ΝΤΥΣΟΥ ΦΤΩΧΟΣ

Ντύσου φτωχός

Author: Σταύρος Φυντικάκης

Της Μαριάννας Τζιαντζή

Μια φορά κι έναν καιρό ακούγαμε ότι δεν πειράζει αν τα ρούχα μας είναι μπαλωμένα· αρκεί να είναι καθαρά. Τι θα σκέφτονταν οι παλιοί αν η μηχανή του χρόνου (που δυστυχώς είναι ανύπαρκτη) τους διακτίνιζε στο σήμερα κι έβλεπαν πολλούς/ές να κυκλοφορούν με επιμελώς σχισμένα τζιν; Καταραμένη φτώχεια; Ντροπή στην ΟΥΝΡΑ που μας στέλνει παντελόνια με τρύπες;

Τα τρύπια τζιν (ripped jeans) είναι για νέους και νεάζοντες. Ο μεγαλούτσικος με τεχνητά τρύπιο παντελόνι είναι είτε αξιολύπητος είτε γελοίος, καθώς φανερώνει την αγχωτική προσπάθειά του να δείχνει νέος. Εξάλλου, όταν μια εκκεντρικότητα εμπορευματοποιείται και γίνεται ευρέως αποδεκτή, παύει να είναι εκκεντρικότητα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα τρύπια ή ξηλωμένα τζιν έρχονται στη μόδα. Απλώς τώρα η τεχνητά φθαρμένη επιφάνεια συχνά είναι μεγαλύτερη από τη γερή. Η μόδα αυτή είναι προσιτή σε όλους. Ακόμα κι αν δεν έχει κάποιος χρήματα να αγοράσει καινούργια ρούχα, μπορεί τουλάχιστον να ανοίξει τρύπες στο παλιό του παντελόνι.

Το τι συμβολίζει η τρύπα, ας το βρουν οι κοινωνιολόγοι. Πάντως, τα σχισμένα τζιν που βλέπουμε γύρω μας δεν είναι σημάδι κατάντιας, αλλά αντισυμβατικότητας, νεότητας και αυτοπεποίθησης. Καμία σχέση με το «πλουσιόπαιδο», ένα από τα πιο όμορφα τραγούδια του Μανώλη Χιώτη. (Εξάλλου, το τρύπιο τζιν δεν συνδυάζεται με άπλυτο πουκάμισο):

“Εγώ το πλουσιόπαιδο που ζούσα σε σαλόνια

για δέστε πώς κατάντησα

με άπλυτα πουκάμισα

και τρύπια παντελόνια.”

«Ντυθείτε γαμπρός ή σαν γαμπρός», έλεγε μια παλιά διαφήμιση για αντρικά κοστούμια. «Ντύσου φτωχός, δεν είναι ντροπή», είναι σαν να μας λένε τώρα. Οπως υπάρχουν τα φο-μπιζού, έτσι υπάρχει και η φο-φτώχεια. Και αλίμονο στη μαμά που θα πάρει βελόνα και κλωστή να μαντάρει τα τρύπια μπατζάκια: «Το χάλασες, μάνα, το χάλασες!» Ετσι κι αλλιώς, τα περισσότερα φτηνά ρούχα της αγοράς είναι ανεπίδεκτα μπαλώματος καθώς το συνθετικό ύφασμα δεν τιθασεύεται.

Τα σημάδια της μοντέρνας φτώχειας είναι πιο ύπουλα, λιγότερο ορατά με την πρώτη ματιά – τουλάχιστον όσον αφορά το ντύσιμο. Οι περισσότεροι φτωχοί δεν κυκλοφορούν ρακένδυτοι, όπως συνέβαινε παλιά. Μπορεί να έχουν ακριβό κινητό, αλλά στο σπίτι τους να έχει σωθεί το λάδι και στο καρτοκινητό τους να έχουν σωθεί οι μονάδες. Αλλού βρίσκονται τα κουρέλια και δεν είναι δύσκολο να μαντέψουμε πού.

efsyn.gr

http://ameiniasopallineus.blogspot.gr/

ΠΕΡΙ ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΩΝ Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια…

Περί Σημαιοφόρων

Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια…

Αντανακλαστικά ο κάθε πολίτης λαμβάνει θέση υπέρ ή κατά της πρόσφατης απόφασης για τη διαδικασία κλήρωσης των σημαιοφόρων.

Υπάρχει σαφής συσχέτιση μεταξύ των πολιτικών θέσεων και της εκφραζόμενης άποψης, και αυτό κάνει το έργο της αποτίμησης μιας τέτοιας απόφασης πολύ κοπιώδη διαδικασία για όποιον θέλει να συλλογάται ελεύθερα, διότι το ερώτημα απαιτεί την πλήρη από-ταύτιση από ιδεολογικά σχήματα.

