ΤΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ ΠΟΥ ΧΟΡΕΥΟΥΝ
Μια σύντομη ιστορία νύχτας.
Μια σύντομη ιστορία νύχτας.
Αργά τη νύχτα, είμαι ο μόνος που περιμένει να φτάσει το τρένο και μπαίνω στην κενή υπόγεια πλατφόρμα.
Ορισμένες μικρές κουκίδες κινούνται μακριά στο γυαλιστερό πάτωμα και στη συνέχεια κρύβονται μέσα σε μερικές σφιχτές, λεπτές γραμμές μέσα στους τοίχους.
Πώς ταιριάζουν ακόμη και μέσα σε αυτές τις γραμμές; Αναρωτιέμαι. Στη συνέχεια, ένας χαμηλός, αλλά διεισδυτικός ήχος.
Αυτές οι μικρές κινούμενες κουκίδες κάνουν επίσης κάποιο ήχο, έχουν στην πραγματικότητα φωνή. Κάθε φορά που πλησιάζω κοντά τους εξαφανίζονται. Έτσι, πρέπει να προσαρμόσω την κίνησή μου με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσω να τα προσεγγίσω.
Τα βήματά μου τώρα γίνονται πιο ομαλά και πιο αργά. Καταφέρω να έρχομαι πιο κοντά στις χορευτικές κουκίδες και έπειτα συνειδητοποιώ ότι αυτές οι μικρές μπάλες είναι ποντίκια.
Μικροσκοπικά, μικρά ποντίκια. Ψιθυρίζοντας το τραγούδι της πρόβλεψης της αμαξοστοιχίας και το τραγούδι των κάδων απορριμμάτων, το τραγούδι των στενών γραμμών που κρύβουν μέσα.
Αρχίζω να τους μιλάω, ζητώντας πότε θα έρθει η αμαξοστοιχία και λέγοντάς τους ότι δεν θα ήθελα να περπατήσω αυτή τη νύχτα, γιατί είναι κρύο έξω.
Δεν θα δώσουν καμία απάντηση, αλλά αντίθετα συνεχίζουν να κινούνται γύρω από το πάτωμα, επιτίθενται στις πλαστικές σακούλες σκουπιδιών, χορεύουν στις ράγες των τρένων και στη συνέχεια πίσω στις γραμμές των τοίχων.
Πόσος χρόνος πέρασε, δεν ξέρω πια. Αλλά θα μπορούσα να αισθανθώ το τίναγμα του δαπέδου, οπότε συνειδητοποίησα ότι ήταν η ώρα για μένα να προχωρήσω. Θα μπορούσα να δω τα κόκκινα φώτα της αμαξοστοιχίας και να αισθανθώ τη δύναμη του ανέμου.
Αυτή ήταν η στιγμή, κατά την οποία όλες οι κουκίδες εξαφανίστηκαν και ήμουν και πάλι μόνος μου.
https://lignesinvisibiles.wordpress.com/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου