonoran Desert, ο φλοιός σκορπιός της Αριζόνα (Centruroides sculpturatus) είναι ο πιο επικίνδυνος σκορπιός στις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με τον Keith Boesen, Διευθυντή του Poison Αριζόνα & Κέντρο Πληροφόρησης Φαρμάκων, περίπου 15.000 Αμερικανοί αναφέρουν ότι έχουν τσιμπηθεί από σκορπιούς κάθε χρόνο στις ΗΠΑ το χειρότερο από τα τσιμπήματα και  περίπου 200 ετησίως, οφείλονται σε αυτό ένα είδος. Τσίμπημα του μπορεί να προκαλέσει οξύ πόνο μαζί με μυρμήγκιασμα, πρήξιμο, μούδιασμα, ζαλάδα, δυσκολία στην αναπνοή, μυϊκούς σπασμούς, ακούσιες κινήσεις των ματιών, βήχα και εμετό. Τα παιδιά κάτω των δύο ετών είναι ιδιαίτερα ευάλωτα. Από το 2000,  τρεις θάνατοι ανθρώπων έχουν αποδοθεί στο φλοιό σκορπιού Αριζόνα στις Ηνωμένες Πολιτείες, όλα μέσα στην Αριζόνα. 

Αλλά υπάρχει ένα απίθανο πλάσμα που εμφανίζεται εντυπωσιακά. Ενώ μπορεί να μην δούμε το μέρος, η Νότια ακρίδα ποντίκι (Onychomys torridus) είναι ένας εξαιρετικά ικανός κυνηγός. Είναι άφοβος παραμονεύει και καταβροχθίζει κάθε σκαθάρια ή ακρίδες που έχουν την ατυχία να διασχίσουν το δρόμο του. Αλλά αυτό το ποντίκι έχει μια ιδιαίτερη προτίμηση στη γεύση του σκορπιού. 

Το δηλητήριο του σκορπιού περιέχει νευροτοξίνες που στοχεύουν νατρίου και ιόντος καλίου κανάλια, πρωτεΐνες ενσωματώνονται εντός της επιφάνειας των νευρικών και των μυϊκών κυττάρων που παίζουν σημαντικό ρόλο στη ρύθμιση της αισθήσεως του πόνου. Ενεργοποίηση αυτά τα κανάλια στέλνει σήματα κάτω των νεύρων στον εγκέφαλο. Αυτό είναι που προκαλεί το βασανιστικό πόνο στα ανθρώπινα θύματα και έχουν περιγραφεί ως συναίσθημα όπως το χτύπημα  με μια ζεστή βελόνα. Άλλοι συγκρίνουν τον πόνο σαν ένα ηλεκτρικό σοκ. Αλλά το ποντίκι ακρίδα έχει μια εντελώς διαφορετική αντίδραση όταν τσιμπηοεί. 

Εντός του ποντικιού, μια ειδική πρωτεΐνη σε ένα από τα κανάλια ιόντων νατρίου δεσμεύεται με νευροτοξίνη του σκορπιού. Μόλις δεσμευτεί η νευροτοξίνη δεν είναι σε θέση να ενεργοποιήσει το δίαυλο ιόντων νατρίου και να στείλει το σήμα πόνου. Αντ 'αυτού, έχει το εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα. Κλείνει το κανάλι, κρατώντας το από την αποστολή τυχόν σημάτων, η οποία έχει μια επίδραση σαν μούδιασμα για το ποντίκι. 

--- Πόσα είδη σκορπιού υπάρχουν; 

Υπάρχουν περίπου 2.000 είδη σκορπιού, αλλά μόνο 30 ή 40 έχουν αρκετά ισχυρό δηλητήριο για να σκοτώσει ένα άτομο. 

--- Οι σκορπιοί έντομα; 

Οι Scorpions είναι μέλη της κατηγορίας των αραχνίδων και συνδέονται στενά με τις αράχνες, ακάρεα και τσιμπούρια. 

--- Που ζουν στην Αριζόνα οι σκορπιοί φλοιός; 

Συνήθως βρίσκονται στο Sonoran Desert, ο φλοιός σκορπιός της Αριζόνα (Centruroides sculpturatus) είναι ο πιο επικίνδυνος σκορπιός στις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Προτίμηση του φλοιού σκορπιός της Αριζόνα για την ανάρτηση του στο κάτω μέρος των αντικειμένων καθιστά επικίνδυνες και πιο πιθανές τις συναντήσεις με τους ανθρώπους.

Ένα vjdeo από τα  Digital Studios, με δυνατότητα εμφάνισης ελληνικών υποτίτλων

ΙΣΧΥΡΟ ΦΥΣΙΚΟ ΒΙΑΓΚΡΑ 100%!!!! Συνδιασμός 7 μπαχαρικών!!!

ΓΙΑ ΚΡΥΩΜΑ, ΓΡΙΠΗ, ΣΥΝΑΧΙ, ΛΑΙΜΟΠΟΝΟ, ΑΥΤΙΑ, ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ, ΑΠΟΤΟΞΙΝΩΣΗ, ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΙΟΥΣ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΒΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΕΙ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΑΥΡΑ, ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΥΡΙΖΕΙ ΥΠΕΡΟΧΑ, ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ,, ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΚΟ…….. ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΗΧΑ…. .

ΤΟ ΤΣΑΙ ΤΟ ΠΙΝΟΥΜΕ ΟΣΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΡΩΣΤΟΙ, ΚΑΙ ΠΡΟΛΗΠΤΙΚΑ ΚΑΠΟΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΔΥΝΑΜΗ. Η ΝΑ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙ Η ΑΥΡΑ ΜΑΣ…. ΑΝΑΛΟΓΩΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΓΚΕΣ…

ΥΛΙΚΑ, ΓΙΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΦΛΥΤΖΑΝΙΑ ΝΕΡΟ ΕΩΣ ΠΕΝΤΕ
…ΡΙΖΑ ΤΖΙΝΤΖΕΡ, ΣΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΕΝΟΣ ΦΕΛΟΥ, ΚΑΘΑΡΙΣΜΕΝΗ
…ΕΝΑ ΞΥΛΟ ΚΑΝΕΛΑΣ
…ΕΞΗ ΚΑΡΦΑΚΙΑ ΓΑΡΥΦΑΛΛΟ
…ΠΕΝΤΕ ΣΠΟΡΙΑ ΚΑΡΔΑΜΟ
…ΕΝΑ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ ΓΛΥΚΑΝΙΣΟ
…ΕΝΑ ΚΟΜΑΤΙ [1/4] ΠΕΡΙΠΟΥ ΜΟΣΧΟΚΑΡΥΔΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΚΑΡΥΔΑΚΙ.
…ΜΙΣΟ ΚΟΥΤΑΛΑΚΙ ΚΟΥΡΚΟΥΜΑ Η ΜΑΧΛΕΠΙ..

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΡΟΦΗΜΑΤΟΣ

…ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΚΑΤΣΑΡΟΛΑΚΙ, 4-5 ΦΛΥΤΣΑΝΙΑ ΝΕΡΟ, ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΥΛΙΚΑ, ΤΑ ΒΡΑΖΟΥΜΕ ΓΙΑ 20 ΛΕΠΤΑ.
ΤΑ ΠΕΡΝΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΟΥΡΩΤΗΡΙ.
ΣΤΟ ΤΣΑΙ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΜΕ ΠΡΟΣΘΕΤΟΥΜΕ ΜΕΛΙ ΟΣΟ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ, ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΕΤΑ ΛΕΜΟΝΙ….

ΕΛΙΞΗΡΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΝΕΟΤΗΤΑΣ

ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ

…. ΤΟ ΤΡΩΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ, ΠΡΩΙ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΚΑΙ ΒΡΑΔΥ ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΟΥΤΑΛΙΑ ΤΗΣ ΣΟΥΠΑΣ…. ΙΣΩΣ ΠΙΝΟΝΤΑΣ ΛΙΓΟ ΝΕΡΟ ΜΕΤΑ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΥΤΕΡΟ… ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ ΣΧΕΔΟΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΑΝΑΝΕΩΝΕΙ, ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ, ΤΗΝ ΟΣΤΕΟΠΩΡΩΣΗ [ΠΟΛΥ ΙΣΧΥΡΟ]…. ΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΠΛΗΡΗ ΑΝΑΔΟΜΗΣΗ… ΑΦΡΟΔΙΣΙΑΚΟ…… ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΑ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΙΣ ΜΟΛΥΝΣΕΙΣ….. ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΛΛΑ…..

ΥΛΙΚΑ

…ΕΝΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙ ΤΖΙΝΤΖΕΡ ΣΕ ΣΚΟΝΗ [ΜΠΑΧΑΡΙΚΟ] 200γρ
…ΕΝΑ ΒΑΖΑΚΙ ΜΕΛΙ ΜΙΣΟ ΚΙΛΟ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΕΛΙΞΗΡΙΟΥ

…ΖΕΣΤΑΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΜΕΛΙ ΠΡΟΣΘΕΤΟΝΤΑΣ 2-3 ΚΟΥΤΑΛΙΕΣ ΝΕΡΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΛΙΩΣΕΙ, ΡΙΧΝΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΤΗΝ ΣΚΟΝΗ ΤΖΙΝΤΖΕΡ, ΑΝΑΚΑΤΕΥΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΝΩΘΟΥΝ. ΤΟ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΚΡΥΩΣΕΙ, ΤΟ ΔΙΑΤΗΡΟΥΜΕ ΕΚΤΟΣ ΨΥΓΕΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΩΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ… ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΦΤΙΑΧΝΟΥΜΕ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΥΛΙΚΑ ΑΝΑΛΟΓΩΣ….


ΠΗΓΗ http://www.iokh.gr/

Το βρήκα σε 

 Akrivos Athanasios 

ΤΑ 10 ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΦΑΓΗΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Τα 10 καλύτερα φαγητά στην Ελλάδα .

Πιθανολογώ ότι η Telegraph ευθύνεται για αυτό τον «αχταρμά» που θεωρεί φαγητά. Όλα ανάκατα! Φαίνεται, δεν έχουν δοκιμάσει φασόλια φούρνου,ντολμαδάκια γιαλαντζί ή με κυιμά, φρικασέ με αρνάκι και σπανάκι (με άγρια ραδίκια ΤΕΛΕΙΟ!), στιφάδο, σουτζουκάκια σμυρνέϊκα, σουπιές γιαχνί με κρεμυδάκια, … άντε να μην συνεχίσω…..

    Μπορεί η Ελλάδα είναι φημισμένη για την ιστορία της και τον πολιτισμό της αλλά το παραδοσιακό ελληνικό φαγητό (δηλαδή η Μεσογειακή διατροφή) είναι ακόμα ένας λόγος που πολύς κόσμος την επισκέπτεται.

    Οι τουρίστες που έχουν επισκεφθεί τη χώρα μας έχουν αδυναμία στο ελληνικό παραδοσιακό φαγητό και ψήφισαν ποια είναι τα πιο δημοφιλή και νόστιμα πιάτα που πάντα δοκιμάζουν όταν επισκέπτονται τη χώρα μας.
    Η βρετανική Telegraph παρουσιάζει τα 10 επιλεγμένα ως τα πιο νόστιμα ελληνικά πιάτα, εκείνα που, όπως σημειώνει η εφημερίδα, όλοι πρέπει να δοκιμάσουν πριν φύγουν από τη χώρα μας.
    Το παράδοξο είναι ότι από τη λίστα απουσιάζει το σουβλάκι.
1 Ταραμοσαλάτα: Φτιαγμένη από ταραμά, ελαιόλαδο και λεμόνι, η φρέσκια εκδοχή δεν έχει καμία σχέση με ό,τι πωλείται στα μάρκετ.
2 Κολοκυθοκεφτέδες: Κολοκύθι, κρεμμυδάκι, λαδάκι, αυγουλάκια και μυδωρικά σε όμορφες μπουκιές που τρώγονται καλύτερα όταν είναι ζεστές.
3 Τοματοκεφτέδες: Μοιάζουν με τους κολοκυθοκεφτέδες αλλά εδώ το βασικό υλικό είναι οι ντομάτες.
4 Φρέσκο ψάρι: Με την δεύτερη μεγαλύτερη ακτογραμμή στην Ευρώπη είναι κρίμα να είσαι στην Ελλάδα και να μην δοκιμάσεις ένα από τα φρέσκα ψάρια της.
5 Μουσακάς: Είναι τελικά και όχι άδικα το εθνικό μας φαγητό.
6 Παστιτσάδα: Το περίφημο κερκυραϊκό πιάτο με το χοντρό μακαρόνι αποθεώνεται πάντα από τους τουρίστες.
7 Κλέφτικο αρνάκι: Αργοψημένο με μυρωδικά και λαχανικά. το κλέφτικο είναι στη λίστα με τα καλύτερα πιάτα.
8 Χωριάτικη σαλάτα: Φέτα, ντομάτα, αγγουράκι και ξερή ρίγανη είναι πάντα η τοπ επιλογή.
9 Μπουγάτσα: Μια ζεστή και γλυκιά πίτα με τραγανό φύλλο και πλούσια κρέμα που δεν αντιστέκεται κανείς.
10 Λουκουμάδες: Με την κανελίτσα και το φρέσκο μέλι θυμίζουν πάντα Ελλάδα.

 

http://thessbomb.blogspot.gr

Αναρτήθηκε από Ανδρεας 

ΠΗΓΗ : "  http://roykoymoykoy.blogspot.gr    " 

ΥΠΗΡΕΤΡΑ ~ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1888)

Ὑπηρέτρα ~ 

Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης (1888)

Moonlit Shipwreck at Sea by Thomas Moran, 1901, oil on canvas

Τὴν ἑσπέραν τῆς παραμονῆς τῶν Χριστουγέννων τοῦ ἔτους… ἡ δεκαοκταέτις κόρη τὸ Οὐρανιὼ τὸ Διόμικο, μελαγχροινὴ νοστιμούλα, ἐκλείσθη εἰς τὴν οἰκίαν της ἐνωρίς, διότι ἦτο μόνη.

Ὁ πατήρ της, ὁ ἀτυχὴς μπαρμπα-Διόμας, ἀρχαῖος ἐμποροπλοίαρχος πτωχεύσας, ὅστις κατήντησε νὰ γίνῃ πορθμεὺς εἰς τὸ γῆράς του, εἶχεν ἐπιβῆ τῆς λέμβου του περὶ μεσημβρίαν, ὅπως πλεύσῃ εἰς τὴν νῆσον Τσουγκριᾶν, τρία μίλια ἀπέχουσαν, καὶ διαπορθμεύσῃ ἐκεῖθεν εἰς τὴν πολίχνην ἑορτασίμους τινὰς προμηθείας. Ὑπεσχέθη ὅτι θὰ ἐπανήρχετο πρὸς ἑσπέραν, ἀλλ᾽ ἐνύκτωσε καὶ ἀκόμη δὲν ἐφάνη.

Ἡ νέα ἦτο ὀρφανὴ ἐκ μητρός. Ἡ μόνη πρὸς μητρὸς θεία της, ἥτις τῆς ἐκράτει ἄλλοτε συντροφίαν, διότι αἱ οἰκίαι των ἐχωρίζοντο δι᾽ ἑνὸς τοίχου, ἐμάλωσε καὶ αὐτὴ μαζί της διὰ δύο στρέμματα ἀγροῦ, καὶ δὲν ὡμιλοῦντο πλέον. Ἡ νεᾶνις ἐκάθισε πλησίον τοῦ πυρός, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἀνάψει εἰς τὴν ἑστίαν περιμένουσα τὸν πατέρα της, καὶ ἐκράτει τὸ οὖς τεταμένον εἰς πάντα θόρυβον, εἰς τὰ φαιδρὰ ᾄσματα τῶν παίδων τῆς ὁδοῦ, ἀνυπόμονος καὶ ἀνησυχοῦσα πότε ὁ πατήρ της νὰ ἔλθῃ.

Αἱ ὧραι παρήρχοντο καὶ ὁ πτωχὸς γέρων δὲν ἐφαίνετο.  Τὸ Οὐρανιὼ εἶχεν ἀπόφασιν νὰ μὴ κατακλιθῇ, ἀλλ᾽ ἔμεινεν οὕτως ἡμίκλιντος πλησίον τῆς ἑστίας.

Παρῆλθε τὸ μεσονύκτιον καὶ ἤρχισαν ν᾽ ἀντηχῶσιν οἱ κώδωνες τῶν ναῶν, καλοῦντες τοὺς χριστιανοὺς εἰς τὴν εὐφρόσυνον τῆς ἑορτῆς ἀκολουθίαν.

Ἡ καρδία τῆς νέας ἐκόπηκε μέσα της.

―  Πέρασαν τὰ μεσάνυχτα, εἶπε, κι ὁ πατέρας μου!…

Συγχρόνως τότε ἤκουσε θόρυβον καὶ φωνὰς ἔξωθεν. Ἡ γειτονιὰ εἶχεν ἐξυπνήσει, καὶ ὅλοι ἡτοιμάζοντο διὰ τὴν ἐκκλησίαν.

Ἡ δύστηνος Οὐρανιὼ δὲν ἀντέσχεν, ἀλλ᾽ ἔλαβε τὴν τόλμην νὰ ἐξέλθῃ εἰς τὸν σκεπαστὸν καὶ περίφρακτον ὑπὸ σανίδων ἐξώστην τῆς οἰκίας, ὅπου κρυπτομένη εἰς τὸ σκότος προέβαλε διὰ τῆς θυρίδος τὴν κεφαλήν.

Μία γειτόνισσα λάλος καὶ φωνασκὸς εἶχεν ἐγερθῆ πρώτη, καὶ ἀφύπνιζε διὰ τῶν κραυγῶν της τοὺς γείτονας ὅλους, ὅσων ὁ ὕπνος ἀνθίστατο εἰς τῶν κωδώνων τὸν κρότον, προσπαθοῦσα νὰ ἐξυπνίσῃ τὸν ἄνδρα καὶ τὰ παιδία της. Ὁ σύζυγός της, Νταραδῆμος, εἶχεν ἀνάγκην μοχλοῦ διὰ νὰ σταθῇ εἰς τοὺς πόδας του.

Ἡ θύρα τῆς οἰκίας των ἦτο ἀντικρὺ τῆς τοῦ μπαρμπα-Διόμα. Τὸ Οὐρανιὼ ἔβλεπε καθαρῶς ἀπέναντί της τὴν γυναῖκα ἐκείνην, κρατοῦσαν φανόν, φωτίζουσαν οἰκτιρμόνως τὰ σκότη τῆς ὁδοῦ διὰ τοὺς διαβάτας καὶ τοὺς γείτονας. Διότι τὸ σκότος ἦτο βαθύ, καὶ ἐλαφρὸς ἄνεμος ἔπνεεν, ὅσος ἤρκει διὰ νὰ μεταφέρῃ ἐκ τῶν χιονοσκεπῶν βουνῶν τὸ ψῦχος καὶ τὸν παγετὸν εἰς τὰς φλέβας τῶν ἀνθρώπων.

Κατ᾽ ἐκείνην τὴν στιγμὴν διῆλθεν ἄνθρωπός τις, ὃν ἰδοῦσα καὶ ἀναγνωρίσασα ἡ Οὐρανιὼ δὲν ἠδυνήθη νὰ μὴ μειδιάσῃ.

―  Πῶς! κι ὁ Ἀργυράκης πάει στὴν ἐκκλησιά;… ἐψιθύρισεν.

Ὁ Ἀργυράκης τῆς Γαροφαλιᾶς, ὅστις εἶχε τὸ προνόμιον νὰ προσωνυμῆται ἀπὸ τοῦ ὀνόματος τῆς συζύγου του, εἶχεν εἰπεῖ ἄλλοτε καὶ τὸ λόγιον ἔμεινε παροιμιῶδες «ὅποτε πάω στὴν ἐκκλησιὰ βάια μοιράζουνε». Ἀλλὰ τὴν φορὰν ταύτην τὸν ἐξύπνισε βιαίως ἡ Γαροφαλιὰ καὶ τῷ ἐπέταξε νὰ ὑπάγῃ εἰς τὴν ἐκκλησίαν, διότι εἶδε κακὸν ὄνειρον, εἶπεν. Ἐφοβεῖτο μήπως οἱ γύφτισσες (ὑπῆρχον ἀντικρὺ τοῦ οἰκίσκου των πέντε ἢ ἓξ καλύβαι γύφτων νεοφωτίστων), ἔκαμαν μαγείας ἐναντίον της. Καὶ ἂν αὐτὴ ἐπάθαινε τίποτε, Θεὸς νὰ φυλάῃ! ποία ἄλλη θὰ ἐκόλλα τὸν φοῦρνον, οἱ μέρες ποὺ ἔρχονται, «τώρα τὸν Ἁι-Βασίλη» κτλ., εἰς ὅλην τὴν γειτονιά; Ὅλον δὲ τὸ ἄτομόν της ἐνθύμιζε τὴν μητέρα ἐκείνην τῶν Σαράντα Δράκων τοῦ παραμυθιοῦ, ἥτις ἐφούρνιζε μὲ τὰς παλάμας καὶ ἐπάνιζε μὲ τοὺς μαστούς.

Ὁ εὐπειθὴς Ἀργυράκης, ὅστις μόλις ἔφθανε μέχρι τῶν ὤμων τοῦ ἀναστήματός της, ἠγέρθη, ἐφόρεσεν εἰς τὴν κεφαλήν του τὸν γιοργούλη* του, ἐζώσθη τὸ κόκκινον ζωνάρι του, τρεῖς σπιθαμὰς πλατύ, ὑπέδησεν εἰς τοὺς πόδας τὰ πέδιλά του, καὶ ἐξῆλθεν εἰς τὴν ὁδόν.

Ταυτοχρόνως εἶχεν ἐξέλθει καὶ ὁ Νταραδῆμος, ὅστις ἔπιασεν ὁμιλίαν μὲ τὸν Ἀργυράκη τῆς Γαροφαλιᾶς.

―  Τώρα μ᾽ ἀρέσεις, γείτονα, τῷ λέγει… μὴν εἶσαι ἀλιβάνιστος, διότι εἶναι κατὰ τὰ σκοίνια (καταισχύνη). Τὸ φεγγάρι δὲν εἶναι τώρα παν᾽ τς Ἕλληνες (πανσέληνος) νὰ φοβᾶσαι τὸν ἴσκιο σου τὴν νύχτα…

Τοιαῦτα ἑλληνικὰ ὡμίλει ὁ Νταραδῆμος.

―  Τί νὰ κάμουμε, νὰ σ᾽ ὁρίσω*, γείτονα; ἀπήντησε ταπεινοφρόνως ὁ Ἀργυράκης.

Καὶ ὁ Νταραδῆμος κατέβη εἰς τὴν ὁδόν, προηγουμένης τῆς συζύγου του, κρατούσης πάντοτε τὸν φανόν.

―  Δὲν ξέρουμε, νὰ ἦλθε τάχα ὁ γείτονας; εἶπε τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἡ σύζυγος τοῦ Νταραδήμου καὶ ρίπτουσα ἐκφραστικὸν βλέμμα πρὸς τὴν οἰκίαν τοῦ μπαρμπα-Διόμα.

―  Σωπᾶτε, εἶπε, φέρων τὸν δάκτυλον εἰς τὸ στόμα ὁ Ἀργυράκης, εἶπαν πὼς βούλιαξε…

―  Τί; εἶπεν ἡ σύζυγος τοῦ Νταραδήμου.

Ὁ Ἀργυράκης ἡτοιμάζετο νὰ διηγηθῇ πῶς καὶ ποῦ τὰ ἤκουσεν, ἀλλὰ τὴν αὐτὴν στιγμὴν γοερὰ καὶ σπαρακτικὴ κραυγὴ ἠκούσθη ἀπὸ τῆς σιγηλῆς οἰκίας, πρὸς ἣν ἔβλεπον οἱ τρεῖς ὁμιληταί.

Ἀπὸ τοῦ σκεπαστοῦ καὶ περιφράκτου ἐξώστου, ἡ δυστυχὴς τὸ Οὐρανιώ, εἶχεν ἀκούσει τὴν λέξιν τοῦ Ἀργυράκη, καὶ ἀφῆκε τὴν κραυγὴν ἐκείνην.

Ἡ ἄστοργος θεία, ἥτις ἀπὸ ἔτους καὶ πλέον δὲν εἶχε καλημερίσει τὴν ἀνεψιάν της, ἤκουσε τὴν γοερὰν κραυγήν, καὶ λησμονήσασα τότε τὰ τρία στρέμματα τοῦ ἀγροῦ, ἔτρεξε πρὸς βοήθειαν τῆς περιαλγοῦς κόρης.

*  *  *

Περὶ τὴν μεσημβρίαν τῆς αὐτῆς ἡμέρας, ὁ ἀτυχὴς μπαρμπα-Διόμας εἶχε φορέσει μέχρι τῶν ὤτων καταβαῖνον ὄρθιον τὸ παμπάλαιον φέσι του, εἶχεν ἐνδυθῆ τὴν τσάκαν* του καὶ τὸ ἀμπαδίτικο βρακί του, καὶ καταβὰς εἰς τὸν αἰγιαλόν, ἔλυσε τὴν μικράν, ἐλαφροτάτην καὶ ὑπόσαθρον λέμβον, καὶ λαβὼν τὰς κώπας ἤλαυνε πρὸς τὴν μεσημβρινώτερον κειμένην μικρὰν νῆσον Τσουγκριᾶν.

Μόνη ἔμεινεν ἡ Οὐρανιὼ εἰς τὴν οἰκίαν, καὶ μόνος ὁ μπαρμπα-Διόμας ἐπέβαινε τῆς λέμβου του, ναύτης ὁ αὐτὸς καὶ κυβερνήτης καὶ πρῳρεύς.

Ναυτίλος ἀπὸ τῆς δωδεκαετοῦς ἡλικίας του, ὁ μπαρμπα-Διόμας, ἀπέκτησεν ἀμοιβαδὸν σκοῦνες, γολέτες καὶ βρίκια, ὕστερον ὑπεβιβάσθη εἰς βρατσέραν, καὶ τέλος ἔμεινε κύριος τῆς μικρᾶς ταύτης λέμβου, δι᾽ ἧς ἐξετέλει βραχείας ἁλιευτικὰς ἢ πορθμευτικὰς ἐκδρομάς. Τὰ περισσεύματα τῶν κόπων του τὰ ἔφαγαν ἄλλοι πάλιν φίλοι, ἀτυχήσαντες καὶ αὐτοὶ εἰς τὰς θαλασσίους ἐπιχειρήσεις των. Εἰς τὸ γῆράς του δὲν τῷ ἔμεινε ἄλλο τι, εἰμὴ σιδηρᾶ ὑγεία, δι᾽ ἧς ἠδύνατο ἀκόμη ν᾽ ἀντέχῃ εἰς τοὺς θαλασσίους κόπους, χάριν τοῦ ἐπιουσίου ἄρτου ἐργαζόμενος.

Ἐνίοτε, ἐλλείψει ὁμιλητοῦ, διηγεῖτο τὰ παράπονά του εἰς τοὺς ἀνέμους καὶ εἰς τὰ κύματα:

―  Πῆγα δὰ καὶ στὴν Ἀθήνα, σ᾽ ἐκεῖνο τὸ Ἱππομαχικό*, καὶ μὄδωκαν, λέει, δύο σφάκελα*, νὰ τὰ πάω στὸ Σοκομεῖο, νὰ παρουσιασθῶ στὴν Πιτροπή· πῆγα καὶ στὴν Πιτροπή, ὁ ἕνας ὁ γιατρὸς μὲ ηὗρε γερό, ἄλλος σακάτη, κι αὐτοὶ δὲν ἤξευραν… ὕστερα γύρισα στὸ ὑπουργεῖο καὶ μοῦ εἶπαν, «σύρε στὸ σπίτι σου, κ᾽ ἐμεῖς θὰ σοῦ στείλωμε τὴ σύνταξή σου». Σηκώνομαι, φεύγω, ἔρχομαι δῶ, περιμένω, περνάει ἕνας μήνας, ἔρχονται τὰ χαρτιὰ στὸ λιμεναρχεῖο, νὰ πάω, λέει, πίσω στὴν Ἀθήνα, ἔχουν ἀνάγκη νὰ μὲ ξαναϊδοῦν. Σηκώνω τριάντα δραχμὲς ἀπὸ ἕνα γείτονα, γιατὶ δὲν εἶχα νὰ πάρω τὸ σωτήριο γιὰ τὸ βαπόρι, γυρίζω πίσω στὴν Ἀθήνα χειμῶνα καιρό, δέκα μέρες μὲ παίδευαν νὰ μὲ στέλνουν ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο στὸ Ἱππομαχικό, κι ἀπ᾽ τὸ Ἱππομαχικὸ στὸ Σοκομεῖο, ὕστερα μοῦ λένε «πάαινε, καὶ θὰ βγῇ ἡ ἀπόφαση». Σηκώνομαι, φεύγω, γυρίζω στὸ σπίτι μου, καρτερῶ… εἶδες ἐσὺ σύνταξη; (ἀπηυθύνετο πρὸς ὑποτιθέμενον ἀκροατήν), ἄλλο τόσο κ᾽ ἐγώ. Ἐπῆρα κ᾽ ἐγὼ τὴν Πηρέτρα καὶ πασκίζω νὰ βγάλω τὸ ψωμί μου.

Πηρέτρα ἢ Ὑπηρέτρα ἦτο τὸ ὄνομα τῆς λέμβου, ὅπερ αὐτὸς τῇ ἔδιδε.

Καὶ παύων νὰ μονολογῇ, ἤρχιζε νὰ τραγῳδῇ διὰ τῆς τραχείας καὶ μονοτόνου φωνῆς του:

Βασανισμένο μου κορμί, τυραγνισμένα νιᾶτα!…

καὶ δὲν ἔλεγεν ἄλλον στίχον.

*  *  *

Καταπλεύσας εἰς τὴν τερπνὴν νῆσον Τσουγκριᾶν, ὁ μπαρμπα-Διόμας ἐφόρτωσεν ἐπὶ τῆς «Ὑπηρέτρας» πέντε ἢ ἓξ ζεύγη ὀρνίθων, κοφίνους τινὰς ᾠῶν καὶ τυροῦ, δύο ἢ τρεῖς ἰνδιάνους, καὶ ἄλλα τινὰ πράγματα, καὶ ἡτοιμάζετο νὰ λύσῃ τὰ ἀπόγεια τῆς λέμβου καὶ ν᾽ ἀποπλεύσῃ. Ἀλλὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην προσῆλθεν ὁ κουμπάρος του Σταθαρός, ὁ ποιμὴν τοῦ Τσουγκριᾶ, καὶ τὸν παρεκάλεσε νὰ τοῦ κάμῃ τὴν χάριν νὰ παραλάβῃ ὀχληρὸν συμπλωτῆρα… «υἱὸν ὑποζυγίου» ὥριμον πρὸς ἐπίσαξιν… ὅπως κομίσῃ αὐτὸν πρὸς ἕνα τῶν πολυαρίθμων κουμπάρων του εἰς τὴν πολίχνην.

Ὁ μπαρμπα-Διόμας ἐσυλλογίσθη τὸ βάρος, καὶ ἔρριψεν ἀμήχανον βλέμμα εἰς τὸ στενόχωρον καὶ τὴν ἐλαφρότητα τῆς «Ὑπηρέτρας», ἀλλ᾽ ἀφ᾽ ἑτέρου ἐσκέφθη ὅτι μία δραχμή, ὁ ναῦλος τοῦ ὀναρίου, ἦτο κάτι δι᾽ αὐτόν, ἦτο ὁ καπνὸς καὶ ὁ οἶνος τῶν τριῶν σχολασίμων ἡμερῶν τῶν Χριστουγέννων, καὶ ἀπεφάσισε νὰ προσλάβῃ τὸν πῶλον.

Ὁ κουμπάρος Σταθαρὸς εὐχαριστηθεὶς τὸν ἐφίλευσεν ὀλίγα αὐγά, μίαν μυζήθραν, καὶ ὁ μπαρμπα-Διόμας, ἐπιβιβάσας τὸν πῶλον, ἔλαβε τὰς κώπας, καὶ ἔστρεψε τὴν πρῷραν πρὸς τὸν λιμένα.

Ἀπεμακρύνθη, ἔκαμε πανιά, καί, διανύσας ὑπὲρ τὸ ἓν μίλιον, ἀπεῖχεν ἐξ ἴσου σχεδὸν τοῦ Τσουγκριᾶ καὶ τῆς πολίχνης. Καίτοι βορειανατολικὸς ὁ ἄνεμος, Γραῖος, ὑπεβοήθει ἐκ πλαγίου τὸ ἱστίον, διότι ὁ μπαρμπα-Διόμας ἔδιδε βορειοδυτικὴν εἰς τὴν λέμβον διεύθυνσιν.

Ἀλλ᾽ ὁ πῶλος, ὅστις ἔβοσκεν ἡσύχως τὸ χόρτον του, καὶ δὲν ἐφαίνετο ν᾽ ἀνησυχῇ πολὺ περὶ τοῦ διάπλου, αἴφνης ἐσήκωσε τὸν πόδα, ἔδωκεν ἄτακτον λάκτισμα εἰς τὴν σανίδα… καὶ τὸ μαδέρι τῆς εὐθραύστου καὶ ὑποσάθρου λέμβου διερράγη.

Τὸ ὕδωρ ἤρχισε νὰ εἰσρέῃ εἰς τὸ κύτος.

Ἡ λέμβος ἤρχισε νὰ βυθίζηται.

Ταχὺς ὡς ἡ ἀστραπή, ὁ μπαρμπα-Διόμας, ἀπέβαλε τὸ βαρύτερον φόρεμα, τὸν ἀμπά του, τὸν ὁποῖον εἶχε φορέσει μόνον ἐνόσῳ ἐκάθητο εἰς τὸ πηδάλιον, ἔγειρε πρὸς τὸ μέρος τῆς σκότας* τοῦ πανίου ἀριστερά, ἐκρεμάσθη ἐπὶ τῆς πλευρᾶς τοῦ σκάφους καὶ κατώρθωσε νὰ μπατάρῃ τὴν λέμβον.

Μέγας ἔγινεν ὁ θρῆνος ὑπὸ τὴν ἀνατραπεῖσαν τρόπιδα. Ὄρνιθες, ἰνδιάνοι, κόφινοι καὶ ὁ αἴτιος τῆς συμφορᾶς, ὁ πῶλος, ὅλα κατῆλθον εἰς τὸν πυθμένα.

Ὁ μπαρμπα-Διόμας, ὅστις ἐκολύμβα ὡς ἔγχελυς, εἶχε καὶ στήριγμα τὴν ἀνατραπεῖσαν «Ὑπηρέτραν», τὴν ὁποίαν ἠμπόδισε τοῦ νὰ βυθισθῇ.

Περὶ τὰς δύο ὥρας ἔμεινεν οὕτως ὁ μπαρμπα-Διόμας ἐπίστομα ἐπὶ τῶν πλευρῶν τοῦ σκάφους, κρατούμενος διὰ τῶν χειρῶν ἀπὸ τῆς τρόπιδος, μὴ τολμῶν νὰ στηριχθῇ ὅλος ἐπὶ τῶν σανίδων, διότι ἡ λέμβος θὰ ἐβυθίζετο.

Τέλος, περὶ τὴν ἀμφιλύκην, ἐνόσῳ ὑπῆρχεν ἀκόμη ἀρκετὸν φῶς, ὅσον ἔρριπτεν ἡ ἀνταύγεια τῶν χιονοσκεπῶν πέριξ ὀρέων, ἐφάνη μακρόθεν ἓν ἱστίον.

Ὁ μπαρμπα-Διόμας ἤρχισε νὰ φωνάζῃ μὲ ὅσην δύναμιν τῷ ἔμεινεν ἀκόμη.

Ὁ ἄνεμος ἦτο βοηθητικὸς διὰ τὸ ἐρχόμενον πλοῖον, ὅπερ ἔπλεεν ἐξ ἀνατολῶν πρὸς δυσμάς.

Ἦτο μέγα τρεχαντήριον φορτωμένον.

Αἱ φωναὶ τοῦ μπαρμπα-Διόμα δὲν ἠκούοντο, ὁ ἄνεμος τὰς ὤθει μακρὰν πρὸς τὸν λίβα.

Ἀλλὰ τὸ τρεχαντήριον ἐπλησίαζε καὶ ὁ μικρὸς μαῦρος ὄγκος τῆς ἀνατραπείσης λέμβου διεκρίνετο ὡς φωλεὰ ἀλκυόνος ἐπὶ τῶν κυμάτων.

Καθ᾽ ὅσον ὅμως ἐπλησίαζεν, ἠδύναντο ν᾽ ἀκουσθῶσι καὶ αἱ φωναί. Διότι τὸ ἀνατραπὲν σκαφίδιον, ὠθούμενον ὑπὸ τῶν κυμάτων, εἶχε μετατοπισθῆ πολλὰς δεκάδας ὀργυιῶν πρὸς τὰ νοτιοδυτικά, καὶ ὁ γέρων ναυαγὸς συνέβαλε καὶ αὐτὸς εἰς τοῦτο διὰ τῶν χειρῶν καὶ τῶν ποδῶν.

Τέλος τὸ τρεχαντήριον προσήγγισε καὶ ἀπέλυσε τὴν λέμβον. Ὁ μπαρμπα-Διόμας ἤκουσε κώπας πλαταγούσας πλησίον του, ἀλλὰ τόσον μόνον ἤκουσεν. Εὐθὺς κατόπιν ἐλιποθύμησεν.