Αν όλο αυτό συνδυαστεί και με την κατάργηση της παραδοσιακής τελετής Έπαρσης της Σημαίας στα Δημοτικά Σχολεία και την κατάργηση του Εθνικού Ύμνου, μάλλον κάτι συμβαίνει και το πράγμα περιπλέκεται!

Είναι σαφές ότι έχουμε να κάνουμε με Πολιτικές αποφάσεις που στηρίζονται σε σαφές ιδεολογικό υπόβαθρο, και μάλιστα αφορούν στις μικρές ηλικίες όπου διαμορφώνονται κάποια στερεότυπα αντίληψης για την έννοια του Έθνους.

Είναι, όμως, αυτό σώνει και καλά κάτι κακό και επιβλαβές; Το ερώτημα είναι τόσο ανοικτό που θα απαιτούσε εκατοντάδες σελίδες επιχειρηματολογίας για να υποστηριχθεί η όποια θέση.

Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι πως η Στρατηγική επιλογή Πολιτικών, που ασχολούνται με την ευρύτερη έννοια της ταύτισης με το γνωστικό σχήμα του Έθνους Κράτους, αποσκοπούν στη μεταλλαγή των αντιλήψεων μιας κοινωνίας σε βάθος κάποιων ετών. Αυτή είναι η ελάχιστη ασφαλής διαπίστωση.

Σε μια χώρα που αλώνεται οικονομικά και ο μέσος πολίτης αντιμετωπίζει το φράγμα της χρεωκοπίας κάθε τέλος του μήνα, η εφαρμογή πολιτικών που έχουν Στρατηγικό βάθος με συγκεκριμένο στόχο τη διαμόρφωση των αντιλήψεων μιας ολόκληρης Κοινωνίας, φαντάζουν πολυτέλεια.

Τη στιγμή που τα ιδεολογικά προτάγματα της σημερινής κυβέρνησης έχουν στην πράξη χτυπηθεί ανελέητα μέσω της υπογραφής απίστευτων Μνημονιακών δεσμεύσεων, οι προτεραιότητες που αποτελούν αδήριτο ανάγκη και αφορούν στη βελτίωση του επιπέδου ζωής φαίνεται να έχουν εγκαταλειφθεί μπροστά στην ευκαμψία με την οποία εναλλάσσονται οι εφαρμοζόμενες πολιτικές: Δηλαδή, ασχολούμαστε με την έννοια του έθνους από μια ΣΥΝΕΠΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ οπτική, ενώ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ  σε μνημονιακές πολιτικές εκεί που δεν μας παίρνει να κοντράρουμε.

Αυτές οι ίδιες οι «πολυτέλειες», που αφορούν στη μετάλλαξη των ειωθότων  στην περί σημαιοφόρων και εθνικού ύμνου νομοθεσία, θα μπορούσαν ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ να είναι ευπρόσδεκτες από την πλειοψηφία του Ελληνικού λαού αν έβλεπε ο μέσος πολίτης μια συνέπεια λόγων και πράξεων, και μια κυβέρνηση που πραγματικά ματώνει να κρατήσει τα προτάγματα και τις υποσχέσεις της απέναντι στον κόσμο που τη στήριξε.

Τοις πράγμασι, όμως, αυτό δε συμβαίνει δυστυχώς, διότι το πιο αισιόδοξο αφήγημα που μπορεί να επικοινωνηθεί πλέον είναι: “κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε…” και “κάνουμε πράγματα που δε μας αρέσουν…”.

Το αποτέλεσμα είναι η αντιπολίτευση να επικεντρώνεται σε αυτές τις νεωτεριστικές αποφάσεις που θέτουν το ζήτημα της ταύτισης των νέων παιδιών με την αντίληψη του Έθνους, και στο τέλος όλη η χώρα να χάνει το δάσος της οικονομικής κατάρρευσης του μέσου πολίτη.

Οι φιλοσοφικές αναζητήσεις και οι αντιπαραθέσεις περί της έννοιας και του ρόλου του Έθνους στον σύγχρονο κόσμο δεν είναι της παρούσης, τη στιγμή που κάθε μήνα ο χρόνος είναι περισσότερος από τα μετρητά.

Εν κατακλείδι, αυτό που προσπαθούμε να πούμε είναι: ΤΕΤΟΙΑ ΩΡΑ, ΤΕΤΟΙΑ ΛΟΓΙΑ…

http://www.macroskopio.gr/el

ΟΙ ΣΤΑΥΛΟΙ ΤΟΥ ΑΥΓΕΙΟΥ....Αποκωδικοποίησις του Μύθου

Αποκωδικοποίησις του Μύθου "Οι Σταύλοι τού Αυγείου" (Βίντεο)

Η αποκωδικοποίησις τού Μύθου αυτού, ΔΙΑ-πιστώνει την εκτροπήν της γηίνης εξουσίας εκ του αγαθού, υποδεικνύει την ανάγκην της καθάρσεως και κλείνει με την υπόσχεσιν μιάς νέας εποχής, όπου επιστρέφει η Δικαιοσύνη και η Πνευματικότης.
Αυγείας λέγεται ο γήινος εξουσιαστής, ο Βασιλεύς της Ήλιδος και διαθέτει πολλά κτήματα και πολλά κοπάδια ζώων.
Όμως με τα χρόνια, το βασίλειόν του έφθασε σε πολύν δυσάρεστον κατάστασιν.
Οι σταύλοι του εκπέμπουν ενοχλητικήν, πλέον, οσμήν.

Αλλά η δύναμις Ευρυσθεύς αγρυπνά και στον καιρόν, τον ωρισμένον, ΔΙΑ-τάσσει τον ήρωα ΗΡΑΚΛΗ, που είναι το Φωτεινό Κλειδί, να καθαρίση τους σταύλους σε μίαν ημέραν. Ο Ηρακλής δέχεται και χρησιμοποιεί την ροήν των ποταμών Αλφειού και Πηνειού.
Από τον Αυγείαν ζήτησε ως αμοιβήν, το δέκατον των κοπαδιών του.
Αλλά ο ΑΥΓΕΙΑΣ - εξουσιαστής ΔΕΝ τηρεί την υπόσχεσίν του. Ο Ηρακλής, τότε, φονεύει ή καταργεί αυτόν, με την βοήθειαν του Φιλέως, υιού του Αυγείου. Κοσμογονικόν, αλλά και ηθικόν το μήνυμα, που η αποκωδικοποίησις του Μύθου αποκαλύπτει.

Τί σημαίνουν τα ονόματα Αυγείας και Ήλις, που είναι το βασίλειόν του;
Τί υπονοείται με την Κόπρον και γιατί έπρεπε οι Σταύλοι να καθαρισθούν επειγόντως;
Ήταν τυχαία η επιλογή τού υγρού στοιχείου, ως μέσον καθαρμού και τα ονόματα των ποταμών Αλφειός και Πηνειός, τί φανερώνουν;

Το κυριότερον, όμως, μήνυμα κρύβεται στο ΔΕΚΑΤΟΝ, που ζήτησε ο Ηρακλής και ο Αυγείας, αν και το είχε υποσχεθεί, δεν το απέδωσε.
Αλλά οι Θείοι Νόμοι λειτουργούν με αυστηρότητα και η "Υστερόποινος Ερινύς" εις ουδένα Αυγείαν χαρίζεται...
Ο Φιλέας, που υπαινίσσεται για την "Φυλήν" μίαν φίλιον κατάστασιν, παραλαμβάνει το βασίλειον της Ήλιδος, με σταύλους καθαρούς, από όπου ο "Αυλός" εκπέμπει ήχον αρμονικόν και διαυγήν.
Η Αυγεία εποχή, εν τέλει, γίνεται μία μακρινή ανάμνησις και το βασίλειον της Ήλιδος είναι και πάλι λαμπερόν και καθαρόν, ως ήτο απ' αρχής, όταν παρεδόθη στον αμελήσαντα τα καθήκοντά του Αυγείαν.

Τα ονόματα ΑΥΓΕΙΑΣ - ΗΛΙΣ - ΣΤΑΥΛΟΙ - ΚΟΠΡΟΣ, με την χρήσιν του Κώδικος του Έλληνος Λόγου, φανερώνουν τα κρυμμένα νοήματά τους.
Επίσης, τα ονόματα ΗΡΑΚΛΗΣ - ΑΛΦΕΙΟΣ - ΠΗΝΕΙΟΣ - ΦΙΛΕΑΣ - ΔΕΚΑΤΟΝ μάς μεταφέρουν ύψιστα μηνύματα ηθικής διδαχής "περί του μή λανθάνειν" στο μέλλον.

https://www.youtube.com/channel/UCAlnAImuhm6pdEQqgVGlWmQ
Πηγή 

http://conspiracyfeeds.blogspot.gr/

ΤΕΡΜΑ ΣΤΟΝ ΚΟΜΠΛΕΞΙΣΜΟ

Τέρμα στον κομπλεξισμό

Τι χρειαζόμαστε για την παραλία;

Ένα κορμί και την αξιοπρέπειά μας.

Τι μας παρουσιάζεται να έχουμε για να απολαύσουμε ό,τι απόλαυση η φύση μας προσφέρει απλόχερα;

1. Πώς να χάσετε άμεσα τα κιλά του Πάσχα, για ένα τέλειο κορμί στην παραλία Απαλλαχτείτε από την ενοχλητική κυταρρίτιδα για ένα αψεγάδιαστο σώμα Δοκιμάστε τα νέα προϊόντα για άμεση μείωση πόντων στην κοιλιά και στους γλουτούς. Με τη νέα βερμούδα σύσφιξης ο κώλος σας θα μαγνητίσει τα βλέμματα, όλων των λουόμεων :p
2. Αφού η πλύση εγκεφάλου του πρώτου πειράματος καλά κρατεί και απηχεί, συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Έφτασε η ώρα να βγούμε στην παραλία, αντέχει η τσέπη; Βρες τρόπο να αντέξει! Πώς θα πας χωρίς την τέλεια αποτρίχωση και θεραπείες απολέπισης; Δε νομίζω να έχεις το θράσσος να βγεις πρώτη φορά στην παραλία γαλακτομπούρεκο; Πού πας κατακαημένε-η χωρίς σολάριουμ;
3. Επειδή το ζενίχ του πλατσουρίσματος είναι η τέλεια εμφάνιση, φτάνει δε φτάνει το μηνιάτικο, το μαγιό του κατοστάρικου, άντε 60 στην καλύτερη με δώρο διαφημιστική κρεμούλα είναι απαραίτητο ( αφήστε και ταμπελίτσα πάνω, μη σας περάσουν για φτηνιάριδες ), εννοείται δε θα μείνουμε με ένα, η εποχή απαιτεί πολλά, ένα για το μπάνιο με γονείς, άλλο για τον γκόμενο, άλλο για να βρούμε γκόμενο, αμ πώς θα γίνει; Σαγιοναρίτσα αδέρφια πήραμε; Δεν πιστεύω από αυτές του δίευρου και μείνεις με τον παντόφλα στο χέρι (όχι τίποτε άλλο θα σε βγει τ όνομα) από τις άλλες μανάρια μου να παίρνετε, του 20ευρω, να ζητάτε και δίμηνη εγγύηση τουλάχιστον :p . Παρεό, φουστανάκια, σορτσάκια, τσαντούλες (λεφτά υπάρχουν) και αν δεν υπάρχουν κάτσε σπίτι ποιος νομίζεις ότι είσαι; (νοτ, νοτ, νοτ)

Ο κάθε ένας μας έχει κάθε δικαίωμα, να διαθέσει τα χρήματά του, το σώμα του, τις απαιτήσεις του όπως θέλει. Και αυτό ακριβώς είναι το θέμα, είναι δικαίωμά μας, το πώς θέλουμε να είμαστε. Οι απαιτήσεις και τα μαστ της εποχής, ως προς την εμφάνισή μας δεν πρέπει να γίνεται ούτε κανόνας, ούτε κριτήριο.

Πριν λίγα χρόνια, κρίναμε και απομακρυνόμαστε από έναν άνθρωπο, αν είχε πολλές τρύπες ή τατού, τώρα είναι μαστ. Πριν λίγα χρόνια αν μια γυναίκα φορούσε με λιγότερο ύφασμα μαγιό ή ρούχο, αμέσως την συγκαταλέγαμε στις πουτ@νες (γνωστή και ως καλή για πήδημα δεν κάνει σπίτι), τώρα είναι προαπαιτούμενο. Υπάρχουν όμως και οι διαχρονικές ατάκες, που περνάνε από γεννιά σε γεννιά χωρίς ίχνος τσίπας : «πού πάει η φάλαινα, καλά αυτή λίγο χρώμα δεν μπορεί να πάρει; τι κυτταρίτιδα είναι αυτή πώς την πηδάει ο δικός της, ο μπυροκοιλιάς το παίζει γκόμενος, τι τούμπανο είναι αυτό » και κάθε είδους ρατσιστικές, προσβλητικές και σεξιστικές εκφράσεις.

Επειδή τι μπορεί να κρύβει το σώμα, η εμφάνιση και ο τρόπος που έχουμε επιλέξει να απολαμβάνουμε τη φύση κανένας δε γνωρίζει. Επειδή το σώμα του καθενός, μπορεί να έχει κουβαλήσει παιδιά, πληγές, ατυχήματα, το ίδιο και η ψυχή του, ας κοιτάξουμε την καμπούρα μας,  ακόμα και αν το μόνο που κουβαλάει είναι παϊδάκια αρνίσια ΔΕ ΜΑΣ ΠΕΦΤΕΙ ΛΟΓΟΣ. Μην κρίνετε ίνα μην κριθείτε.

Αντί όλα αυτά, που δημιουργούν κόμπλεξ στους ανθρώπους, την επόμενη φορά που θα ετοιμαστούμε για την παραλία, ας πάρουμε μαζί μας μπόλικο σεβασμό και αξιοπρέπεια. Τασάκια να σβήνουμε τα τσιγάρα, σακουλίστες να πετάξουμε τα σκουπίδια μας. Επίσης η θάλασσα δεν είναι δημόσιο αποχωρητήριο, μην υποχρεώνετε τους συνανθρώπους σας να κολυμπάνε στα κατρουλιά σας.

Η παραλία δεν είναι πασαρέλα, αν έχεις κάτι να προβάλλεις είναι ήθος και παιδεία.

Η παραλία δε μας ανήκει, μας δανείζετε, ας την προσέξουμε!

Υ.Γ Το γυναικείο στήθος είναι πρώτα μητρικό όργανο, σεβασμός στις μητέρες που θηλάζουν.

ΥΓ2 Καλή η γυμναστική, καλές οι ρακέτες, αν δεν το έχετε ρε παιδιά, κάντε λιγάκι παρέκει, πόσα μπαλάκια να φάμε, πόσα δεν πειράζει; :p

Published by Sarky

https://facerealityweb.wordpress.com/

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ ΝΕΦΕΛΙΜ

Καταραμένοι Νεφελίμ...

Author: Σταύρος Φυντικάκης

Του Παντελή Μπουκάλα

Παλιό το χούι, διάθεση όμως να το πολεμήσουμε δεν φαίνεται να υπάρχει. Οποτε εκλέγεται νέος ηγέτης σε κάποια χώρα που ο λόγος της μετράει ιδιαίτερα, σπεύδουμε να ανακαλύψουμε είτε τη βαθιά ελληνικότητά του (τον φιλελληνισμό του έστω) είτε πόσους Ελληνες, πρώτης ή και τέταρτης γενιάς, έχει στον στενό του περίγυρο – είτε και τα δύο. Είναι τμήμα της παράδοσής μας να κόβουμε την υδρόγειο στη μέση με το πριόνι του εθνοναρκισσισμού: σε φιλέλληνες και ανθέλληνες.

Για τον Μόσχοβο, δεν τίθεται ζήτημα. Είναι εκ προοιμίου δικός μας. Το λένε και οι αμέτρητες προφητείες γερόντων και γεροντισσών, όρεξη να ’χει κανείς να τις ακούει σε μεταμεσονύκτιες εκπομπές ή να τις διαβάζει σε ειδικευμένα πρωτοσέλιδα. Ούτε και για τη Μεγάλη Βρετανία χρειάζεται να ανησυχούμε: ο βασιλικός σύζυγος, ο Φίλιππος, είναι Ελληνας, ο δε βασιλικός υιός Κάρολος, όπως ξέρουν και οι πέτρες του Αγίου Ορους, είναι κρυφοορθόδοξος. Ο Νικολά Σαρκοζί; Με ελληνικές ρίζες, και δη θεσσαλονικιώτικες. Ο Εμανουέλ Μακρόν; Εντάξει, δεν είναι ακράδαντο πειστήριο ελληνικότητας το ελληνόηχο επώνυμό του. Δεν χάνουμε όμως τίποτε να ψάξουμε αν κάποιος μακρινός πρόγονός του ήταν Ελληνας μετανάστης που βιοποριζόταν διδάσκοντας Αρχαία και Νέα και του ’μεινε το παρατσούκλι Μακρόν, από τον κανόνα που μονότονα επαναλάμβανε, μακρόν προ βραχέος, μακρόν προ βραχέος...

Με τον Ντόναλντ Τραμπ πιστέψαμε πως πιάσαμε δεκατριάρι. Μισή ντουζίνα μετρήσαμε τους ομογενείς με βαρύνοντα ρόλο, μια ανάσα από τον θώκο του. Πρωτοκορυφαίος ο Ρέινς Πρίμπους, που ανέλαβε και προσωπάρχης του Λευκού Οίκου. Δυστυχώς, αποπέμφθηκε νωρίς. Κι έτσι, εκτός που θα απαθανατιστεί σαν ο προσωπάρχης με τη μικρότερη θητεία, δεν έχει πια τη δυνατότητα να δει να πραγματοποιείται το ομολογημένο όνειρό του: να εκκλησιάζεται ο Τραμπ στην Αγιασοφιά και να δηλώνει εκεί πρόμαχος της Ορθοδοξίας.  Ποιοι συνωμότησαν για να χάσει το πόστο του; Δεν θέλει ρώτημα. Ο διεθνής σιωνισμός, έντρομος μπροστά στο ισχυρό πια ενδεχόμενο να πάρουμε την Πόλη και την Αγιασοφιά, να πάρουμε και τα Ιεροσόλυμα και να προχωρήσουμε προς Γαυγάμηλα. Η πιθανότητα να αποπέμφθηκε επειδή δεν έκανε καλά τη δουλειά για την οποία είχε επιλεγεί (και η οποία δεν είχε καμία σχέση με τις εδώ φαντασιώσεις), δεν περνάει από το συνωμοσιολάγνο μυαλό μας. Για όλα φταίνε οι Νεφελίμ, που σκευωρούν αιώνες τώρα εναντίον των Ελ και του αρχηγέτη τους, του Ελληνμαν, που είναι ένα κράμα Σούπερμαν και Αϊρονμαν.   

kathimerini.gr

http://ameiniasopallineus.blogspot.gr/

ΕΝΑ ΒΙΝΤΕΟ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΟΥΝ ΟΛΕΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Ένα βίντεο που πρέπει να δουν όλες οι γυναίκες. (ξεμπροστιάζει όλη την νεοταξίτικη βιομηχανία εκμετάλλευσης και χειραγώγησης της γυναίκας)

από τον χρήστη balanthsberoia duo

Δείτε πως θέλει η νεά τάξη τις γυναίκες. Κάτι το ψεύτικο το οποίο το δημιουργεί ως πρότυπο γυναίκας στην εποχή μας.

http://koukfamily.blogspot.gr/

ΠΑΠΟΥΤΣΟΣΥΚΟ ( ΦΡΑΓΚΟΣΥΚΟ )

Παπουτσόσυκο!!!

Το σημερινό μας κείμενο θα είναι για το παπουτσόσυκο, ένα φρούτο που μου αρέσει ιδιαίτερα και περιμένω πως και πως το καλοκαίρι για να το φάω!.

Το παπουτσόσυκο, αν και ευδοκιμεί ιδιαίτερα στις περιοχές μας (μεσογειακό κλίμα), μας έρχεται από πολύ μακριά. Συγκεκριμένα από το Μεξικό. Είναι το εθνικό φρούτο της χώρας τους και απεικονίζεται στην σημαία τους. Ο λόγος που βρίσκεται στην σημαία τους το φρούτο, έχει να κάνει με την μυθολογία τους. Σύμφωνα μ’ αυτήν, οι Θεοί διέταξαν τους Αζτέκους, να χτίσουν την πόλη τους εκεί που θα δουν ένα αετό, να σκοτώνει ένα φίδι, που θα βρίσκεται σε μια παπουτσοσυκιά! Εκτός του Μεξικού, το εθνόσημο της Μάλτας από το 1975 μέχρι το 1988 είχε μια παπουτσοσυκιά.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η ονομασία του φρούτου που διαφέρει πολύ από περιοχή σε περιοχή. Εμείς στην Κύπρο το ονομάζουμε παπουτσόσυκο λόγω των πλατιών του φύλλων που μοιάζουν σαν σόλες παπουτσιών. Στην Ελλάδα, όπως αναφέρει ο κ. Σαραντάκος, συνηθίζεται να λέγεται φραγκόσυκο εννοώντας πως είναι ένα ξενόφερτο σύκο. Πέραν όμως αυτής της ονομασίας, στην Κέρκυρα τα λένε παυλόσυκα, στις Κυκλάδες φαραόσυκα, αλλού αραπόσυκα ενώ στην Κεφαλονιά τα λένε μπαρμπαρόσυκα. Φεύγοντας από τα σύνορα της Κύπρου και της Ελλάδας, οι Γάλλοι το λένε figue de Barbarie (σύκο από την Μπαρμπαριά*), οι Ιταλοί  fico d’India (σύκο από την Ινδία) ενώ οι Αλβανοί το λένε fik deti (σύκο της θάλασσας). Πάντως κανείς δεν αναφέρετε στο Μεξικό.

Μένοντας εκτός συνόρων, να αναφέρω πως στο εξωτερικό, ειδικότερα στην λατινική Αμερική, δεν τρώνε μόνο το καρπό της παπουτσοσυκιάς όπως εμείς αλλά τρώνε και τα φύλλα. Αφού καθαρίσουν τα αγκάθια, τα φύλλα τα κάνουν στα κάρβουνα ή τα κόβουνε μικρά-μικρά και τα σερβίρουν σε σαλάτες.

Οι παπουτσοσυκιές, χρησιμεύουν και σαν φράχτες. Τις φυτεύουν γύρω από δασώδεις περιοχές ή άλλες τοποθεσίες, με σκοπό να αποτρέψουν την φωτιά να επεκταθεί σε περίπτωση πυρκαγιάς. Ο σαρκώδης κορμός της περιέχει μεγάλη ποσότητα νερού, έτσι καίγεται δύσκολα. Στην Αμερική, τις χρησιμοποιούν και σαν περίφραξη για τα βοοειδή τους. Τα ζώα αποφεύγουν τα αιχμηρά αγκάθια του κάκτου έτσι περιπλανώνται μονάχα εντός ορίων των παπουτσοσυκιών!

Για επίλογο να πω πως από το παπουτσόσυκο γίνονται γλυκά, χυμοί αλλά και αλκοολούχα ποτά!

