Στο βυθό του Αργύρη Χιόνη --- by Άιναφετς

Στο βυθό του Αργύρη Χιόνη

by Άιναφετς

Συχνά γοητευμένοι από το βυθό
Οι δύτες να γυρίσουν λησμονάνε

Συχνά γοητευμένοι από το βυθό
Για πάντα την ανάσα τους κρατάνε
Ψιλά, απάνω από το νερό
Τους περιμένει πίσω η ζωή τους
Ο ήλιος, ο αέρας, οι γνωστοί,
Τα πάρε δώσε, οι δικοί τους
Η πρώην ζωή τους

Όμως εκείνοι επιμένουν να κρατάνε την ανάσα τους
Ώσπου κι αυτή δεν τους χρειάζεται και την εγκαταλείπουν
Και μεθυσμένοι παραδίνονται σε πιο μεγάλα βάθη

Σε πιο μεγάλα βάθη
Σε όλο πιο μεγάλα βάθη
Είναι γεμάτος ο βυθός
Με τέτοιους δύτες
Είναι γεμάτος
Με τέτοιους δύτες επιλήσμονες

Αργύρης Χιόνης

*****************************

Το παραπάνω υπέροχο τραγούδι είναι των:
Χάρης Κατσιμίχας – Χρήστος Θηβαίος
«Γοητευμένοι απ’ το βυθό»
Ποίηση: Αργύρης Χιόνης
Μουσική – Μελοποίηση: Χάρης Κατσιμίχας
Ερμηνεία: Χρήστος Θηβαίος
Παραγωγή: Θάνος Μικρούτσικος

.

.

Προσωπικά το τραγούδι, «Γοητευμένοι απ’ το βυθό» είναι ένας συγκλονιστικός ύμνος γι αυτούς που ζουν και αποχωρούν αθόρυβα προς τα βάθη του εσώτερου εαυτού τους γι αυτό και τους το αφιερώνω…

.

.

Ο Αργύρης Χιόνης

Η βροχή κρύωνε έξω, στο δρόμο.
Χτυπούσε το τζάμι και φώναζε, κρυώνω.
Ήτανε, πράγματι, χειμώνας.
Το τζάμι τη λυπήθηκε, της άνοιξε, την έβαλε μες στο δωμάτιο.
Ο άνθρωπος έγινε έξω φρενών.
Είσαι τρελό, του φώναξε, πού ξανακούστηκε να μπαίνει η βροχή μες στο δωμάτιο; Είσαι τρελό.
Μα είναι βροχή δωματίου, είπε ήρεμα το τζάμι, δεν ακούς τι ωραία που ηχεί πάνω στο πάτωμα, πάνω στο τραπέζι, πάνω στο μέτωπό σου;
Είναι βροχή δωματίου.

Αργύρης Χιόνης (1943-2011),
Λεκτικά τοπία, εκδόσεις Καστανιώτη, 1983

.

.

Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο.
Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε την ιστορία της πέτρας.
Ένα παραμύθι για μια πέτρα!
Μια πέτρα που δεν είχε τίποτα να χάσει..μέχρι που ανακάλυψε έναν καινούργιο κόσμο και τον έχασε.
.

Τα δέντρα

Θα ’ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουν μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει.

Πέφτεις απ΄το κλαδί και κλαις.
Γιατί;
Δεν το ‘ξερες πως είσαι φύλλο;

.

Και για όσους θέλουν να διαβάσουν και άλλα ποιήματα του Αργύρη Χιόνη που τα συνοδεύουν και όμορφες εικόνες, στο blog της Χριστίνας-yorona θα βρουν μια εξαιρετική επιλογή

https://ainafetst.wordpress.com/