ΟΡΓΗ ΟΜΠΑΜΑ ΓΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

ΟΡΓΗ ΟΜΠΑΜΑ ΓΙΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ: «Who is this guy»?

Posted by olympiada στο Νοεμβρίου 16, 2016

Σε ένα πρωτοφανές ατόπημα που εξόργισε τον πρόεδρο Ομπάμα προέβη σήμερα ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Συγκεκριμένα, λίγο πριν την ομιλία του Προέδρου των ΗΠΑ στο ίδρυμα Νιάρχου, τον προσέγγισε ο Μητσοτάκης για να τον χαιρετίσει και μέσα στα λίγα δευτερόλεπτα που κράτησε το τετ α τετ, ο Μητσοτάκης άρχισε να του λέει ότι «η κυβέρνηση πρέπει να φύγει»!!! Με τον Ομπάμα φυσικά να τον κοιτά αποσβολωμένος μην μπορώντας να πιστέψει αυτά που…άκουγε. Αμέσως μόλις ο Μητσοτάκης απομακρύνθηκε ο Ομπάμα γύρισε έκπληκτος στους συνεργάτες του λέγοντας «Who is this guy»?

Δεν μπορούσε βλέπετε να πιστέψει ότι ενώ ήλθε εδώ να βοηθήσει, πλέκοντας το εγκώμιο της Ελλάδας και της κυβέρνησης, δίνοντας της μαλιστα συγχαρητήρια αμέσως μετά κατά την ομιλία του, ότι θα βρισκόταν ένας τύπος από το πουθενά να προσβάλλει την κρίση και την λογική του κατ’ αυτόν τον τρόπο!

Ειδικά από την στιγμή που ετοιμάζεται να ταξιδέψει στην Γερμανία με μοναδικό σκοπό την προώθηση των Ελληνικών θέσεων.

Δυστυχώς αυτό τον διασυρμό δεν τον επωμίζεται ο Μητσοτάκης και η παρέα του όπως θα έπρεπε, αλλά επηρεάζει βάναυσα την συνολική εικόνα της χώρας.

ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΕ Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ

Πως βρέθηκε η Νίκη της Σαμοθράκης.

Posted on Ιανουαρίου 13, 2014by ellas

«Κύριε, εύραμεν μια γυναίκα!»

Στις 15 Απριλίου του 1865, η αρχαιολογική αποστολή του Γάλλου υποπρόξενου Καρόλου Σαμπουαζό, έκανε ανασκαφές στα βόρεια της Σαμοθράκης.

Τότε ένας Έλληνας εργάτης αναφώνησε «Κύριε, εύραμεν μια γυναίκα»!

Είχε βρει τα πόδια και τον κορμό της Νίκης της Σαμοθράκης.

Η Σαμοθράκη βρισκόταν ακόμα υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο Σαμπουαζό χρειαζόταν την άδεια της Υψηλής Πύλης, για να μεταφέρει το γλυπτό στη Γαλλία.

Το άγαλμα έφτασε στο Λούβρο στις 11 Μαΐου του 1864, αλλά με σημαντικές ελλείψεις. Είχε βρεθεί σε πολλά κομμάτια, γιατί οι καλλιτέχνες της ελληνιστικής περιόδου συνήθιζαν να φτιάχνουν το γλυπτά σε τμήματα και να τα ενώνουν μετά.

Όταν ο Σαμπουαζό πήρε τη Νίκη απ’ τη Σαμοθράκη, είχε αφήσει πίσω την πλώρη στην οποία πατούσε το άγαλμα, γιατί πίστευε ότι ανήκε σε άλλο γλυπτό. Χωρίς την πλώρη, όμως, το άγαλμα δεν μπορούσε να σταθεί όρθιο. Ήταν έτσι δημιουργημένο απ’ τον γλύπτη, που χρειαζόταν να στέκεται στην πλώρη, για να υπάρχει η απαραίτητη ισορροπία.

Το πρόβλημα έλυσαν Αυστριακοί αρχαιολόγοι το 1875, όταν συνειδητοποίησαν ότι τελικά η πλώρη ήταν μέρος της σύνθεσης της Νίκης.

Ο Σαμπουαζό κατάφερε να πάρει και αυτό το κομμάτι στη Γαλλία.

Η Νίκη της Σαμοθράκης εκτίθεται στο Λούβρο από το 1884. Το όνομα του ιδιοφυή γλύπτη παραμένει άγνωστο, αλλά η φήμη του αγάλματος έχει φτάσει στα πέρατα του κόσμου.

Υπολογίζεται ότι δημιουργήθηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. και κοσμούσε το Ιερό των Μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη.

Πολλοί λένε ότι ήταν αφιέρωμα του Δημήτριου του Πολιορκητή, που νίκησε τον στόλο του Πτολεμαίου το 290 π.Χ.

Μια άλλη εκδοχή λέει ότι το αφιέρωσαν οι Ρόδιοι, όταν νίκησαν τον Αντίοχο Γ’ της Συρίας σε ναυμαχία.

Eκτός από το άγαλμα στο Λούβρο υπάρχει άλλο ένα στο αρχαιολογικό μουσείο της Σαμοθράκης και ένα ακόμη ρωμαϊκό αντίγραφο σε μουσείο της Βιέννης.

Η Νίκη είναι απόδειξη της λεηλασίας των ελληνικών γλυπτών από πολλούς τυχοδιώκτες, οι οποίοι απλά δεν ήταν τόσο ξεδιάντροποι όσο ο Λόρδος του Έλγιν.

Αυτοί έκλεβαν από ανασκαφές σε όλο τον κόσμο και δεν κατέστρεφαν όπως ο Βρετανός διπλωμάτης.
Η αποκατάσταση του αγάλματος με προσφορές ιδιωτών

Την αποκατάσταση της Νίκης της Σαμοθράκης σχεδιάζει το μουσείο του Λούβρου. Έχει συγκεντρώσει 1.000.000 ευρώ από ιδιωτικές δωρεές, μέσω της καμπάνιας «Όλοι Μαικήνες».

Η καμπάνια ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο και είχε στόχο τη συγκέντρωση τους ενός εκατομμυρίου ευρώ μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου.

Το συνολικό ποσό των επισκευών ανέρχεται στα 4.000.000 ευρώ, αλλά 3.000.000 είχαν ήδη προσφερθεί από χορηγίες.

Συμμετείχαν περίπου 6.700 ιδιώτες, οι οποίοι προσέφεραν από 1 μέχρι και 8.500 ευρώ.

Οι επισκέπτες του Λούβρου θα μπορούν να αντικρίσουν ξανά το άγαλμα από τις αρχές του καλοκαιριού του 2014, γιατί η κλίμακα Νταρού, στην οποία φιλοξενείται, είναι κλειστή για ανακαίνιση.

Σύμφωνα με το Κέντρο Έρευνας και Αποκατάστασης των Μουσείων της Γαλλίας, το άγαλμα ήταν βαμμένο με χρώμα. [mixanitouxronou.gr]

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΣΜΟ

Carmen Bohórquez “Mπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο” by vequinox

Δημοσιεύθηκε αρχικά στο Lefteria: 

Ποιο είναι το περιεχόμενο της πρωτοβουλίας του Δικτύου των Διανοουμένων και Καλλιτεχνών για την Υπεράσπιση της Ανθρωπότητας;

Το Δίκτυο αποτελεί ένα είδος ζωντανού συστήματος εναντίωσης σε οποιαδήποτε καθεστώς κυριαρχίας. Συγκεντρώνει διανοούμενους, καλλιτέχνες, κοινωνικά κινήματα που ξεχωρίζουν στον κόσμο και αγωνίζονται για την οικοδόμηση μιας εναλλακτικής λύσης στο ιμπεριαλιστικό μοντέλο, το καπιταλιστικό. Δεν ταυτίζεται πολιτικά με κανένα κόμμα, αλλά σε αυτό συμμετέχουν άνδρες και γυναίκες όλων των αριστερών κομμάτων, όλων των προοδευτικών κομμάτων που πονάνε και ανησυχούν για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εκτυλίσσεται η ζωή πολλών ανθρώπων στον κόσμο. Πρόκειται για μεγάλους διανοούμενους, αλλά και νέους διανοούμενους που τώρα ξεκινούν. Η κοινή τοποθέτησή τους είναι η ταύτιση με την υπεράσπιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων του ανθρώπου.

Ποιά είναι η σημασία της διεθνούς δράσης αλληλεγγύης, το πραγματικό βάρος που φέρει το δίκτυο αλληλεγγύης στην περίπτωση της Βενεζουέλας, δεδομένης της κατάστασης στην οποία βρίσκεται σήμερα;

Μια αριστερή κυβέρνηση, μια προοδευτική κυβέρνηση, μια κυβέρνηση που αρχίζει να αλλάζει μια κατάσταση 200 χρόνων, πρέπει να πείσει τους υπόλοιπους λαούς του κόσμου για το ότι αυτή είναι η έξοδος. Και φυσικά πρέπει να δώσει έμφαση γι’ αυτό το σκοπό στην αλληλεγγύη. Απόδειξη αυτού είναι ό, τι έχει κάνει η Βενεζουέλα σε σχέση με την Καραϊβική, για παράδειγμα. Αλληλεγγύη δεν σημαίνει να δίνω στον άλλο αυτό που εμένα μου περισσεύει. Αλληλεγγύη είναι να μοιράζεσαι αυτό που έχεις. Πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι σε όλες τις περιπτώσεις όπου βασιλεύει η αδικία. Και ως εκ τούτου, είναι πολύ σημαντικό οι χώρες του κόσμου να υποστηρίξουν αυτή την απελευθερωτική εμπειρία, όπως είναι η κυβέρνηση της Βενεζουέλας. Για μένα η αλληλεγγύη είναι η θεμελιώδης αξία που πρέπει να διακρίνει την ανθρωπότητα του μέλλοντος.

Ποιά είναι η γνώμη σας, ως γυναίκα, ως βενεζουελάνα και ως στοχαστής σχετικά με τη διαδικασία του διαλόγου στη Βενεζουέλα με την παρουσία της Αγίας Έδρας, του Θαπατέρο και άλλων πρόεδρων;

Γενική Συντονίστρια του Δικτύου των Διανοουμένων και Καλλιτεχνών για την Υπεράσπιση της Ανθρωπότητας. Έχει δημοσιεύσει διάφορα βιβλία στον τομέα της φιλοσοφίας και της ιστορίας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στον Φρανσίσκο ντε Μιράντα. Βρέθηκε στην Αθήνα από 1 ως 5 Νοεμβρίου 2016 για να διαδώσει τον τρόπο σκέψης του μεγάλου οραματιστή.

Τόσο ο Πρόεδρος Τσάβες από τότε που ανέλαβε την εξουσία έως τις τελευταίες στιγμές της ζωής του όσο και ο Πρόεδρος Μαδούρο από την πρώτη ημέρα που ανέλαβε την εξουσία, απηύθυναν πάντα έκκληση για διάλογο προς την αντιπολίτευση. Γιατί η αντιπολίτευση δεν έχει αποδεχθεί ποτέ αυτόν τον διάλογο; Για τον απλό λόγο ότι η αντιπολίτευση αντιπροσωπεύει τις προνομιούχες ελίτ που ανέκαθεν βρίσκονταν στην εξουσία στη Βενεζουέλα. Αυτές οι ελίτ όμως χάνουν την εξουσία το 1998 όταν ο Τσάβες ξεκινάει την επανάσταση και διδάσκει σε αυτές τις ελίτ ότι πλέον δεν είναι οι ιδιοκτήτες της Βενεζουέλας και ότι η κυριαρχία έχει περάσει πια αμετάκλητα στο λαό. Λοιπόν, πώς είναι δυνατό να σκεφτούμε ότι αυτή η ελίτ που κυβέρνησε 500 χρόνια στη Βενεζουέλα, τα 300 χρόνια της αποικίας και τα 200 της Ανεξαρτησίας, θα δεχτεί μια αριστερή κυβέρνηση; Αν προχωρούσε σε διάλογο θα το έκανε μόνο είτε για να κερδίσει χρόνο είτε γιατί αισθάνεται ότι έχει χάσει δύναμη.

Ποια ήταν η επίδραση της κλασικής ελληνικής σκέψης στη σκέψη του Μιράντα;  

Υπάρχει μια σαφής επιρροή της πολιτικής του Αριστοτέλη στη σκέψη του Μιράντα. Είναι απαραίτητο, έλεγε, να υπάρχει μια ισορροπία, το αριστοτελικό μέτρο μεταξύ των δύο αυτών πόλων εξουσίας και είναι απαραίτητο να συσταθεί μια κυβέρνηση που θα διασφαλίζει την ελευθερία, την σοφή ελευθερία, που θα διασφαλίζει μια πολιτική διακυβέρνηση χωρίς εξτρεμισμούς. Από αυτή τη βάση ξεκινά ο Μιράντα να υπερασπίζεται την ανάγκη για να βρεθεί αυτή η μέση οδός και να οικοδομηθεί μια σχέση εξουσιών μεταξύ των διαφόρων επιπέδων.

Ποιο είναι το μήνυμά σας προς τον ελληνικό λαό εν όψει της ίδρυσης του Δικτύου των Διανοουμένων και Καλλιτεχνών για την Υπεράσπιση της Ανθρωπότητας στην Ελλάδα;

Θα επαναλάβω αυτό που ο Μιράντα κατάφερε να ορίσει σε τρεις μόνο λέξεις· συνειδητοποίηση της προσωπικής ταυτότητας και υπεράσπιση αυτής της ταυτότητας ενάντια σε κάθε ξένη επιρροή. Όχι για να γίνουμε σωβινιστές, αλλά για να αισθανόμαστε αξιοπρεπείς και να μη μιμούμαστε άλλα πρότυπα. Συνειδητοποίηση του ότι δεν θα είμαστε ποτέ πραγματικά ανεξάρτητοι αν δεν κατορθώσει, όπως ακριβώς έλεγε και ο Μιράντα, η φωνή της πατρίδας να μιλήσει μέσα μας για την ανάγκη εδραίωσης της ανεξαρτησίας μας. Και το τρίτο πράγμα είναι η Ενότητα. Με λίγα λόγια, Ταυτότητα, Χειραφέτηση και Ενότητα. Αν οι λαοί ενωθούν στο όραμα για έναν κοινό αγώνα, τότε μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

chavezvive

LIBERTA

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΑΖΗΤΑ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΗΣ " ΟΜΠΑΜΑ "