* Περιοχή που καλύπτει το σημερινό Μαρόκο, Αλγερία, Τυνησία και Λιβύη

https://perithorio.wordpress.com/

ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΒΑ

Πορτοκαλιά του Καραβά που κάμνεις…

Το παραδοσιακό τραγούδι “πορτοκαλιά του Καραβά”, που λίγο–πολύ όλοι μας το γνωρίζουμε, κρύβει μια όμορφη ιστορία που μας ταξιδεύει πολλά χρόνια πίσω. Προσωπικά την βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα.

Το τραγούδι δεν είναι ακριβώς κυπριακό παραδοσιακό αφού έχουμε δανειστεί την μουσική από το ελληνικό παραδοσιακό τραγούδι “Στον ποταμό τα ρούχα μου”, που προέρχεται από τον Καραβά Κυθήρων.

Πριν μπερδέψω τον αναγνώστη θα πρέπει να αναφέρω πως υπάρχουν 2 κοινότητες με το όνομα Καραβάς, ο Καραβάς της Κερύνειας στην Κύπρο και ο Καραβάς των Κυθήρων στην Ελλάδα.

Αυτές οι 2 κοινότητες έχουν αρκετά κοινά αφού σύμφωνα με την παράδοση, μετά τις σφαγές του 1821 στην Κύπρο, μια οικογένεια με το όνομα Φραγκούδης, έφυγε από τον Καραβά της Κερύνειας και πήγε στα Κύθηρα όπου πρωτοστάτησε για την ίδρυση της κοινότητας του Καραβά Κυθήρων.

Πέραν της πιο πάνω παράδοσης που δεν διασταυρώνεται επαρκώς, στα Κύθηρα υπάρχει ένα ορεινό χωριό που λέγεται Κυπριωτιάνικα κάτι που πιθανόν να αποδεικνύει πως το νησί είχε σχέση με την Κύπρο. Όσον αφορά την πορτοκαλιά για την οποία μιλάει το τραγούδι, βρίσκεται στα Κύθηρα και σύμφωνα με τα “Τα χρονικά της Λαπήθου” οι κάτοικοι περηφανεύονταν γι’ αυτήν λόγω του όγκου πορτοκαλιών που παρήγαγε.

Συνοψίζοντας να αναφέρω πως το 1997 οι 2 κοινότητες αδελφοποιήθηκαν.

ΥΔΡΑ Ένα νόμισμα … δυο όψεις …

ΥΔΡΑ

Ένα νόμισμα … δυο όψεις …

Απ’ τη στιγμή που το πόδι μου πατήσει νέο έδαφος, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι η ταξιδιωτική προθήκη του σπιτιού μου. Ποιό θα ’ναι αυτό το μικροσκοπικό, αλλά άκρως αντιπροσωπευτικό, αντικείμενο που θα λάβει εκεί θέση και θα ξυπνά μυαλό και ψυχή μ’ ένα κοίταγμα;

Στην Ύδρα δεν άργησα να το βρω! Μπροστά σ’ ένα μηχάνημα με αναμνηστικά νομίσματα δόθηκε η απάντηση…

Στη μια όψη απεικονίζεται η Πολεμική Ναυτική Σημαία του νησιού:

Ένα ανάλαφρο νόμισμα με βαριά ιστορική μνήμη. Μια άγκυρα με το ελπιδοφόρο περιστέρι αριστερά … το σύμβολο της χριστιανοσύνης στη μέση … μια σημαία με τον Θεμιστοκλή δεξιά - όλα καρφωμένα σ’ ένα κοινό μήνυμα: Ή Ταν ή επί Τας …

Αυτός είναι ο αντίλαλος του νησιού. Μια ηχώ που με ‘βαραίνει’ με το βάρος της αποτίμησης φόρου τιμής σ’ εκείνους που με προίκισαν με το να σεργιανίζω ανενόχλητη, απολαμβάνοντας νερό και ήλιο.

Η Ύδρα δε θρονιάζεται στο υποσυνείδητο τόσο για τη γεωφυσική της ομορφιά, αλλά για το ιστορικό της κάλλος. Με κατοίκους ζάμπλουτους από εμπορικές συναλλαγές, αποφασίζει να μπει στον τότε απελευθερωτικό Αγώνα, έχοντας κατά νου ότι σε τοπικό επίπεδο κυρίως χαμένη θα βγει. Αυτή η υπέρβαση της λογικής με ξεπερνά και πάντα θα με ξεπερνά!

Η προκοπή που ’χαν κάνει ήταν τόσο μεγάλη που ακόμη στις μέρες μας βλέπεις διάχυτα τριώροφα αρχοντικά με “άπειρες” κάμαρες. Έτσι … αυτά τα υπερμεγέθη αρχοντόσπιτα από γκρι πέτρα δεσπόζουν σ’ όλο το αμφιθεατρικό πλάτωμα του λιμανιού, μαρτυρώντας τα μεγαλεία της εποχής. Διατηρώντας, όμως, μια εξωτερική ‘περιβολή’ άκρως λιτή και απέριττη με τα βραχώδη γκρι υψώματα στα πέριξ … το τοπίο γίνεται ΕΝΑ και μοναδικό!