Οἱ δύο κωπηλάται ἀνέσυραν τὸν μπαρμπα-Διόμαν παγωμένον καὶ ἡμιθανῆ, καὶ τὸν ἀνεβίβασαν εἰς τὸ τρεχαντήριον.

Ἀφοῦ τοῦ ἤλλαξαν τὰ ἐνδύματα, δι᾽ ἐμπνοῶν καὶ προστρίψεων προσεπάθησαν νὰ τὸν ἀνακαλέσωσιν εἰς τὴν ζωήν.

Ὁ κυβερνήτης διέταξε νὰ στρέψωσι πρῷραν πρὸς τὸν λιμένα, ὅπως τὸν ἀποδώσωσι νεκρὸν ἢ ζῶντα εἰς τοὺς οἰκείους του.

Τέλος ὁ πτωχὸς ναυαγὸς ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμούς.

Οἱ καλοὶ ναῦται ἠθέλησαν νὰ τῷ προσφέρωσι ποὺντς καὶ ἄλλα θερμὰ ποτά.

Ἀλλ᾽ ἅμα ἀνοίξας τοὺς ὀφθαλμοὺς ὁ μπαρμπα-Διόμας, διὰ τοῦ πρώτου βλέμματος εἶδε βαρέλια.

Τὸ πλοῖον ἦτο φορτωμένον οἴνους.

―Ὄχι πούντς, ὄχι, εἶπε διὰ πεπνιγμένης φωνῆς· κρασὶ δῶστέ μου !

Οἱ ναῦται τῷ προσήνεγκον φιάλην πλήρη ἡδυγεύστου μαύρου οἴνου, καὶ ὁ μπαρμπα-Διόμας τὴν ἐρρόφησεν ἀπνευστί.

The Survivor by I.K.Aivazovsky, 1853

Ὑπέφωσκεν ἤδη ἡ ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων, καὶ ἡ θεία εἰς μάτην προσεπάθει νὰ παρηγορήσῃ τὴν σφαδάζουσαν ὑπὸ ἄλγους Οὐρανιώ.

Ἀλλ᾽ ἡ σύζυγος τοῦ Νταραδήμου ἐλθοῦσα τότε ἀνήγγειλεν ὅτι ὁ μπαρμπα-Διόμας ἐναυάγησε μέν, ἀλλ᾽ ἐσώθη, καὶ ὅτι ἔφθασεν ὑγιής.

Ὁ Ἀργυράκης καὶ ἄλλοι τινὲς ἀγρόται εἶχον ἴδει, φαίνεται, μακρόθεν τὴν ἀνατροπὴν τῆς λέμβου, καὶ ἐντεῦθεν διεδόθη ὅτι ὁ γέρων ἐπνίγη. Ἀλλ᾽ ἐπειδὴ ἐνύκτωσε, δὲν εἶδον καὶ τὸ σωστικὸν καὶ οἰνοφόρον τρεχαντήριον.

Ὁ μπαρμπα-Διόμας, ἐλθὼν μετ᾽ ὀλίγον καὶ ὁ ἴδιος, ἐνηγκαλίσθη τὴν κόρην του. Ὤ, πενιχρὰ ἀλλ᾽ ὑπερτάτη εὐτυχία τοῦ πτωχοῦ!

Τὸ Οὐρανιὼ ἔχυνεν ἀκόμη δάκρυα, ἀλλὰ δάκρυα χαρᾶς. Ὁ πατήρ της δὲν τῆς εἶχε φέρει οὔτε αὐγὰ οὔτε μυζῆθρες οὔτε ὄρνιθες, ἀλλὰ τῆς ἔφερε τὸ σκληραγωγημένον καὶ θαλασσόδαρτον ἄτομόν του καὶ τὰς δύο στιβαρὰς καὶ χελωνοδέρμους χεῖράς του, δι᾽ ὧν ἠδύνατο ἀκόμη ἐπί τινα ἔτη νὰ ἐργάζηται δι᾽ ἑαυτὸν καὶ δι᾽ αὐτήν.

The Old Sea Dog by Henry Scott Tuke, 1888, watercolor

https://thetempestahead.wordpress.com/

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ--Γεώργιος Σουρῆς

Γεώργιος Σουρῆς 

~ Ἀνθολογία τῆς Οἰκονομίας

August 6, 2017vequinox

the Tempest Ahead

https://plus.google.com/u/0/collection/UIUeV

Ἀνθολογία τῆς Οἰκονομίας

Ποιὸς εἶδε κράτος λιγοστὸ
σ᾿ ὅλη τὴ γῆ μοναδικό,
ἑκατὸ νὰ ἐξοδεύῃ
καὶ πενήντα νὰ μαζεύῃ;

Νὰ τρέφῃ ὅλους τοὺς ἀργούς,
νἄχῃ ἑπτὰ Πρωθυπουργούς,
ταμεῖο δίχως χρήματα
καὶ δόξης τόσα μνήματα;

Νἄχῃ κλητῆρες γιὰ φρουρὰ
καὶ νὰ σὲ κλέβουν φανερά,
κι ἐνῷ αὐτοὶ σὲ κλέβουνε
τὸν κλέφτη νὰ γυρεύουνε;

* * *

Δυστυχία σου Ἑλλάς, μὲ τὰ τέκνα ποὺ γεννᾶς.
Ὦ Ελλάς, ἡρώων χώρα, τί γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Γεώργιος Σουρῆς (1853-1919)

https://thetempestahead.wordpress.com/