Η Ελλάδα αναζητά τον δικό της… Ομπάμα

Posted on Νοεμβρίου 16, 2016by prodromikos

Θλίψη μας έπιασε ακούγοντας τον Μπ. Ομπάμα. Όχι για τα όσα είπε, άλλωστε επρόκειτο για μια εκπληκτική ομιλία, χωρίς κείμενο και χωρίς να κοιτάζει κανένα βίντεο μη τυχόν και ξεχάσει καμιά λέξη. Μας έπιασε θλίψη συγκρίνοντας τον δικό μας πρωθυπουργό ή τον δικό μας πρόεδρο, τους ηγέτες της Ελλάδας δηλαδή με αυτόν των ΗΠΑ. Με μια χώρα τεράστια βεβαίως αλλά με μηδέν ιστορία να έχει τόσο σημαντικούς ηγέτες. Και μια χώρα με έναν τέτοιο πολιτισμό και μια παράδοση σε ηγέτες να βρίσκεται σήμερα σε τέτοιο χάλι.

Μπορείς να διαφωνείς με τον Ομπάμα σε χίλια δύο πράγματα. Μπορείς να τον χαρακτηρίζεις φονιά των λαών ή στημένο «προϊόν» επικοινωνιακών μαγειρεμάτων. Όμως, μετά από την ιστορική αυτή ομιλία που έγινε από εδώ, από την Ελλάδα, από την Αθήνα, πρέπει να παραδεχθούμε ότι είναι μεγάλος ηγέτης και απέχει έτη φωτός με όλους αυτούς τους σαλτιμπάγκους της εξουσίας που βρήκαν φως και μπήκαν.

Φταίνε βεβαίως οι Έλληνες. Ο ελληνικός λαός τους εξέλεξε για να τον εκπροσωπούν, σίγουρα δεν είναι περήφανος για την επιλογή του. Θα πει κανείς: «Και οι Αμερικανοί τον Τραμπ εξέλεξαν». Να είστε σίγουροι ότι ο χειρότερος Τραμπ, ο εφιάλτης ο ίδιος να γίνει θα είναι χίλιες φορές καλύτερος από τα εγχώρια νούμερα που καμώνονται πως κυβερνούν.

Αναμφισβήτητα η παρουσία του Ομπάμα στην Ελλάδα ωφέλησε τη χώρα. Όχι για την υπόθεση του χρέους, αυτά είναι θέματα που τα αποφασίζουν αρμοδιότεροι. Αλλά για τη διαφήμιση που μας έκανε. Οι ύμνοι για την Ελλάδα, για τη Δημοκρατία, για το γεγονός ότι βρέθηκε στη χώρα που την δημιούργησε, για το ελληνικό φιλότιμο, για την αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετωπίζουν οι πολίτες τα προβλήματά τους είναι στοιχεία που θα πρέπει να μας κάνουν περήφανους. Ανεξαρτήτως αν λέγονται από έναν… συνταξιούχο Πρόεδρο των ΗΠΑ ο οποίος θέλησε να αφήσει μια πολιτική παρακαταθήκη από τη χώρα της Δημοκρατίας (την οποία παρεμπιπτόντως έχουμε εξευτελίσει εμείς οι ίδιοι) πρόκειται για μια ομιλία που κάνει το γύρο του κόσμου και η χώρα για πρώτη φορά είναι σε πρωτοσέλιδα για καλό σκοπό.

Γι’ αυτό θα πρέπει να είμαστε υπερήφανοι κι όχι για τον επαρχιωτισμό του Τσίπρα, τη βλαχιά της κυβέρνησης ή τα παρακαλετά του Παυλόπουλου να μη λησμονούν τη χώρας μας οι ξένοι. Ούτε για τον Καμμένο να είμαστε υπερήφανοι, ούτε για την εικόνα μιας χώρας που μοιάζει να απλώνει το χέρια σαν ζητιάνα.

Η επίσκεψη του Ομπάμα στην Ελλάδα έπρεπε να γίνει για να γίνουν και οι απαραίτητες συγκρίσεις των πολιτικών ανδρών. Για να καταλάβει ο κόσμος τι λάθος έκανε όταν το 2015 αποφάσισε την αλλαγή εμπιστευόμενος σ’ αυτούς τους ολίγιστους τις τύχες της χώρας.

Η Ελλάδα αναζητά τον δικό της… Ομπάμα. Ουσιαστικά αναζητά έναν ηγέτη με όραμα, με πυγμή, με διαπραγματευτική δεινότητα, με τσαγανό, με αξιοπρέπεια και ευπρέπεια που να μπορεί να στέκεται απέναντι στους ισχυρούς χωρίς να φοβάται, χωρίς να τρέμει, χωρίς να ικετεύει, χωρίς να μπερδεύεται και χωρίς να δείχνει την αμορφωσιά του, την βλαχιά του και την ανικανότητά του να διαχειριστεί κρίσιμα για τη χώρα θέματα.

Ο λαός ας κάνει την αυτοκριτική του που δε γεννά πλέον μεγάλους ηγέτες και το πολιτικό σύστημα ας αναλογιστεί πόσο κακό κάνει όταν προωθεί παιδιά του κομματικού σωλήνα, πορφυρογέννητους και εκπροσώπους της διαπλοκής. Καιρός να σταματήσει η κατρακύλα της χώρας.

.antinews

ΤΟ ΔΟΓΜΑ " ΑΝΗΚΟΜΕΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΣΗΝ "

Χρῆστος Γιανναρᾶς

Ο​​ι εγκυρότερες γερμανικές εφημερίδες (όχι οι λαϊκής κυκλοφορίας φυλλάδες που και εκεί υπάρχουν) ολοφύρονταν με θρηνώδεις κορώνες για την καταστροφή που απειλούσε τις κοινωνίες της βρετανικής κοινοπολιτείας, αν υπερψηφιζόταν το Brexit. 

Προέβλεπαν οι «σοβαρές» εφημερίδες παταγώδη κατάρρευση της βρετανικής οικονομίας μέσα σε τρεις μήνες, διάσπαση του Eνωμένου Bασιλείου, «δραματικές αλλαγές σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής», «ακόμα και η γεωγραφική όψη της Bρετανίας μπορεί να μεταβληθεί», «θα χαθούν οπωσδήποτε εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας» – και άλλα απειλητικά παρόμοια.

Eχουν περάσει οι τρεις μήνες και τα δεινά που πρόβλεπαν οι έγκυρες (πραγματικά σοβαρές) γερμανικές εφημερίδες δεν επακολούθησαν. Aξίζει να προβληματιστεί κανείς, ποια πολιτική σκοπιμότητα ήταν τόσο σημαντική, ώστε να δεχθούν γι’ αυτήν να θυσιάσουν τη σοβαρότητα και εγκυρότητά τους φύλλα πολύ υψηλής δημοσιογραφικής ποιότητας, καταξιωμένα στη διεθνή αγορά. Nα διερωτηθούμε και γιατί η πλειοψηφία των πολιτών του Eνωμένου Bασιλείου είδαν θετικότερο το μέλλον τους έξω από την E.E. Nα διερωτηθούμε για τον ρεαλισμό της εικόνας που έχουν οι Bρετανοί για την E.E. και τον ρεαλισμό της εικόνας που έχουμε εμείς γι’ αυτήν.

Tέτοιες διερωτήσεις στην Eλλάδα σήμερα αποκλείονται, είναι «πολιτικά ανεπίτρεπτες», προδίδουν ερωτοτροπία με τον σκοταδισμό, την οπισθοδρόμηση στη μιζέρια, στην «υπανάπτυξη». Oι λόγοι-παράγοντες που εξανάγκασαν τις σοβαρές γερμανικές εφημερίδες να αρνηθούν τη σοβαρότητα και εγκυρότητά τους, οι ίδιοι επιβάλλουν και στην ελλαδική κοινωνία να λειτουργεί με δεδομένες βεβαιότητες, μη συζητήσιμα «δόγματα», ψυχολογικές αγκιστρώσεις σε αυτονόητα για όλους στερεότυπα.

Ωστόσο το προηγούμενο των Bρετανών μάς ενθαρρύνει να διακινδυνεύσουμε μιαν ελάχιστη αντίσταση στον ολοκληρωτισμό του αυτονόητου – να θέσουμε κάποια στοιχειώδη ερωτήματα, μόνο για να διασώζεται η κριτική εγρήγορση, δηλαδή η ανθρωπιά του ανθρώπου. Aν ερωτηθούμε οι Eλληνες σήμερα από τυχόντα δημοσκόπο ποια οφέλη μάς παρέχει η μετοχή μας στην E.E., οι απαντήσεις είναι μάλλον προβλέψιμες:Eνα ελάχιστο, περίπου μηδαμινό ποσοστό θα απαντήσει ότι η συμμετοχή μας δεν υπακούει στη λογική της ωφελιμότητας, αλλά στη φυσιολογία της Iστορίας: Eνας Eλληνισμός στο περιθώριο του ιστορικού γίγνεσθαι, επαρχιώτης και όχι κοσμοπολίτης, παύει να είναι Eλληνισμός. Για να υπάρχει ιστορικά ο Eλληνισμός σώζοντας ενεργό ιδιοπροσωπία, προϋποτίθεται η δυναμική μετοχή του στο επίκεντρο των ευρωπαϊκών αποφάσεων – που θα πει: να κομίζει πρόταση (όχι να ζητιανεύει μπαξίσι!).

H απάντηση της μεγάλης μάζας είναι επίσης με σιγουριά προβλέψιμη: Tα οφέλη που εξασφαλίζει η μετοχή μας στην E.E. είναι κυρίως και πρωτίστως οικονομικά. Παραμονή στην «Eυρώπη», για τους πολλούς στην Eλλάδα, σημαίνει «λεφτά» – «προγράμματα», «πακέτα», «επιδοτήσεις», «αποζημιώσεις», «εθνικά στρατηγικά πλαίσια αναφοράς». Kαι για να είμαστε ειλικρινείς, θέλουμε χρήμα όχι για γόνιμες επενδύσεις μακροπρόθεσμης αποτελεσματικότητας, όχι για μεθοδικές αναπτυξιακές υποδομές, αλλά «ζεστά λεφτά» για άμεση κατανάλωση. 

Tους πακτωλούς που η E.E. διοχέτευσε στην Eλλάδα για να πετύχουμε σύγκλιση της οικονομίας μας με τις ευρωπαϊκές, ξέρουμε όλοι πώς τους «αξιοποίησαν» οι κυβερνήσεις του ΠAΣOK και της N.Δ.: Kατευθύνθηκε το χρήμα αποκλειστικά (ναι, μπορεί να το ισχυριστεί κανείς τεκμηριωμένα) στο «πελατειακό κράτος» – σε απίστευτους αριθμούς χαριστικών διορισμών, εξωφρενικές επιδοτήσεις, υπερκοστολογήσεις προμηθειών και δημόσιων έργων και σε πλήθος αναρίθμητο εφευρημάτων νομιμοφανούς λωποδυσίας. Πλημμύρισε η Eλλάδα υπερπολυτελή αυτοκίνητα, εξοχικές βίλες, «γκουρμέ» εστιατόρια, «σινιέ» ενδυμασίες, απίστευτο πλήθος από καταθέτες σε ξένες Τράπεζες.

Παραβιάσαμε τη λογική που προϋπέθετε η σύγκλιση, τις υποχρεώσεις που δεσμεύουν έναν τίμιο και στοιχειωδώς αξιοπρεπή εταίρο. Kαι η ποινή για την παραβίαση είναι βαριά, ως κοινωνία και κράτος ζούμε, εφτά χρόνια τώρα, έναν εφιάλτη ατίμωσης, διάλυσης και αδιέξοδης φτώχειας. Eχουμε χάσει και τυπικά τη λεγόμενη «εθνική ανεξαρτησία», επιτροπεύεται κάθε παραμικρή πτυχή δημόσιας λειτουργίας, συνταγματικές διατάξεις και αποφάσεις του ΣτE ακυρώνονται από απαιτήσεις της «επιτρόπευσης».

Tα οικονομικά οφέλη από την ένταξη στην E.E. αποδείχτηκαν όλεθρος, γιατί δεν είχαμε τις προϋποθέσεις να τα διαχειριστούμε. Θα έπρεπε να πρωτεύει η εξασφάλιση των προϋποθέσεων, όχι η εισροή των πακτωλών.

Στον χώρο της Tέχνης και της διανόησης υπήρξαν κορυφαίοι δημιουργοί που κατόρθωσαν να αφομοιώσουν την ευρωπαϊκή νεωτερικότητα στην εκφραστική της ελληνικής ιδιαιτερότητας και εμπειρίας. O Σεφέρης χώνεψε την ευρωπαϊκή ποίηση για να μπορέσει να εκφραστεί σε σύγχρονο ελληνικό ποιητικό λόγο. Tο ίδιο ο Σπύρος Παπαλουκάς στη ζωγραφική, ο Πικιώνης στην αρχιτεκτονική, ο Mάνος Xατζιδάκις στη μουσική – χώνεψαν, αφομοίωσαν, δεν μιμήθηκαν. Στην πολιτική, μετά τον Ίωνα Δραγούμη, ανάλογο εγχείρημα δεν επιχειρήθηκε.

Hταν αποκαλυπτική η φράση του Kωνσταντίνου Kαραμανλή, από προεκλογικό μπαλκόνι, στο Σύνταγμα, όταν υπερασπιζόταν την είσοδό μας στην E.E.: «Ξέρετε τι θα πει, να εμφανίζεται ο Eλληνας πρωθυπουργός μαζί με τους Eυρωπαίους πρωθυπουργούς;». Aν τα οικονομικά οφέλη, χωρίς προϋποθέσεις για τη διαχείρισή τους, αποδείχτηκαν όλεθρος, η είσοδος στην E.E. από ξιπασιά και επαρχιώτικη μειονεξία (αργότερα και στο ευρώ, με τον K. Σημίτη) κατέληξε σε διεθνή διασυρμό και ατιμωτική επιτρόπευση.