Παραμένει, λοιπόν, “μυστήριο” - καθότι εξαιρετικά δύσκολο φυσικά! - το τί σκέφτηκαν Μιαούλης, Τομπάζης, Οικονόμου, Σαχτούρης, Τσαμαδός και Σαχίνης πριν αποδεχτούν ότι η συμβολή τους στον Αγώνα κατά 90% θα αποδειχτεί μοιραία. Να ένα “μυστήριο” που ελπίζω να μην χρειαστεί να διαπιστώσουμε κατά πόσο το κληρονομήσαμε!

Αυτό το ιστορικό βάρος, βέβαια, ελαφραίνει με μια μόνο βόλτα στο λιμάνι. Μια ελαφράδα τόση όση για να με φέρει στα ίσια μου, να ξεχαστώ απ’ το παρελθόν και να απολαύσω το κοσμοπολίτικο παρόν.

Εδώ είναι που ’ρχεται η άλλη όψη του νομίσματος με απεικόνιση τον σύγχρονο χάρτη της Ελλάδας:

Ο αέρας μυρίζει παλιά Αθήνα του chic οφθαλμόλουτρου, με μεγάλη δόση εικαστικού γίγνεσθαι. Φινετσάτος τουρισμός με δυνατότητα ανά τακτά χρονικά διαστήματα να παρίσταται σε διάφορα πολιτιστικά δρώμενα. Ανέκαθεν, άλλωστε, προσέλκυε ανθρώπους του πνεύματος. Ένας κοινός τόπος συγκέντρωσης για ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα.

Το λιμάνι σφύζει από ζωή σε ξηρά και θάλασσα. Κόσμος και κότερα δημιουργούν μια ατμόσφαιρα συγκρατημένης πολυτέλειας. Μια παρατεταμένη οινοποσία στα κατάμεστα μαγαζιά της Χώρας, με μόνη ενασχόληση το άσκοπο ‘αγνάντεμα’ των περαστικών, είναι ίσως η υπέρτατη βραδινή χαλάρωση.

Υψηλής αισθητικής εμπορικά και υψηλής γαστρονομίας εστιατόρια σε σημεία του νησιού που το ηλιοβασίλεμα απλόχερα χαρίζεται για ένα ρομαντικό ταξίδι στο υποσυνείδητο. Όλα τόσο αρμονικά βαλμένα που η ψυχική ξεκούραση έρχεται φυσικά και αβίαστα.

Ωραίοι άνθρωποι … σε καλόγουστα μέρη … σ’ ένα όμορφα δομημένο τοπίο!  

Με το πρώτο φως της μέρας … μαγιό και αθλητικό παπούτσι … για ελαφριά πεζοπορία σε τελείως φιλικά προς τον ‘χρήστη’ μονοπάτια μέχρι την όαση του υγρού γαλάζιου. Μηχανοκίνητα ξηράς απαγορεύονται, άρα το τερπνόν μετά του ωφελίμου! Το παραθαλάσσιο προς εξερεύνηση κατάφυτο και ταυτοχρόνως βραχώδες τοπίο αποδεικνύεται αξία ανεκτίμητη.

Υπάρχει, βεβαίως, και η επιλογή της «Υδρονέττας» στην άκρη του λιμανιού. Μια φυσική μεγάλου βάθους “πισίνα” από πελαγίσιο - πεντακάθαρο νερό, στην οποία η κατάβαση γίνεται από ‘φτιαχτά’ μικρά πλατώματα πάνω στα βράχια. Πρώτη φορά βλέπω κάτι τέτοιο! Πρώτη φορά βουτώ δίπλα από οικισμό και δεν το μετανιώνω!

Είναι όντως μια ιδιαίτερη περίπτωση η Ύδρα. Ενώ είναι ζωντανή και νευρώδης, την ίδια στιγμή σε χαλαρώνει και σε γαληνεύει. Ενώ είναι βραχώδης και απότομη, την ίδια στιγμή ξεπροβάλλει ένα θαλάσσιο άνοιγμα για δροσιά και ξεκούραση. Ενώ είναι κοσμοπολίτικη και πόλος έλξης διασήμων, την ίδια στιγμή διατηρεί και αναδεικνύει τη βεβαρημένη κληρονομιά της.

Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος που μια χαρά ‘συμβιώνουν’. Μάλλον θα ’λεγα ότι αυτό είναι και το μυστικό που την κατατάσσει σ’ έναν κορυφαίο προορισμό με διαχρονική θελκτικότητα.     

http://www.macroskopio.gr/el