O Σεφέρης και ο Eλύτης, όπως και τόσοι άλλοι με διεθνή αναγνώριση Eλληνες, κέρδισαν την εκτίμηση της Δύσης, επειδή είχαν προσλάβει ενεργά και κριτικά, όχι από ξιπασιά, τη Δύση. Δεν υποτάχθηκαν στο πρόσλημμα, το υπέταξαν στην ελληνική τους ιδιοπροσωπία και ετερότητα. «Xρειάστηκε να ζήσω πέντε χρόνια στο Παρίσι, για να καταλάβω πως για να γίνω κοσμοπολίτης, πρέπει πρώτα να είμαι Eλληνας», έγραψε ο Tσαρούχης. Tο πολιτικό μας προσωπικό, θρεμμένο μόνο με ιδεολογήματα και «διαφωτισμένη» ξιπασιά, αυτοαποκλείεται από την ωριμότητα τέτοιων επιγνώσεων.

H τραγωδία και ο βασανισμός μας είναι ότι αυτή η ανυποψίαστη για τα ουσιώδη πλεμπάγια της ελλαδικής κοινωνίας χειρίζεται τις προϋποθέσεις της βιολογικής και της ιστορικής μας επιβίωσης. Eγκληματούν ανεμπόδιστοι και εγγυημένα ατιμώρητοι.

Πηγή: https://greek1.blogspot.com/2016/11/t.html#ixzz4QEoPoc00 
®1Greek Σκέψου...δεν είναι παράνομο ακόμη 

ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ,,,," ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ; "

Επίκουρος:Θέλεις να είσαι ευτυχισμένος;Η ευτυχία σου εξαρτάται μόνο από εσένα!

By SearchingTheMeaningOfLife

Θέλεις να είσαι ευτυχισμένος; Φυσικά και θέλεις! Τότε τι σε εμποδίζει; Η ευτυχία σου εξαρτάται μόνο από εσένα. Αυτό υποστήριζε ο Επίκουρος, ένας από τους πιο παρεξηγημένους Έλληνες φιλοσόφους. Το βασικό εμπόδιο για την ευτυχία έλεγε ότι είναι το άγχος.

Το λεξικό μας λέει ότι άγχος είναι η συναισθηματική κατάσταση που χαρακτηρίζεται κυρίως από έντονη συνεχή δυσφορία και οφείλεται σε φόβο ή ανησυχία για κάτι. Η λέξη προέρχεται από το αρχαίο ἄγχω που σημαίνει στραγγαλίζω, πνίγω (ότι δηλαδή κάνει το άγχος στην ευτυχία.)
Η φιλοσοφία του Επίκουρου βασιζόταν σε τέσσερις βασικές αλήθειες. Ονομάζεται και «θεραπεία με τα τέσσερα μέρη», ένα γιατρικό για την επιδημική ασθένεια του ανθρώπινου άγχους: «δεν υπάρχουν θεϊκά πλάσματα που μας απειλούν· δεν υπάρχει μετά θάνατο ζωή· αυτό που χρειαζόμαστε είναι εύκολο να το αποκτήσουμε· αυτό που μας κάνει να υποφέρουμε είναι εύκολο να το υπομείνουμε.» όπως μας λέει και ο μεταγενέστερος επικουρικός Φιλόδημος στο απόσπασμα του ποιήματος που παρέθεσα στην αρχή της ανάρτησης. Ας δούμε αυτά τα τέσσερα μέρη λίγο πιο αναλυτικά:
«Μην φοβάσαι το Θεό»
Οι περισσότεροι άνθρωποι βρίσκονται σε μια κατάσταση σύγχυσης σχετικά με τους θεούς αφού πιστεύουν ότι διαρκώς ασχολούνται με το τι κάνουν οι άνθρωποι και ξοδεύουν όλο το χρόνο και την ενέργεια τους για να τιμωρήσουν τους θνητούς εχθρούς τους και να βοηθήσουν τους πιστούς τους. Αυτό είναι αντίθετο καταρχήν με την ελευθερία του
ανθρώπου (ντετερμινισμός). Επίσης δεν συμβαδίζει με την ιδέα της θεότητας να υπάρχουν θεοί οι οποίοι ανησυχούν και οι οποίοι καταβάλλουν δυνάμεις για να κάνουν κάτι. Ταιριάζει περισσότερο σε αυτούς να βρίσκονται σε μια κατάσταση ευτυχίας, χωρίς άγχη, ανησυχίες και ανάγκες να ζουν μια ζηλευτή ζωή. Έτσι για τους Επικουρικούς αποτελούν τα πρότυπα στα οποία προσπαθούν να μοιάσουν μέσα στα όρια της ανθρώπινης φύσης. Ο Επίκουρος έλεγε: «Είμαι έτοιμος να συναγωνιστώ τον Δία σε ευτυχία όσο έχω ψωμί και νερό.»
Φυσικά μια τέτοια άποψη έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με κάθε θρησκεία αφού της αφαιρεί κάθε δύναμη επιβολής
πάνω στις μάζες αφού δείχνει ότι δεν είναι θεόσταλτη. Δεν είναι να απορεί κανείς ότι η άποψη του πολεμήθηκε απ’ όλες τις θρησκείες και η προπαγάνδα που στήθηκε τον παρουσίαζε ως άθεο.
«Μην ανησυχείς για το θάνατο»
Ίσως από τις πιο γνωστές ιδέες του. «Μην φοβάστε», έλεγε, «το θάνατο, γιατί όταν υπάρχουμε δεν είναι ο θάνατος παρόν και όταν είναι παρόν δεν υπάρχουμε εμείς». Προκαλεί σύγχυση το να ανησυχείς για την θνητότητά σου και είναι αχαριστία να απεχθάνεσαι τα όρια της ζωής.
«Ό,τι είναι καλό είναι εύκολο να το αποκτήσεις»
Οι βασικές μας ανάγκες είναι λίγες και εύκολες να αποκτηθούν: φαγητό, νερό, στέγη και ασφάλεια από τους εχθρούς μας. Δεν χρειάζονται για να αποκτηθούν πολύ προσπάθεια ή πολλά χρήματα. Όλες οι άλλες ανάγκες είναι επίπλαστες και απαιτούν κόπο και χρήμα για να αποκτηθούν. Αν μάλιστα καταφέρουμε και τις αποκτήσουμε μας στερούν την ελευθερία γιατί απαιτούν ακόμα περισσότερο κόπο και χρήμα για να τις κρατήσουμε δημιουργώντας φυσικά περισσότερο άγχος. Και ενώ τα σώματα μας χρειάζονται όλα τα παραπάνω, το μόνο που χρειάζονται οι ψυχές μας είναι να είναι πεπεισμένες ότι τα σώματα μας θα πάρουν όλα αυτά που χρειάζονται.
Σώμα ικανοποιημένο και ψυχή σίγουρη μας κάνουν χαρούμενους και αυτό είναι το κλειδί για την ευτυχία. Η Επικούρεια φιλοσοφία μας βοηθάει να καταλάβουμε πόσο λίγα χρειαζόμαστε, να είμαστε ευτυχισμένοι που τα κατέχουμε και να έχουμε την σιγουριά ότι θα συνεχίσουμε να τα κατέχουμε. Από την άλλη δεν υπάρχει λόγος να μην χαιρόμαστε τις εκάστοτε πολυτέλειες αν τύχει να είναι εύκολα προσβάσιμες. Δεν υπάρχει κάτι κακό στην πολυτέλεια αυτή καθ’ αυτή, αλλά κάθε εξάρτηση από αυτή είναι επιζήμια για την ευτυχία μας, όπως και κάθε επιθυμία για άχρηστα πράγματα.
«Ό,τι είναι τρομερό είναι εύκολο να το υπομείνεις»
Αυτή η διδασκαλία είναι ίσως η πιο δύσκολη να αποδεχτούμε. Η αρρώστια και ο πόνος δεν είναι ευχάριστα σε κανένα αλλά η φύση μας έχει κάνει έτσι ώστε να μην υποφέρουμε πολύ από αυτά. Η αρρώστια για παράδειγμα είναι είτε σύντομη, είτε χρόνια και είτε μέτρια ή βαριά, αλλά χρόνια και βαριά είναι εξαιρετικά σπάνιο· έτσι δεν χρειάζεται να ανησυχούμε με την προοπτική ότι θα υποφέρουμε.
Αυτό που έχει την μεγαλύτερη σημασία στη φιλοσοφία του Επίκουρου είναι η πεποίθηση ότι δεν ερχόμαστε στη γη δεμένοι με σχοινιά. Δεν είμαστε οι μαριονέτες ενός δημιουργού· δεν υπάρχει κάποιο σενάριο που πρέπει να ακολουθήσουμε ή από το οποίο περιοριζόμαστε. Από εμάς εξαρτάται να ανακαλύψουμε τους περιορισμούς που μας θέτει η ίδια η φύση μας. Όταν το κάνουμε αυτό βρίσκουμε κάτι ευχάριστο: η ζωή είναι ελεύθερη, η ζωή είναι καλή, η ευτυχία είναι πιθανή και μπορούμε να χαρούμε την ευτυχία των θεών αντί να ταπεινώνουμε τους εαυτούς μας στις λάθος ιδέες μας γι’ αυτούς.
Όταν λέμε ότι η ζωή είναι ελεύθερη δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να έχουμε ηθικούς περιορισμούς. Είναι λάθος πρακτική να κλέψουμε τους φίλους μας ή να επιτεθούμε σε αγνώστους. Γιατί; Όχι επειδή είπε ο Θεός ότι αυτά είναι ανήθικα, αλλά επειδή είναι ηλίθιο να κάνουμε οτιδήποτε θα μας προκαλέσει ανησυχία. Οι φίλοι και η φιλοσοφία είναι τα δύο μέσα που έχουμε στη διάθεση μας για να μας βοηθήσουν να ζήσουμε τις ζωές μας με σιγουριά και χωρίς άγχος.
Δύο είναι οι λόγοι που με ώθησαν να μεταφράσω μέρος του εισαγωγικού σημειώματος του D.S. Hutchinson σε μια επιλογή κειμένων του Επίκουρου τα οποία έχουν διασωθεί. Ο πρώτος είναι η ταινία του Θ, Μαραγκού Black Μπεεε (μπορείτε να την δείτε εδώ). Ο δεύτερος ήταν η πρόσφατη επίσκεψη μου στη μητέρα πατρίδα. Είδα ανθρώπους στο δρόμο σκεφτικούς, συζήτησα με φίλους που ανησυχούν από τα γεγονότα του τελευταίου έτους στην Ελλάδα που προκαλούν αβεβαιότητα και άγχος. Θεωρώ ότι η άγνωστη στους πολλούς διδασκαλία του Έλληνα Επίκουρου μπορεί να μας βοηθήσει ακόμα και σήμερα να διεκδικήσουμε την χαμένη ευτυχία μας.
Για όποιον ενδιαφέρεται να εμβαθύνει λίγο περισσότερο, στο ιστολόγιο της ποίησης υπάρχουν δύο αποσπάσματα από το ποίημα του Λουκρητίου (De Rerum Natura) «Περί της φύσεως των πραγμάτων» όπου εκφράζονται πιο αναλυτικά κάποιες απόψεις της Επικούρειας φιλοσοφίας.
«Μην φοβάσαι το Θεό,
Μην ανησυχείς για το θάνατο·
Ό,τι είναι καλό είναι εύκολο να το αποκτήσεις, και
Ό,τι είναι τρομερό είναι εύκολο να το υπομείνεις.» 
– Φιλόδημος(Herculaneum Papyrus 1005, 4.9-14)

Πηγή:http://www.visaltis.net

Η ΓΝΩΣΗ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΕΙΣΜΙΚΗ ΔΟΜΙΣΗ

Δύο κίονες της Ακρόπολης, αποκαλύπτουν τη γνώση των αρχαίων Ελλήνων περί αντισεισμικής δόμησης

Posted on Απριλίου 22, 2012by ellas

Οι δύο χορηγικοί κίονες κάτω από το τείχος της Ακρόπολης και πάνω από το μνημείο του Θρασύλλου.

Οι γιοι ή έστω τα εγγόνια των αρχιτεκτόνων και των τεχνιτών που δημιούργησαν τοΕρεχθείο ήταν αυτοί, που κατασκεύασαν και τους δύο χορηγικούς κίονες, που σώζονται στο δυσπρόσιτο τμήμα της νότιας κλιτύος της Ακρόπολης, ακριβώς κάτω από το τείχος της και ακριβώς, επίσης, πάνω από το μνημείο του Θρασύλλου. Γιατί μόνον αυτοί μπορούσε να κατέχουν τις γνώσεις, την τεχνική ικανότητα και τα εργαλεία των παλαιοτέρων για τέτοια έργα.

Το κορινθιακό κιονόκρανο του ενός κίονα με την εξαιρετική φυτική διακόσμηση.

Πρόκειται για το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε η επιστημονική μελέτη, που με επικεφαλής τον πολιτικό μηχανικό κ. Κώστα Ζάμπα είχε ως αντικείμενο την διερεύνηση της ιστορίας των δύο κιόνων, την ανάλυση της σεισμικής συμπεριφοράς τους και τη συσχέτισή της με σεισμούς του παρελθόντος. Στη μελέτη συμμετείχαν ο ακαδημαϊκός κ. Ν. Αμβράζης με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την αρχαιοσεισμολογία, ο αρχιτέκτονας κ. Κωνσταντίνος Μπολέτης μελετητής και αναστηλωτής του μνημείου του Θρασύλλου και η γεωλόγος κυρία Ι. Ζάμπα. Πρέπει να σημειωθεί ότι το συγκεκριμένο πρόγραμμα επιλέχθηκε μεταξύ εκατοντάδων άλλων προτάσεων για την χρηματοδότησή του από τοΊδρυμα Ι. Λάτση στο πλαίσιο του ερευνητικού προγράμματος «Επιστημονικές Μελέτες» που διανύει ήδη το 5o έτος υλοποίησής του.

Ίχνη κυανού χρώματος στο κιονόκρανο ενός από τους δύο κίονες

Άνισοι σε ύψος αλλά όμοιοι μεταξύ τους, καθώς είναι φανερό ότι ανήκαν στο ίδιο οικοδομικό πρόγραμμα οι δύο κίονες του βράχου της Ακρόπολης σώζονται σε εξαιρετική κατάσταση παρά τις φυσικές και ανθρωπογενείς καταστροφές που έχουν υποστεί μέσα στους αιώνες. Σε όλες τις εποχές άλλωστε, όπως λένε οι μελετητές τους λειτούργησαν ως τοπόσημο της νότιας κλιτύος, λόγω της θέσης και του μεγάλου μεγέθους τους με αποτέλεσμα να έχουν απεικονισθεί ή περιγραφεί από όλους σχεδόν τους πολιορκητές, περιηγητές ή μελετητές της Ακρόπολης. Το γεγονός μάλιστα ότι στέκονται ως σήμερα στη θέση τους «αποτελεί μια μαρτυρία περί της χαμηλής σεισμικότητας της Ακρόπολης», αναφέρεται στη μελέτη.

«Οι δύο κίονες κατασκευάστηκαν στα τέλη της κλασικής – αρχές της ελληνιστικής εποχής και αποτελούν εξαίρετα έργα της αρχαίας ελληνικής τέχνης, τόσο όσον αφορά στον εξαιρετικά πρωτότυπο και ανεπανάληπτο σχεδιασμό τους, όσο και στην υψηλή κατασκευαστική τους ποιότητα»αναφέρεται εξάλλου στο πόρισμα, κάτι σημαντικό αφού ως σήμερα θεωρείτο ότι ανήκαν στη Ρωμαϊκή εποχή.

Οι επιστήμονες επί τω έργω.

Από τους δύο, ο ανατολικός κίονας είναι ψηλότερος (10,27) μέτρα, στηρίζεται σε κρηπίδα (2,41μέτρα) και διαθέτει κυματιοφόρο βάση με δυο σπείρες, έξι σπονδύλους και τριγωνικό κιονόκρανο κορινθιακού ρυθμού, το οποίο παρ΄ ότι έχει υποστεί σοβαρά πλήγματα από οβίδες διατηρεί την εξαιρετική ομορφιά του και σε κάποια σημεία το αρχικό του χρώμα:γαλάζιο και κόκκινο.

«Το εύρημα είναι πολύ σημαντικό, γιατί τα ίχνη της αρχαίας πολυχρωμίας είναι σπανιότατα στα μνημεία της Ακρόπολης, αφού περιορίζονται σε απειροελάχιστα ίχνη, τα περισσότερα από τα οποία σήμερα εντοπίζονται μόνον με ειδικέςακτινογραφικές μεθόδους», λένε οι μελετητές προσθέτοντας πως: «Η μορφή του κιονόκρανου δεν έχει ιστορικό προηγούμενο, αλλά και δεν κατασκευάστηκε στην αρχαιότητα άλλο κιονόκρανο που να το μιμείται.

Άποψη της Αθήνας από το ύψος των κιόνων της Ακρόπολης

Μολονότι η κατεργασία του μαρμάρου δεν έχει την ακρίβεια των δωρικών και ιωνικών κιονόκρανων των μνημείων της Ακρόπολης, ούτε την ακρίβεια που ήδη επισημάναμε στη βάση και τους σπονδύλους του κίονα, στο κιονόκρανο αυτό και το όμοιο του γειτονικού κίονα, έχουμε μια ευφυή, πρωτότυπη και ανεπανάληπτη αρχιτεκτονική σύλληψη, που προκαλεί το θαυμασμό».Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια εδώ ότι οι μορφές των φυτών που αποδίδονται στο κιονόκρανο θυμίζουν το λυχναράκι ή λουμίνια που φύεται αυτοφυώς στο βράχο της Ακρόπολης ακόμα και σήμερα.

Ο δυτικός κίονας εξάλλου με ύψος 8,79 μέτρα και ύψος της κρηπίδας 1,89 μέτρα αποτελείται από πέντε αρράβδωτους σπονδύλους με κιονόκρανο όμοιο με αυτό του ανατολικού κίονα, αλλά μικρότερο Η κατάσταση διατήρησής του όμως, είναι πολύ καλύτερη του ανατολικού.

Σημαντικά, κατόπιν αυτών είναι τα συμπεράσματα της μελέτης: Και πρώτα απ΄ όλα η«λεπτότατη ένταση των κορμών των δύο κιόνων, που όμοιά της μόνο στουςκίονες του Ερεχθείου επετεύχθη»! Ο ευφυής σχεδιασμός των μοναδικών κορινθιακών κιονόκρανων. Ο πρωτότυπος και πλούσιος φυτικός διάκοσμος, παρ΄ ότι δεν είναι αυτοσκοπός.

Η έκκεντρη εγκοπή για την υποδοχή ανυψωτικής διάταξης στον ανατολικό κίονα που είναι παρόμοια με αντίστοιχες εγκοπές στον Παρθενώνα. Η υψηλή ποιότητα εργασίας στη διαμόρφωση των κρηπίδων με τις λεπτοδουλεμένες βελονισμένες επιφάνειες. Οι σύνδεσμοι μορφής διπλού «Τ» που παραπέμπουν τόσο στο Θρασύλλειο όσο και στη στοά του Ασκληπιού. Κατατομή βάσεων, παρόμοια με του Ερεχθείου. Και ακόμη η εξαιρετική κατεργασία των σπονδύλων.

Αποκαλυπτική ήταν η μελέτη τέλος, όσον αφορά τη σεισμική τους καταπόνηση καθώς διαπιστώθηκε ότι οι κίονες είχαν δεχθεί στο απώτερο παρελθόν μία τουλάχιστον ισχυρή σεισμική καταπόνηση, η οποία προκάλεσε σημαντική διαταραχή τους, παρ΄ όλα αυτά όμως αυτός ο σεισμός δεν έχει καταγραφεί από άλλες πηγές, άρα έχουμε ένα νέο δεδομένο για τη σεισμική ιστορία της Αθήνας. [Μαρία Θερμού, Πηγή]

ΜΙΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Μπουσραὴλ Ἐστσάουι (Bouchrail Echchaoui): Μιὰ ἀποκρουστικὴ πραγματικότητα

Posted on 16 Νοεμβρίου 2016 by planodion

Μπουσ­ρα­ὴλ Ἐσ­τσά­ου­ι

Μιὰ ἀ­πο­κρου­στι­κὴ πραγ­μα­τι­κό­τη­τα

ΑΠΛΩΣΑ ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ, ἀλ­λὰ ἡ σι­έ­στα μοῦ ἐ­πε­φύ­λασ­σε ἕ­ναν φρι­κτὸ ἐ­φιά­λτη. Φω­τιὰ παν­τοῦ καὶ κα­πνὸς νὰ κα­λύ­πτει τοὺς πε­ζοὺς ποὺ τρέ­χουν δί­χως καὶ οἱ ἴ­διοι νὰ ξέ­ρουν πρὸς τὰ ποῦ, με­τα­τρέ­πον­τάς τους σὲ γκρί­ζα ἀ­γάλ­μα­τα. Χά­ος σὲ γῆ καὶ οὐ­ρα­νό. Δὲν ἤ­ξε­ρα τί νὰ κά­νω ἐμ­πρὸς στὸν τρό­μο τῶν εἰ­κό­νων ποὺ δια­δέ­χον­ταν ἡ μιὰ τὴν ἄλ­λη μπρο­στὰ στὰ μά­τια μου. Νὰ συ­νε­χί­σω νὰ πα­ρα­κο­λου­θῶ τοὺς ἀν­θρώ­πους πού, γαν­τζω­μέ­νοι στὰ πα­ρά­θυ­ρα, ζη­τοῦν βο­ή­θεια ἢ νὰ τρέ­ξω νὰ ἠ­ρε­μή­σω τὰ παι­διὰ ποὺ κλαῖ­νε ὄν­τας καὶ αὐ­τὰ μάρ­τυ­ρες τοῦ τρό­μου;

        Ἀ­πὸ ἐ­κεί­νη τὴ στιγ­μὴ ὅ­λα ἀλ­λά­ζουν. Οἱ ἀν­τι­λή­ψεις μας, οἱ φι­λί­ες, οἱ ἐλ­πί­δες, ἡ ἐμ­πι­στο­σύ­νη καὶ ὁ συ­ναι­σθη­μα­τι­κὸς χάρ­της ὁ­λό­κλη­ρης τῆς ἀν­θρω­πό­τη­τας. Ἡ ἀν­θρω­πό­τη­τα ἔ­χει ἀλ­λά­ξει διὰ παν­τός. Τρό­μος, ἐ­πι­θέ­σεις καὶ ἀ­πει­λὲς παν­τοῦ. Πό­λε­μοι, ἱ­ε­ροὶ καὶ μή, ἀ­πὸ φα­να­τι­σμὸ ἢ γιὰ ἐκ­δί­κη­ση.

        Δὲν ἐμ­πι­στεύ­ο­μαι πιὰ κα­νέ­ναν καὶ κα­νεὶς δὲν ἐμ­πι­στεύ­ε­ται ἐ­μέ­να οὔ­τε καὶ θὰ μὲ ἐμ­πι­στευ­τεῖ πο­τέ. Ὅ­λοι με­τα­τρα­πή­κα­με σὲ πι­θα­νοὺς ὑ­πό­πτους καὶ ἐν­δε­χό­με­νους φα­να­τι­κούς. Τὰ παι­διὰ δὲν εἶ­ναι πιὰ τὰ ἴ­δια, δὲν κά­νουν ὄ­νει­ρα οὔ­τε παί­ζουν ὅ­πως πα­λιά.

        Ὅ­μως δὲν ἦ­ταν ὄ­νει­ρο. Εἶ­χα ξα­πλώ­σει στὸν κα­να­πὲ τοῦ σα­λο­νιοῦ καί, ἀ­νοί­γον­τας τὰ μά­τια, ἀν­τί­κρι­σα στὶς εἰ­δή­σεις εἰ­κό­νες φρι­κα­λέ­ες. Νό­μι­ζα πὼς ὀ­νει­ρευ­ό­μουν, ἀλ­λὰ δὲν ἦ­ταν ἀ­λή­θεια. Μό­λις εἶ­χαν ἐ­πι­τε­θεῖ στοὺς Δί­δυ­μους Πύρ­γους τῆς Νέ­ας Ὑ­όρ­κης.

        Ἀ­κό­μη δὲν εἶ­μαι σί­γου­ρη ἂν ἦ­ταν ἀ­λή­θεια ἢ ἂν εἶ­χα πα­ραι­σθή­σεις. Δὲν εἶ­μαι σί­γου­ρη ὅ­τι ἡ ὠ­μὴ πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δὲν ἔ­γι­νε ἕ­να μὲ τὸ με­ση­με­ρια­νό μου ἐ­φιά­λτη.ΜΙΑ ΑΠΟΚΡΟΥΣΤΙΚΉ 

Πη­γή: Πρώ­τη δη­μο­σί­ευ­ση.

Ἀ­πὸ τὸ ἀ­φι­έ­ρω­μα τοῦ ἰ­στο­λο­γί­ου Πλα­νό­διον – Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι καὶ τῆς μη­νια­ίας ἐ­πι­θε­ώ­ρη­σης τοῦ βι­βλί­ου Books’ Journal γιὰ τὰ δε­κα­πέν­τε χρό­νια ἀ­πὸ τὴν ἐ­πί­θε­ση (11-09-2001) στοὺς Δί­δυ­μους Πύρ­γους τῆς Νέ­ας Ὑ­όρ­κης, μὲ τί­τλο «Μπον­ζά­ι γιὰ τὸ Ση­μεῖ­ο Μη­δέν», ποὺ ἐ­πι­με­λή­θη­καν ὁ Βα­σί­λης Μα­νου­σά­κης, ἡ Ἠ­ρὼ Νι­κο­πού­λου καὶ ἡ Ἔ­λε­να Σταγ­κου­ρά­κη.

Μπουσ­ρα­ὴλ Ἐσ­τσά­ου­ι (Bouchrail Echchaoui) (Ἀλ­κα­σαρ­κιμ­πίρ, Μα­ρό­κο, 1974). Ποί­η­ση, ἀρ­θρο­γρα­φί­α, πλα­στι­κὲς τέ­χνες. Σπού­δα­σε βι­ο­λο­γί­α στὴν Τυ­νη­σί­α. Γρά­φει ποί­η­ση στὰ ἀ­ρα­βι­κὰ καὶ στὰ ἱ­σπα­νι­κά. Ποί­η­ση καὶ ἄρ­θρα της ἔ­χουν δη­μο­σι­ευ­τεῖ στὸν ἔν­τυ­πο καὶ δι­α­δι­κτυα­κὸ Τύ­πο σὲ ἐ­θνι­κὸ καὶ δι­ε­θνὲς ἐ­πί­πε­δο. Εἶ­ναι μέ­λος δι­ά­φο­ρων πο­λι­τι­στι­κῶν καὶ ἀν­θρω­πι­στι­κῶν συλ­λό­γων καὶ ὀρ­γα­νι­σμῶν.

Με­τά­φρα­ση ἀπὸ τὰ ἰσπανικά:

Ἕ­λε­να Σταγ­κου­ρά­κη (Χα­νιά, 1984). Με­τά­φρα­ση. Με­τα­φρά­ζει ἀ­πὸ καὶ πρὸς τὰ γερ­μα­νι­κά, τὰ ἱ­σπα­νι­κά, τὰ ἀγ­γλι­κὰ καὶ τὰ ἑλ­λη­νι­κά. Σπού­δα­σε με­τά­φρα­ση στὸ Ἰ­ό­νιο Πα­νε­πι­στή­μιο κι ἔ­χει ὁ­λο­κλη­ρώ­σει με­τα­πτυ­χια­κὲς σπου­δὲς μὲ ὑ­πο­τρο­φί­α τοῦ γερ­μα­νι­κοῦ κρά­τους στὴ Χα­ϊ­δελ­βέρ­γη.